Dinsdag 1 juni.

De vrijdagmorgen ben ik omstreeks half acht opgestaan, want dat is volgens mij een mooi uur, misschien voor vele onder jullie is dat laat. Maar Anita en ik liggen nooit echt vroeg in ons beddetje, ik vermoed dat je ons kan rekenen bij de nachtraven. Iedere mens is daar verschillend in en gelukkig maar. Het zou eentonig worden als we allen gelijk waren, enfin als je dan uitrekent dat we toch eerst rond één uur slapen gaan dan is onze slaap duur toch maar zes uur en een half is en dat is eigenlijk te weinig.

Genoeg over slapen gebabbeld, want op de vrijdagochtend is er wel meer te doen, zoals de vuilbakken binnenhalen voor onze drie weduwe uit het gebouw en natuurlijk ook die van ons. Vroeger was de reinigingswagen er al kort na achten, maar sinds enkele maanden is het meestal na tien uur. Dat is vrij laat, want het is niet alleen binnen halen maar ook proper maken en daar ben je wel een tijdje zoet mee.

De middag maaltijd moest vroeg gebeuren want Anita moest om half één bij de kapper zijn, de rede hier voor was, een avondje uit naar de theaterzaal van het “Ballet van Vlaanderen”. Onze twee kleindochters zijn bij een balletformatie en die gaven een voorstelling gisterenavond en ook vandaag en zondagnamiddag. Dat is alle jaren de moeite waard en iedere voorstelling is dan iemand van de familie aanwezig. Kort samengevat, het was weer een prachtige uitvoering en na de voorstelling brengen we de twee meisjes thuis en dan moet de moeder er niet speciaal voor buiten.

Maar door wegenwerken aan het kruispunt van de Noorderlaan en de Ijzerlaan kwamen we in de problemen en waren we laat bij m'n dochter, om de kinderen af te zetten. Met gevolg dat Daniëlla ongerust was en m'n gsm lag natuurlijk thuis met een platte batterij, zo dat we haar niet konden verwittigen. Dat overkomt me wel meer, dat dit toestel thuis ligt en wij op de baan zijn,

De tijd dat Anita bij de kapper was had ik het appartement voor mij alleen en deze keer was ze later terug dan anders. Ondertussen had ik enkele klusjes geklaard, zoals de planten op het terras water gegeven en de verslenste bloemen uit de planten geknipt en de afgevallen blaadjes met de stofzuiger van de namaak gazon gedaan. Dat was het zowat voor de vrijdag en ik denk dat ik daarmee flink mijn best heb gedaan.

Deze morgen was ik reeds om half zeven het bed uit, hoogstwaarschijnlijk de lente in het bloed. In de living aan het venster gaan zien en buiten zag er het allemaal rooskleurig uit en het zou niet lang duren voor aleer de zon aan het firmament zou staan. Ik voelde me als herboren toen, maar momenteel is het al veel minder. Maar geen nood, met een nachtje slapen gaat dat al wel weer over.

Ben dadelijk aan de afwas begonnen en toen die gedaan was, stante pede de badkamer in geduikeld en toen Anita opstond was ik al klaar. Na het ontbijt stond ik al gereed om m’n auto te gaan kuizen in de carwash. Maar ben dan toch even blijven wachten tot de werkvrouw er was om dag te zeggen, want ik heb van huize uit een goede opvoeding gehad. Maar dan was het moment om te verdwijnen en de twee vrouwen alleen te laten.

Natuurlijk zou dat geen drie uur duren, maar als ik terug was zou ik wel zien, hoe ik uit de weg kon blijven. Maar dat was een zorg voor later, eerst de wagen een goede beurt geven, want dat was weer nodig. Toen ik arriveerde aan de carwash was er nog één box vrij en na wat geldstukken in de automaat gestoken te hebben, kon ik rustig m’n gangen gaan. Iets meer dan een uur later was hij gewassen en afgezeemd.

Één ding kon ik niet doen en dat was stofzuigen. Het toestel waar ik aanstond was defect en de beide andere waren bezet. Even de voetmatten uitkloppen en dat bleek voldoende te zijn en dan maar terug naar huis. Het was ondertussen ruim half elf en toen ben ik met een boek op het terras gaan zitten, lekker de zonnetent omlaag gedaan en dan gezellig genieten. Ik hoorde binnen de vrouwen maar tateren, maar dat kon me in het geheel niets deren.

