Niobe

Deze morgen was ik reeds om half zeven het bed uit, hoogstwaarschijnlijk de lente in het bloed. In de living aan het venster gaan zien en buiten zag er het allemaal rooskleurig uit en het zou niet lang duren voor aleer de zon aan het firmament zou staan. Ik voelde me als herboren toen, maar momenteel is het al veel minder. Maar geen nood, met een nachtje slapen gaat dat al wel weer over.

Ben dadelijk aan de afwas begonnen en toen die gedaan was, stante pede de badkamer in geduikeld en toen Anita opstond was ik al klaar. Na het ontbijt stond ik al gereed om m’n auto te gaan kuizen in de carwash. Maar ben dan toch even blijven wachten tot de werkvrouw er was om dag te zeggen, want ik heb van huize uit een goede opvoeding gehad. Maar dan was het moment om te verdwijnen en de twee vrouwen alleen te laten.

Natuurlijk zou dat geen drie uur duren, maar als ik terug was zou ik wel zien, hoe ik uit de weg kon blijven. Maar dat was een zorg voor later, eerst de wagen een goede beurt geven, want dat was weer nodig. Toen ik arriveerde aan de carwash was er nog één box vrij en na wat geldstukken in de automaat gestoken te hebben, kon ik rustig m’n gangen gaan. Iets meer dan een uur later was hij gewassen en afgezeemd.

Één ding kon ik niet doen en dat was stofzuigen. Het toestel waar ik aanstond was defect en de beide andere waren bezet. Even de voetmatten uitkloppen en dat bleek voldoende te zijn en dan maar terug naar huis. Het was ondertussen ruim half elf en toen ben ik met een boek op het terras gaan zitten, lekker de zonnetent omlaag gedaan en dan gezellig genieten. Ik hoorde binnen de vrouwen maar tateren, maar dat kon me in het geheel niets deren.

Weekend alweer voorbij en reken daarbij de maandag nog en ik kan spreken van een heel zwaar week einde. De maandagmorgen was ik vroeg uit de veren, om de gebruikte lp’s en cd’s van de zondagavond uitzending terug in het klassement te plaatsen en daarna alweer voor twee uur muziekuitzending bij elkaar sprokkelen, dat is geen peulschil.

Zeker als je er vanuit gaat dat dit tegen één uur klaar moest zijn, want dan is het vlug middagmalen om tegen twee uur kant en klaar te staan voor vertrek naar de namiddagshow. Dan durven ze zeggen dat een gepensioneerden een zee van tijd hebben. Deze mensen zouden eens een maand met ons mee moeten gaan, ze zouden anders piepen denk ik.

De show was weer van het patersvaatje, alle drie hebben zich weer volledig gegeven en de aanwezige toeschouwers waren weer laaiend enthousiast. Het applaus was nooit uit de lucht en ik ga er niet verder over uitweiden, want dat zou ons weer te ver verleiden.

Deze morgen zijn Anita en ik eens lekker blijven uitslapen en omstreeks negen uur, zwaaide ik als eerste de benen uit het bed. Zwaaien is nu wel een extra groot woord, voor de manier waarop ik het bed uitkom, maar ik ga er geen tekeningetje van maken. In elk geval binnen de drie kwartier stond ik toch al bij de bakker, want er was geen brood meer in huis. Ik zou zeggen dat kan in het beste huishouden gebeuren.

Deze morgen na het laat ontbijt, moesten we beide naar de supermarkt. Misschien was m’n aanwezigheid niet echt noodzakelijk, maar Anita had wel een chauffeur nodig. Aangezien we geen volumineuze producten nodig hadden was ik als pakjesdrager niet echt nodig. Maar een caddie staat altijd wel in de garage en daar kunnen we dan na het winkelen, de eetwaren en dergelijke in laden.

Zodat we niets moeten dragen als we terug huiswaarts keren. Alles in de kasten deponeren dat is het werk van Anita, ik wil daar wel mee helpen, maar schijnbaar doe ik dat nooit naar de zin van m’n dame. Misschien doe ik dat wel expres, dat is een middel om niet meer te moeten helpen. Wie niet sterk is moet sluw zijn en dat ben ik wel een beetje. Het moeten niet altijd de vrouwen zijn die een man naar hun hand kunnen zetten.

Wat we ook niet mochten vergeten vandaag, was een bezoek te brengen aan de bibliotheek, want onze termijn liep vandaag teneinde en aangezien we beide onze boeken uitgelezen hadden moeste we geen boete riskeren. Dat was nutteloos geld verspelen en daar heb ik een broertje aan dood.

Voor de rest een rustige namiddag gehad en de laatste twintig kilometers van de rit van vandaag nog kunnen zien. Niet dat ik zo’n grote liefhebber van ben, maar de televisie staat toch op de ronde van Italië want dat is iets voor ons Anita. Zij is een grote fan van wielrennerij en waarom ook niet.

