Zo deze morgen was het dan zover, rond tien uur zouden we vertrekken naar ons vakantieadres in Blankenberge voor veertien dagen. Rond zeven uur waren we beiden wakker en sprongen als twee jonge veulens uit ons bed, enfin springen met het nodige zout te nemen natuurlijk. Gewoonlijk blijven we nog wat natafelen na het ontbijt, maar vandaag dadelijk aan de afwas begonnen.

Toen die gedaan was, de badkamer ingetuimeld om groot toilet te maken en me geschoren zoals in de tijd dat we op vrijersvoeten liepen. Zo fijn was m’n huid, een kinderpoepje had er niets aan. Met andere woorden geformuleerd, binnen de ons opgelegde tijdsspannen waren we beiden klaar en kon ik de auto uit de garage gaan halen.

De achterzetel platgelegd om de bagage te kunnen plaatsen, want Anita denkt altijd dat we kleding te weinig zullen hebben en dat arme beestje van een auto moet dat gewicht allemaal maar dragen. Vooraleer we ons op weg konden begeven, moest ik eerst nog gaan tanken want zonder benzine vallen moest voorkomen worden.

Om iets na tienen konden we de Waaslandtunnel inrijden en daar was de grote drukte alweer voorbij en we konden zonder problemen de expresweg nemen richting kust en met een gangetje van plus minus 100 kilometer per uur kon ik het traject afleggen. Natuurlijk rekening houdend met de wachtbeurten aan de verkeerslichten arriveerden we in Blankenberge twintig minuten voor twaalf. (word vervolgd)

Vader, laat niet toe dat wij bezwijken
onder de bekoringen die uw volk
vanouds in de woestijn heeft gekend,
die Jesus heeft doorstaan
na zijn veertigdagentijd
en die wij allen kennen,
de verzoeking van elke dag,
de verzoeking van geld,
macht en eer.

Kardinaal Danneels.

Hier ben ik nog even, want met over het overlijden van m’n schoonzus gisteren te babbelen, was ik nog vergeten ons etentje bij de Chinees te vermelden. Dit gebeurde vrijdagavond na thuiskomst van het bezoek aan de kinderboekenbeurs. Ondanks het overlijdensbericht, heeft ons eten ons toch goed gesmaakt. Een soepje, hoofdgerecht en nadien een koffie met voor mij een cognacje bij, ja dat kan niet slecht zijn.

Nadien thuis nog een crèmepje bij de beeldbuis, gelukkig was het crèmepje lekker want op de beeldbuis was het niet veel zaaks. Ik vind hoe meer zenders je krijgt hoe slechter de programma’s zijn. Dit is mijn overtuiging, want een tv maniak ben ik eigenlijk niet.

De zaterdag hebben we eigenlijk rustig doorgebracht, Anita heeft de valiezen ingeladen, zodat die klaar staan om dinsdag ochtend gewoon in de auto te laden en weg te wezen. Gisterenavond dachten we om het ons wat gemakkelijker te maken, om frieten uit te halen, maar dat sloeg tegen. Waar we vroeger af en toe eens kwamen, was de zaak overgenomen door een familie Chinezen. Jongens, jongens sloeg dat tegen, die frieten waren niet te vreten, ik denk zelfs dat de varkens er hun hoofd bij neergelegd zouden hebben.

Het gezegde is wel degelijk van tel: schoenmaker blijf bij uw leest. Als ze zo verder gaan, dan zal het niet lang duren, alvorens de boel zal dicht zijn. Een ezel stoot zich maar eenmaal aan de zelfde steen, dus geen tweemaal frieten van bij de Chinees. Ik heb het nogal gehoord dat er een frituur overgenomen was door Chinezen, dat zal mode worden zeker. Het zal een nieuwe belegging voor hun geld worden.

Deze ochtend m’n programma in elkaar gestoken voor de uitzending van heden avond. Ik ben er wel wat later aan begonnen, maar door het feit dat Anita wat later aan de middagmaaltijd was begonnen, was het programma toch voor het eten klaar, zoals altijd het geval is. Ik ga er mee stoppen en nog wat lezen voor het tijd is om te vertrekken naar de Antwerpse Linkeroever. Soms zie ik er wel wat tegenop om ’s avonds nog alleen naar de radio terijden,maar nu de dagen terug beginnen te lengen word het toch al terug wat gezelliger.

