Uitgeregend.

De Sfinx van Thebe.

De sfinx terroriseerde de stad Thebe. Zij stelde aan iedereen die de stad wilde binnenkomen, de vraag: “ Wie of wat loopt ‘ s morgens op vier benen, ‘s middags op twee en ‘s avonds op drie benen, en is des te zwakker naarmate het op meer benen loopt?” Wie het antwoord schuldig bleef, werd gedood.

Oidipous zei: “ Het is de mens, die eerst op handen en voeten kruipt, later op twee benen loopt en ten slotte op een sok leunt. “ De sfinx stond perplex en ze wierp zichzelf in de afgrond: Thebe was verlost.

Kris Vansteenbrugge.

Toen we tot de conclusie kwamen dat ons rust en drank bevoorradingspunt er niet meer was, zijn we langs de boorden van de jachthaven terug gegaan en halverwege deze tocht hebben we ons neergevlijd op een van de vele rustbanken die langs deze weg zijn neergezet. Dat deed goed aan onze vermoeide ledematen en terwijl konden we de vele boten eens bewonderen.

Het was eigenlijk een bos van masten en momenteel zijn er vele boten die gedurende deze periode van het jaar, het zeegat niet meer uitgaan. Het zijn niet allemaal gepensioneerden die daar een boot hebben liggen, zodat er alleen in het weekeinde regelmatig boten uitvaren. Ik vind het spijtig dat ik vroeger toen ik jonger was niet de middelen heb gehad om een jachtje te kopen.

Enfin daarvoor moet je met je partner ook op één lijn zitten en ik zie Anita nu niet bepaald op een boot haar draai vinden en m’n overleden vrouw al helemaal niet. Die werd al zeeziek als ze een grote plas water zag, aan zee op het strand in een ligstoel dat ging nog maar net en dan nog bij lage tij.

Tithonos

Eos, de godin van de dageraad, had Tithonos geschaakt, de knappe zoon van de Trojaanse koning. Omdat zij hem in eeuwigheid bij haar wilde hebben,smeekte zij de oppergod om haar de onsterfelijkheid te schenken. Aan haar wens werd voldaan. Zij had echter vergeten om voor haar geliefde ook de eeuwige jeugd te vragen. Toen Tithonos stokoud was en helemaal ineengeschrompeld, werd hij uiteindelijk door Eos verstoten. Uit medelijden veranderden de goden hem in een krekel.

Kris Vansteenbrugge

Deze namiddag kort na de middagmaaltijd zijn we rustig met zijn we beide vertrokken voor een mooie wandeling door de duinen. Het weer was hier prachtig, zon en tamelijk warm. Zelfs zo warm dat we in het zweet stonden, want we hadden ieder ons jasje aangedaan, dat was er teveel aan. Het was ploeteren geblazen maar dat deerde ons niet, want voor we terug zouden keren wachtte ons een lekkere verkoeling.

Want op de terugweg zouden kwamen we voorbij het bekende Strand cafeetje en daar schonken ze lekkere palm van het vat en die kwam ons zeker van pas na die vermoeiende wandeling. Maar oh jee toen het pad teneinde was, wachtte ons een grote teleurstelling. Het cafeetje was gedeeltelijk afgebroken en volgens de affiche was de heropening eerst voor volgend jaar voorzien, wegens vernieuwingswerken.

Daar waren we deze namiddag meegesteld, grote dorst en niets te drinken. Dat is een stuk tekst uit een liedje. Deze afbraak had schijnbaar iets te maken, met de bunker uit de tweede wereldoorlog. De stad Blankenberge is iets van plan met het gebruik van die bunker en daarom moest het café verdwijnen, allee toch van plaats verwisselen. Meer weet ik er ook niets van en de toekomst zal het moeten uitwijzen.

Bekijk de bijhorende foto’s hier onderaan het bericht, mooi is anders natuurlijk. Uiteindelijk hebben we onze dorst gelest enkele stappen van ons appartement verwijderd en daar was de palm ook prima. Dit wil ik jullie nog meegeven, om even te rusten hebben we ons neergezet op twee betonnen blokken die ze daar per toeval neergezet hebben voor twee vermoeide wandelaars.

Toen we heden ochtend klaar waren met onze ontbijt rituelen konden we onze eerste wandeling gaan maken op het strand en dit bij zonneschijn, maar met een zware wind en dat bemoeilijkte onze wandeling. Maar uit jaren ondervinding weten we ondertussen al wel dat niets in het leven zonder moeilijkheden wordt aangeboden.

