Vrijdag 2 april.

Hopelijk heeft zich niemand laten vangen aan een eerste april grappen. Ik vermoed dat dit ook stilaan uit de omloop aan het verdwijnen is. Toen ik nog klein of jong was, het is al eender hoe het genoemd word, werd dit veel meer gedaan. Op de radio en in de verschillende kranten werd er altijd een aprilgrap in gebouwen en er ware der zelf heel geloofwaardige bij die veel mensen in beweging zetten.

Der zijn al zoveel volksgebruiken uit de omgang gegaan, ergens wel spijtig. Toch waren we er bedreven in om kennissen en buren ergens heen te sturen, om daarna te kunnen zeggen: Op één april zetten ze alle zotten op den dril.

Enfin vandaag onze eerste dag thuis en Anita had het zo druk als een klein baasje, de rest van de klederen uitpakken en dan het wasmachine aan het werk zetten. Tussendoor nog even naar de Aldi om eetwaren in huis te halen. Ik vond het van morgen tamelijk ijzig koud rond elf uur en was blij dat ik terug thuis was.

Eerlijk gezegd heb ik er een luie dag van gemaakt en soms was ik verlegen, wanneer ik Anita zo bezig zag met wassen en plassen. Maar die verlegenheid was snel voorbij, ik denk niet dat ik rood van schaamte zag. Das moeilijk bij mij want met die zonnige dagen aan zee ben ik tamelijk bruin in m’n gezicht en dan komt dat rood er niet zo gemakkelijk doorheen.

Eerlijkheidszelve moet ik bekennen, dat ik spijt heb dat ik terug ben. Maar ja mooie liedjes kunnen niet blijven duren. Morgen zijn we er al overheen, dan begin ik terug aan de dagelijkse beslommeringen. Zoals de vuilbakken die ik daarjuist heb buitengezet, terug binnen te halen en uit te kuisen.

Deze morgen was het de laatste keer dat we hier in het appartement wakker werden. Twee weken waren alweer voorbij gevlogen. Het laatste ontbijt en dito afwas, nog enkele zaken aan de kant zetten, zoals de badkamer een laatste beurt geven en dat waren zaken die Anita voor haar rekening nam.

Het weder nam ook afscheid van ons en dit met een kanjer van een storm. Een zware storm was het, naar onze maatstaven genomen toch, maar de inwoners van Blankenberge hebben toch al wel wat anders getrotseerd. Dat vertelde ze ons toch toen we een laatste koffie gingen drinken in ‘the Nordsea’ u weet wel ons stamlokaal aan de jachthaven.

Onderwegen nog even gaan tanken, want anders zou het moeilijk worden om thuis te geraken en duwen zagen we niet echt zitten. Zonder problemen zijn we hier in onze thuishaven aangekomen en het afladen was nog een hele klus. Ondertussen zijn alle valiezen terug uitgeladen en dat is natuurlijk een job voor ons Anita.

Morgen kan ze het wasmachine volladen, want ondertussen zijn de manden voor het vuile linnen vol geraakt. Maar daar heeft ons wasmachine geen probleem mee, knopje indrukken en klaar is Kees. Dit was de eerste posting vanuit de thuisbasis, maar genoeg voor vandaag en nog een prettige avond.

Vandaag onze laatste volledige dag hier in Blankenberge, maar die werd bijna gans ingepalmd door het opkuisen van het appartement en deze namiddag zijn we binnengebleven om even te recupereren. In oktober wanneer we hier voor een volle maand zijn, gaan we de opkuis spreiden over drie dagen, want eerlijk gezegd valt dat wel wat tegen.

Na het middagmaal dat dit keer iets later dan normaal geschiedde hebben we beide een rustpauze gehouden en daarna wat in onze leesboek gelezen. Er was deze namiddag ook een uitzending van de driedaagse van De Panne en koers dat ziet ons Anita graag en daarbij een lekker glaasje thee met een wafeltje en zo werd onze namiddag ook opgevuld.

Om morgenvroeg minder afwas te hebben, zijn we vanavond gaan eten in de Oberbayern en dat scheelt natuurlijk een slok op de borrel. Enfin morgen om twaalf uur eindigt ons verlof hier in Blankenberge, maar het heeft mooi geweest.

Nu is het einde van ons verlof reeds voelbaar, heden morgen zijn we aan de opkuis van het appartement begonnen. Want het ineens op één dag schoonmaken dat behoort tot de verleden tijd, ik ben begonnen met de grote voorruiten en ook de donker bruin gekleurde glazen terras afsluiting. Ook de binnenkant moest ik doen want het viel op die ook vuil waren. Hoogst waarschijnlijk door de vorige huurder niet gedaan geweest, de volgende keer het verhuurkantoor verwittigen. Daarmee was ik toch wel een uur en een half mee zoet en ondertussen deed Anita het stof af van de meubelen.

