Taalpitjes.

Langs de achterkant van ons appartement staat een groot magazijn, die nu dienst doet als garage van de tandarts die woont achter de hoek in de Sint Cordulastraat.   Het is een geliefde landingsbaan van allerhande vogels.

Vorige week denk ik kon ik een houtduif verrassen terwijl ze haar toilet aan het soigneren was.  Ik had drie foto’s genomen maar helaas, twee er van waren niet geschikt voor afdruk op m’n blog..  Ze waren nogal onscherp, misschien zijn ze nog bij te werken maar de tijd ontbreek me.

Na het avondmaal kom ik nog eens terug om enkele belevenissen te boekstaven, want ik ben enkele dagen niet meer aan schrijven toegekomen en nu ga ik proberen wat in te lopen.

Maandag laatstleden werden wij en met wij bedoel ik natuurlijk Anita en mezelf, bevoorraad met verse rabarber. Deze was afkomstig uit de tuin van Greta (onze schoonzus), die er een groentehof op na houdt Maar alle jaren rond deze tijd, komt deze dame met een grote hoeveelheid rabarber bij ons aan. Ooit heb ik eens gezegd, dat ik dat graag lustte en inderdaad dat is de waarheid.

Vandaag rond drie uur ben ik er aan begonnen, om van die grote zurige stokken tot moes te verwerken. Dat is een heel werkje, alles kuisen en in stukjes snijden en op een zacht vuurtje tot moes te koken. Daarna alles in confituur bokalen doen en luchtdicht maken. Als je dit luchtdicht maken goed doet kan je deze potten lang bewaren in de kelder.

Maar voor ik er aan begon ben ik kort na de middagmaaltijd even naar Deurne gereden naar de optieker. Ik had een probleem met m’n bril, namelijk deze bril die ik nu draag, kleurt wel bruin als ik in de zon loop maar volgens mij niet voldoende. Dat heb ik ondervonden de laatste keer dat ik met Anita in Blankenberge was.

Ik had toen echt grote hinder van tranende ogen in volle zon en zeker van de weerkaatsing in het water. Volgens de optieker is bij ongeveer een twintig% van de mensen de automatische kleuring van de ogen te weinig . Dit is nu verholpen door een opzet zonnebril te dragen. Nu hopen dat de zon vlug gaat schijnen, om dit uit te proberen.

Als je met deze bril plots in een donkere plaats komt dan kun je de glazen naar boven klappen en kun je weer gewoon zien met de oorspronkelijke bril. Dit is interessant als je uit volle zon, plots een tunnel inrijdt, maar ja dat moet ik natuurlijk nog uitproberen. Maar Rome en Parijs zijn ook niet op de zelfde dag gebouwd.

Deze namiddag om twee uur moesten we beide bij Heidi zijn, om onze voeten te laten soigneren. Van de gelegenheid zouden we dan ook gebruik maken om nadien even bij de Aldi langs te gaan, omdat we er toch langs kwamen. We hadden wel niet veel nodig, maar ja de voorraadkasten moeten toch op peil blijven.

Niets liet voorzien dat het zou gaan regenen, dus vertrokken we op z’n zomers. Ook toen we na een uurtje bij de pedicuurster buiten kwamen, was er nog geen spoor van regen te bespeuren. Maar oh wee toen we de Aldi verlieten, was het gelijk een broeioven. Eerst dacht ik, dat komt door het verschil tussen de airco en de buiten temperatuur.

Maar aan de lucht was het ook al te merken, die beloofde niet veel goeds en we konden alleen maar hopen dat het nog even zou wachten met regenen tot we thuis waren. Het winkelwagentje uitladen in de auto dat lukte nog net, maar toen ik het karretje weg bracht gingen de hemelsluizen open. Gelukkig had ik nog net een paraplu mee gegrabbeld, want anders had ik mestnat geweest.

Maar regenscherm of niet, met de opstekende wind waren m’n pijpen van m’n broek kloddernat van dat kleine stukje waar de winkelkarretjes stonden tot aan de auto. In elk geval toen we thuis kwamen met de winkelwaar, konden we eerst drooggoed aandoen, vooraleer we de winkelwaar in de kasten konden doen.

Gelukkig was het onweer vlug voorbij, want ik moest nog naar de bibliotheek, vandaag verstreek de datum van uitleen en een boete betalen was ik niet van plan. De twee boeken waren toch uitgelezen.