Deze dag is ook alweer een heel eind gevorderd, ik ben juist klaar met m’n samenstelling en dus alles is klaar voor heden avond. Door het feit dat we gisterenavond alweer uitgenodigd waren op een optreden van een zanger die zijn jubileum vierde werd het tamelijk laat. Twintig jaar staat hij op de planken en we waren als medewerkers van radio Minerva daar aanwezig.

De naam van deze zanger was Roy Miner, de show was eigenlijk opgevat met overwegend Engelstalige muziek. Oudere zowel als jongere aanwezige konden genieten van de aangeboden muziek, maar één ding was spijtig, de geluidsboxen waren te zwaar in verhouding tot de grote van de zaal. Met andere woorden het geluid stond veel te hard, een ziekte van deze tijd.

Voor de rest was volgens mij alles tiptop inorde, de uitgenodigde gasten werden goed onthaald en de aangeboden versnaperingen van goede kwaliteit. Door de vele attractie’s werd het wel tamelijk laat en dadelijk na het eindsignaal zijn we vertrokken en huiswaarts gereden. Uiteindelijk was het toch na één uur vannacht toen we thuis waren. Onze trommelvliezen even tot rust laten komen, voor aleer we ons ter rusten begaven.

Dit was het dan voor vandaag, want ik zou toch de ronde van Italië nog willen zien aankomen en ik hoor Anita steeds maar zeggen wat een prachtige natuur. Nog een prettige zondag namiddag en avond en veel blogplezier.

Op donderdag ons heer hemelvaartdag zijn we lekker thuis gebleven, dat mag ook al eens gebeuren. De laatste tijd doet het wreed, er is altijd wat te doen en gisteren namen we dus een rustige dag. Alleen om zes uur gisterenavond zijn we in “The Joy King” gaan eten, daar had ik grote zin in. Voor de rest enkele kleine huishoudelijke bezigheden, voor de rest niets, noppes.

Zelfs m’n blog was al teveel om bij te werken, maar ja wat moet je zoal schrijven als er niets gebeurt. Ik kan toch moeilijk schrijven en nu is hier niets en verder nog minder dan niets. Dat kan toch niet en misschien daarbij nog een fotootje met niets er op bij doen. Een beetje serieus blijven op een blog van seniorenet hé.

Ik zou eigenlijk nog kunnen een verslag maken van de show tussen drie en zes in zaal Bart, van maandag tien mei. Eigenlijk ben ik dat hopeloos vergeten, maar zou ik het nu nog doen na vijf dagen. Maar ja waarom ook niet, heb er niets mee te verliezen.

Zoals jullie weten is er iedere maandag een show voor de senioren, alhoewel iedereen er welkom is natuurlijk. Deze show gaat door in zaal Bart Sint Bartholomeusstraat 9 in Merksem. Telkens zijn er drie artiesten uitgenodigd en vorige maandag waren dat Jean Marijn trompettist en ook leider van een big band. Het is niet de eerste maal dat hij te gast is en het is een beroepsmens en een heel goede trompettist ook.

Daarna was het de beurt aan Pino Baresi en zoals de naam laat verstaan is deze man van Italiaanse afkomst en naar zijn repertorium moeten we niet ver zoeken. Zijn optreedbeurt bleef niet onopgemerkt, geweldig applaus was zijn deel en ook de laatste artieste kreeg haar deel.

Deze laatste was een dame uit Gent en haar specialiteit was het oeuvre van de legendarische, diep betreurde Franse zangeres Edith Piaf. Even was het stil, bij het einde van haar optreden en toen brak het applaus los. De afwezigen hadden alweer ongelijk en de aanwezige werden beloont met deze drie mooie optredens.

Vermoedelijk zijn onze seizoenen op het verkeerde pad. Deze morgen dacht ik dat we op weg zijn naar de winter en dat we al ver in de herfst vertoefden. Dadelijk de kalender geraadpleegd, maar die houd vol dat we toch in de lente zijn, zelfs al bijna in de helft van de maand mei. Morgen is het zelfs “ Ons Heer Hemelvaart” en de katholieken vieren dan “Rerum Novarum.” De dag van de katholieke arbeiderspartij en gaat er een stoet uit in vele Vlaamse steden.

Deze voormiddag, enfin het was al bijna middag, had ik een afspraak om half twaalf bij de dermatoloog. Drie weken terug was ik er de eerste keer geweest, ik sukkelde al een hele tijd met eczema. Dit verschijnsel zou volgens de dokter te wijten zijn aan een te droge huid, als gevolg van de voortschrijdende leeftijd, met andere woorden ouderdoms eczema. Hij had me toen een gel voorgeschreven en ondertussen was het al veel beter geworden.

