Eén dag na thuiskomst.

Sinds donderdagavond zijn we weer terug in ons eigen nestje. Inderdaad zijn we voor een zevental dagen weggeweest, we hadden bij het reisbureau Verhoeven geboekt voor een reis met een luxe boot op de Donau. Met een bezoek aan de steden Wenen, Boedapest en Bratislava.

Vorige week vrijdag vijf november, zijn we om zes uur ’s morgens met een autocar vertrokken langs Duitse wegen richting Oostenrijk met een overnachting in het stadje Passau. Dichtbij de grens met Oostenrijk, het had de ronkende naam “ Hotel Dreiflüssehof”. Het was een heel mooi hotel, maar een nadeel was er, namelijk verbouwingswerken langs de straatkant. Ze waren juist begonnen met uitbreiding van het hotel en de bouwfirma was bezig met graafwerken langs de straatkant.

Dat maakte dat de autobus er enkel kon stilstaan langsheen de rijbaan en moest zich nadien ergens veilig gaan parkeren. Het resultaat was dat we niet alleen de handbagage mee moesten nemen, maar ook de grote reiszakken en dit om veiligheidsmaatregelen. Dit was natuurlijk een extra gesleur met de bagage, maar beter dit dan gestolen koffers omdat de autobus op een onbewaakte parking stond.

Voor de rest was alles naar wens, de kamer was van prima kwaliteit, evenals het restaurant en op de maaltijd viel niets af te keuren.. Na de maaltijd waren we allen vlug terug naar de slaapkamer, want het was een lange vermoeiende busreis geweest en ik denk dat iedereen serieus vermoeid was en om half acht ’s anderdaags was het terug ontbijt en het vertrek was voorzien om negen uur. Dan zouden we rechtstreeks richting Wenen toeren maar meer hierover later.

Zoals ze voorspeld hadden was het inderdaad een mooie zonnige dag vandaag. De zon was er al vroeg bij deze ochtend en dat doet een mens herleven. Gisteren in m’n dagboek had ik het reeds gezegd , als het weer goed is dan gaan we vandaag een wandelingetje maken in Lissewege. Het dorpje is niet al te groot, maar wel gezellig om eens in rond te wandelen en enkele fotootjes te maken, niet te veel want thuis heb ik reeds een verzameling foto’s van dit liefelijk dorpje.

Waar ik wel van schrok, was de grote hoeveelheid wandelaars. Want de parking voor de kerk met die stompe toren was met moeite in plaatsje te vinden. Maar wie zoekt die vind wat hij nodig heeft. Onderaan de posting van dit verhaaltje kun je een zestal foto’s bekijken en de zon bracht haar eigen charmes aan de opnamen.

Voor we terug naar Blankenberge reden zijn we in de plaatselijke herberg nog iets gaan drinken en deze kroeg was er nog eentje uit de oude stempel, maar de koffie was er wel lekker en de Leffe mocht er ook wezen. Omstreeks half vijf startte ik de auto om terug te keren en op de baan naar Blankenberge ben ik even gaan tanken. Dan moet ik Zaterdag niet meer stoppen als we voor het weekeinde huiswaarts keren.

Want we moeten zeker tijdig thuis zijn, om acht uur moeten Anita en ik aanwezig zijn bij het optreden van de zangeres Sofie. Alle jaren op de voorlaatste zaterdag van oktober is er de show “Het forum goes to…”en dan telkens een naam van een zanger(es). Ditmaal Sofie een dame met een mooie stem, maar helaas bij het grote publiek niet zo bekend. De inrichter van deze optredens kennen we goed en daarom keren we met plezier terug naar huis.

Momenteel zitten we hier in het appartementsgebouw zonder verwarming, maar de syndic heeft beloofd dat het euvel vlug hersteld zal zijn, even een warme vest aangetrokken en wollen sokken aan en we kunnen er wel even tegen tot de herstelling gebeurd is. Ik ga maar stoppen want m’n vingers raken stijf van de koude(grapje).

Terug van enkele dagen thuis te zijn geweest. Zondagavond en eveneens maandagavond m’n programma’s afgehandeld op onze radio Minerva, die sinds 22 juni eveneens te beluisteren is op de frequentie 105.6 hier in Blankenberge. Alles verliep volgens plan en de maandag namiddag in zaal Bart, de namiddag show bijgewoond, zoals iedere week op de maandag het geval is.

Maar gisteren was de belangstelling maar magertjes, amper 83 betalende toeschouwers en dat is bedroevend weinig. Meestal varieert het toeschouwers aantal tussen de 130 en 150, maar de reden zal waarschijnlijk de naamsbekendheid van de uitgenodigde artiesten geweest zijn. Enfin ik heb er van genoten en dat is het voornaamste.

