Vrijdag 2 juli.

De maaltijd is verorberd en we zitten alweer op onze stek hier op ons terras. Ik moet zeggen dat het gisteren rond deze zelfde tijd het al koeler was, maar het zelfde kan gezegd worden dat het in de woonkamer, ook enkele graatjes warmer is dan gisteren. Zo dus komt het eigenlijk overeen uit, maar momenteel kan ik er slechter tegen en zit ik hier met een stekende hoofdpijn.

Deze ochtend heb ik van m’n hart een steen gemaakt en met de auto naar de car-wash gereden voor een grondige kuisbeurt. Want vorige week heeft hij och arme acht dagen buiten moeten slapen toen we met de bus op reis waren. Wil je meer weten hierover, ga dan drie verslagen terug in de tijd, daarin heb ik uit de doeken gedaan waarom hij op de parking van het reisagentschap heeft moeten staan.

Uiteindelijk blonk hij als een spiegel, toen ik hem terug op stal zette. Het is altijd aangenaam als je wagentje een beetje onderhouden is en ik denk dat ik hem de eerste twee dagen niet meer nodig heb. Ik veronderstel hem niet meer nodig te hebben voor zondagavond. Morgen of zaterdag zullen ik en Anita zeker niet buiten komen, want morgen voorspellen ze nog meer warmte tot ongeveer 35 graden. Dat hoeft voor mij niet en dat gaat natuurlijk eindigen met een zwaar onweer.

Ik denk dat er al veel mensen met een ei zullen zitten, want gewoonlijk is het telkens op de zelfde plaatsen dat die ontladingen plaats vinden. Wij hebben enkele jaren terug ook na zulk zwaar onweer eens met ondergelopen kelders gezeten en toen hebben de pompiers langs moeten komen om heel het zootje terug in de riool te pompen. Nadien zit je toch maar met de opkuis, gelukkig staat er niets waardevols in de kelders van al de bewoners hier in het appartementsgebouw.

Ik ga er mee ophouden, want m’n hoofdpijn word heviger en ik kan er moeilijk m’n gedachte bijhouden. Deze namiddag heb ik eindelijk de foto’s van onze reis op de computer gezet en nu moet het zwaarste werk nog komen. Het uitsorteren en in afzonderlijke mappen steken en nummeren, maar dat is voor na de hittegolf.

De grootste warmte is van het terras verdwenen, dus zijn we verhuist van de living, waar het nu heel warm is naar het wat koelere terras. Deze ochtend werden we al heel vroeg gewekt, daar het eentonige geroep van de bosduiven. Het was verdorie amper zes uur toen die mottige duif met haar lawaai begon en ze hield niet op.

Uiteindelijk zijn we beide dan maar opgestaan. Ik was al eens opgestaan om de duif weg te jagen, want ze zit steeds op de brandladder die zich juist naast de slaapkamerdeur bevindt. Maar dat help maar even en dan zit ze er weer. Momenteel zitten ze hier in de buurt met z’n zes of zeven te roekeloekoeren, maar ‘s avonds of overdag hindert dat niet echt. Maar ‘s morgens is dit rampzalig.

Enfin is vroeg opstaan is daarom nog geen ramp, tijdens ons voorbije verlof moesten we regelmatig vroeg uit de veren. Want de autobus die wachtte natuurlijk niet op late slapers, wanneer ze ergens heen reed dat in het programma was voorzien. Zoals het bezoek aan Verona en Venetië, want dagelijks was er wel een uitstap voorzien en die wil men altijd wel meedoen.

Er was wel een dag dat we niet met de groep mee zijn gegaan en dat was de tweede dag dat we in Riva waren. Dan zijn we onder elkaar gebleven en in het stadje zelf gebleven, ‘s morgens een wandelingetje langs het meer en bezoek aan het centrum en ‘s middags in een pizzeria gaan eten en een halve liter wijn gedronken bij een heerlijke schotel tagliatelle met zeevruchten.

Het is hier momenteel gezellig op ons terras, er is een licht briesje opgekomen en dit maakt het hier heel dragelijk. Anita gaat zodadelijk een lekker potje koffie opschenken en een lekkernijtje er bij en nu ga ik het bijltje er bij neerleggen.