Gisteren is het er niet van gekomen om m’n dagboek bij te werken. Het was nu niet echt tijdsgebrek dat er de reden voor was, dan wel een beetje te lui zullen we maar zeggen. Anita moest om half elf naar de kapper, om een kleuring van de haren en ondertussen kreeg ik telefoon van de firma “Retro” uit Merksem met de mededeling dat m’n bestelding binnengekomen was.

Donderdag was ik daar geweest voor inkt in de printer. De drie hoofdkleuren waren toen in huis, maar het zwart ontbrak in de voorraad van de winkel. Dus gisteren kon ik hem komen halen. Toen ik terug thuis kwam was Anita ook reeds terug van haar kapper. In de late namiddag waren we uitgenodigd in de school van de twee jongste kleinkinderen. Na de officiële schooluren, was er een jeugdboeken tentoonstelling met aankoop mogelijkheid.

Aangezien Hilde in begin April jarig is kocht Anita haar een mooi boek, want ze is echt een boekenworm. De steeds wederkerende vraag, wat moeten we voor haar verjaardag kopen is hier mee opgelost. Deze boekendag stond in teken van de week van het kinderboek. We zijn daar nog gebleven tot na vijf uur en toen terug huiswaarts gereden.

Anita had tegen half zeven een tafeltje besteld bij het Chinees restaurant “ The Joy King”. We waren nog even over huis gereden, want we waren toch te vroeg. Toen we eventjes nog in de zetel zaten kregen we telefonisch het bericht van het overlijden van de zuster van mijn overleden vrouw, met andere woorden het overlijden van m’n schoonzuster Emma.

Deze week woensdag was ik er nog bij geweest toen één van haar kinderen me meldde dat ze in het gasthuis lag. Het was er niet goed mee en daarom was ik er direct heen gegaan en gelukkig herkende ze me nog. Uiteindelijk is het einde dan toch nog heel snel gekomen. Ik had nog regelmatig contact met haar, nadat ik met Anita verkeerde. Uiteindelijk is ze nog veel te jong gestorven, ze moest nog 82 jaar worden. Het spijtige is dat ik niet naar haar begrafenis kan gaan, omdat wij volgende week dinsdag in verlof vertrekken.

Maar m’n kinderen zullen me wel vertegenwoordigen hebben ze beloofd, maar toch spijt het me. Dit was het dan voor hedenavond, nog een prettige avond en voor straks een fijne nachtrust.

Voor alle zekerheid.

Dokter: Neem me niet kwalijk dat ik de rekening op voorhand aanbied. U kunt niet geloven hoeveel moeite ik heb om mijn geld van de erfgenamen te krijgen.

**********

Janssens stapt uit z'n slee van een auto en botst op zijn vriend.
-  Waar heb jij die gehaald? vraagt hij
-  Van een tombola.
-  Het grote lot gewonnen?
-  Neen, de tombola georganiseerd.

**********
De dokter doet zijn ochtendronde.
In het verslag van de nachtverpleegster over patiënt x leest hij het volgende: 'LEG'
-  Wat betekent dat vraagt hij.
-  Lastig en grijpgraag!

**********

Hoe ingewikkeld het leven tegenwoordig wel is, bewijst een verkeersbord op de kruising van twee snelwegen in de buurt van Keulen.
-  Links afslaand verkeer tweemaal rechts afslaan.

*******

_  Wat is het verschil tussen een psycholoog, een psychoanalyticus en een psychiater?
-  Een psycholoog bouwt luchtkastelen, een psychoanalyticus woont er in en een psychiater haalt de huur op

*******

Ik heb het enkele dagen geleden reeds gezegd dat m’n blauwe inkt op was en afprinten zonder inkt is natuurlijk lastig. Laat ons stellen dat het eigenlijk in het geheel niet te doen is. Daarom dat ik heden morgen het besluit nam om naar Merksem te rijden, naar de burelenspeciaalzaak ‘Retro’. Want thuis loop ik de donderdag toch maar in de weg, wanneer Leentje komt kuisen. Vlug de etiketten in m’n zaak gestoken, dag tegen de twee vrouwtjes gezegd en weg wezen.

Begrijp me nu niet verkeerd, ik bedoel niet dat ik twee vrouwen heb hé. Tegen de kuisvrouw mag ik ook wel dag zeggen zeker hé. Ik moest zwarte inkt zeker hebben en ter gelijker tijd, eveneens de drie kleuren meebrengen, nu ik toch in de speciaalzaak ben. De winkel is gelegen op de Bredabaan, maar op dat stuk waar er wel parkeergelegenheid is. Maar het zat me vandaag helemaal niet mee, geen zwarte inkt voor de printer in voorraad.