De rest is dan voor morgen, terwijl ons vrouwtje alles afwast zoals de keuken, badkamer en toilet, dan kan ik de tapijten stofzuigeren en nadien de stenen vloeren dweilen. Dit is wel een groot werk, maar dan kunnen we woensdag de bagage inladen, want om twaalf uur moet de sleutel afgegeven worden in het verhuurkantoor.

Nadat we vanmorgen gedaan hadden en even uitgerust waren was het bijna tijd voor de middagmaaltijd. De lucht was hier aan de kust bewolkt en een neiging tot regenen, dus wisten we nog niet goed wat onze middagplannen waren. Toen we aan tafel gingen voor de maaltijd werd het steeds maar lichter en dat nodigde uit tot een grote wandeling naar de duinen en een laatste bezoek aan het “Strandcafétje“.

Zo gezegd zo gedaan en na de maaltijd maakten we ons klaar, maar veiligheids zelve namen we onze paraplu maar mee. Als het in de duinen plots begint te regen, heb je nergens kans om te schuilen. Maar dat was een maatregel die overbodig bleek, ondertussen was de zon er door gekomen en zelfs tamelijk warm. Onze anorak met daaronder een trui was iets te veel van het goede, maar beter iets te veel kleding dan te weinig. Om de namiddag te besluiten in het passeren nog een laatste maal een bezoek aan het ’Strandcafé”en dan de terugweg helemaal langs de jachthaven naar ons appartement.

Ondertussen hadden ze het baggerschip ook reeds weggehaald en ook de buizen waren deze ochtend of nacht reeds weggehaald en ik denk dat morgen de eerste boten hun aanlegplaats terug mogen innemen. In elk geval hebben deze mensen van het baggerbedrijf op een week tijd veel werk verricht, zeker een vermelding waard

Uitzondering.

-  U en uw vrouw zijn du in gemeenschap van goederen getrouwd, mijnheer Dingemans?
-  Dat klopt, edelachtbaare, maar met uitzondering van de huissleutel.

**********

Vrouw tegen haar buurvrouw, terwijl haar echtgenoot de moestuin aan het besproeien is:
-  Vorig jaar is er niks gegroeid, met uitzondering van de rekening voor het waterverbruik.

**********

Sinds vorig jaar maart zijn ze de jachthaven van Blankenberge aan het uitbaggeren en het eerste doel was de vaargeul en de grootste aanlegplaats voor de pleziervaartuigen. Toen wij na de zomervakanties in oktober terug waren voor een verblijf van een maand was het baggeren gedaan. Maar blijkbaar hadden ze het kleinere jachthaven niet gedaan.

Daar zijn ze dan aan begonnen in de tweede helft van maart, dit jaar. Dag en nacht hebben ze er aan door gewerkt en deze namiddag is de klus schijnbaar geklaard. Hoogst waarschijnlijk wordt vanaf morgen de slijk afvoerbuizen afgebroken en zullen de verplaatste boten tegen het Paasverlof terug hun plaatsen kunnen innemen.

Want met Pasen is het normaal zeer druk aan de kust en is dat voor de eigenaars van de pleziervaartuigen, het moment om hun boten eens een goede opknapbeurt te geven. Hieronder twee foto’s van de baggeraar en ondanks de grote druk waarmede de smurrie door de buizen geblazen wordt is het lawaai van de baggeraar niet rustverstorend, ook niet ’s nachts.

Het afgezogen zand en smurrie wordt naar een schip gepompt die in de vaargeul afgemeerd ligt en telkens als de laadbak vol is, vaart die ergens op zee om alles te dumpen en keert dan terug voor een volgende lading.

Onze verlofdagen beginnen stilaan op te geraken, daarom dat we dit weekeinde niet naar huis zijn gereden. De luisteraars zullen zondagavond en dito maandag, zonder hun favoriete programma’s moeten doen met de verzekering dat ik de andere week hun een goede uitzending zal verzekeren.

Vandaag was het zeer zonnig hier aan de kust, dit is goed nieuws want vandaag komt m’n zoon Willy hier op bezoek met z’n vrouw en de kroost. Het is altijd gezelliger dat de zon schijnt, dan kunnen we eens samen een wandeling doen. Rond half elf stopte ze hierover op de parking en dat wil zeggen dat ze geweldig veel geluk habben want een parkeerplaats in het weekeinde is geen sinecure.

