Zondag 17 januari.

Koblenz ligt grotendeels aan de linker Rijnoever. Aan de samenvloeiing van Rijn en Moezel. Het behoort tot de Rijnland Palts deelstaat, met een bewoners aantal van 106.300 eenheden.

Verschil.

-  Wat is een lichte sneeuwstorm?
-  Een lichte sneeuwstorm maakt dat je niet naar je werk kunt.
-  Wat is een zware sneeuwstorm?
-  Een zware sneeuwstorm maakt dat je niet naar een feestje kunt.

------------------------

-  De firma vindt het belangrijk dat de werknemers 's vrijdags, na een toch wel vermoeiende werkweek, niet zo moe naar huis gaan als ze 's maandags, na de zware inspanningen van het weekend, weer naar het werk komen.

Wij zijn een half uurtje geleden thuis gekomen en de reden van onze late thuiskomst is te zoeken in een gelaatsverzorgingsbeurt bij Anita. Jullie dachten toch niet dat het bij mij te doen was, neen hoor dat is zuiver vergooid geld. Eigenlijk heeft Anita dit laten doen voor een goed doel. Namelijk in de school van onze kleindochter Kelly, richtte ze vandaag zulke actie in ten voordelen van de schoolwerking.

Hoe het eigenlijk allemaal in elkaar zit, ik snap er niet alles van. Maar de bomma had zich enkele weken geleden kandidaat gesteld om vandaag te komen. Het enige nadeel van heel die kwestie was dat dit na de schooluren moest plaats vinden en Anita had twee keuze, of wel van zes tot acht of van acht tot tien hedenavond.

Onze keuze viel natuurlijk op de eerste mogelijkheid, dan hadden we natuurlijk af te rekenen met verkeersproblemen. Maar voor de tweede keuze werd het toch zo laat, voor aleer we terug thuis waren. In tussen tijd zou ik wel wat gaan drinken en ik word zo stilaan goede klant in die zaak, zeker als dit nog enkele malen staat te gebeuren dit schooljaar. Hoe noemen ze dit eigenlijk, men moet iets over hebben voor z’n kleinkinderen.

Het verkeer viel al met al nog wel mee, alleen aan het Schijnpoort in Antwerpen, zat het verkeer een beetje in de knoei. Maar drie minuten voor zes uur kon ik Anita afzetten voor de school ingang en was het dan aan mij om een parkeerplaats te zoeken. Over dag lukt dat beter dan ’s avonds, want dan zijn de mensen meestal thuis van hun werk. Met die hoge flatgebouwen zijn dat vele huisgezinnen die op een kleine oppervlakte samen wonen

Uiteindelijk wie zoek die vind en ik had twee uur, vooraleer ik terug aan de schoolpoort moest terug zijn om Anita op te pikken. Zo doende was deze vrijdag weer al goed voorzien en kunnen we straks weer lekker te bed gaan in de veronderstelling van een goede daad te hebben verricht. De hemel staat wijd open voor ons.

De drieëntwintigste december legde de boot aan in het oude vestingstadje Andernach. Het plaatsje behoort tot de deelstaat Rijnland- Palts, in het district Mayen- Koblenz. Ongeveer 29500 inwoners. Maar de middeleeuwse kern is heel klein en helemaal omgeven van een verdedigingwal met toegangspoorten, hieronder enkele bezienswaardigheden.

Verse kost

-  Ober, meer dan een uur geleden heb ik een halve kip besteld en ik werd nog altijd niet bediend.
-  We wachten tot een andere klant de andere helft besteld heeft voor we de kip doden, mijnheer.

--------------------------------

Toen de instructies van de rijinstructeur steeds maar korter en luider werden, had  zijn vrouwelijke leerlinge er plots genoeg van:
-  Als ik wou dat men zo tegen me brulde, dan had ik net zo goed aan m'n man kunnen vragen om me met de auto te leren rijden!

Vandaag weer tijdig uit de veren, het begint een gewoonte te worden. Maar het fijne ervan is dat de dag ietsjes langer duurt en dan heb ik de indruk dat de dag trager voorbij gaat. Het zal wel aan die kronkel in m’n hersenen liggen, dat is niet erg daar leer je wel mee leven.

Het enige vermeldingswaardige is het feit dat de zon vandaag van de partij is geweest en zonder problemen zijn we aan een voorzichtige dooi begonnen. Het is nog niet veel maar alle beetjes hebben niet waar. Deze morgen moesten we thuis blijven want onze poetsmadame kwam, maar ja ’s morgens gaan we niet gemakkelijk opstap.

Tussen de boterhammen in waren Anita en ik aan het discuteren wat we deze namiddag zouden doen. Een deugddoende wandeling ergens in een park, bos of gewoon een winkel wandeling zoals Anita het voorstelde. Misschien dat een boswandeling nu het dooide niet zo interessant was of wel met rubberen laarzen aan, maar daar voelde ik niet veel voor.