De drie andere kleuren waren geen probleem, alleen geen zwarte inkt. Het verkoopstertje beloofde me, dat als ik morgen wilde terugkomen, zou ze dadelijk een bestelling doen. Ze heeft m’n telefoonnummer genoteerd en zou me morgen bellen vanaf het moment dat hij zou binnenkomen. Hopelijk vergeet ze het niet, want voor m’n programmalijsten van zondag zou ik toch graag terug kunnen afprinten.

Om m’n ontgoocheling weg te spoelen ben ik dan maar in de ‘Salamander’ in Schoten een koppel palmen gaan drinken. Het was ook min of meer omdat ik niet te vroeg thuis zou zijn, dat ik dat deed. Tegen half twaalf was ik terug bij de vrouwtjes thuis en Leen moest alleen nog de living stofzuigeren.

Bieke staat te huilen bij een brug.
Een oudere heer ziet haar staan en vraagt:
-  Wat scheelt er aan, kindje? Waarom huilt je?
-  De jongens hebben mijn boterham in het water gegooid, snikt zij.
-  Was het met opzet?
-  Neen met speculoospasta.

Deze morgen moest ik op tijd het bed uit, want vorige week had ik een afspraak gemaakt met Rudy, mijn garagist. Deze ochtend mocht ik de wagen zo vroeg mogelijk in de garage afleveren, maar liefst niet voor acht uren. Dat maakt dat ik als de eerste aan de poort stond en moest daarvoor wel naar Borgerhout rijden.

Bij ons in Schoten zijn natuurlijk ook garages, maar ja ik ben al bijna 30 jaar cliënt bij de Rudy en altijd heel tevreden geweest. Gewoonlijk mag ik hem na de middag terug komen halen. Om terug thuis te komen, neem ik daar de tram tot de Victor Rooseveltplaats en daar dan bus 61 of 62 naar Schoten.

Iets voor negen uur was ik terug thuis bij ons Anita, die me nog niet zo vroeg terug had verwacht. Ik was juist op tijd om met haar nog een tas thee te drinken en een stukje cake te eten. Ik had niets meer te doen tot het middagmaal, want dan moest ik terug naar Borgerhout. Eerst voor ik de wagen ging oppikken nog even bij m’n huisarts op bezoek, want de laatste keer dat ik bij hem op consultatie was, ben ik twee medicijnen vergeten te laten voorschrijven en van eentje hiervan had ik enkele dagen geleden, het laatste pilletje genomen.

Zo nu is alles terug in orde en ben ik gerust dat er niets kan gebeuren tot de volgende afspraak. Nu nog de auto afhalen en de woensdag is goed gevuld en bij de Rudy was ook alles in kannen en kruiken en bij de volgende onderhoudsbeurt zal het ditmaal om een grote onderhoudsbeurt gaan. Maar dat is voor in de toekomst, want zoveel kilometers doe ik nu niet met de auto. Het is nu vijf uur gepasseerd en straks begint Anita aan het avondeten.

Advocaat tijdens zijn pleidooi:
-  U moet bedenken, edelachtbare dat de verdachte als hij veroordeelt zou worden, geen ambtenaar meer kan zijn. Hij zal dan moeten werken!

------------------------------

De echtelijke ruzie galmt door het huis. Verwijten over en weer. Bij gebrek aan verdere argumenten roept de echtgenote tenslotte:
-  En je mag van geluk spreken dat ik wees ben! Anders ging ik terug naar mijn moeder! 

Gisterenavond heel in het laat nog even een kleinigheidje gepost op dit blog, nadat Anita en ik terug waren van onze uitzending op radio Minerva. In de namiddag waren we zoals alle weken weer op de shownamiddag geweest in zaal Bart. Ondanks het miezerige weer van gisteren, met regelmatig een sneeuwbuitje, die gelukkig niet bleef liggen, was de zaal zogoed als volledig uitverkocht.

Misschien lag het aan de goede keuze van artiesten die uitgenodigd waren, of wel waren de mensen het moe om regelmatig thuis te zitten wegens het weer. In elk geval was het weer een gezellige namiddag, met drie prima showmensen.

