Dinsdag 23 maart.

Gisteren in de late namiddag waren we terug uit Blankenberge. Het was niet te druk op de baan en ik zou durven stellen dat het zelfs heel kalm was. Ondanks de overtrokken lucht waren er toch wel veel bezoekers aan de kust, want toen ik de zak met wasgoed in de auto deponeerde stond er reeds een andere auto te wachten om m’n parkeerplaats in te nemen, maar dat is gewoonlijk wel zo aan de kust, tijdens het weekeinde.

Bij het betreden van het appartement, heeft Anita direct de verwarming aangeklikt, want het voelde tamelijk koud aan. Het nadeel van vloerverwarming is dat het lang duurt voor je resultaat voelt. Maar men kan ze nu ook niet laten opstaan, als men verscheidene dagen van huis is.

Oost west thuis best is een mooi spreekwoord, maar het moet telkens toch weer wennen, als ik van de kust terug thuis kom. Maar deze morgen toen ik weer aan de gewone gang van zaken gewoon was, want ik ben weer aan m’n gewone zondagmorgen activiteit begonnen, namelijk het samenstellen van m’n radioprogramma en toch was het anders. Gewoonlijk heb ik reeds een groot gedeelte van het programma in het hoofd zitten, maar nu was het precies of m’n bovenkamer was leeggeblazen en duurde het even voor ik een goede start had.

Enfin of het een goed ‘Boeketje’ gaat worden dat zien we hedenavond wel om elf uur, bij het einde hiervan. Gisterenavond heeft het hier geonweerd, mensen, mensen ongelofelijk en de regen werd er met bakken uitgekieperd. Het leek wel een wolkbreuk en ik was er niet gerust in. Ik was bang dat de kelders zouden onderlopen, maar gelukkig bleven we daar van gespaard. Stel je voor dat de brandweer moet langs komen om het water er uit te pompen, en het werk dat daar bij kijken komt om het laatste water met een opneem dweil weg te krijgen.

Mag er niet aan denken, anders krijg ik nog last aan m’n rug, met constant gebogen te staan. Maar ja aan werken heb ik een broertje dood en tijdens m’n loopbaan heb ik al genoeg werk verzet. Ik zie hier op de klok van de computer dat het bijna vier uur in de namiddag is, het wordt tijd dat ik de posting ga afsluiten. Nog eventjes wat lezen en ik mag niet vergeten om m’n ontleende boeken van de bib te verlengen, want anders moet er begin april nog boete op betaald worden en dat is voor niets nodig.

De bomen, dat zijn geen bomen
zonder de bladeren.
De vromen dat zijn geen vromen
zonder de daden.

Hendrik De Vries
Copla's

Amaai heb zojuist weer eens lekker gegeten, wij beide waren deze voormiddag eventjes naar de wekelijkse markt geweest, want Anita had zin in witte druiven en op de markt kun je die soms het beste kopen. Wat betreft de kwaliteit en zeker wat de prijs aangaat. We hebben een viertal groentekramen bezocht en wel vier verschillende prijzen per kilogram genoteerd. Uiteindelijk heeft ze twee kilo witte druiven gekocht aan vijf € voor de twee kilo en dit was een verschil met het duurste kraam van twee € de kilo.

Dat kan toch tellen als je het mij vraagt en de smaak was wel degelijk het zelfde want aan ieder kraam hebben we mogen proeven. Na verder gewandeld te hebben, kwamen we langst een groot kraam met gebakken kippen en daar kon ik niet aan weerstaan om een gebakken kip te kopen. Dat is dan de reden waarom ik vanavond zo lekker gegeten heb, want Anita kocht er nog gebakken patatjes en gestoofde champignonnen bij en de maaltijd was compleet.

Ons vrouwtje mag het tijdens het verlof ook wel gemakkelijk hebben. Na de boterhammen maaltijd van deze middag zijn we nog naar het centrum van Blankenberge gewandeld. Ik moest van de bank nog geld afhalen en ondertussen wilden we in de cafetaria van de statie nog iets gaan drinken, maar helaas die was gesloten, wegens grote schoonmaak. Dat was dan wel pech hebben, maar zo erg is dat nu ook weer niet. Maar dit is een gewoonte van ons, om telkens daar iets te gaan verteren en naar de binnenkomende en vertrekkende treinen te kijken.