Uiteindelijk werd het een koopjes wandeling. Ondertussen was er een vestiging van de keten Hema in de Paalstraat bijgekomen en daar was het vrouwtje nog niet binnen geweest en ik natuurlijk ook niet, wat had je gedacht.. Anita moest ook nog wat kleinigheden uit het Kruidvat hebben. Maar de aankopen bleven beperkt, juich en jubel.

Van al dat rondslenteren krijgt een mens dorst, enfin ik toch. In de Sint Cordulastraat, een zijstraat van de Paalstraat daar is de Kaekelaere gevestigd en daar schenken ze een Paterke. Een biertje dat ik graag drink en men komt er altijd wel iemand tegen die men kent. Zeker Anita die kent veel meer volk in Schoten dan ik en babbelen doet ze ook heel graag. Toen we terug thuis waren was het weeral bijna tijd voor het avondeten.

Gisteren hadden we van de Renmans gezouten spek meegebracht en daarstraks heb ik dat gebakken met enkele eieren er overheen. Ten titel van inlichting Anita bakt niet graag spek, want ze is bang dat ze zich zal verbranden. Spek heeft zo de gewoonte om tijdens het bakken te kissen en met een teer velletje kan dat pijn doen. Daarom ben ik hier de spekbakker, tussen haakjes, we eten dat niet dikwijls en de reden daar voor, dat mogen jullie naar raden

Het was nog heel donker toen ik reeds uit m’n bed was, waarom, ik zou het niet weten waarom ik om zeven uur ben opgestaan. Ik moest nu niet bepaald een kleine boodschap gaan doen, dat was ook de reden niet. Lentekriebels kunnen het ook nog niet geweest zijn, ja ik weet het ook zo niet, maar moet er nu altijd een reden zijn als men iets bepaald doet. Neen toch, ik ben toch een vrije Belg, enfin dat denk ik toch. Ik zal gewoon geen slaap meer gehad hebben en dan kan men beter opstaan.

Toen ik juist even een kijkje ging nemen aan de venster van voor in de living, zag ik juist de opening van de bakker. Niet dat dit nu wereldschokkend nieuws is, maar ja dit feit gebeurd niet alle dagen en gewoonlijk is hij al wel een tijdje open voor ik aan het raam verschijn. Wat ik ook heb kunnen meemaken dat was de eerste opening van een Panoswinkel, vandaag was het de eerste openingsdag van deze nieuwe winkel van de bekende broodjeszaak.

Het viel me op aan de gele ballonnen voor de inkomsdeur. Dit zal wel een grote concurrent zijn voor bakkerij De Keersmacker, want bij Panos verkopen ze ook brood. Maar concurrentie mag er zijn, dat is goed voor het cliënteel. Met dat allemaal in het oog te houden dacht ik er ineens aan dat Anita gisterenavond nog gezegd had, dat er geen brood meer in de diepvries stak.

Was dit nu de rede waarom ik zo vroeg op was, best mogelijk dat dit in m’n achterhoofd is blijven zitten. Enfin rond half negen was m’n toilet inorde en ben ik naar de bakker geweest. Wat er ook niet veel meer in de vriezer stak was vlees en daarvoor moesten we naar Merksem naar de “winkelstap” een koopcentrum gelegen naast de Bredabaan op de scheiding Merksem Schoten.

Toen we er naar toe reden was het alweer aan het sneeuwen en ditmaal grote vlokken. Maar de baan lag er goed bereidbaar bij en dadelijk na de inkopen zijn we maar direct terug naar huis gereden. Gewoonlijk gaan we in taverne “Butterfly” nog iets drinken, maar dat zal voor een andere keer zijn. Daar juist hebben we een kippetje gegeten met sla, rauw witlof en tomaat en daarbij gebakken aardappeltjes. Gewoon zalig, overheerlijk en ik heb eigenlijk een beetje te veel genoten van al dit goeds Morgen zullen we dan maar matigen en Anita moet niet altijd die lekkernijen klaar maken.

Jonge vader ging naar de materniteit om zijn vrouw en pasgeboren zoon te bezoeken. Hij vroeg aan de verpleegster waarom z'n kind, zoals alle andere nieuwe wereldburgers, zo hard schreeuwde.
-  Als u nog maar enkele uren oud zou zijn en geen kleren of geld hebben, werkloos zou zijn en bovendien de staat nog een dikke som geld zou schuldig zijn, wat zou u dan doen, mijnheer?

-------------------------------

Eensgezind.