Dadelijk een pot koffie opgeschonken, want dorst zullen ze wel hebben, na iets meer dan een uur in de auto gezeten te hebben. Babbelen bij een tas koffie is altijd aangenamer, dan wanneer je droog zit te keuvelen. Het was alweer een tijdje geleden dat we ze nog gezien, want we lopen elkaar deur niet plat. Want ondertussen was Kenzo jarig geweest en had z’n geschenk nog te goed en geen enkel kind wacht graag lang op z’n geschenk.

We hadden eerst een wandeling naar de pier gemaakt en daarna op de aldaar gelegen horecazaak een koffie gaan drinken, want in de zon en achter glas was het gezellig vertoeven. Ondertussen was de tijd ook niet stil blijven staan en werd het stilaan tijd om de inwendige mens ook iets te gunnen en dit in de vorm van een deugddoende maaltijd. Gisterenavond waren Anita en ik gaan eten in de zaak ’Oberbayern’ en dat was ons zogoed bevallen dat we vandaag met gans de hier aanwezige familie, weer deze zaak uitkozen.

Om kort te zijn iedereen was voldaan en om wat calorieën te verbranden een nieuwe wandeling gedaan en ditmaal kozen we voor de wandeldijk langs de zee. Terwijl de volwassenen iets gingen drinken, gingen de twee jongens wat op het strand spelen en toen we besloten om terug naar het appartement te wandelen was dat niet volledig met hun goesting.

Na op het appartement nog een pot koffie opgeschonken te hebben en daarbij nog een babbel gedaan te hebben, vertrokken onze kinderen terug naar Antwerpen en nu zitten we weer rustig onder ons beide. Anita aan de televisie en ik hier zwoegend aan de computer en proberend iets degelijks uit de mouw te schudden. Vooraleer ik ga stoppen, jullie nog de raad te geven om jullie horloge een uur vooruit te draaien. want om drie uur vannacht begint de traditionele zomertijd en hopelijk met een goede zomer.

Dat die kaalgesnoeide boom
toch weer uitschiet,
weer bloesems draagt en vruchten,
weer teruggroeit in zijn oude vorm,
is dat geen wonder?

Pol Vanhaverbeke.

De stad van goud
grauwe daken
vangen licht.
Blauw
vol beloften
ruist de regen.
Mensen blij
ademen vreugde
nieuw leven.
de stad van goud
eerste bloemen
heldere klokken.

Ghislaine Raets

Gisteren was ik m’n verhaal gestopt na het middageten en een rustpauze om het eten te laten bezinken. De bedoeling was om nog een kleine wandeling te maken naar de pier op het oost staketsel en ook eventjes over het strand. Maar niet te ver want de benen willen niet zogoed mee tijdens dit verlof, ik zou zeggen het zal wel beteren maar dat betwijfel ik tenstelligsten.

Het weer was fantastisch met bijna geen wind, het was een echte lente dag. Ik had m’n anorak nog aan en die heb ik moeten openzetten, anders was het niet vol te houden. Dat is natuurlijk wel plezant als men in verlof is. Langs de waterkant lopen is gezellig, maar om terug naar de wandeldijk te keren moet men telkens een groot stuk door het mulle zand ploeteren en dat is vrij vermoeiend.

Maar aan het einde van de ellende wachten ons een deugddoende frisse pint bier. Ik kan jullie verzekeren dat het niet gemakkelijk was om op een terras plaats te vinden. Ik bedoel wel de terrassen gelegen aan de jachthaven, want daar schijnt de ganse dag de zon op en iedereen tracht daar een plaatsje op te vinden. Maar Anita en ik hadden geluk, in café ’Nordsea’ was nog plaats en dat is praktisch naast het appartement.

Het was ruim zes uur toen we terug binnen waren en een half uurtje later waren we aan het eten. Nog wat aan het blog gewerkt en televisie gekeken en dan was het tijd om te ruste te gaan. Dat deed goed om je vermoeide benen uit te strekken tussen de lakens en het deken.

Narkissos was een knappe jongeling, die zijn hart door geen enkele vrouw liet beroeren. Dat was niet naar de zin van Aphrodite. Dat hij dan verliefd worden op zichzelf, sprak ze. Toen hij op een dag zichzelf zag in het water van een rivier, kwamen de woorden van de godin uit.

Narkissos kon zijn ogen niet afwenden van zijn eigen spiegelbeeld. Hij bleef maar naar zichzelf staren aan de oever van de rivier, tot hij uiteindelijk wortel schoot en veranderde in een bloem, de narcis.

