Een dag om te vergeten?

Gisteren ben ik na afspraak dringend naar de pedicuurster moeten gaan wegens voortijdige pijn aan de rechtse grote teen. De nagel drukte in het vlees en dat was niet te harden. Anita had donderdag telefonisch nog een afspraak kunnen versieren. Ik moest daar voor wel vroeg uit de veren, maar dat had ik er wel voor over. Want van die druk in je vel is niet te harden.

Om half negen mocht ik langs komen, dan zou Heidi zorgen dat die grote teen er weer tegen kon tot de volgende afspraak einde van de maand. En na een tiental minuten was de klus geklaard en volgens de voetendame zou ik nu volledig pijnloos verder kunnen. Buiten gekomen zag ik juist een autobus van de Lijn aankomen, dus in plaats van te voet huiswaarts te keren, kon ik gebruik maken van firma De Lijn.

Het waren maar vier haltes, maar het was toch gratis omdat ik een 65+ abonnement heb. Ik had het beter niet gedaan, want de volgende halte moest er een dame met een kinderwagen afstappen. Door het feit dat er niemand anders hun hulp aanbood, heb ik deze mevrouw even een handje geholpen. Door dit te doen zit ik nu sinds gisteren morgen met een hevige pijn in de rug, dat komt er van, als je te goed bent van inborst.

Hopelijk zal het wel vlug beteren, nadat ik me door Anita iedere avond zal laten inwrijven met “Ibutop”. Nu over iets anders gesproken, gisteren avond moesten we met of zonder rugpijn naar een optreden van Chantal Calin. Dit optreden zou doorgaan in de oude kerk van Hoevenen Attenhoven, een deelgemeente van Hoevenen. Een kerk die voor niets anders meer diende, dan culturele activiteiten.

Ik ga er niet teveel over uitweiden, in het kort sanengevat, het was super. Deze dame heeft als reputatie van een goede uitvoerster te zijn van het Franse chanson en heel in het bijzonder in de liedjes van “Edith Piaf “.het zangfestijn startte om half negen en eindigde om twintig minuten voor middernacht. Enfin met nog wat nakaarten en een laatste glaasje wijn, vertrokken we toen de nieuwe dag al een half uurtje oud was. Gelukkig was het maar een twintigtal minuten ruidend om thuis te geraken en nog een goede insmeerbeurt door Anita en deze morgen was m’n rug al beter en dat is hoop gevend.

Deze ochtend bij het aanschouwen van een mooie zon aan de hemel, kreeg ik ineens een bevlieging van werkzucht. Ik had nu twee mogelijkheden: in een hoekje gaan zitten en wachten tot die bevlieging voorbij was, of wel er aan toegeven.

Dat laatste heb ik dan maar gedaan en ben na het ontbijt onze auto gaan kuizen. Ben zelfs niet naar de Car-was gereden, gewoon een emmer warm water met een reinigingsmiddel en dan naar de garagebox gewandeld. De auto goed in gezeept en nadien met enkele emmers water flink afgegoten en met de zeem goed droog gewreven.

Lang geleden dat ik de wagen nog zo goed heb gekuist, nadien de binnenkant onder handen genomen. Nu moet ik niet verlegen zijn, want morgen moet hij naar de garage voor een grote onderhoudsbeurt. Men moet toch een beetje respect hebben voor de garagist. In elk geval deze ochtend was vlug voorbij en ik was nog fier op m’n werk ook.

Na de middag zijn we wegens het goede weer nog naar de kinderboerderij geweest en daarvan heb ik nog enkele foto’s gemaakt.

Mensen, mensen wat is het augustusweer een tegenvaller geworden en het wordt alle dagen slechter en slechter. Voor de kinderen is het beter dat de zon niet schijnt als ze morgen terug naar de school moeten. Wat zal er morgenvroeg weer gesnotterd worden, als de kleutertjes van de eerste kleuterklas naar het schooltje gebracht worden. Net zogoed voor sommige moeders, die moeite zullen hebben als ze hun spruit moeten achterlaten.