Weekend alweer voorbij en reken daarbij de maandag nog en ik kan spreken van een heel zwaar week einde. De maandagmorgen was ik vroeg uit de veren, om de gebruikte lp’s en cd’s van de zondagavond uitzending terug in het klassement te plaatsen en daarna alweer voor twee uur muziekuitzending bij elkaar sprokkelen, dat is geen peulschil.

Zeker als je er vanuit gaat dat dit tegen één uur klaar moest zijn, want dan is het vlug middagmalen om tegen twee uur kant en klaar te staan voor vertrek naar de namiddagshow. Dan durven ze zeggen dat een gepensioneerden een zee van tijd hebben. Deze mensen zouden eens een maand met ons mee moeten gaan, ze zouden anders piepen denk ik.

De show was weer van het patersvaatje, alle drie hebben zich weer volledig gegeven en de aanwezige toeschouwers waren weer laaiend enthousiast. Het applaus was nooit uit de lucht en ik ga er niet verder over uitweiden, want dat zou ons weer te ver verleiden.

Deze morgen zijn Anita en ik eens lekker blijven uitslapen en omstreeks negen uur, zwaaide ik als eerste de benen uit het bed. Zwaaien is nu wel een extra groot woord, voor de manier waarop ik het bed uitkom, maar ik ga er geen tekeningetje van maken. In elk geval binnen de drie kwartier stond ik toch al bij de bakker, want er was geen brood meer in huis. Ik zou zeggen dat kan in het beste huishouden gebeuren.

Deze morgen na het laat ontbijt, moesten we beide naar de supermarkt. Misschien was m’n aanwezigheid niet echt noodzakelijk, maar Anita had wel een chauffeur nodig. Aangezien we geen volumineuze producten nodig hadden was ik als pakjesdrager niet echt nodig. Maar een caddie staat altijd wel in de garage en daar kunnen we dan na het winkelen, de eetwaren en dergelijke in laden.

Zodat we niets moeten dragen als we terug huiswaarts keren. Alles in de kasten deponeren dat is het werk van Anita, ik wil daar wel mee helpen, maar schijnbaar doe ik dat nooit naar de zin van m’n dame. Misschien doe ik dat wel expres, dat is een middel om niet meer te moeten helpen. Wie niet sterk is moet sluw zijn en dat ben ik wel een beetje. Het moeten niet altijd de vrouwen zijn die een man naar hun hand kunnen zetten.

Wat we ook niet mochten vergeten vandaag, was een bezoek te brengen aan de bibliotheek, want onze termijn liep vandaag teneinde en aangezien we beide onze boeken uitgelezen hadden moeste we geen boete riskeren. Dat was nutteloos geld verspelen en daar heb ik een broertje aan dood.

Voor de rest een rustige namiddag gehad en de laatste twintig kilometers van de rit van vandaag nog kunnen zien. Niet dat ik zo’n grote liefhebber van ben, maar de televisie staat toch op de ronde van Italië want dat is iets voor ons Anita. Zij is een grote fan van wielrennerij en waarom ook niet.

Deze dag is ook alweer een heel eind gevorderd, ik ben juist klaar met m’n samenstelling en dus alles is klaar voor heden avond. Door het feit dat we gisterenavond alweer uitgenodigd waren op een optreden van een zanger die zijn jubileum vierde werd het tamelijk laat. Twintig jaar staat hij op de planken en we waren als medewerkers van radio Minerva daar aanwezig.

De naam van deze zanger was Roy Miner, de show was eigenlijk opgevat met overwegend Engelstalige muziek. Oudere zowel als jongere aanwezige konden genieten van de aangeboden muziek, maar één ding was spijtig, de geluidsboxen waren te zwaar in verhouding tot de grote van de zaal. Met andere woorden het geluid stond veel te hard, een ziekte van deze tijd.

Voor de rest was volgens mij alles tiptop inorde, de uitgenodigde gasten werden goed onthaald en de aangeboden versnaperingen van goede kwaliteit. Door de vele attractie’s werd het wel tamelijk laat en dadelijk na het eindsignaal zijn we vertrokken en huiswaarts gereden. Uiteindelijk was het toch na één uur vannacht toen we thuis waren. Onze trommelvliezen even tot rust laten komen, voor aleer we ons ter rusten begaven.