Waarom zouden we dan moeilijk gaan doen voor een beetje meer wind dan gewoonlijk en aan de kust waait het toch altijd iets meer dan in het binnenland. Het was geen wind die uit zee kwam, maar warme zuidenwind, zoals ze voorspelt hadden. Eigenlijk deed het ons goed en op het strand hebben we een tijdje ademhalingsoefeningen gedaan en het wandelen ging al veel beter.

Het was een drukte van jewelste, niet zozeer van de mensen maar wel van de meeuwen en strandpluvieren. Meeuwen vind ik van die slimme vogels, die steeds aan hun eten geraken. Als er uit zee mosselen worden aangespoeld, nemen ze een schelp in de snavel en gaan hoog de lucht en laten gewoon de mossel vallen en die barst open en zo pikken ze het vlees uit de schelp. Natuurlijk doen ze dit niet op het strand, maar wel op de dijk en één ding weten ze ook goed genoeg dat ze de concurrentie moeten voor zijn.

Want soortgenoten zitten op vinkenslag om de mossel af te pakken. Hier onderaan twee foto’s van mijn vrienden de meeuwen.

.

Goede avond vanuit een kletsnat Blankenberge, inderdaad er is hier op twee dagen tijd aardig wat water gevallen. Gisterenavond zijn er hier beken water uit de hemelsluizen gevallen en deze namiddag was het hier al niet veel beter. Gisteren heb ik problemen gehad om op het internet te geraken. Ik had na aankomst dadelijk bij de toeristisch dienst een attest gaan kopen om dankzij de firma “ Citymesh” op het mobiel internet te geraken.

Maar met het registeren is er iets fout gegaan, want ik kreeg steeds een opmerking deze code in ongeldig en dat betekende dat ik gisterenavond niets op m’n laptop kon verrichten. Deze ochtend na een telefoontje naar “ Citymesh” is de fout verholpen en kan ik nu rustig aan m’n blog werken.

Anita en ik zitten hier gezellig op ons appartement aan zee en zij zit rustig televisie te kijken en wat ik aan het doen ben, daar mogen jullie eens naar raden en ik denk dat jullie van de eerste maal het antwoord kennen. Volgens de weerberichten zou het vanaf morgen picobello nazomerweer worden en hopelijk zijn onze weerdeskundige juist met hun voorspelling. Dan kunnen we eens een stevige wandeling maken.

Deze namiddag hebben we ook getracht om te wandelen, maar nog niet halverwege vielen de eerste regendruppels en waren blij dat we ergens een horecazaak passeerden om even te schuilen. Maar dat hielp niet veel want na de tweede bruine Leffe moesten we er uiteindelijk toch door. De rede hier voor was het nog altijd voortdurende regen en de lucht was nog altijd niet uitgeklaard.

Toen we uiteindelijk doornat op ons appartement aankwamen, begon de regen te minderen om uiteindelijk helemaal op te houden. Al onze hoop is op morgen gericht en als jullie er mee achter komen staan, moet dat zeker lukken. Nog een heerlijke avond gewenst en nu ga ik de boel hier afsluiten.

Het zal je maar overkomen, op onze gezegende leeftijd nog opgezadeld worden met een tweeling. Gelukkig is het met ons allemaal goed en ook met de marsepainen kindertjes.

De titel laat het reeds vermoeden waarover deze posting zal handelen, inderdaad gisteren is de namiddagshow in zaal Bart terug van start gegaan. Eigenlijk een week vroeger dan andere jaar, maar ja dat speelt in het geheel geen rol. Als de belangstelling zo blijft, mag Romain Callé zeker niet klagen en de eigenaar van de zaal ook niet.

De start is niet zonder problemen begonnen, want begin vorige week kreeg onze Romain al een eerste telefoontje van Yanni een zangeres die gisteren moest optreden en door een fietsongeval heeft moeten afzeggen. Een automobilist deed zijn portier open zonder te letten op achterop komend verkeer, ditmaal Yanni op haar fiets met als gevolg een kwetsuur aan de beide benen.

