Vrijdag 26 februari vervolg

Ik las hier ergens op het snelnieuws dat we alweer een nieuwe partij gaan krijgen.  Halverwege maart gaat er een persconferentie komen om de nieuwe partij aan te kondigen.  Heel het boeltje werd in gang gestoken door Van der strepen ooit nog lid van het Vlaams Blok en dan overgelopen naar de partij lijst De Decker en daar lag hij regenmatig in de clinch met de voorzitter.  Ook Margriet Hermans is mede stichter van de al weer nieuwe partij, ook zij heeft al vele watertjes doorzwommen.

Als dat zo verder gaat, zijn er op de lange duur meer partijen dan kiezers.  Ik zie het nu al gebeuren, bij een volgende verkiezing om aan een meerderheid te geraken, hebben ze vijf of zes partijen nodig dat wordt een klucht.  Het is nu al een zottekens spel, wat wordt het dan wel niet.  Hopelijk komt er eens een tijd dat er kiesrecht is in plaats van stemplicht.  Ik denk dan dat er nog weinig mensen’s zondaags om te stemmen buiten zullen komen.

Binnen niet al te lange tijd zal er ook kunnen gekozen worden per computer en dat zou een slok op de borrel kunnen zijn.  Ik ga er maar mee stoppen met over politiek te klappen, want eigenlijk geef ik geen zier meer voor al dat gezever.

Deze middag hebben we lekker gegeten, Anita had gisteren spek meegebracht van de beenhouwer en daar straks heb ik dat gebakken en daarbij een lekkere bruine boterham bij en dat was een super maaltijd.  Ik weet het wel dat is niet goed voor de lijn, maar een enkele keer kan dat toch geen kwaad.  Vanavond eten we dan wel wat lichter, een boterham met confituur en dan komt dat weer overeen en is alles weer in evenwicht.

Over het weer heb ik het nog niet gehad, maar ja dat is momenteel ook weer gene vette.  Hier in Schoten hebben we een aaneen schakeling van regen, wind en af en toe wat zon.  Dus vandaag gaan we niet buiten, dat is ook alweer niet erg.  Ik heb de computer en het seniorennet, dus zal ik me niet vervelen.  Daarbij een goed boek en wat heeft een mens dan nog meer nodig. (wordt vervolgd)    

Laat ons geen vooruitgang noemen,
waar een ander aan ten onder gaat.
Laat ons geen groei noemen,
waar een ander minder van wordt.
Laat ons geen vrijheid noemen,
wat een ander het recht ontneemt
om zich zelf te zijn.
Laat ons geen gemeenschap noemen,
waar de minste niet de minste aandacht krijgt.
Laat ons zelf de verandering zijn,
die we in de wereld willen zijn

Mahatma Ghandi

Ik vond deze ochtend geen deugdelijke uitvlucht om de auto niet te gaan kuisen, zeker niet omdat ik zelf vond dat hij smerig is. Eigenlijk was het de gelegenheid om thuis weg te zijn, bij de twee vrouwen. Vandaag donderdag was Leen er om te komen kuisen, ze zeggen wel dat klappen en breien niet samengaat. Maar ik weet wel beter, je moet om de veertien dagen maar eens komen luisteren bij me thuis.

Al goed dat ze dat nog kunnen, dan weet ik dat ze nog gezond zijn. Waar zou anders het woord viswijf vandaan komen denken jullie, inderdaad van taterende vrouwen. Naast mij woont er een weduwe en is Portugese van geboorte. Als je die hoort babbelen, daar kun je geen speld tussen krijgen en als ze telefoneert och arme toch dat kunnen wij mee verstaan in onze huiskamer. Ik ben een beetje aan het afdwalen, natuurlijk kan ik geen vier uren uittrekken om een doorsnee auto te kuisen.

Maar toen ik terug thuis kwam, begon er juist de uitzending over de begrafenis van nonkel Bob en eens dat Anita aan de buis gekluisterd is, valt haar mondje toe. Mensenlief wat was er veel volk in de Onze Lieve Vrouwenkathedraal te Antwerpen. Na dat de dienst gedaan was en de offergang begon, waren dat twee lange rijen en daar kwam maar geen einde aan. Er zal aardig wat geofferd zijn in beide maandjes, op ATV spraken ze van 1200 kerkgangers en dan stonden er buiten ook nog een pak volk.

Maar ja dat was te voorspellen, het was nu eenmaal een mediafiguur en altijd een graag geziene figuur geweest. Een man met een geweldige uitstraling en een zeer lieve man tevens voor de kinderen.