We zijn het alweer gewoon thuis en terwijl we ons wat hebben teruggetrokken om de hevigste warmte te trotseren, want op het terras is het niet te harden. Daarom hier binnen alles min of meer verduisterd om de zon buiten te houden en daarbij de ventilateur op tweede versnelling. Om de tijd te doden, even m’n blog een beetje bijwerken.

Op de radio heb ik dit weekeinde voor de eerste maal m’n twee programma’s gepresenteerd, met de wetenschap dat m’n stem ook aan de Belgische kust te horen was. De zondagavond had ik wel even plankenkoorts, maar dat was vlug over en zonder noemenswaardige problemen het zondagavondboeketje afgewerkt en ook de maandagavond liep alles van een leien dakje.

Om nogeens terug te komen op ons verlof in Italië, de eerste twee dagen had ik er geen goed oog in, vanwege het weer. De Zaterdagmorgen zijn we vertrokken vanuit Rijkevorsel met zwaar bewolkte hemel, maar ja voor ons land was dat normaal. In Duitsland van het van het zelfde en het beterde er niet op en in Zuid Tirool regende het pijpenstelen.

Bij aankomst in het hotel waar we de eerste nacht zouden overnachten en de hoofdmaaltijd zouden nuttigen, was het niet mogelijk om het dorpje te bezoeken en moesten we ‘s anderen daags terug vertrekken zonder één enkele foto te kunnen nemen en dat was wel spijtig. Men kan wel stellen dat dit een slecht begin voor een reis naar het mooie zonnige Italië?

De tweede dag bracht onze buschauffeur ons over een paar bergen, om ons toch nog iets te tonen van de pracht van Zuid-Tirol en konden we zien welke wilde schoonheid dit landgedeelte bezat. Op de toppen van enkele bergen lag verse sneeuw en die zouden we ook meemaken toen we de Brennerpas over moesten. Mensenlief wat een sneeuwval we daar kregen, dat was bangelijk. Zonder ongelukken bracht den John( onze chauffeur) ons veilig ter bestemming in Riva del Garda en in ons hotel Guiliana.

Zo dat was lang geleden, jullie dachten toch niet dat Francis en Anita met de Noordenzon verdwenen waren. Wij waren wel weg, maar niet naar het noorden. In tegendeel zuidwaarts was onze vakantiebestemming, Riva del Garda was ons reisdoel.

Deze nacht omstreeks middernacht zijn we thuis gekomen, betrekkelijk vermoeid heb ik de auto in de garagebox gestald. Niet dat ik met eigen vervoer op reis ben geweest, maar wel met een autocar van reizen Verhoeven. Als je rechtstreeks bij het firma adres in Rijkevorsel instapte kon je uw wagen daar veilig stallen, gedurende de ganse reis. De is natuurlijk vrij gemakkelijk en wanneer de autobus met je daar terug komt ben je binnen de veertig minuten thuis

Daar juist had ik m’n programma klaar en nu even vlug een klein berichtje posten en over de reis volgt later nog een heel verslag. Maar nu nog even wat rusten, want straks moet ik nog voor m’n uitzending naar de plage van ’t Sint Anneken. Bij leven en welzijn tot morgen weer.

Wat dachten jullie gisteren, daar moet je nu lomp voor zijn om twee terrasstoelen te breken. Misschien hebben jullie wel gelijk, maar ja als je zo geboren bent, kun je wel proberen om slimmer te worden maar gewoonlijk is dit een hopeloze onderneming. Ik zit nu me zelf lelijk af te breken, vinden jullie dat ook niet. Ik zal er zeker niet van wakker liggen, want m’n nacht is al zo kort vandaag.

Anita moest vanmorgen in het klinahopitaal zijn in Brasschaat, voor een bespreking van een scan die begin van de week genomen is. Uiteindelijk is er geen rede om een operatie uit te voeren en zal ze moeten leren leven met de pijn die voort komt vanuit de wervelkolom. Als het niet anders gaat, dan maar een pijnstiller.

Ter gelegenheid van m’n verjaardag zondag laatstleden, had ik van een doe het zelve markt een waardebon gekregen van min 10% op een volgende aankoop. Daardoor had Anita gisterenavond een geweldig idee, ze stelde voor om een nieuwe tuinstoel bij ‘Gamma’ te kopen. Dus na het bezoek aan de Klina zijn we dadelijk maar deze firma gereden en nu staat er een splinter nieuwe tuinstoel op ons terras, met een korting van tien procent.