Dit was wat betreft het weekeinde, nu terug naar het heden. Deze morgen hebben Anita en ik ons een beetje verslapen, maar ja dat is normaal als je rekening houd met het laat toekomen hier in Blankenberge en als je dan nog de wederuitzending van het laatavond nieuws wilt zien, dan is het moeilijk om ’s anderendaags vroeg uit de veren te komen. We hebben natuurlijk de tijd aan ons zelve.

Rond de middag eventjes naar de Aldi geweest om levensmiddelen op te slaan, voor deze week en in de namiddag een wandeling gedaan naar de pier. Op de kop van het Oosterstaketsel staan steeds enkele sportvissers hun sport te beoefenende en daar gaan we af en toe heen. Het was weer een hele opgave om daar te geraken want het was weer een wind die kon tellen, maar dan ben je lekker uitgewaaid en een frisse pint doet dan weer wonderen.

Sinds enkele jaren hebben ze op deze pier een brasserie gebouwd met de leuke naam “ brasserie het Oosterstakketsel” en die draait daar heel formidabel goed en bijna iedereen die er passeert stopt er even of iets langer. Vandaag heb ik er een mooie foto genomen, van tussen twee planten door de ruit getracht de wandeldijk te trekken en ik dacht er in gelukt te zijn.

De dag van vandaag is waarheid,
de rest is één groot 'misschien'.
De beroemde dag van morgen
heeft geen sterveling ooit gezien

Hendrik De Vries,  Copla's

Woensdag na de middag, het was tamelijk betrokken en Anita had graag eens met de tram naar Oostende gegaan om eens te flaneren door de beroemde winkelwandelstraat. Ze had me reeds enkele dagen tevoren al laten verstaan, dat er weer een bon van “Damart” in de brievenbus had gestoken. Normaal gaan we dan naar het “Shoppingscenter” in Wijnegem, maar ja dat gaat nu natuurlijk niet. Daarom haar voorstel om naar Oostende te gaan.

Voor mij niet gelaten, tegen twee uur stonden we aan de halte van de kusttram, maar oh wee er waren meerdere mensen op het idee gekomen om met de tram te gaan sporen. De tram zat al goed vol, dus een plezier reisje zou het zeker niet worden, maar gelukkig hadden we een zitplaats kunnen bemachtigen.

In Oostende stapten vele van de tram en wij natuurlijk ook en op weg naar de Kapelstraat, de beruchte winkelstraat aldaar. Voor we er waren kregen we iets moois voorgeschoteld, namelijk voor de Petrus en Paulus kerk stond een reuzenrad en dat was bijna zo groot als de kerk zelf.

Bij Damart ben ik buiten blijven staan tot Anita haar keuze had gemaakt en haar cadeau in ontvangst had genomen. Maar wat een volk dat er in de winkelwandelstraat op de been was, gelukkig had Anita geen zin om verder te wandelen aldaar en we hadden beide zulk een dorst dat we ergens binnen zijn gegaan en natuurlijk was dat in een drankgelegenheid. Nadien voerde onze weg naar het parkje met die grote horloge in het zand.

Vorig jaar had ik daar in december reeds foto’s genomen van een verlichtte horloge. Enfin nog wat rondgelopen en nog enkele andere dingen gefotografeerd, zoals een eend die dacht dat ze eten ging krijgen, een fontein en nog enkele andere dingen. Kijk zelf maar eens en de weg naar Blankenberge was een ware marteling, door het weg vallen van twee tram. Gewoon niet te doen, sardientjes in een doosje had meer plaats dan wij in die overvolle tram.

Toen we deze week naar het Oosterstaketsel waren gewandeld, kwam er juist een kleine vissersboot binnen gevaren met achter zich een vloot meeuwen. De reden van deze begeleiding door die escorte meeuwen, was nogal simpel. De binnenvarende vissers waren hun gevangen vis aan het kuisen en de ingewanden werden dan dadelijk overboord gekiept. De grote vogels lieten deze kans niet voorbij gaan om het aangeboden voedsel direct op te pikken. Hoe zouden we zelf zijn als we honger hebben en iemand ons de rest van zijn tafeloverschot zou aanbieden. Ik zou geen neen zeggen en jullie ook zeker en vast niet.

Toen we nadien terug langs de jachthaven kwamen, hoorden we van ver het gekrijs van die bende veelvraten. Onderaan deze posting heb ik een drietal foto’s afgebeeld die de waarheid van dit verhaal moeten staven.

Zoals de titel het laat vermoeden zijn we gisterenmiddag totaal uitgeregend. De avond daarvoor hadden we plannen gemaakt om woensdag een dagje Brugge in te lassen, maar bij het ontwaken zagen we dat de hemel toegetrokken was en daarom beslisten wij om dit uitstapje maar te annuleren naar een dag ergens volgende week.