Probeer die kindjes maar eens wijs te maken dat het voor hun bestwil is, dat gaat er op die leeftijd slecht of helemaal niet in. Maar ja na een paar dagen is het meeste leed geleden en gaan ze daarna meestal met een lach naar die zelfde school.

Gisterenavond heb ik de zestiende jaargang afgesloten van m’n programma Boeketje bij radio Minerva en volgende week start ik met volle moed het zeventiende jaar. Het is te hopen dat ik dit jaar ook kan afsluiten, we moeten hopen dat de gezondheid het ook toelaat. Ik voel me ook nog heel goed en dat moeten we houden.

Deze ochtend, zoals alle weken zijn Anita en ik naar de Aldi gereden voor de weekaankopen, want om in conditie te blijven moeten we natuurlijk goed eten en voldoende drinken om niet uit te drogen. Met dat drinken bedoel ik niet alcoholische dranken, maar gewoon water, thee of koffie. Al hoe wel ik niet vies ben van een goed glas wijn, maar dan alleen met mate.

Gisteren op m’n blog heb ik het er al even over gehad, namelijk tijdens ons bezoek aan het Wijnegems shoppings center. Toen we in de grote inkomshal kwamen, werden we vergast op een prachtig zicht. We waanden ons aan de Belgische kust, een grote zandbak, die het strand moest voorstellen. Daar stonden ook enkele houten cabines, net de zelfde zoals ik ze ken, jullie herinneren zich wel onze regelmatige bezoeken aan de badstad Blankenberge. Ik heb gisteren gelukkig enkele foto’s kunnen nemen en die ga ik hieronder afdrukken.

Deze ochtend liet het voorzien dat het een prachtige dag zou worden. Een stralende zon stond reeds heel vroeg aan het firmament en we waren eerst van plan om naar het winkel shoppings center te gaan. Maar met zulk een voorspelde weersverwachting, zou dat meer dan stom geweest zijn. Het shopping center is iets om te doen bij slecht weer, met andere woorden na het middagmaal trokken we naar het domein Vordenstein.

Kort na twee uur stapten Anita en ik in de wagen, richting Vordenstein. We dachten een bijna volle parking te verwachten, maar niets was minder waar. Er stonden maar een paar auto’s en dat was alles. Een nadeel is er aan deze parking, je wagen staat er constant in de volle zon. Dat zal misschien beteren als de bomen en de haag groter zijn. Maar of we dit nog gaan meemaken dat is een ander paar mouwen.

We zaten in een bocht op een bank, toen Anita opmerkten om een foto te nemen, als bewijs dat het wel degelijk goedweer was. De zon scheen lustig door de kruinen van de mastbomen, dat gaf een mooi effect aan de dreef.

Na een rust en drink pauze stapten we lustig verder en onderwegen ontdekte ik de eerste paddestoelen.  Maar dat is iets om later terug aanbod te laten komen, nu naderen we zo wat de helft van onze wandeling.  De weg neemt hier een bocht naar links en juist op die plek hebben ze vorig jaar een waterbeheringssysteem gebouwd.  Toen ik beide eerste foto’s nam was dit in de lente en we zien het water lustig door de sluis vloeien, naar een lager gelegen gebied..  

Nog enkele stemmige beelden vanuit Riva del Garda. Een klein schattig stadje dat gelegen is aan het meest noordelijke kant van het meer. Eén dag hadden we uitgetrokken om dit pittoreskisch plaatje te bezoeken. De grootste deel van ons reisgezelschap was mee met de autocar, om de hele omtrek van het meer te doen, maar wij hadden onze buik een beetje vol van autocars. Het weer was formidabel goed, echt het juiste weer om de beentjes eens te strekken en onze geest eens vol te stoppen met mooie beelden.