Gisterenavond omstreeks half twaalf terug in ons vakantieadres aangekomen. Eigenlijk kunnen we al spreken van ‘s nachts aangekomen zijn, maar nog wel in goede conditie. In het eerste gedeelte tussen Antwerpen linkeroever en de afslag Kemseke was het nog tamelijk druk. Maar eens die afslag voorbij is het verkeer al veel verminderd en eens de tunnel van Zelzate voorbij, rij je precies alleen op de weg.

Af en toe komt er weleens een snelheidsmaniak voorbij gestoven, maar voor de rest valt het allemaal wel mee en ook het zwaar transport is zogoed als onbestaande. Toch ben ik altijd wel blij dat ik hier aan de jachthaven ben toegekomen, want het is toch wel een lange dag. ‘s Morgensvroeg het programma klaarmaken voor ‘s avonds op de radio en dan naar het showprogramma tussen drie en zes gaan. Het is dan toch wel een lange dag en we zijn niet meer van de jongste.

Maar ja vandaag hebben we het kalmaan gedaan, alleen een beetje pech gehad want hier aan de haven waren buurtwinkel en bakker gesloten. Dus moesten we na het ontbijt even naar het centrum een bakker zoeken. Uiteindelijk zijn we in een zelfstandige supermarkt terecht gekomen van de Delhaise, ergens kwam dat wel goed uit voor wat diepvriesgroenten voor bij de patatten deze week.

Toen we alles hadden afgezet in het appartement, zijn Anita en ik met de caddy nog naar de Aldi gewandeld voor de rest van de boodschappen. Alles bij elkaar hebben we toch uiteindelijk een flinke wandeling gemaakt en waren we blij voor de middagmaaltijd nog even te kunnen uitblazen en m’n maag begon stilaan te knorren van de honger. Na de maaltijd even gerust, voor aleer de namiddag activiteiten aan te vatten. Meer hier over later.

Gisteren in de late namiddag waren we terug uit Blankenberge. Het was niet te druk op de baan en ik zou durven stellen dat het zelfs heel kalm was. Ondanks de overtrokken lucht waren er toch wel veel bezoekers aan de kust, want toen ik de zak met wasgoed in de auto deponeerde stond er reeds een andere auto te wachten om m’n parkeerplaats in te nemen, maar dat is gewoonlijk wel zo aan de kust, tijdens het weekeinde.

Bij het betreden van het appartement, heeft Anita direct de verwarming aangeklikt, want het voelde tamelijk koud aan. Het nadeel van vloerverwarming is dat het lang duurt voor je resultaat voelt. Maar men kan ze nu ook niet laten opstaan, als men verscheidene dagen van huis is.

Oost west thuis best is een mooi spreekwoord, maar het moet telkens toch weer wennen, als ik van de kust terug thuis kom. Maar deze morgen toen ik weer aan de gewone gang van zaken gewoon was, want ik ben weer aan m’n gewone zondagmorgen activiteit begonnen, namelijk het samenstellen van m’n radioprogramma en toch was het anders. Gewoonlijk heb ik reeds een groot gedeelte van het programma in het hoofd zitten, maar nu was het precies of m’n bovenkamer was leeggeblazen en duurde het even voor ik een goede start had.

Enfin of het een goed ‘Boeketje’ gaat worden dat zien we hedenavond wel om elf uur, bij het einde hiervan. Gisterenavond heeft het hier geonweerd, mensen, mensen ongelofelijk en de regen werd er met bakken uitgekieperd. Het leek wel een wolkbreuk en ik was er niet gerust in. Ik was bang dat de kelders zouden onderlopen, maar gelukkig bleven we daar van gespaard. Stel je voor dat de brandweer moet langs komen om het water er uit te pompen, en het werk dat daar bij kijken komt om het laatste water met een opneem dweil weg te krijgen.

Mag er niet aan denken, anders krijg ik nog last aan m’n rug, met constant gebogen te staan. Maar ja aan werken heb ik een broertje dood en tijdens m’n loopbaan heb ik al genoeg werk verzet. Ik zie hier op de klok van de computer dat het bijna vier uur in de namiddag is, het wordt tijd dat ik de posting ga afsluiten. Nog eventjes wat lezen en ik mag niet vergeten om m’n ontleende boeken van de bib te verlengen, want anders moet er begin april nog boete op betaald worden en dat is voor niets nodig.

De bomen, dat zijn geen bomen
zonder de bladeren.
De vromen dat zijn geen vromen
zonder de daden.