Romain zou Romain niet zijn als hij dit niet zou kunnen oplossen, na een paar neen’ s aan de telefoon kon hij toch Norma Hendy strikken om gisteren Yanni te vervangen. Aan het einde van het programma gisterennamiddag, zag ik niets anders dan glunderende gezichten. Dat was zeker niet omdat de mensen blij waren dat het gedaan was, zeker niet

De tweede artiest was ook gene normale, in de persoon van Sam Verhoeven. Een man met een mooie krachtige stem en met gek doen kreeg hij iedereen aan het lachen. Op iedere tafel lagen enkele folders met namen van liedjes en tijdens z’n optreden vroeg hij aan de zaal wat ze graag zouden horen en dit vertolkte hij. Er waren nummertjes bij die hij in het komische bracht, met als gevolg dat bij momenten de zaal plat ging.

Enfin als de volgende shows ook zogoed zijn dat beloofd dan en dat zal meer volk met zich meebrengen en om te besluiten nog enkele foto’s van onze vierdaagse uitstap naar La Roche en Ardenne

De geboorte van Dionysos

Onder de gedaante van een jongeman zocht Zeus toenadering tot Semele, dochter van de Thebaanse koning Kadbos. Zij eiste dat hij zich aan haar zou vertonen met zijn vlammende bliksem en in al zijn goddelijke glorie. Maar de bliksem deed haar lichaam verschroeien. Omdat zij zijn kind droeg, gaf Zeus zijn zoon Hermes de opdracht de buik van zijn geliefde dode open te snijden: de allereerste keizersnede! Het kind was Dionysos, die de god zou worden van de wijn en van de goede sier.

Kris Vansteenbrugge.

Onze volledige eerste dag in La Roche zijn we met de wagen naar Racogne gereden voor een bezoek aan de bekende bizonkwekerij. Het is een klein plaatsje dicht bij Bastogne, maar omdat we de weg niet kende zijn we eerst langs de stad die in de winter van 1944 zulke zware verliezen heeft moeten incasseren.

De beste plaats om aan onze inlichtingen te voldoen was natuurlijk het inlichtingenkantoor van de stad Bastogne. Gelukkig dat we dit hadden gedaan, want daar wisten ze ons te vertellen dat het gewone publiek er enkel terecht kon in de twee vakantie maanden, dus juli en augustus. Nu waren de poorten gesloten, enkel voor grote gezelschappen werd er maar opengedaan, Misschien dat we uit de verte enkele grote dieren konden zien maar dat was de bedoeling zeker niet.

Zodoende zat er niets anders op dan wat rond te kuieren in de stad Bastogne en enkele foto’s aldaar nemen, die onderaan te zien zijn. Daar hebben we ons middagmaal maar genomen om daarna terug naar onze uitvalsbasis terug te rijden. Ditmaal zijn we langs de grote nationale weg nummer vier, over Marche en Famenne terug gereden. Toen we aankwamen in het kleine stadje was onze eerste bestemming het hotel, want beide moesten we dringend een boodschap kwijt.

De rest van de dag hebben we doorgebracht met nog een kleine wandeling en lekker op een terras iets gedronken tot het tijd werd om ons om te kleden voor het avondmaal

Hier zijn we terug met een reeks van een negental foto’s over ons kort verblijf in het mooie La Roche en Ardenne. De mensen die reeds in verlof geweest zijn in deze kleine maar oh zo mooi stadje in de provincie Luxemburg zullen deze foto’s zeker herkennen.

De vrijdag is het marktdag in La Roche, maar verwacht nu niet te veel van deze markt. Een paar kraampjes stonden daar en dit onder de bescherming van een Amerikaanse tank uit de slag om Bastonje in het jaar 1944, rond kerstmis.

Het grootste kraam was dit van de gebakken kippen en ook de flikken in dit Waalse stadje lusten schijnbaar ook een lekker gebraden kipje.

Twee jaar terug is het centrum van La Roche helemaal vernieuwd. Zo ook dit mooie pleintje werdt niet vergeten, met rondom verschillende houten banken en bij regen was er achteraan een zitgelegenheid met een mooi dak er boven.

Deze fontijn is te bewonderen in het nieuwe aangelegde park. In een vorige posting heb ik er al uitgebreid over gehad.

Dit beeld is genomen vanuit het rijdend treintje een tweehonderd meter boven de Ourthe. Ook de volgende twee foto's zijn uit dit treintje genomen. 