Zodoende namen we onze tijd om te ontbijten en toen we gewassen en gekleed waren, stelde Anita voor om een koffietje te gaan drinken in de “Evergreen” een taverne een weinig verder hier in de straat. Er was binnen nog wel een plaatsje vrij waar we ons konden installeren, het is een niet te grote zaak maar wel heel gezellig ingericht.

Na het drinken van een tweetal koffie’s, was het ondertussen twaalf uur ruim voorbij en keerden terug huiswaarts om het middagmaal te nuttigen en plannen te maken voor de namiddag. Maar daar kwam niets van in huis, de regen besliste voor ons en er zat niets anders op dan maar op het appartement te blijven en te wachten tot het ophield met regenen. Maar toen was het te laat om nog een wandeling te maken.

Het enige wat we nog wel gedaan hebben, was fruit gaan halen in een groenten en fruit zaak. Deze zaak was gelegen in de Kerkstraat, de enige winkelwandelstraat die Blankenberge rijk was. Enfin een wandeling van aan de jachthaven naar de Kerkstraat is toch ook een serieuze wandeling te noemen. Zeker als je in de terugweg een paar kilo’s fruit moet dragen, maar als het waar is dat fruit gezond is de moeite van sleuren dubbel en dik waard.

Ik zal er een tweetal foto’s van Brugge bij doen, die vorig jaar genomen zijn en veel zal er ook wel niet veranderd zijn in het oude Brugge. Want volgens de weersvoorspelling zou het droog blijven tot volgende vrijdag en dat zullen we maar geloven zeker

De Sfinx van Thebe.

De sfinx terroriseerde de stad Thebe. Zij stelde aan iedereen die de stad wilde binnenkomen, de vraag: “ Wie of wat loopt ‘ s morgens op vier benen, ‘s middags op twee en ‘s avonds op drie benen, en is des te zwakker naarmate het op meer benen loopt?” Wie het antwoord schuldig bleef, werd gedood.

Oidipous zei: “ Het is de mens, die eerst op handen en voeten kruipt, later op twee benen loopt en ten slotte op een sok leunt. “ De sfinx stond perplex en ze wierp zichzelf in de afgrond: Thebe was verlost.

Kris Vansteenbrugge.

Toen we tot de conclusie kwamen dat ons rust en drank bevoorradingspunt er niet meer was, zijn we langs de boorden van de jachthaven terug gegaan en halverwege deze tocht hebben we ons neergevlijd op een van de vele rustbanken die langs deze weg zijn neergezet. Dat deed goed aan onze vermoeide ledematen en terwijl konden we de vele boten eens bewonderen.

Het was eigenlijk een bos van masten en momenteel zijn er vele boten die gedurende deze periode van het jaar, het zeegat niet meer uitgaan. Het zijn niet allemaal gepensioneerden die daar een boot hebben liggen, zodat er alleen in het weekeinde regelmatig boten uitvaren. Ik vind het spijtig dat ik vroeger toen ik jonger was niet de middelen heb gehad om een jachtje te kopen.

Enfin daarvoor moet je met je partner ook op één lijn zitten en ik zie Anita nu niet bepaald op een boot haar draai vinden en m’n overleden vrouw al helemaal niet. Die werd al zeeziek als ze een grote plas water zag, aan zee op het strand in een ligstoel dat ging nog maar net en dan nog bij lage tij.

Tithonos

Eos, de godin van de dageraad, had Tithonos geschaakt, de knappe zoon van de Trojaanse koning. Omdat zij hem in eeuwigheid bij haar wilde hebben,smeekte zij de oppergod om haar de onsterfelijkheid te schenken. Aan haar wens werd voldaan. Zij had echter vergeten om voor haar geliefde ook de eeuwige jeugd te vragen. Toen Tithonos stokoud was en helemaal ineengeschrompeld, werd hij uiteindelijk door Eos verstoten. Uit medelijden veranderden de goden hem in een krekel.

Kris Vansteenbrugge

Deze namiddag kort na de middagmaaltijd zijn we rustig met zijn we beide vertrokken voor een mooie wandeling door de duinen. Het weer was hier prachtig, zon en tamelijk warm. Zelfs zo warm dat we in het zweet stonden, want we hadden ieder ons jasje aangedaan, dat was er teveel aan. Het was ploeteren geblazen maar dat deerde ons niet, want voor we terug zouden keren wachtte ons een lekkere verkoeling.