Onderwijzer :
'Aad, zeg me eens, wie van jullie is gisteren in mijn appelboom geklommen om appels te stelen ? '
Aad :
'Ik hoor u niet goed, meester, hier op de achterste bank.'
Onderwijzer :
'Dat zullen we wel eens zien. Kom eens hier, neem plaats op mijn stoel.
Ik zal aan jouw lessenaar gaan zitten en dan mag jij me een vraag stellen.'
Ze wisselen van plaats en Aad doet wat hem opgedragen is.
Aad :
' Meester, wie heeft er gisternacht bij mijn mama geslapen terwijl mijn papa nachtdienst had ?'
Onderwijzer :
'Je hebt volkomen gelijk, Aad. Hier achteraan kun je echt niks verstaan

Ik heb me moeten los rukken van m’n leesboeken, om toch maar een posting te doen op m’n blog. Ik ben momenteel verslaafd aan een boekenserie die het leven van de mensen weergeeft in het ijstijdperk een 40 duizend jaar geleden. Het is geschreven door William Sarabande en uitgegeven door ‘ Het Spectrum’ en het zijn allemaal heel lijvige boeken, plus minus 480 bladzijden.

Ik ben momenteel aan het tweede boek toe en hier in de openbare bibliotheek hebben ze ongeveer een tien vervolgen in voorraad. Ik heb bewondering voor deze schrijver, want ge moet het maar doen om de lezers te boeien met iets wat 40.00 jaar geleden is. Het verhaal speelt zich af in het Russische Siberië, enfin dat kun je afleiden aan het verhaal en de toen levende mensen. Door opgravingen is gebleken dat deze mensen een breed gelaat moeten gehad hebben en zouden verwant zijn geweest aan de Oost- Aziaten.

Ik ga hier natuurlijk de twee boeken niet letterlijk beschrijven, maar het komt er op neer, dat de toen levende mensen, volledig afhankelijk waren van het wild dat toen leefden. Mammoeten waren toen de meest voorkomende dieren en verder nog kleiner wild. Ze trokken op, in groepen die stammen genoemd werden en de mannen waren jagers en zorgden voor de voeding.

Die zelfde mannen zorgden ook dat de voortzetting van het ras geschiedden. Daarin is er nog niet veel veranderd, alleen zijn we nu monogaam geworden. Of dit een voordeel is of nadeel is, laten we buiten beschouwing, maar één ding weet ik wel, ik zal nog veel moeten lezen om alle delen uitgelezen te krijgen.

Na lang welles nietes ben ik dan terug aan het toetsenbord gaan zitten om een berichtje op m’n dagboek bij te zetten. Er hebben zich verschillende factoren een rol gespeeld, die mij er van hebben weerhouden. De laatste drie dagen heb ik me zelfs een beetje ziekjes gevoeld, vorige zaterdag kreeg ik zelfs koude rillingen, zelfs zo erg dat ik m’n armen niet stil kon houden en m’n tanden op elkaar klapperden. Met daarop volgend uitbarstingen van zweet, zodat ik zuivere kleding moest aantrekken.

Die zelfde zaterdag moesten Anita en ik naar een etentje in een restaurant ‘Schaliënhuis’ gelegen in Loenhout. Ook daar heb ik een koude en warmte aanval gehad en dat is alles behalve gezellig en als de beleefdheid het toeliet, zijn we zovlug mogelijk vertrokken. Gelukkig waren we met familie afgesproken en dan kun je hen er van op de hoogte stellen.

Veel uitleg was er niet nodig, ik zat gewoon weg te klappertanden van de koude en het was zelfs zo ver dat Anita een geweven vest uit de auto is moeten halen. Na een tijdje ging het dan over, maar dan brak het zweet me weer uit, enfin het was voor mij allesbehalve een leuke avond ondanks het feit dat het een geweldig goed restaurant was, met een knappe kok aan het fornuis. Maar omstreeks half negen zijn we dan toch maar huiswaarts getogen, maar we waren er van vijf uur.