Een tijdje moet ik nog verder doen met deze gel en dan zou het gedaan moeten zijn, volgens de illustere dokter Thomas Heremans. Aangezien hij de specialist is, zal ik het maar geloven en als het later terug moest komen, kan m’n huisdokter het terug voorschrijven.

Deze namiddag nog enkele boodschappen gedaan en als beloning aan me zelve, een lekker paterke gaan drinken. Het paterke had geen bezoedeld verleden en het smaakte me heerlijk en op één been kan men niet staan, dus dan maar een tweede erbij laten glijden. Nu zit ik hier weer te schrijven aan m’n blog en dit na het verorberen van een bord spaghetti met een lekkere tomatensaus.

Kom nogmaals wat bijwerken op m’n blog, hopelijk heb ik inspiratie genoeg om wat neer te pennen, na een weldoende maaltijd. Anita dacht deze morgen, waarom eens geen spruiten gereed maken want het lijk toch een winterse dag te zijn. Enfin gereedmaken is een groot woord, want het is een overschotje van een vorige keer en het was ingevroren.

Anita heeft een hekel aan voeding weggooien, hoe groot of klein de portie ook is. Er bestaat altijd een kans om overschotjes met elk te combineren, op dat gebied is het een pareltje en niet alleen met voeding hoor. Daarbij ieder een kotelet en gestoomde aardappeltjes, want ze heeft het stoomapparaat terug uit de kast gehaald. De reden hiervoor is het defect van een tweede verwarmingsplaat van het kookfornuis.

Met nog twee resterende niet kapotte kookplaten is het moeilijk werken geblazen. Dat wordt een nieuw elektrisch kookfornuis en dit allemaal van ons pensioentje, dit wordt inkrimpen geblazen. Maar goed ook want ik word toch te dik en er mogen enkele kilootjes eraf.

Vandaag ben ik in het geheel niet buiten geweest, want deze ochtend even op het terras geweest en het stond me geheel niet aan. Daarbij komt nog, dat kort na het middaguur iemand onze belastingsaangifte kwam invullen, want hij moest toch in Schoten zijn en dit is de eerste maal dat onze aangifte zo vroeg binnen zullen zijn. Wat zijn wij beide toch goede Belgen of slechte.

Om af te sluiten hoop ik dat we weer niet op een financieel debacle zullen afstevenen, want we zitten er weer dichtbij. Dichterbij dan we zelf vermoeden, want de banken zijn weer diep in het rood aan het zakken en aangezien de staten er allemaal niet roodkleurig voorstaan, vrees ik er voor. Enfin laat ons allemaal enkele schietgebedjes naar de opperherder richten en hopen dat hij ons goedgezind is. acht deze morgen, waarom eens geen spruiten gereed maken. eeen weldoende maaltijd. d het laat voor aleer we in ons bed belande

Zoals ik twee dagen geleden in m’n blog verklaart heb, is vandaag ook gebeurt. Ik weet niet of jullie het onthouden hebt, maar dinsdag heb ik gezegd dat ik ons terras zou in orde maken op de donderdagmorgen. Want dan komt Leen kuisen en dan is het, het moment om naar achter op het terras te verhuizen. Met als reden dat ik dan niet in de weg zou lopen en niet naar die taterende vrouwen te moeten luisteren.

Gelukkig had ik niet af te rekenen met regenval en zelfs de zon was van de partij. Beter kan een mens al niet verlangen. Eerst uit de koffer van m’n auto de zak potgrond gehaald en uit de kelder gereedschap en handschoenen ( waarom eigenlijk) ik doe ze toch nooit aan want daarmee kan ik niet werken. Om het kort te maken, twee uurtjes heb ik me er bezig kunnen houden en nog een half uurtje lekker in de zon en uit de wind gezeten.

Anita heeft me rond tien uur nog een tas koffie gebracht met iets lekkers. Wat kan een man zich nog meer wensen, eigenlijk toch niets en eerlijk gezegd had ik geen andere wensen. Een mannenhand is gauw gevuld. Nadat Leen vertrokken was, werd het tijd om te middagmalen en daarna platte middagrust, want de vorige avond is het heel laat geworden. We kunnen het ook anders zeggen, de nacht was al enkele uurtjes oud voor aleer we thuis waren.

Meer hier over straks of misschien wel morgen meer, want vandaag zal het vast en zeker geen nachtbrakerij worden. Want zoiets moet men gewoon zijn en ik denk niet dat ik dat gewoon wil worden.

Allee voor de boeren gaat het nu de goede richting uit, de laatste vierentwintig uur is er al redelijk veel water gevallen. Ik vermoed dat het nodig was, want heel de maand april was het heel droog. Er zullen nu wel personen zijn die denken, voor mij hoeft dat niet. Maar anders zou het erg gesteld worden met de groenten en zeker met de drinkwater bevoorrading.