Na de markt een koffie gaan drinken in de “Northsea” beter bekent als café “den boot” om reden dat de toog binnen de vorm heeft van een schip en de zaak is heel bekent in Blankenberge en is maar drie huizenblokken van onze woonst gelegen en zo een beetje onze stamkroeg als we in Blankenberge vertoeven. Zo dat is weeral bijna een dag voorbij en morgen zaterdag komen we tegen de avond naar huis, om zondag paraat te staan om naar de radio te gaan en ook op de maandagavond en dan vertrekken we direct richting vakantie adres.

Toen we gisterenochtend opstonden was het al zonneschijn wat de klok luidde, eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat het al ruim kwart voor negen was voor we uit de slaapkamer kwamen. Maar ja we zijn in verlof en dan gelden er andere wetten. We waren toch niet van plan om die voormiddag een wandeling te ondernemen.

Enkel brood moest er nog gehaald worden, maar daar zat geen haast achter, want ‘s morgens is het toch altijd cake met een tas thee. Rustig gegeten en genoten van het uitzicht op de jachthaven, maar helaas zonder boten. Die waren allemaal verplaatst naar een andere aanlegplaats, want ze gaan dit laatste stuk van de jachthaven nog uitbaggeren voor de paasvakantie.

Toch vind ik het spijtig want een jachthaven zonder boten is ook niet alles, ik zal me er bijneer moeten leggen. Rond elf uur waren we klaar met alles en konden we buiten gaan en de bedoeling was om een koffietje te gaan drinken in taverne ‘Evergreens’. Deze zaak is maar enkele appartementsblokken van ons verwijderd en de temperatuur was al ruim voldoende om op het terras plaats te nemen.

We werden hartelijk welkom geheten door de eigenares en ze wenste ons een prettig verlof toe. Dat vind ik er zo tof aan, de mensen uit de horeca zijn toch zo vriendelijk, eens ze je een paar keer gezien hebben. In Knokke-Heist hebben we ook eens een appartement gehuurd en daar waren de horeca-uitbaters nog te schoon om die zelfde dag nog een goede dag te wensen.

Na de middagmaaltijd hebben Anita en mezelve onze wandelschoenen aangetrokken en een wandeling in de duinen gaan doen en om uit te rusten even een bezoek aan het strandcafeetje gebracht. Mensen wat een volk dat daar verzameld was, het leek wel of het volle seizoen bezig was. Na een weldoende rustperiode, zijn we terug naar ons appartement afgezakt, ergens voel je wel dat je spieren te lijden hebben gehad van de winter en een lange inactieve periode.

Anita zit momenteel naar de soap Familie te zien, want ook vandaag hebben we flink gewandeld, maar dat ging al veel vlotter als je het mij vraagt, maar dat is voor morgen en ik ga dit verslag beëindigen en voor de rest van de avond wat lezen, als ik me kan wakker houden

Nadat we gisteren aangekomen waren en voor de ingang van het appartementsgebouw ‘Havenzicht’ gestationeerd waren, want er is wel parkeerverbod. Moest ons Anita nog de sleutel gaan halen, bij het verhuurkantoor. Maar dat is maar een kleine twintig meter verder, ondertussen bleef ik bij de wagen wachten voor het geval er orde handhavers zouden aankomen.

Dan begon het zware werk, met de valiezen naar boven te doen, maar we moesten maar naar het eerste verdiep en natuurlijk is er een lift aanwezig. Na alles boven gezet te hebben, kwam het grote probleem en dat was een parkeerplaats zoeken, dat kan daar aan de jachthaven wel eens een probleem vormen. Dat was gisteren niet anders en na enkele malen rondgereden te hebben, vond ik een plaats een eindje verder weg.

Maar dat was alles behalve een probleem, nadat we in onze vaste taverne iets gegeten en gedronken hadden, moesten we onze inkopen nog gaan doen in een kortbij gelegen Aldi. Toen dit allemaal gedaan was zijn we eventjes gaan rusten, voor aleer Anita de bagage ging uitpakken en in de kasten bergen en het bed klaar maken voor de nacht.

We hadden geen van beide nog zin, maar een wandeling naar het toeristenbureel moest er toch nog bij, want anders kon ik de laptop niet gebruiken. Want de uitzendingen van radio Minerva wilden we niet missen en daarom waren we verplicht naar het centrum van de stad te wandelen en daar kon ik voor veertien dagen een vergunning kopen voor een mobiel internetaansluiting. Bij het terug wandelen heb ik nog nooit zo moe geweest als gisteren.

Voor de avondmaaltijd zijn we in het restaurant ‘Victorie’ gaan eten, mensen ondanks hun grote naam die ze genieten in Blankenberge, gaan wij er nooit meer eten. Het eten was zeker niet slecht, de kabeljauw in een mosterdroomsaus was werkelijk heel goed te noemen. Maar vooraf hadden we een dagsoep besteld en na een tijdje bracht de ober ons een schoteltje met twee glaasjes met niet defineerbare drank en twee grote roze garnalen en dachten dat dit een voorafje van het huis was, die garnalen hadden we reeds opgegeten. De glaasjes waren iets groter dan een jeneverglas.