Na het middagmaal zat er geen tijd in voor een uilenknapje, want om half drie had ik een afspraak met de kapper, want het was reeds van een week voor kerstmis geleden dat er nog iets aan gedaan was. Maar meer hier over op een later tijdstip. (wordt vervolgd)

Zo de kapper zit er ook alweer op, ik zie er weeral 19 euro beter uit. Vroeger had ik een kapper die niet op afspraak werkte, maar door een woordenwisseling ben ik er buiten gebleven en deze werkt alleen op afspraak. Het heeft nu z’n voordelen en nadelen, als je vergeet te bellen voor een afspraak, kan je haar al wel eens een centimetertje langer worden, het voordeel is dat je niet moet zitten wachten. Maar wie let er nu op lang haar bij een man., toch niemand zeker. Maar toch bijgewerkt haar is toch properder.

Anita had ondertussen naar de bibliotheek geweest, want haar boeken had ze uitgelezen. Maar mijn boeken verlopen morgen, spijtig genoeg is er nog één boek die ik niet helemaal uit gelezen heb en daarom heb ik m’n boeken maar laten verlengen langs het internet. Dat is gemakkelijk en snel en je moet er de deur niet voor uit gaan Waar een computer en internet toch niet allemaal goed voor is. Vroeger moest een mens er voor buiten gaan en nu met een paar klikjes en het is zo gebeurd.

Ik begin precies last te krijgen met de tuner van m’n stereo installatie, ik denk dat ik in kosten ga vallen. De keten is ondertussen al wel enkele jaren oud en ondertussen word ik voort geholpen met een draagbaar toestelletje en ben ik gered. Ik kan radio Minerva natuurlijk ook op internet beluisteren, maar de moeilijkheid is, als ik programma aan het maken ben moet ik ook cd’s kunnen voor beluisteren en dan moet je voortdurend schakelen.

Maar we trekken onze plan wel en voor de rest er zo weinig mogelijk aan denken, het zal allemaal wel in orde komen. Toch geen problemen creëren om een onnozel tunertje. Ben onderhand leeg geschreven en ga m’n klak aan de wilgen hangen en jullie een fijne gezellige donderdag avond wensen.

Deze voormiddag zijn we nog eens naar het Shoppingscenter in Wijnegem geweest. Gisteren liet Anita halvelings horen dat ze van Damart enkele folders had liggen en dat er mooie dingen instonden om dit voorjaar en deze zomer te dragen. Ik wilde me natuurlijk niet laten kennen en vooraleer zij het me kon vragen, stelde ik het dan zelf voor. Een dol gelukkige vrouw is er drie waard.

Toen we omstreeks elf uur daar aankwamen, zag ik al dadelijk dat het er niet echt druk was. De weg naar Damart is al helemaal uitgesleten, alleen al van onze voetstappen. Ik had Anita al verwittigt dat ik niet mee in de winkel binnen zou gaan, want ik ken dat. Ik lijk dan we een hondje die z’n baasje volgt, van het ene rek naar het volgende schap. Op den lange duur voel je, je voeten niet meer.

Ik heb haar afgezet aan de winkel inkom en dan wegwezen naar de Free record shop, daar kan ik dan lekker snollen in de CD’s of er niets naar m’n zin tussen staat en gewoonlijk vind ik wel iets naar m’n gading. Ditmaal viel m’n oog op een drie cd box “Funiculi Funicula nummer 30. uitgebracht in het jaar 2007. De samenstelling van deze cd box is van Marc Brillouet en dit in opdracht van de Vlaamse Radio en Televisie en het gelijknamige radio programma.

Deze verzamelboxen zijn allemaal pareltjes, voor de verzamelaars. Meestal licht klassiek, maar toch wel genietbaar, want echte operamuziek is niet aan mij besteedt, maar deze muziek die hier opstaat daar kan ik wel van genieten.

Enfin toen ik terug kwam aan de winkel van Damart, was ons Anita nog steeds niet klaar en gelukkig staan er juist voor de ingang twee banken. Ik vermoed dat die er gezet zijn om de mannen op te vangen, die uit de winkel zijn gevlucht. We zaten er al met z’n drieën te wachten, als er nog een persoon meer had gezeten hadden we een kaartje kunnen leggen om de tijd sneller te laten passeren. ( word vervolgd )

Anita moest nog een apparaat hebben om uien fijn te snipperen en daar voor moest ze op het eerste verdiep zijn bij “Alice Délice” , een winkel met huishoudtoestellen. Enfin wie zoek die vind en nadien nog even een koffiepauze en dan terug naar huis om te gaan eten.