De eerst artiest was Marc Hofman, die tevens instond voor de aankondiging van de twee andere zangers en Marc is een geboren conferencier. Hij zingt goed en z’n moppen getuigen van z’n vakmanschap. Ze getuigen tevens van z’n fijnzinnige uitstraling en z’n moppen zijn nooit op het randje van vulgariteit.

Daarna was het de beurt aan een zangeresje met als naam Yanni. Zij brengt hoofdzakelijk Amerikaanse muziek en af en toe ook eens een Nederlandstalig nummer. Het spijtige bij haar is dat men bijna steeds weet welk liedje er gaat komen. Z ijtige bij haar is dat men bijna steeds weet welk liedje er gaat komen.ende twee andere zangers en Marc is een geboren confereij heeft geen afwisseling in haar liedjeskeuze en dat is een spijtige zaak. Hopelijk staat ze nu niet meer te vlug op de lijst, maar ja ik kan Romain Callé, de samensteller van deze shows wel begrijpen, want hij moet binnen een betaalbaar budget blijven wat betreft artiesten keuze.

De derde was Gert De Schepper, een fantastische vertolker van het musicalgenre en werkelijk hij is er ongelofelijk in. Dat moet wel om tijdens z’n twee maal twintig minuten zijn publiek te begeesteren. Chapeau als je dat kunt in zijn muziekgenre, is iedereen niet gegeven om dat te doen en zeker niet met liedjes uit de musical “ Jesus Christ super starr”

Enfin om zes uur bij het einde zag ik niets anders dan gelukkige gezichten en bij de uitgang hoorden we niets anders dan, tot volgende week en nog een prettige week.

Dubbel.

Een identieke tweeling ging een café binnen en bestelde een borrel.
Een man die iets verderop aan de toog zat en al een en ander op had, keek het tweetal uitvoerig aan, schudde het hoofd en bestelde nog een borrel.
-  Geen paniek, man, zei een van de broers, wij zijn geen spookverschijning, maar gewoon een identieke tweeling.
De man keek de twee nog eens aan en vroeg:
-  Wat alle vier.

Zo de zondagvoormiddag werkzaamheden zitten er alweer op, m’n programma staat alweer op z’n pootjes. Om kwart na zeven kan ik vanavond rustig vertrekken en hopen dat alles rustig zal verlopen. Ik heb er vandaag een beetje langer over gedaan, want ik heb geen zwarte inkt meer, zodoende heb ik m’n speellijsten niet kunnen afprinten.

Ligt natuurlijk aan me zelve, enkele dagen terug heb ik al een verwittiging gekregen en toch geen nieuwe inkt gaan kopen. Nu heb ik m’n lijsten met de hand moeten vervaardigen, maar moeilijk gaat ook natuurlijk. Morgenvroeg sta ik voor het zelfde feit, maar dinsdag, eerste werk nieuwe inkt halen.

Daar juist naar de stomme film met Charlie Chaplin en het bloemen verkoopstertje gekeken. Eigenlijk zaten die filmen wel mooi in elkaar en kon je de draad goed volgen. Met de middelen die ze toen hadden zaten die wel goed in elkaar en ergens waren de beelden in zwart wit wel heel mooi.

Meer valt er niet meer te vertellen en wens ik jullie allemaal een fijne namiddag toe en een hele gezellige avond toe en veel blog plezier.

Een Antwerpenaar rijdt door de polders en heeft een aanrijding met een veewagen met een paard erin. Een paar maanden later onderneemt hij een poging om de kosten van zijn letsels op de bestuurder van de veewagen te verhalen.
-  Waarom beweert u nu opeens dat u toen al die verwondingen opgelopen hebt? vraagt zijn verzekeraar. Volgens het politierapport zei u na het ongeval dat er u niets mankeerde.
-  Jamaar, ja zegt de Antwerpenaar, ik lag op het wegdek en verging zowat van de pijn. Toen hoorde ik iemand zeggen dat het paard een been gebroken had, waarop de politieagent zijn revolver trok en het dier dood schoot. Daarna kwam hij naar mij toe en vroeg:  met u alles goed?.

*  een schipper die het hoofd niet boven water kan houden.
*  een bakker die slechts met moeite zijn brood verdient.
*  een slager wie het niet om den vleze gaat.
*  een verpleegster die er geen doekjes om windt.
*  een ruiter die zich over het paard laat tillen.
*  een geheelonthouder die eist dat men hem klare wijn schenkt.
*  een kaalhoofdige die met z'n handen in z'n haar zit.
*  een muzikant die zich van de wijs laat brengen.