Uiteindelijk vroegen we wat er in die glaasjes voor drank zat aan de ober en dat bleek de soep te zijn. Dat heb ik nog nooit meegemaakt en dat restaurant bestaat dit jaar 30 jaar en dat wordt in de maand juni gevierd. Ons zien ze daar niet meer, zelfs al is dat het enige restaurant dat er in Blankenberge open is die dag. Einde van deze eerste mooie dag van ons verlof, al was het avondeinde wel een beetje in mineur.

Ach zo.

- Dokter, toen ik de verpleegster om een warme kruik vroeg voor m’n voeten, draaide zij zich beledigd om en liep weg.

- Tja dat kan ik heel goed begrijpen, antwoordden de dokter, u wist het wellicht niet, maar dat was de hoofdverpleegster.

- Aha, zei de patiënt, er wordt hier dus ook gespecialiseerd. Wilt u dan eens vragen of de voetenverpleegster langs wil komen.

Zo deze morgen was het dan zover, rond tien uur zouden we vertrekken naar ons vakantieadres in Blankenberge voor veertien dagen. Rond zeven uur waren we beiden wakker en sprongen als twee jonge veulens uit ons bed, enfin springen met het nodige zout te nemen natuurlijk. Gewoonlijk blijven we nog wat natafelen na het ontbijt, maar vandaag dadelijk aan de afwas begonnen.

Toen die gedaan was, de badkamer ingetuimeld om groot toilet te maken en me geschoren zoals in de tijd dat we op vrijersvoeten liepen. Zo fijn was m’n huid, een kinderpoepje had er niets aan. Met andere woorden geformuleerd, binnen de ons opgelegde tijdsspannen waren we beiden klaar en kon ik de auto uit de garage gaan halen.

De achterzetel platgelegd om de bagage te kunnen plaatsen, want Anita denkt altijd dat we kleding te weinig zullen hebben en dat arme beestje van een auto moet dat gewicht allemaal maar dragen. Vooraleer we ons op weg konden begeven, moest ik eerst nog gaan tanken want zonder benzine vallen moest voorkomen worden.

Om iets na tienen konden we de Waaslandtunnel inrijden en daar was de grote drukte alweer voorbij en we konden zonder problemen de expresweg nemen richting kust en met een gangetje van plus minus 100 kilometer per uur kon ik het traject afleggen. Natuurlijk rekening houdend met de wachtbeurten aan de verkeerslichten arriveerden we in Blankenberge twintig minuten voor twaalf. (word vervolgd)

Vader, laat niet toe dat wij bezwijken
onder de bekoringen die uw volk
vanouds in de woestijn heeft gekend,
die Jesus heeft doorstaan
na zijn veertigdagentijd
en die wij allen kennen,
de verzoeking van elke dag,
de verzoeking van geld,
macht en eer.

Kardinaal Danneels.

Hier ben ik nog even, want met over het overlijden van m’n schoonzus gisteren te babbelen, was ik nog vergeten ons etentje bij de Chinees te vermelden. Dit gebeurde vrijdagavond na thuiskomst van het bezoek aan de kinderboekenbeurs. Ondanks het overlijdensbericht, heeft ons eten ons toch goed gesmaakt. Een soepje, hoofdgerecht en nadien een koffie met voor mij een cognacje bij, ja dat kan niet slecht zijn.

Nadien thuis nog een crèmepje bij de beeldbuis, gelukkig was het crèmepje lekker want op de beeldbuis was het niet veel zaaks. Ik vind hoe meer zenders je krijgt hoe slechter de programma’s zijn. Dit is mijn overtuiging, want een tv maniak ben ik eigenlijk niet.

De zaterdag hebben we eigenlijk rustig doorgebracht, Anita heeft de valiezen ingeladen, zodat die klaar staan om dinsdag ochtend gewoon in de auto te laden en weg te wezen. Gisterenavond dachten we om het ons wat gemakkelijker te maken, om frieten uit te halen, maar dat sloeg tegen. Waar we vroeger af en toe eens kwamen, was de zaak overgenomen door een familie Chinezen. Jongens, jongens sloeg dat tegen, die frieten waren niet te vreten, ik denk zelfs dat de varkens er hun hoofd bij neergelegd zouden hebben.