Voor we naar het winkelcentrum vertrokken, hadden we plannen gemaakt om na deze middag even naar het park van Schoten te wandelen. Want de zon scheen toch zo mooi en dan moesten we er maar van profiteren. Maar holala na het buitenkomen van het winkelcentrum bleek het weer omgeslagen te zijn en regen was weer heer en meester.

Thuis gekomen moest Anita toch dadelijk haar nieuwe kledingsstukken tonen en inderdaad het was werkelijk mooi en ondertussen had ze de soep al opgezet om warm te worden. Het was een lekkere erwtensoep en daar een bruin boterhammetje bij, hehe dat was lekker en geef het niet aan de varkens, die zeggen er niet neen tegen.

Na de maaltijd zijn we naar Rijkevorsel gereden, om bij Verhoeven busreizen ons verlof vast te leggen. Op 19 juni vertrekken we voor 8 dagen naar het Garda meer in Italië. Met uitstappen naar Venetië en Verona. Gelukkig dat we vandaag waren geweest, want wij waren de twee laatste die er nog bij konden op de bus, het moet niet altijd tegenslagen.

Als we ons eerste gedacht hadden gedaan, waren we deze reis misschien verspeeld. In de kataloog stonden natuurlijk nog mooie reizen in, maar ja we hadden nu eenmaal ons gedacht op het Garda gezet en de ontgoocheling had groot geweest. Enfin eind goed al goed en voor vandaag is het welletjes geweest en morgen vroeg moet ik met de auto naar de car-wash, maar dat is voer voor een volgende posting.

Na een korte stilte ben ik er weer, gisteren waren Anita en ik weer te gast op de shownamiddag van drie tot zes. ‘ Morgens was het weer programma voorbereiding, want het programma op maandagavond moest natuurlijk ook doorgaan. Hiervoor was ik reeds om half zeven uit m’n bed, want de lp’s en de cd’s die ik de zondagavond gebruikt had moesten eerst terug geklasseerd worden, anders loop ik het risico dat het een warboeltje wordt.

Enfin kort na zeven kon ik aan het echte werk beginnen en tegen dat Anita te voorschijn kwam was ik al een heel eind gevorderd. Om er een mooi geheel van te maken gebeurd het regelmatig dat ik sommige liedjes moet voorbeluisteren en dit is tijd rovend. Rond kwart na elf was het klaar en de maandag moet ik de speellijst kopiëren. ’ s Avonds gaat Anita mee naar de radio en dan heeft ze graag een speellijst bij haar liggen.

Ik had wel pech met de machine, m’n papier blokkeerde steeds. Hopelijk kan ik euvel zelf herstellen, want ik moet er nog naar kijken. Waarschijnlijk zal ik de achterkant moeten openen, zal straks het boekje met raadgevingen eens uit de kast halen. Ik hoop dat het niet te moeilijk is, want met m’n twee linkerhanden is dat steeds een probleem.

We zijn een beetje aan het afdwalen van het onderwerp, maar na het middagmaal konden we ons reisvaardig maken om naar zaal Bart te vertrekken. Ondanks het regenachtig weer, was er toch veel volk aanwezig en de zaaleigenaar was tevreden. Met de voorbije weken was het soms niet het geval en moest de inrichter drie weken achterelkaar geld bij leggen om de artiesten te kunnen betalen. Wordt vervolgt.

Ik kom nog eens met de rapte terug, om jullie te vertellen over de namiddagshow, van gisteren maandag. Ik had al verteld dat er tamelijk veel volk was komen opdagen. Want eigenlijk was er voor de doorsnee bezoeker weinig soeps, wat niet wil zeggen dat de artiesten minder waardig waren. Niets is minder waar, want er waren twee zangers met een klassieke opleiding en één er van Patrick Desmedt heeft drie of vier jaar geleden in Nederland de eerste plaats behaald in de muziekwedstrijd “Une Voice Particolare.”

Om daar de eerste prijs in te behalen moet ge wel degelijk uit het juiste hout gesneden zijn. Hij heeft een prima tenorstem. De tweede zanger was de Eric Lambrechts en hij heeft een typische basstem en kan heel diep gaan en zijn repertoire was gisteren overwegend het musicalgenre en dat deed hij dan ook schitterend. Zeker met het liedje “If i were a riche man” vond ik gewoonweg prachtig.

We hadden ook een dame te bewonderen, namelijk “Marleen” die bij VTM eens een tijdje aan de bak is kunnen komen. Zij zong overwegend Nederlandstalige liedjes en dat was wat mij betreft een hele verademing, want klassiek is nu niet echt mijn ding. Maar in elk geval, alle artiesten kregen een staande ovatie en iedereen had zich blijkbaar goed geamuseerd en gingen voldaan huiswaarts.