Vanaf de vroege ochtend stond de zon in haar volle glorie aan de hemel te pronken. Tot een uur of negen was het nog te doen, maar dan moest ik dadelijk de zonnetent naar beneden laten. Dit was niet alleen goed om uit de zon te gaan zitten, maar hoofdzakelijk bedoeld om de warme stralen van de grote venster te houden.

Daarbij de voorste raam in de living een stuk open gezet en voor de rest van de dag was het binnen in het appartement, lekker koel. Na de kleine huiselijke taken gedaan te hebben, trokken Anita en ik naar het terras, met een koele fles water. Anita had voordien al naar de wekelijkse markt geweest om ons te voorzien van het nodige fruit.

De rest van de dag hebben we het rustig gehouden, maar rond half één zijn we naar binnen moeten gaan. Het werd werkelijk te warm onder de zonnetent, we wilden buiten te eten maar dat is niet door kunnen gaan. Dan maar de eetkamer tafel gedekt en daar het middagmaal genomen, lekker koel van de vanwege het licht briesje, dat ontstaan was door de twee openstaande ramen, voor en achter.

Om het ons gemakkelijk te maken zijn we ’s avonds maar gaan eten in de” Joy King”. Het restaurant ligt iets verder weg in de Paalstraat. Zo was onze dag weer voorbij gegaan en konden we na nog wat televisie te hebben gekeken, slapen gaan. Een laken alleen was voldoende om ons te bedekken.

Vanavond ga ik toch een ietsje vroeger slapen.

Die veel geld in de offerblok stak,
had een ticket voor de hemel op zak.
En Eva met haar vijgeblad
heeft ook haar beste tijd gehad.
Dat het vijgeblad is opgedroogd,
wordt op heden allemaal gedoogd.
Wie maakt er nu nog de keuze
voor priester of religieuze?
Onze toevlucht tot broeder Isidoor
is vervangen door de Kortrijkse kermisfoor.
Ge moogt schoon weder vragen,
maar eerst eieren naar de heilige Clara brengen

Gerard

De geboorte van Asklepios.

Zwanger zijnde van de god Apollo had de nimf Koronis betrekkingen met een sterveling, Ischys.  Toen de kraai dat ging vertellen aan Apollo, werd hij woedend, hij vervloekte de kraai 'die sedert dien zwart is' en hij doodde Koronis met zijn pijlen.  toen realiseerde hij zich dat ze zijn kind droeg.  Hermes, door Apollo ter hulp geroepen, verrichte toen een keizersnede op het dode lichaam.  Het kind dat alzo ter wereld kwam was Asklepios, die de god van de geneeskund zou worden.

Kris Vansteenbrugge.

Nog enkele lente beelden vanuit domein Vordenstein.

Lente in Vordenstein.

We zijn nu aanbelandt bij de zondag en omdat zondag gewoonlijk een dag is zonder veel belevenissen, gaan we er in het kort over. Zoals de regelmatige lezer van m’n blog zo onderhand al wel zullen weten, bestaat mijn zondag uit het samenstellen van m’n programma. Dit is dan bedoelt om van acht tot elf uit te zenden op radio Minerva en in de namiddag houd ik het gewoonlijk rustig.

Want het wordt toch zo is zo laat eer ik terug thuis ben, van Antwerpen linkeroever naar Schoten duurt toch een twintigtal minuten en dan nog even uitblazen en de nodige uitleg geven aan Anita, hoe de uitzending verlopen is, zijn we al direct middernacht gepasseerd. De maandag is dan weer ’s morgens de voorbereiding programma “Mini-boeketje en na de middag het bezoek aan de show tussen drie en zes in zaal Bart.

Zoals jullie kunnen opmaken zijn onze dagen goedgevuld en moeten we nooit constateren dat de dagen traag voorbij gaan. De show was weer de moeite waard en hij ging door onder de naam van “ De Drie Tenoren”. Begin nu niet direct te denken dat het allemaal klassiek was, neen hoor, het was mooi uitgebalanceerd met operette, musicals en evergreens en dit voortreffelijk gebracht door de heren tenoren.

Ik ben hun naam nog vergeten te vermelden Kris Struyven, Harry Henderickx en Patrick Desmet. Aan de piano Raymond Heeren en drums Romain Callé, die tevens de inrichter is van deze shownamidagen. Na deze voorstelling vlug naar het Sint Anneke om stipt te acht uur het programma te starten en dan alweer terug naar huis.