Het gezegde is wel degelijk van tel: schoenmaker blijf bij uw leest. Als ze zo verder gaan, dan zal het niet lang duren, alvorens de boel zal dicht zijn. Een ezel stoot zich maar eenmaal aan de zelfde steen, dus geen tweemaal frieten van bij de Chinees. Ik heb het nogal gehoord dat er een frituur overgenomen was door Chinezen, dat zal mode worden zeker. Het zal een nieuwe belegging voor hun geld worden.

Deze ochtend m’n programma in elkaar gestoken voor de uitzending van heden avond. Ik ben er wel wat later aan begonnen, maar door het feit dat Anita wat later aan de middagmaaltijd was begonnen, was het programma toch voor het eten klaar, zoals altijd het geval is. Ik ga er mee stoppen en nog wat lezen voor het tijd is om te vertrekken naar de Antwerpse Linkeroever. Soms zie ik er wel wat tegenop om ’s avonds nog alleen naar de radio terijden,maar nu de dagen terug beginnen te lengen word het toch al terug wat gezelliger.

Gisteren is het er niet van gekomen om m’n dagboek bij te werken. Het was nu niet echt tijdsgebrek dat er de reden voor was, dan wel een beetje te lui zullen we maar zeggen. Anita moest om half elf naar de kapper, om een kleuring van de haren en ondertussen kreeg ik telefoon van de firma “Retro” uit Merksem met de mededeling dat m’n bestelding binnengekomen was.

Donderdag was ik daar geweest voor inkt in de printer. De drie hoofdkleuren waren toen in huis, maar het zwart ontbrak in de voorraad van de winkel. Dus gisteren kon ik hem komen halen. Toen ik terug thuis kwam was Anita ook reeds terug van haar kapper. In de late namiddag waren we uitgenodigd in de school van de twee jongste kleinkinderen. Na de officiële schooluren, was er een jeugdboeken tentoonstelling met aankoop mogelijkheid.

Aangezien Hilde in begin April jarig is kocht Anita haar een mooi boek, want ze is echt een boekenworm. De steeds wederkerende vraag, wat moeten we voor haar verjaardag kopen is hier mee opgelost. Deze boekendag stond in teken van de week van het kinderboek. We zijn daar nog gebleven tot na vijf uur en toen terug huiswaarts gereden.

Anita had tegen half zeven een tafeltje besteld bij het Chinees restaurant “ The Joy King”. We waren nog even over huis gereden, want we waren toch te vroeg. Toen we eventjes nog in de zetel zaten kregen we telefonisch het bericht van het overlijden van de zuster van mijn overleden vrouw, met andere woorden het overlijden van m’n schoonzuster Emma.

Deze week woensdag was ik er nog bij geweest toen één van haar kinderen me meldde dat ze in het gasthuis lag. Het was er niet goed mee en daarom was ik er direct heen gegaan en gelukkig herkende ze me nog. Uiteindelijk is het einde dan toch nog heel snel gekomen. Ik had nog regelmatig contact met haar, nadat ik met Anita verkeerde. Uiteindelijk is ze nog veel te jong gestorven, ze moest nog 82 jaar worden. Het spijtige is dat ik niet naar haar begrafenis kan gaan, omdat wij volgende week dinsdag in verlof vertrekken.

Maar m’n kinderen zullen me wel vertegenwoordigen hebben ze beloofd, maar toch spijt het me. Dit was het dan voor hedenavond, nog een prettige avond en voor straks een fijne nachtrust.

Voor alle zekerheid.

Dokter: Neem me niet kwalijk dat ik de rekening op voorhand aanbied. U kunt niet geloven hoeveel moeite ik heb om mijn geld van de erfgenamen te krijgen.

**********

Janssens stapt uit z'n slee van een auto en botst op zijn vriend.
-  Waar heb jij die gehaald? vraagt hij
-  Van een tombola.
-  Het grote lot gewonnen?
-  Neen, de tombola georganiseerd.

**********
De dokter doet zijn ochtendronde.
In het verslag van de nachtverpleegster over patiënt x leest hij het volgende: 'LEG'
-  Wat betekent dat vraagt hij.
-  Lastig en grijpgraag!

**********

Hoe ingewikkeld het leven tegenwoordig wel is, bewijst een verkeersbord op de kruising van twee snelwegen in de buurt van Keulen.
-  Links afslaand verkeer tweemaal rechts afslaan.