Voeger bleven wij dan altijd een kleinigheid eten, maar dat kan nu niet meer, met die nieuwe anti rookwet. De uitbater moest kiezen tussen eten blijven geven of laten roken en hij heeft gekozen voor het roken in z’n café. In zijn zaal achter mag natuurlijk niet gerookt worden, maar die wet is al langer van tel. Daarom brengen we nu boterhammetjes mee van thuis en eten die op in de telefonisten kamer bij de radio en dan hebben we ook gegeten.

-  Hoe verwarmen de Schotten hun ziekenhuizen?
-  Ze verplaatsen patiënten met koorts van de ene kamer naar de andere.

----------------------------

Definitie.

Ziekenkamer: de kamer waarin de vrienden van de pati¨nt elkaar ontmoeten.
Moedervreugde: de vreugde die een moeder ervaart, als haar kinderen in bed liggen.

Taterende echtgenote tegen haar man:
-  En jij,jij zegt nooit wat!
-  het duurt drie jaar om te leren praten en dertig jaar om te leren zwijgen.

----------------------

De leerlingen moeste een opstel maken over de schade die olie aan de vis kan toebrengen.
Liesbeth schreef:
-  Toen mijn mama een blikje sardientjes open maakte, zat dit vol olie en alle sardientjes waren dood.

Alles.

-  Mama, dat eitje is niet zo lekker.
-  Ik wil niet er gempperd wordt tijdens het eten. je moet leren eten wat de pot schaft.
-  ...Moet ik het snaveltje ook opeten?

---------------------

Duidelijk.

De voorzitter van de buurtvereniging slaat bij de opening van de vergadering met de hamer op de tafel en zegt:
-  Zijn er nu nog leden die er niet zijn?

Uiteindelijk is het dan toch gelukt, ik ben naar de huisdokter geweest, nadat ik gisteren mij al of niet opzettelijk had overslapen. Met m’n bloeddruk was alles in orde en moest hij alleen maar het medicijn hernieuwen. Maar ik had ook al een tijdje last van m’n stoelgang, die liet te wensen over en na wat tasten en drukken dacht hij van een irritatie van de darm. Hier voor schreef hij een medicijn voor en als er binnen drie weken geen beterschap is moet er een beeld van gemaakt worden of hoe ze dat ding ook mogen noemen in het dokters vakjargon.

De vuilniskar was weer laat heden morgen, niet dat ik er deze keer vroeger voor was opgestaan, maar ik stond te wachten om te douchen en me gelijk aan te kleden voor het bezoek aan de dokter. Maar ik kon toch moeilijk met m’n uitgangsklederen nadien de vuilbakken gaan binnenzetten en uitkuisen. Anita zou me gevraagd hebben of er bij mij een stukje af was.

Ik heb al wel eens uitgelegd dat ik niet alleen onze vuilbak binnen zet maar ook die van de drie weduwen hier in onze bouw. Niet dat ik bij de scouts geweest ben en dat ik nog dagelijks m’n goede daad moet doen, maar ik heb nu eenmaal zulke goede inborst!!!! Vraag het maar aan Anita.

Genoeg eigenlof, wat ik eigenlijk ook tof vind, dat is de aandacht die er aan het overlijden van Bob Davidse. Dat is werkelijk geweldig en ruim verdiend, want nonkel Bob is nu eenmaal een icoon geweest voor vele generaties kinderen. Mooi dat de openbare televisie dat niet vergeten is. Zelfs voor mijn kinderen in hun jeugdjaren was het een vaste waarde op de woensdag namiddag en daar konden ze geweldig in meeleven.

Volgende week donderdag zal de Onze Lieve Vrouwe kathedraal zeker goed afgeladen vollopen, voor de uitvaartmis van den Bob. Dat kun je, je wel voorstellen en ik denk dat er buiten ook nog volk zal staan. Dat was het alweer, tijd om af te sluiten en andere bezigheden te gaan doen.

Eigen schuld.

Het is m'n eigen schuld, zei de man die 55 jaar was geworden. Ik heb mijn hele leven gewerkt en gezwoegd om een veilig en gezellig huis te scheppen voor  mijn kinderen om groot in te worden en hun vrienden naartoe te brengen: kortom een veilig en betrouwbaar toevluchtsoord voor de stormen van de buitenwereld. En nu ze groot zijn, willen ze er niet meer weg.

Voorzichtig.