Vanaf vandaag schijnen alle verschijnselen tot het verleden te behoren, maar veiligheidshalve ga ik donderdagmorgen maar eens langs bij m’n huisarts. Deze ochtend heb ik een bloedstaal laten nemen en tegen donderdag is de uitslag dan reeds bij de dokter. Wat een mens toch allemaal kan krijgen en zo onverwachts.

Vandaag is het er dan uiteindelijk weer van gekomen. Eigenlijk was er weinig nieuws te melden van op het thuisfront. Weinig of beter gezegd niet uit ons huis geweest, gedurende een hele week en als we dan toch buiten kwamen was het voor die dingen die reeds zo dikwijls vermeld zijn in m’n dagboek.

Tijdens het weekeinde naar de radio geweest en dat is geen wereldschokkend nieuws. Vorige maandag naar de show tussen drie en zes in zaal Bart. Met ditmaal Alian Dolen, Franky Miro en een oude rot in het vak Lily Castel. Een dame die reeds zoveel jaren in het vak zit en nog altijd de klappen van de zweep kent en eerlijk gezegd ze ziet er nog stralend uit.

Ze trad op met een blonde pruik en dan was haar leeftijd niet te schatten. En voor de rest enkel vermelden dat Anita door een verkeerde beweging, een zware verrekking heeft opgelopen aan de aanhechtingsspieren van haar ribben langs de rugzijde en dat is een pijnlijke aangelegenheid. Die pijn kan nog wel een drie à vier weken aanhouden en buiten het innemen van een pijnstiller en desgevallend massage, met niets anders te behandelen.

Om haar te troosten heb ik haar een etentje aangeboden, hierover bij de “Joy King” . Misschien gaat het morgen al wat beter en helpt het niet, dan hebben we toch goed gegeten en morgenvroeg, geen afwas te doen. Ik ga zodadelijk enkele foto’s uit het dorpje Limone plaatsen, genomen tijdens onze reis eind juni naar het Gardameer.

Enkele weken terug stelde m’n schoondochter voor om gezamenlijk eens naar de zomershow in het “Witte Paard “ in Blankenberge te gaan. Zij zou de kaarten telefonisch bestellen. Zo gezegd, zo gedaan en gisteren was het grote moment aangebroken. Carine en Willy zouden ons komen oppikken rond half twaalf gisterenmiddag, enfin rond twaalf uur zaten we dan in de auto

Het leuke aan deze verplaatsing was, dat ik zelf niet moest rijden, onze Willy was de chauffeur. Het verkeer viel tamelijk goed mee en zonder noemenswaardige moeilijkheden arriveerden we rond half twee in de jachthaven van Blankenberge. Juist op tijd konden we gaan eten en dit vooraleer er iemand flauw viel van de honger. Ik had onze Willy z’n maag in de auto al horen knagen.

De laatste tijd is ons uitverkoren restaurant “ De Oberbayeren” een restaurant met een goede prijskwaliteit verhouding en plus een redelijk groot menu aanbod. Het is een tamelijk groot restaurant, maar de bezettingsgraad was groot gisteren. Toch waren we vlug bedient en rond half vier verlieten we de zaak en wat is de het beste remedie om de spijsvertering in gang te zetten, juist inderdaad een flinke wandeling.

We wandelden een stuk langs de jachthaven en dan verder langs de zeedijk. Door de frissen wind die er waaide, waren er weinig zonnekloppers op het strand. Toen we moe werden werd het tijd om een verfrissing te nemen, niet door in de zee te springen maar wel door ergens uit de vele terrassen er een uit te kiezen, waar we in de zon konden zitten. Ook hier was de keuze geen hinderpaal, plaats genoeg ditmaal.

Uiteindelijk werd het stilaan tijd om naar “ Het Witte Paard” te wandelen, door het feit dat we de kaarten op voorhand hadden besteld konden we gelijk naar de zaal en daar werden we naar onze plaatsen geleidt. Ik was nog nooit in deze zaal geweest en de eerste indruk was: het is hier wel mooi, maar de tafeltjes stonden veel te dicht en de consumpties die vielen nogal groot uit. Alles moest met een halve liter besteld worden.