*******

_  Wat is het verschil tussen een psycholoog, een psychoanalyticus en een psychiater?
-  Een psycholoog bouwt luchtkastelen, een psychoanalyticus woont er in en een psychiater haalt de huur op

*******

Ik heb het enkele dagen geleden reeds gezegd dat m’n blauwe inkt op was en afprinten zonder inkt is natuurlijk lastig. Laat ons stellen dat het eigenlijk in het geheel niet te doen is. Daarom dat ik heden morgen het besluit nam om naar Merksem te rijden, naar de burelenspeciaalzaak ‘Retro’. Want thuis loop ik de donderdag toch maar in de weg, wanneer Leentje komt kuisen. Vlug de etiketten in m’n zaak gestoken, dag tegen de twee vrouwtjes gezegd en weg wezen.

Begrijp me nu niet verkeerd, ik bedoel niet dat ik twee vrouwen heb hé. Tegen de kuisvrouw mag ik ook wel dag zeggen zeker hé. Ik moest zwarte inkt zeker hebben en ter gelijker tijd, eveneens de drie kleuren meebrengen, nu ik toch in de speciaalzaak ben. De winkel is gelegen op de Bredabaan, maar op dat stuk waar er wel parkeergelegenheid is. Maar het zat me vandaag helemaal niet mee, geen zwarte inkt voor de printer in voorraad.

De drie andere kleuren waren geen probleem, alleen geen zwarte inkt. Het verkoopstertje beloofde me, dat als ik morgen wilde terugkomen, zou ze dadelijk een bestelling doen. Ze heeft m’n telefoonnummer genoteerd en zou me morgen bellen vanaf het moment dat hij zou binnenkomen. Hopelijk vergeet ze het niet, want voor m’n programmalijsten van zondag zou ik toch graag terug kunnen afprinten.

Om m’n ontgoocheling weg te spoelen ben ik dan maar in de ‘Salamander’ in Schoten een koppel palmen gaan drinken. Het was ook min of meer omdat ik niet te vroeg thuis zou zijn, dat ik dat deed. Tegen half twaalf was ik terug bij de vrouwtjes thuis en Leen moest alleen nog de living stofzuigeren.

Bieke staat te huilen bij een brug.
Een oudere heer ziet haar staan en vraagt:
-  Wat scheelt er aan, kindje? Waarom huilt je?
-  De jongens hebben mijn boterham in het water gegooid, snikt zij.
-  Was het met opzet?
-  Neen met speculoospasta.

Deze morgen moest ik op tijd het bed uit, want vorige week had ik een afspraak gemaakt met Rudy, mijn garagist. Deze ochtend mocht ik de wagen zo vroeg mogelijk in de garage afleveren, maar liefst niet voor acht uren. Dat maakt dat ik als de eerste aan de poort stond en moest daarvoor wel naar Borgerhout rijden.

Bij ons in Schoten zijn natuurlijk ook garages, maar ja ik ben al bijna 30 jaar cliënt bij de Rudy en altijd heel tevreden geweest. Gewoonlijk mag ik hem na de middag terug komen halen. Om terug thuis te komen, neem ik daar de tram tot de Victor Rooseveltplaats en daar dan bus 61 of 62 naar Schoten.

Iets voor negen uur was ik terug thuis bij ons Anita, die me nog niet zo vroeg terug had verwacht. Ik was juist op tijd om met haar nog een tas thee te drinken en een stukje cake te eten. Ik had niets meer te doen tot het middagmaal, want dan moest ik terug naar Borgerhout. Eerst voor ik de wagen ging oppikken nog even bij m’n huisarts op bezoek, want de laatste keer dat ik bij hem op consultatie was, ben ik twee medicijnen vergeten te laten voorschrijven en van eentje hiervan had ik enkele dagen geleden, het laatste pilletje genomen.

Zo nu is alles terug in orde en ben ik gerust dat er niets kan gebeuren tot de volgende afspraak. Nu nog de auto afhalen en de woensdag is goed gevuld en bij de Rudy was ook alles in kannen en kruiken en bij de volgende onderhoudsbeurt zal het ditmaal om een grote onderhoudsbeurt gaan. Maar dat is voor in de toekomst, want zoveel kilometers doe ik nu niet met de auto. Het is nu vijf uur gepasseerd en straks begint Anita aan het avondeten.

Advocaat tijdens zijn pleidooi:
-  U moet bedenken, edelachtbare dat de verdachte als hij veroordeelt zou worden, geen ambtenaar meer kan zijn. Hij zal dan moeten werken!

------------------------------

De echtelijke ruzie galmt door het huis. Verwijten over en weer. Bij gebrek aan verdere argumenten roept de echtgenote tenslotte:
-  En je mag van geluk spreken dat ik wees ben! Anders ging ik terug naar mijn moeder!