-  Elke specialist die ik raadpleeg, vertelt iets anders.
-  Zijn die dokters het dan op geen enkel punt eens?
-  Toch wel, ze rekenen allemaal 40 euro voor een consultatie 

Tijdens onze Kerstcruise was de tweede aanlegplaats de rede van Keulen en na het middagmaal dat we nog aan boord van de Azzura genoten, was het een bezoek aan Keulen met gids. Na een tijdje waren we de gids kwijt gespeeld en zijn we op eigen houtje maar verder gewandeld en aan de Dom van Keulen stond er een kerstmarkt. Rond de kathedraal waaide er een stevige ijzige wind en we doken dieper in onze jassen.

Weeral een winterdagje voorbij, een beetje sneeuw er bij deze morgen maar eigenlijk verwaarloosbaar. Anita moest om kwart voor elf bij Leen zijn om haar veertiendaagse massagebeurt zijn. Ze vroeg me om haar weg te doen, want de voetpaden liggen hier in Schoten nog steeds niet al te best bij. Niet iedereen houd zich aan de verplichting om hun stuk voetpad voor de deur sneeuw en ijsvrij te houden.

Toezicht berust natuurlijk bij de politie, maar ik kan begrijpen dat deze mensen niet altijd de tijd er voor hebben. Ze zouden zich natuurlijk heel onsympathiek maken moesten ze boetebons aan de lopende band schrijven. Heel het gemeentebestuur zou de boeman zijn en dat zou voor de regerende partij wel eens zuur kunnen opbreken bij de volgende gemeenteverkiezing.

Ik ben ondertussen dan maar in de Salamander een paar koffie’s gaan drinken, in de auto blijven zitten en de motor laten draaien is ook verboden. Dit is zelfs slecht voor de lucht kwaliteit en alle beetjes helpen nietwaar. Intussen iets gaan drinken is een bijdrage doen aan de Schotense economie en niet alleen aan de Schotense, ook die van het land. Het is niet alleen het verteer, maar ik heb de auto moeten opstarten met benzine verbruik, Anita moet de masseuse betalen en daar heeft de staat ook haar deeltje van.

Enkel de ziekenkas die leidt er schade onder die moet Anita het grootste deel terug betalen, maar uiteindelijk wordt die dan weer betaalt door de staat en wie is de staat: wij met z’n allen. Eigenlijk te gek om los te lopen deze beschouwing.

Na afloop van de hier boven vermelde beschouwing, zijn we maar ineens doorgereden naar de supermarkt. Dan waren we der ineens ook vanaf en waren we terug thuis voor het middageten. Maar daar wachtte ons een grote verrassing, in de vorm van een defecte lift en zodoende moesten onze inkopen langs de trap naar boven gedaan worden. Anita was het grootste slachtoffer, want door een rugletsel kan ze slecht de trap op. Het duurde wel even voor de technieker er was en de herstelling heeft ook wel wat tijd gekost. We zijn dan maar de rest van de middag thuis gebleven.

Verloren Maandag.

Over ‘verloren’ of ‘ gezworen maandag’ bestaan heel wat verhalen en legenden, die wellicht een grond van waarheid bevatten. Een ervan gaat over de ambtenaren die in de middeleeuwen op de maandag na de zondag na Driekoningen hun eed aflegden. Door de feestelijkheden waarmee zo’n eedaflegging gepaard ging, kwamen de ambtenaren niet meer aan werken toe en was die dag dus eigenlijk ‘ verloren’. Om alles betaalbaar te houden voor de stad werden er worstenbroden en appelbollen geserveerd. Deze traditie is vooral in Antwerpen bewaard gebleven.

Gelukkig moest ik er gisterenavond niet met de auto op de weg, want volgens de beelden op het middagnieuws was het op sommige plaatsen een ware ravage. Gelukkig met weinig lichamelijke letsels, blikschade kan hersteld worden, daar zijn de carrosserie herstellers voor. Maar hedenavond kan ik er moeilijk onderuit, want dan word ik verwacht om m’n programma te presenteren op radio Minerva.

Alles is reeds kant en klaar, daarvoor ben ik heel de morgen in de weer geweest. Natuurlijk als de weg er nu echt te slecht bij ligt, kan ik heirkracht inroepen want uiteindelijk is het vrijwilligerswerk en kunnen ze niet verlangen dat ik mij in gevaar begeef. Maar dat is nog niet te dikwijls voorgevallen.

Desnoods gaan we een kwartiertje vroeger door en rijden op ons gemakje naar de Antwerpse Linkeroever. Natuurlijk om elf uur als we afsluiten hedenavond en terug huiswaarts rijden kan het een pak moeilijker worden en gevaarlijker. Maar ik heb er goed oog op dat het wel zal meevallen.

Morgen hebben we dan nog de namiddagshow in zaal Bart en als de situatie blijft zoals ze nu is zou het wel eens rampzalig kunnen worden, met de belangstelling van het publiek. Het is meestal een wat ouder publiek en die zijn dan wel iets banger om er door te komen. Ik kan ze geen ongelijk geven, een gebroken been is altijd erger.