Dit was het dan voor vandaag, want ik zou toch de ronde van Italië nog willen zien aankomen en ik hoor Anita steeds maar zeggen wat een prachtige natuur. Nog een prettige zondag namiddag en avond en veel blogplezier.

Op donderdag ons heer hemelvaartdag zijn we lekker thuis gebleven, dat mag ook al eens gebeuren. De laatste tijd doet het wreed, er is altijd wat te doen en gisteren namen we dus een rustige dag. Alleen om zes uur gisterenavond zijn we in “The Joy King” gaan eten, daar had ik grote zin in. Voor de rest enkele kleine huishoudelijke bezigheden, voor de rest niets, noppes.

Zelfs m’n blog was al teveel om bij te werken, maar ja wat moet je zoal schrijven als er niets gebeurt. Ik kan toch moeilijk schrijven en nu is hier niets en verder nog minder dan niets. Dat kan toch niet en misschien daarbij nog een fotootje met niets er op bij doen. Een beetje serieus blijven op een blog van seniorenet hé.

Ik zou eigenlijk nog kunnen een verslag maken van de show tussen drie en zes in zaal Bart, van maandag tien mei. Eigenlijk ben ik dat hopeloos vergeten, maar zou ik het nu nog doen na vijf dagen. Maar ja waarom ook niet, heb er niets mee te verliezen.

Zoals jullie weten is er iedere maandag een show voor de senioren, alhoewel iedereen er welkom is natuurlijk. Deze show gaat door in zaal Bart Sint Bartholomeusstraat 9 in Merksem. Telkens zijn er drie artiesten uitgenodigd en vorige maandag waren dat Jean Marijn trompettist en ook leider van een big band. Het is niet de eerste maal dat hij te gast is en het is een beroepsmens en een heel goede trompettist ook.

Daarna was het de beurt aan Pino Baresi en zoals de naam laat verstaan is deze man van Italiaanse afkomst en naar zijn repertorium moeten we niet ver zoeken. Zijn optreedbeurt bleef niet onopgemerkt, geweldig applaus was zijn deel en ook de laatste artieste kreeg haar deel.

Deze laatste was een dame uit Gent en haar specialiteit was het oeuvre van de legendarische, diep betreurde Franse zangeres Edith Piaf. Even was het stil, bij het einde van haar optreden en toen brak het applaus los. De afwezigen hadden alweer ongelijk en de aanwezige werden beloont met deze drie mooie optredens.

Vermoedelijk zijn onze seizoenen op het verkeerde pad. Deze morgen dacht ik dat we op weg zijn naar de winter en dat we al ver in de herfst vertoefden. Dadelijk de kalender geraadpleegd, maar die houd vol dat we toch in de lente zijn, zelfs al bijna in de helft van de maand mei. Morgen is het zelfs “ Ons Heer Hemelvaart” en de katholieken vieren dan “Rerum Novarum.” De dag van de katholieke arbeiderspartij en gaat er een stoet uit in vele Vlaamse steden.

Deze voormiddag, enfin het was al bijna middag, had ik een afspraak om half twaalf bij de dermatoloog. Drie weken terug was ik er de eerste keer geweest, ik sukkelde al een hele tijd met eczema. Dit verschijnsel zou volgens de dokter te wijten zijn aan een te droge huid, als gevolg van de voortschrijdende leeftijd, met andere woorden ouderdoms eczema. Hij had me toen een gel voorgeschreven en ondertussen was het al veel beter geworden.

Een tijdje moet ik nog verder doen met deze gel en dan zou het gedaan moeten zijn, volgens de illustere dokter Thomas Heremans. Aangezien hij de specialist is, zal ik het maar geloven en als het later terug moest komen, kan m’n huisdokter het terug voorschrijven.

Deze namiddag nog enkele boodschappen gedaan en als beloning aan me zelve, een lekker paterke gaan drinken. Het paterke had geen bezoedeld verleden en het smaakte me heerlijk en op één been kan men niet staan, dus dan maar een tweede erbij laten glijden. Nu zit ik hier weer te schrijven aan m’n blog en dit na het verorberen van een bord spaghetti met een lekkere tomatensaus.