Deze foto is vanop een hoogte genomen maar dan wel vanop de andere oever. Beneden neemt de rivier een bocht naar rechts.
De kerk van La Roche links onderaan en rechts bovenaan de beruchte burcht van deze gemeente. Dit is niet vanuit het treintje getrokken, toen zijn we te voet naar boven gewandeld en daar horen nog enkele andere foto's bij, maar dat is voor morgen.

We krijgen alweer een serie foto’s van negen stuks, die de schoonheid van La Roche in de verf moeten zetten. Natuurlijk in dit jaargetijde staat alles nog volop in het groen, welk de schoonheid moet accentueren en ik hoop dat ze bij jullie mooi overkomen.

De eerste vier foto’s zijn gewijd aan die nieuwe attractie “ Het park van de natuurlijke bronnen van de Ardennen”. Het is aangelegd uitsluitend met materialen die in de vrije natuur ontgonnen zijn. Ten eerste massieve rotsformaties, die de scheiding vormen met de snellopende Ourthe, verder langs heen de grote vijver fijne kiezel om een scheiding te creëren tussen het water en de wandelpaden. Het geheel omvat een grote hoeveelheid zitbaken die gemaakt zijn van het hout gekapt uit bomen die veelvuldig voorhanden zijn rondom de stad.

Foto vijf is een dichtbij opname van het uiteinde van een rotsblok en je kunt zien hoe schilferachtig deze rotsen zijn.

Foto zes geeft zicht op de brug die toegang verschaft tot het centrum van de stad.  Links van de brug ligt een hotelletje met verbruikerszaal en aan de overkant bevindt zich een Chinees restaurant.

Foto zeven is het gedenkteken voor de gesneuvelde milirairen en ook de vele burgerslachtoffers.  Het is een mooi monument, met steeds mooie bloemen aangeplant.

Foto acht geeft zicht op het stadhuis van La Roche, door het Ardennenoffensief in de laatste wereldoorlog zijn er praktisch geen huizen ouder dan 1944. Deze streek heeft geweldig te lijden gehad van deze veldslag en bijhorende bombardementen.

De laatste foto is geeft een beeld van de verlichting van de winkelstraat. Dit jaar hebben we ’s avonds niet gaan wandelen, omdat het praktisch iedere avond regende of we waren te dik gegeten en bleven we lekker in het hotel nog iets sterks drinken.

Le clos René “ Creperie Brasserie” in deze zaak zijn we de dag van aankomst een hartige pannenkoek gaan eten.  Het avondeten werd in het hotel eerst om half zeven opgediend en het was nog geen twee uur toen we uitgepakt waren en het hotel hadden verlaten.

 

Bij een vorige posting heb ik jullie reeds vertelt dat we eerst een palm waren gaan drinken en dat maakt dat we omstreeks drie uur aan een hartige Normandiche pannenkoek toe waren.  We kenden deze zaak al van twee jaar terug en daarom wisten we onze weg al goed.

 

Daarna een flinke wandeling langs de Ourthe gaan maken, om terug plaats te maken, voor het avondeten en de kok kennende, stond ons nog heel wat te wachten.  Maar ja stoere Vlamingen zoals Anita en ik laten zich niet gemakkelijk bang maken.    

Buitengevel van de aanbevelingswaardige Creperie.

Deze foto geeft een klein beeld van een tamelijk grote ruimte, die twee jaar terug één grote werf was van aan en af rijdende vrachtwagens.  Toen was ik van mening dat op deze ruimte woningen zouden gebouwd worden.  Maar nu is het een park van de natuurlijke hulpbronnen die de natuur aan de omgeving levert.

Op de foto hier boven zie je water in de Ourthe lopen en dit is het einde van de kringloop. Op foto negen zie een rotsblok waaruit water stroomt, dat water wordt uit de Rivier gepompt en stroomt door kleine aangelegde beekjes naar een grote vijver en het overtollige water loopt verder naar af, terug de oorspronkelijke waterloop in.

Vorige week ben ik samen met Anita een viertal dagen naar onze mooie Ardennen geweest en ik kan jullie verzekeren dat wij als Vlamingen niet scheef bekeken werden.  In bijna alle horecazaken trachtte men ons zoveel mogelijk in het Nederlands te bedienen en in sommige zaken lukte dat heel goed, beter dan met vele politidi in Brussel.

De voorgevel van het hotel van overnachting. Met sobere en propere kamers. Met een uitgebreidt ontbijt vanaf half negen en een vijf gangen menu vanaf half zeven 's avonds. Het huis is tegen de rotswand opgebouwd. Het welk men kan zien in de eetzaal, want de wijnkelder is gelegen in de rotswand en afgesloten met een glazendeur in het restaurant. 