Nu wil dat vandaag toch geen zonnig weer zijn, om de stoel uit te proberen. Niet alleen de zon is niet van de partij maar door haar afwezigheid is de temperatuur ook niet bijster hoog. Hopelijk morgen beter, maar ik heb er geen goed oog in. Maar alles is mogelijk en aan natuurverschijnselen kan een mens niet veel veranderen. Dat hebben ze gisteren in het zuiden van Frankrijk wel gezien. Eigenlijk is dat niet om mee te lachen, het zal je maar overkomen.

Deze ochtend al vroeg de terrasdeuren opengezet, want de zon gaf al vroeg veel warmte in de slaapkamer. Ter gelijkertijd de zonnetent naar beneden gelaten en de terrasstoelen wat afgekuist. Ik had vandaag geen uitvlucht om ergens naartoe te gaan en dat was spijtig. Want het was donderdag en dan is onze zuiverheids consulente van de partij.

Niet dat ik iets heb tegen Leentje, ver van het is een lief vrouwtje en ze doet haar werk heel goed. Maar ik heb altijd schrik dat ik in de weg zal zitten. Met andere woorden gezegd, ik trek me telkens terug en dan hebben de twee vrouwen het appartement voor hun. Het terras is dan mijn territorium en kan ik rustig genieten van de stilte.

Maar vandaag liep het niet allemaal zoals ik het wou, ik had het kussen reeds in de stoel gelegd, m’n boek lag reeds klaar en het glaasje frisdrank was uitgeschonken. Toen ik mij goed wilde installeren, met m’n benen op een bankje, trof het noodlot me. Jullie zullen je afvragen wat kan er nu fout gaan? De rugleuning brak af, toen ik te veel druk uitoefende op die leuning.

Ik gelijk een hond met de staart tussen de poten naar binnen, daar moest ik m’n ongeluk gaan vertellen en werd ik nog flonk uitgelachen door m’n vrouwvolk. Enfin ik had er nog ene staan en daar dan heel voorzichtig mij in geïnstalleerd en rustig in m’n boek gelezen tot twaalf uur. Het enige dat ik morgen nog moet doen is een andere tuinstoel gaan kopen. Ditmaal ga ik toch voor een stevigere stoel zorgen, want vorig jaar heb ik het ook voor gehad.

Misschien iets aan m’n gewicht doen, zou misschien een betere oplossing zijn. Dat moet ik eens in overweging nemen.

Langs de achterkant van ons appartement staat een groot magazijn, die nu dienst doet als garage van de tandarts die woont achter de hoek in de Sint Cordulastraat.   Het is een geliefde landingsbaan van allerhande vogels.

Vorige week denk ik kon ik een houtduif verrassen terwijl ze haar toilet aan het soigneren was.  Ik had drie foto’s genomen maar helaas, twee er van waren niet geschikt voor afdruk op m’n blog..  Ze waren nogal onscherp, misschien zijn ze nog bij te werken maar de tijd ontbreek me.

Na het avondmaal kom ik nog eens terug om enkele belevenissen te boekstaven, want ik ben enkele dagen niet meer aan schrijven toegekomen en nu ga ik proberen wat in te lopen.

Maandag laatstleden werden wij en met wij bedoel ik natuurlijk Anita en mezelf, bevoorraad met verse rabarber. Deze was afkomstig uit de tuin van Greta (onze schoonzus), die er een groentehof op na houdt Maar alle jaren rond deze tijd, komt deze dame met een grote hoeveelheid rabarber bij ons aan. Ooit heb ik eens gezegd, dat ik dat graag lustte en inderdaad dat is de waarheid.

Vandaag rond drie uur ben ik er aan begonnen, om van die grote zurige stokken tot moes te verwerken. Dat is een heel werkje, alles kuisen en in stukjes snijden en op een zacht vuurtje tot moes te koken. Daarna alles in confituur bokalen doen en luchtdicht maken. Als je dit luchtdicht maken goed doet kan je deze potten lang bewaren in de kelder.

Maar voor ik er aan begon ben ik kort na de middagmaaltijd even naar Deurne gereden naar de optieker. Ik had een probleem met m’n bril, namelijk deze bril die ik nu draag, kleurt wel bruin als ik in de zon loop maar volgens mij niet voldoende. Dat heb ik ondervonden de laatste keer dat ik met Anita in Blankenberge was.

