Zondag 6 juni.

Hip-hip hoera de zomer is in het land.  Al hoewel het voor veel mensen al wel een stukje te warm zal zijn.  Gisteren vond ik het een betere dag dan vandaag, de temperatuur was een ietsje lager.  Woensdag laatstleden hadden Anita en ik afgesproken met een goede kennis, die regelmatig in haar bungalow vertoeft aan zee, om eens bij haar langs te komen als we weer eens in Blankenberge kwamen.

De weersvoorspelling was ideaal en eigenlijk waren we al op verlekkerd, om eens een dagje in Blankenbergen te vertoeven.  Maar er kwam een haar in de boter, in de vorm van een kleindochter die iemand nodig had om model te zijn.  Zij had gisteren vrijdag examen van manicure en de oma was daar de ideale persoon voor en daar ging ons reisje naar de kust.

Marie-Louise dan maar afgebeld en hopelijk neemt ze het ons niet kwalijk.  Dit zien of horen we wel maandag aanstaande tijdens de namiddagshow in zaal Bart.  Uitstel is daarom nog geen afstel, zoals het spreekwoord zegt.  Gisteren waren we ruim op tijd, want de vorige keer toen Anita er ook moest zijn, zaten we lelijk in de file en was het ruim drie uur voor we in de school arriveerde.

De afgesproken tijd was half drie, maar nu stonden we reeds om kwart voor twee aan de inkom van de school.  Een parkeerplaatsje zoeken is in die buurt ook geen sinecure, maar gisteren liep het allemaal vlot.  We hadden zelfs nog tijd om iets te gaan drinken en Anita kon het sanitair nog uitproberen, vooraleer ze op de pijnbank moest. 

Nadat ik ze op de receptie had afgeleverd, kon ik beschikken over de tijd, tot ze terug te voorschijn zou komen  en dan maar een terrasje opgezocht waar ik de tijd kon verdoen.  Gelukkig moest ik daar niet ver voor zoeken en het was nog in de schaduw gelegen ook.  Om het kort  te houden, omstreeks zes uur waren we terug thuis en eerlijk gezegd tijdens de terugweg hadden we geen noemenswaardige vertragingen.

Gelukkig maar, want m’n maag was al deftig opstandig.  Dit is het verhaal van, waar de grootouders allemaal goed voor zijn.  Maar eerlijkshalve moet ik wel zeggen dat er geen misbruik van gemaakt wordt.

De vrijdagmorgen ben ik omstreeks half acht opgestaan, want dat is volgens mij een mooi uur, misschien voor vele onder jullie is dat laat. Maar Anita en ik liggen nooit echt vroeg in ons beddetje, ik vermoed dat je ons kan rekenen bij de nachtraven. Iedere mens is daar verschillend in en gelukkig maar. Het zou eentonig worden als we allen gelijk waren, enfin als je dan uitrekent dat we toch eerst rond één uur slapen gaan dan is onze slaap duur toch maar zes uur en een half is en dat is eigenlijk te weinig.

Genoeg over slapen gebabbeld, want op de vrijdagochtend is er wel meer te doen, zoals de vuilbakken binnenhalen voor onze drie weduwe uit het gebouw en natuurlijk ook die van ons. Vroeger was de reinigingswagen er al kort na achten, maar sinds enkele maanden is het meestal na tien uur. Dat is vrij laat, want het is niet alleen binnen halen maar ook proper maken en daar ben je wel een tijdje zoet mee.

De middag maaltijd moest vroeg gebeuren want Anita moest om half één bij de kapper zijn, de rede hier voor was, een avondje uit naar de theaterzaal van het “Ballet van Vlaanderen”. Onze twee kleindochters zijn bij een balletformatie en die gaven een voorstelling gisterenavond en ook vandaag en zondagnamiddag. Dat is alle jaren de moeite waard en iedere voorstelling is dan iemand van de familie aanwezig. Kort samengevat, het was weer een prachtige uitvoering en na de voorstelling brengen we de twee meisjes thuis en dan moet de moeder er niet speciaal voor buiten.

Maar door wegenwerken aan het kruispunt van de Noorderlaan en de Ijzerlaan kwamen we in de problemen en waren we laat bij m'n dochter, om de kinderen af te zetten. Met gevolg dat Daniëlla ongerust was en m'n gsm lag natuurlijk thuis met een platte batterij, zo dat we haar niet konden verwittigen. Dat overkomt me wel meer, dat dit toestel thuis ligt en wij op de baan zijn,

De tijd dat Anita bij de kapper was had ik het appartement voor mij alleen en deze keer was ze later terug dan anders. Ondertussen had ik enkele klusjes geklaard, zoals de planten op het terras water gegeven en de verslenste bloemen uit de planten geknipt en de afgevallen blaadjes met de stofzuiger van de namaak gazon gedaan. Dat was het zowat voor de vrijdag en ik denk dat ik daarmee flink mijn best heb gedaan.

Deze morgen was ik reeds om half zeven het bed uit, hoogstwaarschijnlijk de lente in het bloed. In de living aan het venster gaan zien en buiten zag er het allemaal rooskleurig uit en het zou niet lang duren voor aleer de zon aan het firmament zou staan. Ik voelde me als herboren toen, maar momenteel is het al veel minder. Maar geen nood, met een nachtje slapen gaat dat al wel weer over.

Ben dadelijk aan de afwas begonnen en toen die gedaan was, stante pede de badkamer in geduikeld en toen Anita opstond was ik al klaar. Na het ontbijt stond ik al gereed om m’n auto te gaan kuizen in de carwash. Maar ben dan toch even blijven wachten tot de werkvrouw er was om dag te zeggen, want ik heb van huize uit een goede opvoeding gehad. Maar dan was het moment om te verdwijnen en de twee vrouwen alleen te laten.