Maar hopelijk zal het wel op tijd stoppen en blijft het niet de hele zomer regenen, dat is hier in België en Nederland soms een probleem. Daar zijn de boeren ook niet mee gesteld, wat is het toch moeilijk om voor iedereen goed te doen. Ons aller patroon hier boven zal het wel allemaal in het oog houden en alles ten goede regelen.

Mijn zondag voormiddag werk zit er reeds een tijdje op en de maaltijd is reeds aan ‘t verteren en daarom maar even in de praatstoel gekropen. Vorige week was dit me niet gelukt en nu zit ik in blijde verwachting om deze avond kwart na zeven te vertrekken. Zij die regelmatig eens komen bijlezen op deze stek, weten wat ik er mee bedoel en de andere moeten het maar eens opzoeken in het archief op de rechterkant van dit blog. Juist bovenaan, gewoon op een datum klikken en gewoonlijk op datum van een zondag.

Het kan op gebeuren dat het eerst de dinsdag is dat ik er melding van maak. Nu is het momenteel gedaan met regenen en is het terug lichter geworden. Ik moet zodadelijk eens naar de droogkas gaan kijken of de witte was droog is, want ik hoor dat ze is afgesprongen. Anita is een uiltje gaan knappen, want ze had een pijnstiller genomen, wegens pijn in de rug. Dat is het gevolg van het natte weer, ik begin er ook gevolgen van te krijgen in m’n schouders. Maar het is nog te doen en momenteel is de zon door de wolken gebroken haleloeiha..

Vandaag één mei, met andere woorden dag van de arbeid. Krijg ik deze ochtend toch plots hevige zin om te werken, gelukkig heb ik me kunnen bedwingen en ben rustig in m’n fauteuil gaan zitten en rustig gewacht tot de bevlieging over was. Dit grapje is al zo oud als de straat en dus verwacht ik niet dat jullie beleefdheidzelve er mee zullen lachen.

Eigenlijk hadden we wel een karweitje te doen, dat niet echt gezellig is. Het was vandaag onze beurt om twee uur lang de mogelijke kopers van het huis van Anita haar overleden moeder, te laten bezichtigen. Eigenlijk waren we van mening dat er wel geen kopers in spé meer zouden komen, maar dat was verkeert gedacht.

Uiteindelijk zijn er nog vijf koppels komen kijken, waarvan één zich nog aanbood om vijf minuten voor twaalven. Die hebben we natuurlijk nog binnen gelaten, want hoe meer zielen hoe meer vreugde (centen) en daar is het toch om te doen. Dat maakt dat we eerst om één uur terug thuis waren, eerlijk gezegd was ik blij want ik had verdomt veel kou. In een huis dat leeg staat, kan het serieus fris zijn, je moet de deuren en ramen een beetje open zetten, want zulk huis kan ook verduft rieken.

Deze namiddag voor de rest maar gezellig thuis gebleven, eigenlijk waren we van plan om naar Vordenstein te gaan wandelen. Maar na het eten werd het toch zo donker, dat regen niet kon uitblijven en die is er gekomen ook. Thuis is er altijd wel iets amusant te doen, al is het maar een namiddag lezen.

Zo dat was vandaag al een frak kouder, zou ik zo zeggen. Maar veel regen is er gisterenavond toch niet gevallen, wij hebben hier in Schoten wel omstreeks negen uur een geweldige windstoot gehad met eventjes een felle regenvlaag. Het was wel zo'n harde windstoot dat er beneden enkele vuilnisbakken omgevallen waren. Die ben ik maar terug gaan recht zetten, zo dat er geen vuilnis kon weg vliegen.

Maar ik heb wel enkele minuten gewacht tot de meeste regen voorbij was en veiligheidshalve ben ik op het terras de twee hortensiaplanten maar op de vlakke grond gaan gezetten, de rest stond allemaal goed stevig en kon niet omwaaien. Voor de rest is hier weinig nieuws te rapen en op het politieke front lijkt de grote ruzie ook wat te luwen en zijn ze ijverig op zoek naar een verkiezingsdatum.

Als het voor hen het zelfde is mogen ze gerust de verkiezing houden op 20 of 27 juni, dan zijn we toch niet in het land. Veel vraag ik toch niet, want uiteindelijk doen ze toch hun eigen zin en trekken ze van gans de uitslag niets aan. Eigenlijk zouden we met z'n allen moeten weigeren om te stemmen. Ik weet niet of ik vrijwillig zou gaan kiezen als er stemrecht was in plaats van stemplicht en ik denk dat ik niet alleen zou zijn.

Als ze dan 50% van de stemgerechtigden zouden over de vloer krijgen, mochten ze blij zijn. Maar dit zal wel een utopie zijn of blijven, want geen enkele politieker heeft daar ooit een wetsvoorstel voor ingediend, ze zullen wel beter weten