-  Hoe oud ben je? vroeg de dokter aan de patiënte die zopas weer in het ziekenhuis was opgenomen.
-  Met Pasen word ik 76, antwoorde de kloeke landbouwersvrouw.
-  Ik vraag niet hoe oud je wordt, zei de dokter streng, want dat kun je nooit weten, als je hier komt. Ik vraag hoe oud je bent.

Ik denk dat gisteren de automobilisten ontsnapt zijn aan een schuifpartij. De dooi is geleidelijk ingegaan en dit zonder brokken te maken, gelukkig maar, er is al ellende genoeg geweest als men op de baan moest zijn.

Wij zijn heel de dag binnengebleven, gewoon omdat we geen zin hadden om buiten te komen. Deze namiddag, na het eten dan zoeken we wel weg te gaan. Niet ver maar gewoon eventjes de winkelstraat in, want Anita heeft nog enkele kleinigheden nodig in het huishouden en dan even naar Scott reizen om brochures van busreizen te halen. We zouden in de maand mei of juni er even met een reisbus erop uit willen trekken.

Een echt doel hebben we nog niet, maar een tweetal weken geleden kregen we een foldertje in de bus met een reis voorbeeld van tien dagen Gardameer in Italië, met bezoek aan Venetië en daar zagen we wel iets. Maar bij een reisbureau zullen ze nog wel andere reis voorbeelden hebben vermoed ik.

Deze ochtend wilde ik naar de dokter gaan voor m’n tweemaandelijks nazichtbeurt, maar ik geraakte niet tijdig uit m’n bedde, dus het zal voor morgenmiddag worden. Ik begin stilaan een lui varkentje te worden, al hoewel ik niet weet waar die vergelijking eigenlijk vandaan komt. Want een varken is toch steeds ijverig in de modder aan het wroeten en een mestvarken kan er toch ook niet aandoen dat hij vaststaat en zich niet kan verplaatsen.

Ik vermoed dat hij wel liever een beetje vrijheid zou willen hebben. Ik ga afsluiten met jullie een fijne blogdag te wensen en misschien kom ik hedenavond nog wel eens terug op m’n blog.. Nu ga ik nog wat lezen tot het tijd is om te eten.

Zo stond het in de krant:
-  De medische wetenschap heeft de laatste jaren zulke vorderingen gemaakt dat het voor een arts niet langer mogelijk is om een patiënt volledig gezond te verklaren.

------------------------------------- 

-  Sommige mensen zoeken het toch wel heel ver, zei Kristoff tegen z'n echtgenote.
-  O ja? Waarom?
-  Wel gisteren hoorde ik een collega naar Cupido verwijzen als zijnde de eerste acupunterist.

Het is vandaag nogeens gebeurt, de zon heeft zich in al haar glorie laten bewonderen. Het resultaat was sneeuw die wanneer ze in de zonnekant gelegen was en uit de scherpe wind begon te dooien. Maar voor heden nacht geven ze nogmaals harde vorst, en voor later in de nacht of eerst morgen vroeg regen en dan weet ge het wel. België als één schaatsoppervlakte.

Ik zou er niet graag in terecht komen, maar de kans is heel klein, dat we er door moeten. Al de boodschappen zijn gedaan en al de rest kan wachten tot het terug beter is. Ik vind het al erg genoeg dat de mensen er door moeten om te gaan werken. Over glad gesproken, toen ik zondagavond huiswaarts moest keren na de uitzending, dat kon ook tellen. Nergens was er gestrooid en op de kruispunten blonk het geweldig.

Maar zonder problemen en blutsen ben ik thuis gekomen, wel met een vertraging van 20 minuten over een afstand van 18 kilometers. Maar ja beter te laat dan nooit meer thuis komen. Gisterenavond was het al veel beter, op een paar stukken na waren de wegen terug berijdbaar. Ergens hoop ik dat we het gehad hebben en dat we stilaan naar de lente toe gaan, want we hebben een lange zware winter gehad. Dat is jaren geleden, voor mij hoeft het volgende jaar niet meer te gebeuren en dat zal wel zo zijn voor het merendeel van de bevolking.

Dan gisteren dat ongeval met die twee treinen, jongens, jongens krijg zo iets te verwerken. Ge zet ’s middags je televisie aan en je komt tot ontdekking dat er op één van die treinen een familielid zit, gewoon om gek te worden. Het zal je maar overkomen, enfin ik ga er maar over ophouden want ik krijg er nog kippenvel van. Volgens de laatste berichten 18 doden en 177 gewonden zwaar en minder zwaar door elkaar genomen. Ik denk dat er mensen zijn die er serieus aan toe zijn en voor heel hun hele leven getekend zijn.