Natuurlijk zou dat geen drie uur duren, maar als ik terug was zou ik wel zien, hoe ik uit de weg kon blijven. Maar dat was een zorg voor later, eerst de wagen een goede beurt geven, want dat was weer nodig. Toen ik arriveerde aan de carwash was er nog één box vrij en na wat geldstukken in de automaat gestoken te hebben, kon ik rustig m’n gangen gaan. Iets meer dan een uur later was hij gewassen en afgezeemd.

Één ding kon ik niet doen en dat was stofzuigen. Het toestel waar ik aanstond was defect en de beide andere waren bezet. Even de voetmatten uitkloppen en dat bleek voldoende te zijn en dan maar terug naar huis. Het was ondertussen ruim half elf en toen ben ik met een boek op het terras gaan zitten, lekker de zonnetent omlaag gedaan en dan gezellig genieten. Ik hoorde binnen de vrouwen maar tateren, maar dat kon me in het geheel niets deren.

Weekend alweer voorbij en reken daarbij de maandag nog en ik kan spreken van een heel zwaar week einde. De maandagmorgen was ik vroeg uit de veren, om de gebruikte lp’s en cd’s van de zondagavond uitzending terug in het klassement te plaatsen en daarna alweer voor twee uur muziekuitzending bij elkaar sprokkelen, dat is geen peulschil.

Zeker als je er vanuit gaat dat dit tegen één uur klaar moest zijn, want dan is het vlug middagmalen om tegen twee uur kant en klaar te staan voor vertrek naar de namiddagshow. Dan durven ze zeggen dat een gepensioneerden een zee van tijd hebben. Deze mensen zouden eens een maand met ons mee moeten gaan, ze zouden anders piepen denk ik.

De show was weer van het patersvaatje, alle drie hebben zich weer volledig gegeven en de aanwezige toeschouwers waren weer laaiend enthousiast. Het applaus was nooit uit de lucht en ik ga er niet verder over uitweiden, want dat zou ons weer te ver verleiden.

Deze morgen zijn Anita en ik eens lekker blijven uitslapen en omstreeks negen uur, zwaaide ik als eerste de benen uit het bed. Zwaaien is nu wel een extra groot woord, voor de manier waarop ik het bed uitkom, maar ik ga er geen tekeningetje van maken. In elk geval binnen de drie kwartier stond ik toch al bij de bakker, want er was geen brood meer in huis. Ik zou zeggen dat kan in het beste huishouden gebeuren.

Deze morgen na het laat ontbijt, moesten we beide naar de supermarkt. Misschien was m’n aanwezigheid niet echt noodzakelijk, maar Anita had wel een chauffeur nodig. Aangezien we geen volumineuze producten nodig hadden was ik als pakjesdrager niet echt nodig. Maar een caddie staat altijd wel in de garage en daar kunnen we dan na het winkelen, de eetwaren en dergelijke in laden.

Zodat we niets moeten dragen als we terug huiswaarts keren. Alles in de kasten deponeren dat is het werk van Anita, ik wil daar wel mee helpen, maar schijnbaar doe ik dat nooit naar de zin van m’n dame. Misschien doe ik dat wel expres, dat is een middel om niet meer te moeten helpen. Wie niet sterk is moet sluw zijn en dat ben ik wel een beetje. Het moeten niet altijd de vrouwen zijn die een man naar hun hand kunnen zetten.

Wat we ook niet mochten vergeten vandaag, was een bezoek te brengen aan de bibliotheek, want onze termijn liep vandaag teneinde en aangezien we beide onze boeken uitgelezen hadden moeste we geen boete riskeren. Dat was nutteloos geld verspelen en daar heb ik een broertje aan dood.

Voor de rest een rustige namiddag gehad en de laatste twintig kilometers van de rit van vandaag nog kunnen zien. Niet dat ik zo’n grote liefhebber van ben, maar de televisie staat toch op de ronde van Italië want dat is iets voor ons Anita. Zij is een grote fan van wielrennerij en waarom ook niet.

Deze dag is ook alweer een heel eind gevorderd, ik ben juist klaar met m’n samenstelling en dus alles is klaar voor heden avond. Door het feit dat we gisterenavond alweer uitgenodigd waren op een optreden van een zanger die zijn jubileum vierde werd het tamelijk laat. Twintig jaar staat hij op de planken en we waren als medewerkers van radio Minerva daar aanwezig.

De naam van deze zanger was Roy Miner, de show was eigenlijk opgevat met overwegend Engelstalige muziek. Oudere zowel als jongere aanwezige konden genieten van de aangeboden muziek, maar één ding was spijtig, de geluidsboxen waren te zwaar in verhouding tot de grote van de zaal. Met andere woorden het geluid stond veel te hard, een ziekte van deze tijd.

Voor de rest was volgens mij alles tiptop inorde, de uitgenodigde gasten werden goed onthaald en de aangeboden versnaperingen van goede kwaliteit. Door de vele attractie’s werd het wel tamelijk laat en dadelijk na het eindsignaal zijn we vertrokken en huiswaarts gereden. Uiteindelijk was het toch na één uur vannacht toen we thuis waren. Onze trommelvliezen even tot rust laten komen, voor aleer we ons ter rusten begaven.

Dit was het dan voor vandaag, want ik zou toch de ronde van Italië nog willen zien aankomen en ik hoor Anita steeds maar zeggen wat een prachtige natuur. Nog een prettige zondag namiddag en avond en veel blogplezier.