Zicht getrokken vanaf de brug over de Ourthe.

Herenhuis of klein kasteeltje gelegen op de rechterbergrug.



Eetgelegenheid als men de stad binnen rijdt, kolende van Marche en Famenne. Het terras is in de vorm van een oude Vikingsboot.

Eén van de grootste hotel-restaurants van La Roche en ook in prijs is het te merken. Het ligt ook tegen de berg aangebouwd, langs de zelfde weg omlaag komende van Marche.

 

Bocht in de Ourthe en door de natte maand augustus meer waterdebiet dan normaal.

Wij zijn juist thuis van een mid- week verlof in onze mooie Ardennen. Voor de tweede maal hadden we een kamer geboekt in het hotel restaurant “ La Midi “ in het centrum van La Roche. Dinsdag kort na één uur zijn we toegekomen, na een iets meer dan een twee uur durende reis. Over zijn geheel genomen hadden we tijdens de autotocht weinig problemen, enkel in Zaventem hadden we een grote file te verwerken en moest al het verkeer op één rijbaan en dit door een zwaar ongeval.

Maar daar hoor je mij niet over zagen, een half uur meer of minder als je in verlof vertrekt dat kan mij niets schelen. Ondanks een regelmatige regenbui is de reis verder prima verlopen en konden we iets na één uur onze bagage op de kamer deponeren. Door het feit dat het niet onze eerste keer was dat onze reisbestemming La Roche was kenden we er enkele zaken, waar we deze keer ook naar toe gingen.

Onze eerste bestemming was een drank gelegenheid, waarvan ik wist dat ze m’n geliefkoosde drank schonken, namelijk het bier waarop Brabant trots is, een goed geschonken “ Palm”. Daarna richten we onze schreden naar een zaak waar ze heerlijke Normandische pannenkoeken serveerden. Ook daarheen wisten we onze weg en na een kleine wandeling, konden Anita en ik ons buikje vullen met een lekkere Ardeense pannenkoek, met een lekkere tas koffie.

Om dit alles goed te laten verteren, nog een flinke wandeling langs de mooie Ourthe en omdat het in de maand augustus veel geregend had stond het waterpeil tamelijk hoog. Dit vind ik wel spijtig, want dat neemt veel charme weg omdat veel stroomversnellingen weg zijn, door het feit dat veel rotsblokken onder water liggen.

Om de eerste dag in schoonheid te eindigen, werden we om zeven uur aan de dis verwacht. Deze maaltijd bestond uit vijf gangen en was avond vullend en na nog een slaapmutsje trokken we naar boven. Eventjes nog wat televisie zien en dan onder de wol, want om half negen, de andere dag werd het ontbijt opgediend.

Tijdens het weekeinde is er bijster weinig gebeurt, zo weinig dat ik het de moeite niet vond om voor het klavier te gaan zitten en iets uit m’n duim te zitten zuigen. Over het bezoek aan het kerkje van Attenhoven, heb ik zaterdag reeds gesproken. Nu ga ik zaterdag en zondag maar links laten liggen en beginnen met de maandag.

Dat was een chaotische dag, zeker de ochtend. Heel de maand augustus heeft onze netheidsdame verlof genomen en juist nu deze maandag kwam ze terug. Jullie weten reeds dat de maandochtend voor mij heel belangrijk is, want dan moet ik m’n programma mini boeketje samenstellen.

Dat werd voor mij een ware beproeving, ik moet dan regelmatig achter in de tweede kamer cd’s bij elkaar zoeken die ik dan ‘ s avonds moet meenemen om mijn programma te presenteren bij radio Minerva. Ik heb nog nooit zo lang over een samenstellen van een programma gedaan als gisteren. Enfin het is dan toch gelukt en tijdens de uitzending zat alles toch goed in elkaar. Gelukkig maar.

Normaal had ik na de middag kunnen voortdoen, maar alles sloeg tegen. Het was de eerste maandag van een nieuwe maand en dan is het telkens show van drie tot zes in zaal Bart. Dat laten we nooit voorbij gaan, zeker nu niet omdat er maar één show is tijdens de zomermaanden en dat wil Anita zeker niet missen.