Na de late vrijdagavond,eigenlijk was het al ruim half twee in de vroege zaterdagochtend uurtjes, vooraleer we in het bed lagen. Om de boel nog erger te maken, moesten we er ’s morgens vroeg uit,want op zaterdag 15 mei was onze collega Marcel van Hoboken schielijk overleden. Marcel was samen met z’n vrouwtje Maria, eveneens werkzaam als presentatoren bij radio Minerva. Hij werd op Pinksterzaterdag 22 mei om tien uur begraven. Op deze droevige bijeenkomst konden we natuurlijk niet afwezig zijn.

Tegen negen uur de auto uit de garage gehaald en op weg gegaan naar de kerk in Hoboken. In de kerk aan de kioskplaats zou de dienst plaats vinden. Van een drukte op de weg was natuurlijk geen sprake en ruim op tijd waren we ter plekken. Het volledige bestuur en een twaalftal presentators waren eveneens aanwezig en dat was toch een hart onder de riem voor de droevige weduwe.

Het was een mooie eredienst, enfin als je dit zo mocht noemen en na de dienst zijn we met de mensen van de radio op het terras gelegen naast de kerk nog een koffie gaan drinken. Na terug thuis te zijn gekomen, eerst natuurlijk een boterhammetje gegeten en nadien ons op het terras geïnstalleerd. Zo hebben we de namiddag doorgebracht.

Anita had in de loop van de week in het Chinees restaurant, waar we altijd gaan, een tafeltje voor twee man besteld en daar hebben we dan een stuk van onze avond doorgebracht. Tot het slapengaan nog wat genoten van onze televisie, onder voorbehoud dat ik genoten heb, want wat de programma’s waren kan ik eigenlijk niet meer herinneren. Om wat bij te rusten toch maar wat vroeger gaan slapen, want anders is dat niet vol te houden.

Ja mensen dat is van vorige week donderdag geleden dat ik m’n dagboek nog heb bijgewerkt. Ik word gewoon rood van schaamte, maar het heeft ook toch zo druk geweest en daarbij dat goede weer. Het weer zat er ook wel voor iets tussen dat ik liever op het terras zat, dan hier aan de computer. Ik had m’n laptop natuurlijk kunnen mee buiten nemen, maar ook dat zag ik niet zitten. Een mens moet niet altijd overdrijven, met wat hij doet.

Vorige vrijdag waren er in de voormiddag enkele dringende boodschappen en na de middag hebben Anita en ik, ons lekker geïnstalleerd op ons terras. De plantjes smeekten om water en dat heb ik er dan tussen de bedrijven door maar bij genomen. Ik had zelfs spijt dat ik ‘ avonds nog weg moest, maar daar kon ik niet onderuit, dat had ik beloofd aan Dennie Damaro.

Wie Dennie niet moest kennen van naam, dat is hier in de Kempen en ook in Nederland een gevestigde waarde. Hij bracht die dag z’n nieuwe cd op de markt en dat ging gepaard met een heuse showavond, ter gelegenheid van dit heugelijk feit. Deze voorstelling ging door in de zaal van een plaatselijke vrije radio in het dorpje Meer. Ik had van die radio nog nooit gehoord en waar deze zaal stond dat was mij niet duidelijk.

Enfin waarvoor dient het internet, ja inderdaad met even te Googlen, kreeg ik hun internetadres te pakken. Het was radio Valencia Gaarshof 5 te Meer. Ze waren zo goed om er een wegbeschrijving bij te voegen en ik kan jullie verzekeren ik zou het anders niet gevonden hebben. Helemaal in de velden, tussen de koeien en de varkensstallen, vlak tegen de grens met Nederland. Ik was blij dat het niet in de winter was en het nog helemaal klaar licht was.

Ik ga het kort maken en Anita en ik waren blij deze verplaatsing gemaakt te hebben. De show was heel geslaagd te noemen en met momenten gingen z’n fans gewoon uit den bol. Het was een lange polonaise en sommige stonden op hun stoel te dansen. Ik ben door de eigenaars van radio Valencia heel goed ontvangen en voor we naar huis terug reden, heb ik een bezoekje aan hun studio mogen brengen.

Ze is ook niet al te groot net als onze studio’s, maar zij mogen maar uitzenden op 100 watt. Dat is een groot verschil met radio Minerva, wij zenden uit op 1000 watt en dat is natuurlijk een groot verschil. Daarbij komt dat wij op internet zitten en wereldwijd te beluisteren zijn. Maar daar in Meer gaat dat alles veel gemoedelijker, maar ik weet niet of ik het daar gewoon zou worden. Enfin een stuk na middernacht zijn we dan goed thuis gekomen.