Je gaat toch niet naar een show om grote pinten te gaan drinken en als het glas bijna half is, is het bier al aan de lauwe kant. De show was goed, maar ik heb er al betere gezien en sommige akten waren soms wat langdradig. Iets na één uur zaten we terug in de wagen om huiswaarts te keren.

Voor mij mag de rest van de zomer verder gaan met deze temperatuur, misschien wat meer regen voor de landbouwers en als het kan liefst ’s nachts als het niet te veel gevraagd is. Dat zou ideaal zijn natuurlijk, maar spijtig hebben we geen inspraak wat het weer betreft.

Vandaag is het een rustige dag geworden, eigenlijk nergens heen geweest. Anita alleen moest deze namiddag naar de kapper, dat gebeurde omstreeks twee uur en rond half vier was ze reeds terug. Ik had ondertussen me klaar gemaakt want we hadden afgesproken om nadien is te gaan drinken in de Kaekelaere. Die taverne is juist achter de hoek gelegen en daar hebben ze een lekker biertje, het wordt Paterke genoemd van Corsendonck.

Het is een biertje dat men best heel rustig drinkt, om er het beste van te genieten. Ik moet eerlijk zeggen dat ik er maar steeds twee van drink, want het is van een hoog alcoholgehalte. Dat is voor iedereen verschillend natuurlijk, de ene kan er al wat beter tegen dan de andere. Ik ben met alcohol zeer voorzichtig en zeker als ik met de wagen ben. Ik geniet eigenlijk liever, dan er vijf of zes achter elkaar te drinken.

De foto’s hieronder zijn getrokken in Venetië, tijdens ons bezoek aldaar. Vanuit Riva aan het Gardameer, hebben we toen een uitstap naar deze fantastische mooie oude stad gedaan. Later ga ik alle foto’s op m’n fotoalbum zetten, zo gauw ze alle gesorteerd zijn. Op de rechter zijkant van dit blog kun je het adres aanklikken.

Tijdens de voorbije dagen is er in ons leventje niets noemenswaardig gebeurd. Vanaf vorige zaterdag staat de kermis hier weer en dat is ook al geen schokkende wereldgebeurtenis. Vroeger kon dit wel eens tot wrevel leiden bij de omwonenden, maar sinds twee jaar heeft het gemeentecollege een maximum aantal decibels vast gelegd en die worden goed opgevolgd door de foorkramers. Dus iedereen is tevreden en de foorreizigers kunnen lekker hun boterham blijven verdienen.

Zondag- en maandagavond ben ik zoals steeds, m’n twee programma’s gaan presenteren. De maandag is Anita zoals steeds, mee naar de studio geweest, voor het beantwoorden van de telefoon. Dit is wel nodig, want anders zou ik in de problemen geraken, wegens het spelonderdeel “ Een om terug te horen”. In het kort samengevat, drie artiesten brengen een liedje en de luisteraar kan door te telefoneren bepalen wie er de uitzending nadien, terug mag komen.

De zondagmiddag is Anita samen met een goede kennis, naar de vierde vrije inloopconcert geweest. Dit gebeuren ging door in de Sint Carolus Borromeuskerk en die is gelegen in het hartje van het oude Antwerpen. Deze kerk staat bekent voor z’n goede akoestiek, zoals in de meeste kerken en kapellen het geval is. Ik kon niet mee, want dit ging door om drie uur in de namiddag en dan kon ik niet tijdig in de studio geraken.

Er deden twee artiesten mee, die we persoonlijk kenden en om hen een riem onder het hart te steken, was het goed dat er toch iemand aanwezig was van hun fans. Volgens Anita was het toch de moeite waard om deze concerten eens mee te maken. De twee personen waren Stefan Covac, accordeon en zang van Hongaarse liederen en dan nog Pjotr Izbach bariton en klassieke liederen en normaal ook Russische volksliederen. Maar zondag hield hij het op zuiver klassiek werk.