Want op de terugweg zouden kwamen we voorbij het bekende Strand cafeetje en daar schonken ze lekkere palm van het vat en die kwam ons zeker van pas na die vermoeiende wandeling. Maar oh jee toen het pad teneinde was, wachtte ons een grote teleurstelling. Het cafeetje was gedeeltelijk afgebroken en volgens de affiche was de heropening eerst voor volgend jaar voorzien, wegens vernieuwingswerken.

Daar waren we deze namiddag meegesteld, grote dorst en niets te drinken. Dat is een stuk tekst uit een liedje. Deze afbraak had schijnbaar iets te maken, met de bunker uit de tweede wereldoorlog. De stad Blankenberge is iets van plan met het gebruik van die bunker en daarom moest het café verdwijnen, allee toch van plaats verwisselen. Meer weet ik er ook niets van en de toekomst zal het moeten uitwijzen.

Bekijk de bijhorende foto’s hier onderaan het bericht, mooi is anders natuurlijk. Uiteindelijk hebben we onze dorst gelest enkele stappen van ons appartement verwijderd en daar was de palm ook prima. Dit wil ik jullie nog meegeven, om even te rusten hebben we ons neergezet op twee betonnen blokken die ze daar per toeval neergezet hebben voor twee vermoeide wandelaars.

Toen we heden ochtend klaar waren met onze ontbijt rituelen konden we onze eerste wandeling gaan maken op het strand en dit bij zonneschijn, maar met een zware wind en dat bemoeilijkte onze wandeling. Maar uit jaren ondervinding weten we ondertussen al wel dat niets in het leven zonder moeilijkheden wordt aangeboden.

Waarom zouden we dan moeilijk gaan doen voor een beetje meer wind dan gewoonlijk en aan de kust waait het toch altijd iets meer dan in het binnenland. Het was geen wind die uit zee kwam, maar warme zuidenwind, zoals ze voorspelt hadden. Eigenlijk deed het ons goed en op het strand hebben we een tijdje ademhalingsoefeningen gedaan en het wandelen ging al veel beter.

Het was een drukte van jewelste, niet zozeer van de mensen maar wel van de meeuwen en strandpluvieren. Meeuwen vind ik van die slimme vogels, die steeds aan hun eten geraken. Als er uit zee mosselen worden aangespoeld, nemen ze een schelp in de snavel en gaan hoog de lucht en laten gewoon de mossel vallen en die barst open en zo pikken ze het vlees uit de schelp. Natuurlijk doen ze dit niet op het strand, maar wel op de dijk en één ding weten ze ook goed genoeg dat ze de concurrentie moeten voor zijn.

Want soortgenoten zitten op vinkenslag om de mossel af te pakken. Hier onderaan twee foto’s van mijn vrienden de meeuwen.

.

Goede avond vanuit een kletsnat Blankenberge, inderdaad er is hier op twee dagen tijd aardig wat water gevallen. Gisterenavond zijn er hier beken water uit de hemelsluizen gevallen en deze namiddag was het hier al niet veel beter. Gisteren heb ik problemen gehad om op het internet te geraken. Ik had na aankomst dadelijk bij de toeristisch dienst een attest gaan kopen om dankzij de firma “ Citymesh” op het mobiel internet te geraken.

Maar met het registeren is er iets fout gegaan, want ik kreeg steeds een opmerking deze code in ongeldig en dat betekende dat ik gisterenavond niets op m’n laptop kon verrichten. Deze ochtend na een telefoontje naar “ Citymesh” is de fout verholpen en kan ik nu rustig aan m’n blog werken.

Anita en ik zitten hier gezellig op ons appartement aan zee en zij zit rustig televisie te kijken en wat ik aan het doen ben, daar mogen jullie eens naar raden en ik denk dat jullie van de eerste maal het antwoord kennen. Volgens de weerberichten zou het vanaf morgen picobello nazomerweer worden en hopelijk zijn onze weerdeskundige juist met hun voorspelling. Dan kunnen we eens een stevige wandeling maken.

Deze namiddag hebben we ook getracht om te wandelen, maar nog niet halverwege vielen de eerste regendruppels en waren blij dat we ergens een horecazaak passeerden om even te schuilen. Maar dat hielp niet veel want na de tweede bruine Leffe moesten we er uiteindelijk toch door. De rede hier voor was het nog altijd voortdurende regen en de lucht was nog altijd niet uitgeklaard.

Toen we uiteindelijk doornat op ons appartement aankwamen, begon de regen te minderen om uiteindelijk helemaal op te houden. Al onze hoop is op morgen gericht en als jullie er mee achter komen staan, moet dat zeker lukken. Nog een heerlijke avond gewenst en nu ga ik de boel hier afsluiten.

Het zal je maar overkomen, op onze gezegende leeftijd nog opgezadeld worden met een tweeling. Gelukkig is het met ons allemaal goed en ook met de marsepainen kindertjes.