Ik had toen echt grote hinder van tranende ogen in volle zon en zeker van de weerkaatsing in het water. Volgens de optieker is bij ongeveer een twintig% van de mensen de automatische kleuring van de ogen te weinig . Dit is nu verholpen door een opzet zonnebril te dragen. Nu hopen dat de zon vlug gaat schijnen, om dit uit te proberen.

Als je met deze bril plots in een donkere plaats komt dan kun je de glazen naar boven klappen en kun je weer gewoon zien met de oorspronkelijke bril. Dit is interessant als je uit volle zon, plots een tunnel inrijdt, maar ja dat moet ik natuurlijk nog uitproberen. Maar Rome en Parijs zijn ook niet op de zelfde dag gebouwd.

Deze namiddag om twee uur moesten we beide bij Heidi zijn, om onze voeten te laten soigneren. Van de gelegenheid zouden we dan ook gebruik maken om nadien even bij de Aldi langs te gaan, omdat we er toch langs kwamen. We hadden wel niet veel nodig, maar ja de voorraadkasten moeten toch op peil blijven.

Niets liet voorzien dat het zou gaan regenen, dus vertrokken we op z’n zomers. Ook toen we na een uurtje bij de pedicuurster buiten kwamen, was er nog geen spoor van regen te bespeuren. Maar oh wee toen we de Aldi verlieten, was het gelijk een broeioven. Eerst dacht ik, dat komt door het verschil tussen de airco en de buiten temperatuur.

Maar aan de lucht was het ook al te merken, die beloofde niet veel goeds en we konden alleen maar hopen dat het nog even zou wachten met regenen tot we thuis waren. Het winkelwagentje uitladen in de auto dat lukte nog net, maar toen ik het karretje weg bracht gingen de hemelsluizen open. Gelukkig had ik nog net een paraplu mee gegrabbeld, want anders had ik mestnat geweest.

Maar regenscherm of niet, met de opstekende wind waren m’n pijpen van m’n broek kloddernat van dat kleine stukje waar de winkelkarretjes stonden tot aan de auto. In elk geval toen we thuis kwamen met de winkelwaar, konden we eerst drooggoed aandoen, vooraleer we de winkelwaar in de kasten konden doen.

Gelukkig was het onweer vlug voorbij, want ik moest nog naar de bibliotheek, vandaag verstreek de datum van uitleen en een boete betalen was ik niet van plan. De twee boeken waren toch uitgelezen.

Vanaf de vroege ochtend stond de zon in haar volle glorie aan de hemel te pronken. Tot een uur of negen was het nog te doen, maar dan moest ik dadelijk de zonnetent naar beneden laten. Dit was niet alleen goed om uit de zon te gaan zitten, maar hoofdzakelijk bedoeld om de warme stralen van de grote venster te houden.

Daarbij de voorste raam in de living een stuk open gezet en voor de rest van de dag was het binnen in het appartement, lekker koel. Na de kleine huiselijke taken gedaan te hebben, trokken Anita en ik naar het terras, met een koele fles water. Anita had voordien al naar de wekelijkse markt geweest om ons te voorzien van het nodige fruit.

De rest van de dag hebben we het rustig gehouden, maar rond half één zijn we naar binnen moeten gaan. Het werd werkelijk te warm onder de zonnetent, we wilden buiten te eten maar dat is niet door kunnen gaan. Dan maar de eetkamer tafel gedekt en daar het middagmaal genomen, lekker koel van de vanwege het licht briesje, dat ontstaan was door de twee openstaande ramen, voor en achter.

Om het ons gemakkelijk te maken zijn we ’s avonds maar gaan eten in de” Joy King”. Het restaurant ligt iets verder weg in de Paalstraat. Zo was onze dag weer voorbij gegaan en konden we na nog wat televisie te hebben gekeken, slapen gaan. Een laken alleen was voldoende om ons te bedekken.

Vanavond ga ik toch een ietsje vroeger slapen.

Die veel geld in de offerblok stak,
had een ticket voor de hemel op zak.
En Eva met haar vijgeblad
heeft ook haar beste tijd gehad.
Dat het vijgeblad is opgedroogd,
wordt op heden allemaal gedoogd.
Wie maakt er nu nog de keuze
voor priester of religieuze?
Onze toevlucht tot broeder Isidoor
is vervangen door de Kortrijkse kermisfoor.
Ge moogt schoon weder vragen,
maar eerst eieren naar de heilige Clara brengen

Gerard