In elk geval het was de moeite waard om er een keer voor af te zien. Het waren drie sterke artiesten en ze wisten de zaal te boeien en ieder was thuis in zijn genre. Francis Gunthler bracht overwegend Duitstalige muziek en dan hadden we nog een Chileense dame Eliza Ramirez die zorgde voor het Latijns Amerikaanse genre en van de laatste Tony Gamo konden we genieten van melodieuze klanken van een rasechte Italiaan van Siciliaanse afkomst. Enfin het was een namiddag om U tegen te zeggen en m’n ellende van ’ s morgens was vlug vergeten.

Tijdens de uitzending van het Mini Boeketje, liep ook alles volgens het boeket. Dus het leven kan mooi zijn en waard om geleefd te worden.

Gisteren ben ik na afspraak dringend naar de pedicuurster moeten gaan wegens voortijdige pijn aan de rechtse grote teen. De nagel drukte in het vlees en dat was niet te harden. Anita had donderdag telefonisch nog een afspraak kunnen versieren. Ik moest daar voor wel vroeg uit de veren, maar dat had ik er wel voor over. Want van die druk in je vel is niet te harden.

Om half negen mocht ik langs komen, dan zou Heidi zorgen dat die grote teen er weer tegen kon tot de volgende afspraak einde van de maand. En na een tiental minuten was de klus geklaard en volgens de voetendame zou ik nu volledig pijnloos verder kunnen. Buiten gekomen zag ik juist een autobus van de Lijn aankomen, dus in plaats van te voet huiswaarts te keren, kon ik gebruik maken van firma De Lijn.

Het waren maar vier haltes, maar het was toch gratis omdat ik een 65+ abonnement heb. Ik had het beter niet gedaan, want de volgende halte moest er een dame met een kinderwagen afstappen. Door het feit dat er niemand anders hun hulp aanbood, heb ik deze mevrouw even een handje geholpen. Door dit te doen zit ik nu sinds gisteren morgen met een hevige pijn in de rug, dat komt er van, als je te goed bent van inborst.

Hopelijk zal het wel vlug beteren, nadat ik me door Anita iedere avond zal laten inwrijven met “Ibutop”. Nu over iets anders gesproken, gisteren avond moesten we met of zonder rugpijn naar een optreden van Chantal Calin. Dit optreden zou doorgaan in de oude kerk van Hoevenen Attenhoven, een deelgemeente van Hoevenen. Een kerk die voor niets anders meer diende, dan culturele activiteiten.

Ik ga er niet teveel over uitweiden, in het kort sanengevat, het was super. Deze dame heeft als reputatie van een goede uitvoerster te zijn van het Franse chanson en heel in het bijzonder in de liedjes van “Edith Piaf “.het zangfestijn startte om half negen en eindigde om twintig minuten voor middernacht. Enfin met nog wat nakaarten en een laatste glaasje wijn, vertrokken we toen de nieuwe dag al een half uurtje oud was. Gelukkig was het maar een twintigtal minuten ruidend om thuis te geraken en nog een goede insmeerbeurt door Anita en deze morgen was m’n rug al beter en dat is hoop gevend.

Echt gebeurt in Antwerpen.  Een duiker is op zoek gegaan naar zijn reusinneke. Deze attractie was goed voor een volksteloop van ruim 800.000 eenheden op drie dagen tijd.

Deze ochtend bij het aanschouwen van een mooie zon aan de hemel, kreeg ik ineens een bevlieging van werkzucht. Ik had nu twee mogelijkheden: in een hoekje gaan zitten en wachten tot die bevlieging voorbij was, of wel er aan toegeven.

Dat laatste heb ik dan maar gedaan en ben na het ontbijt onze auto gaan kuizen. Ben zelfs niet naar de Car-was gereden, gewoon een emmer warm water met een reinigingsmiddel en dan naar de garagebox gewandeld. De auto goed in gezeept en nadien met enkele emmers water flink afgegoten en met de zeem goed droog gewreven.

Lang geleden dat ik de wagen nog zo goed heb gekuist, nadien de binnenkant onder handen genomen. Nu moet ik niet verlegen zijn, want morgen moet hij naar de garage voor een grote onderhoudsbeurt. Men moet toch een beetje respect hebben voor de garagist. In elk geval deze ochtend was vlug voorbij en ik was nog fier op m’n werk ook.

Na de middag zijn we wegens het goede weer nog naar de kinderboerderij geweest en daarvan heb ik nog enkele foto’s gemaakt.