Hendrik De Vries
Copla's

Amaai heb zojuist weer eens lekker gegeten, wij beide waren deze voormiddag eventjes naar de wekelijkse markt geweest, want Anita had zin in witte druiven en op de markt kun je die soms het beste kopen. Wat betreft de kwaliteit en zeker wat de prijs aangaat. We hebben een viertal groentekramen bezocht en wel vier verschillende prijzen per kilogram genoteerd. Uiteindelijk heeft ze twee kilo witte druiven gekocht aan vijf € voor de twee kilo en dit was een verschil met het duurste kraam van twee € de kilo.

Dat kan toch tellen als je het mij vraagt en de smaak was wel degelijk het zelfde want aan ieder kraam hebben we mogen proeven. Na verder gewandeld te hebben, kwamen we langst een groot kraam met gebakken kippen en daar kon ik niet aan weerstaan om een gebakken kip te kopen. Dat is dan de reden waarom ik vanavond zo lekker gegeten heb, want Anita kocht er nog gebakken patatjes en gestoofde champignonnen bij en de maaltijd was compleet.

Ons vrouwtje mag het tijdens het verlof ook wel gemakkelijk hebben. Na de boterhammen maaltijd van deze middag zijn we nog naar het centrum van Blankenberge gewandeld. Ik moest van de bank nog geld afhalen en ondertussen wilden we in de cafetaria van de statie nog iets gaan drinken, maar helaas die was gesloten, wegens grote schoonmaak. Dat was dan wel pech hebben, maar zo erg is dat nu ook weer niet. Maar dit is een gewoonte van ons, om telkens daar iets te gaan verteren en naar de binnenkomende en vertrekkende treinen te kijken.

Na de markt een koffie gaan drinken in de “Northsea” beter bekent als café “den boot” om reden dat de toog binnen de vorm heeft van een schip en de zaak is heel bekent in Blankenberge en is maar drie huizenblokken van onze woonst gelegen en zo een beetje onze stamkroeg als we in Blankenberge vertoeven. Zo dat is weeral bijna een dag voorbij en morgen zaterdag komen we tegen de avond naar huis, om zondag paraat te staan om naar de radio te gaan en ook op de maandagavond en dan vertrekken we direct richting vakantie adres.

Toen we gisterenochtend opstonden was het al zonneschijn wat de klok luidde, eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat het al ruim kwart voor negen was voor we uit de slaapkamer kwamen. Maar ja we zijn in verlof en dan gelden er andere wetten. We waren toch niet van plan om die voormiddag een wandeling te ondernemen.

Enkel brood moest er nog gehaald worden, maar daar zat geen haast achter, want ‘s morgens is het toch altijd cake met een tas thee. Rustig gegeten en genoten van het uitzicht op de jachthaven, maar helaas zonder boten. Die waren allemaal verplaatst naar een andere aanlegplaats, want ze gaan dit laatste stuk van de jachthaven nog uitbaggeren voor de paasvakantie.

Toch vind ik het spijtig want een jachthaven zonder boten is ook niet alles, ik zal me er bijneer moeten leggen. Rond elf uur waren we klaar met alles en konden we buiten gaan en de bedoeling was om een koffietje te gaan drinken in taverne ‘Evergreens’. Deze zaak is maar enkele appartementsblokken van ons verwijderd en de temperatuur was al ruim voldoende om op het terras plaats te nemen.

We werden hartelijk welkom geheten door de eigenares en ze wenste ons een prettig verlof toe. Dat vind ik er zo tof aan, de mensen uit de horeca zijn toch zo vriendelijk, eens ze je een paar keer gezien hebben. In Knokke-Heist hebben we ook eens een appartement gehuurd en daar waren de horeca-uitbaters nog te schoon om die zelfde dag nog een goede dag te wensen.

Na de middagmaaltijd hebben Anita en mezelve onze wandelschoenen aangetrokken en een wandeling in de duinen gaan doen en om uit te rusten even een bezoek aan het strandcafeetje gebracht. Mensen wat een volk dat daar verzameld was, het leek wel of het volle seizoen bezig was. Na een weldoende rustperiode, zijn we terug naar ons appartement afgezakt, ergens voel je wel dat je spieren te lijden hebben gehad van de winter en een lange inactieve periode.

Anita zit momenteel naar de soap Familie te zien, want ook vandaag hebben we flink gewandeld, maar dat ging al veel vlotter als je het mij vraagt, maar dat is voor morgen en ik ga dit verslag beëindigen en voor de rest van de avond wat lezen, als ik me kan wakker houden