Maar dat is het probleem voor morgen, wat straks moet gebeuren dat is nu aan de orde van de dag. Ik ga het nu voor bekeken houden en ga naar het Belgisch kampioenschap veldrijden kijken.

Slim.

-  Theo, zei ze, terwijl ze in het vuur bleef staren, je bent niet meer zo lief tegen mij, je geeft me nooit geen juwelen meer.
-  Juwelen, zei hij, jij met ogen als diamanten, lippen als robijnen en tanden als parels, jij vraagt om juwelen?

---------------------------------------

Succesvolle carrière.

-  Maar hoe gaat het nu met je dochter? Die ging vroeger toch naar de muziekschool, niet?
-  Ja, haar artistieke carrière loopt goed.  Eerst was ze ouvreuse in de bioscoop en nu is ze ouvreuse in het theater.

Toen we gisteren aan het botenhuisje waren om even te rusten en iets te consumeren ( dorst lessen) was er naast het gebouwtje een opening in het ijs gekapt om de watervogels gelegenheid te geven om te drinken en voedsel te vinden. Op die kleine ruimte vertoefde een bont allergaartje, zwanen wit en zwart, ganzen, eenden, water kiekens en meeuwen. Het was er een gekwaak en gesnebber, het was eigenlijk mooi om te horen. Van iedereen die de zaak betrad of verliet dachten ze van iets te krijgen.

Toen we het botenhuisje wilde betreden, werden we begroet door deze prachtige zwarte zwaan.


Toen ze bemerkte dat ze van ons niets kreeg, wilde ze indruk maken met haar grote. Inderdaad indrukwekkend, maar het belette niet dat we de zaak betraden om iets te drinken.

Vanuit de zaak en achter glas kon ik deze twee witte zwanen digitaal vastleggen en voor het nageslacht bewaren. Mooi uitgedrukt van mij.

Voor deze opname heb ik geweldig veel geluk gehad. Op de zelfde ogenblik doken de beide zwanen met hun lange hals onder water, toen ik daar met m'n compact cameraatje stond. Gewoon maar te klikken en deze mooie opname kan ik aan jullie tonen.

Hier onderaan de trap staan ze gewoon te bedelen als iemand buiten komt. Ook Anita had haar beschuit bij de oxo overgehouden om ze bij het buiten gaan aan de bedelaars te geven en ze volgden ons nog een tijdje tot ze zagen dat er niets meer kwam, de deugnieten

Vervolgens lieten we de Laarse beek links liggen en trokken we door de verlaten kinderspeeltuin richting midden het park en zo de weg nemen naar het kasteel van Brasschaat. Het was gezellig wandelen en alleen lopen deden we zeker niet. We waren ook langs de drinkgelegenheid gekomen, die gevestigd is in het voormalige botenhuisje (zie foto’s hieronder ).

Tot onze grote verwondering was deze open en dat was goed nieuws voor ons. Na de wandeling, vooraleer we ons naar de wagen begaven, konden we ons opwarmen bij iets warms. Aan het kasteel linksaf en dan weer links de baan naar de melkerij in het Peerdsbos op. Om na een kleine kilometer terug richting botenhuisje te wandelen, om daar iets te gaan drinken.

De plaatsen boven de bevroren wateroppervlakte was volledig bezet, maar vooraan was nog plaats. Deze ruimte is open bij de ingang, maar er stonden twee grote gasblazers en die maakten het ook gezellig warm. Anita nam een warme oxo, maar ik stoere man een super koude Leffe. Na een half uurtje vertrokken we naar de wagen om ons naar huis te begeven.

Vandaag was de zon weer van de partij en ondanks het laagje sneeuw dat er van de nacht was bij gevallen, beloofde het een mooie maar koude dag te worden. Als het na de middagmaaltijd nog even zonnig bleef, zouden we de uitgestelde wandeling van gisteren zeker en vast doen.

Anita was terug in orde met haar rugpijn en dat betekende het sein op groen. Iets voor twee uur startte ik de auto en dan richting Brasschaat park. Van bij ons is dat maar een tien minuten rijden en de baan lag er uitstekend bij en zonder problemen geraakten we aan de parking langsheen de Elshout baan. Parkeerproblemen hadden we zeker niet, ondanks deze parking ook dient voor de zwemgelegenheid die aan de rand van het park gelegen is.

De wegen in het park waren ideaal om te wandelen en weet je wat ik aan een sneeuwwandeling zo leuk vind, dat is het krakende geluid onder je voeten van de sneeuw. We namen de weg langsheen de Laarse beek en ditmaal was er wel veel water in de snel vlietende beek. Dat was deze zomer wel effen anders, toen kon er geen eend meer in zwemmen.

Hieronder enkele foto’s van deze beek en enkele lanen. Meer over onze wandeling in een volgende posting.