Nog niet beter.

Gisteren voelde ik me echt niet goed en dit van een zware hoest. Ik had er al langer last van, maar gisteren was het tot een hoogtepunt gekomen en alles deed pijn van het hoesten. Anita had de dokter laten komen en met aangepaste geneesmiddelen zou het binnen een paar dagen moeten gedaan zijn en even een paar dagen binnen blijven en dan zou het zwaarste moeten voorbij zijn. Hopelijk heeft hij gelijk, want alles in m’n buik doet zeer van het hoesten.

Volgens mijn bescheiden mening heb ik donderdag tijdens de eredienst ter nagedachtenis van Maria, een tweede verkoudheid bijgekregen in die koude kerk. Ik hoop van morgenavond zover hersteld te zijn om m’n programma te kunnen verzorgen en als het niet lukt, ja dan is het ook maar zo. De wereld zal er niet van vergaan en hopelijk komen er nog vele zondagen na m’n genezing.

We waren van plan om vanavond in de Joy King te gaan eten, maar dat valt nu ook in het water ( pardon ik bedoel in de sneeuw). Maar ons Anita heeft nog genoeg vlees in de diepvriezer zitten om zelf een degelijke maaltijd te fabrikeren. Het zal gestoofd witloof worden met blinde vinken en dat eet ik ook graag, heel graag zelfs. Deze oplossing is veel goedkoper in mijne zak en dat is ook niet te verwaarlozen.

Ze is momenteel een uiltje aan het pakken en dat heeft ze volledig verdiend. Deze morgen door de koude om inkopen te doen, want op zaterdag is de groenteman maar open tot dertien uur. Er moesten witloof en aardappelen gehaald worden en toen ze terug was had ik de afwas al gedaan. Voor dit werk moest ik niet in de koude en de dokter had huishoudelijke klussen niet verboden. Ik had eigenlijk een briefje voor arbeidsonbekwaamheid moeten vragen, stom dat ik daar niet om gevraagd heb.

Dit was natuurlijk als grap bedoeld en m’n artikel begint al weer snel aan uit te breiden, dus ga ik er de blok op leggen. Misschien na het eten nog eens terug komen, want ik heb nog foto’s van Bratislava.

Vorige zondag is de vrouw van onze voorzitter van radio Minerva overleden en vandaag was er een eredienst in de parochie Sint Anna ten drieën, op de Antwerpse Linkeroever. Natuurlijk waren alle medewerkers voor deze uitvaart aanwezig, behalve deze die nog hun dagtaak moesten vervullen. Want niet iedereen van de presentators, hebben het geluk om van zijn pensioen te genieten.

Maar mensenlief toen ik heden morgen buiten keek en die sneeuwtapijt bemerkte, schrok ik nog geen klein beetje en het was nog volop bezig om die tapijt te verdikken. De eredienst begon om elf uur en normaal doe ik er een vijfentwintig minuten over om van Schoten naar Antwerpen Linkeroever te rijden. Dus vandaag mocht ik er wel een twintig minuten bij rekenen, want ik kom niet graag te laat.

Ik moet zeggen dat de gemeenten flink werk hebben geleverd, de straten lagen er zeer goed berijdbaar bij en op amper een half uurtje stond ik voor de kerk geparkeerd, met nog steeds volop aan het sneeuwen. We dachten dat we in de kerk wel wat warmte konden verwachten, maar oh wee, daar was geen grein warmte te voelen. Hoogst waarschijnlijk had de pastoor ook te lijden van de economische crisis en moest hij fors bezuinigen op z’n uitgave.

Ik kan jullie verzekeren dat een uur lang kan duren als je met koude voeten en handen zit en dat je al eens blij bent wanneer de ceremoniemeester teken doet om recht te staan. De dienst was mooi, voor zo ver ik er iets van kende, want het binnenste van een kerk zie ik maar enkel als er een overlijden is en ik er niet onderuit kan om aanwezig te zijn. Er was ontzettend veel publiek aanwezig en dat kan moeilijk anders. Na de dienst zijn we vlug in de auto gestapt en de motor gestart, om toch maar een beetje warmte te voelen.

De koffie was voorzien in taverne De Molen op de wandeldijk van het Sint Annastrand. Daar was het wel gezellig warm en de tafels waren al gedekt toen we aankwamen en na een tiental minuten was iedereen aan het eten en daalde er een weldoende stilte over de tafels. Ik denk dat iedereen grote honger had en misschien even grote dorst. De asverstrooiing was voorzien voor heden namiddag op het kerkhof van Zwijndrecht, maar dat is enkel voor de familie van de overledenen. Iets na drieën waren we terug thuis en niet meer van plan om buiten te komen en het was ondertussen gestopt met sneeuwen.

Ik ga verder waar ik gisteren gebleven was, namelijk de ontdekking dat ik m’n portefeuille en geldbeugel vergeten was in de studio. Wat moest ik met die wetenschap aanvangen, dadelijk terug rijden of wachten tot de volgende morgen. Om dadelijk mijn bezittingen te gaan terug halen, daar voelde ik niet veel voor, was al blij dat ik samen met Anita heelhuids thuis was gekomen. Bleef dan maar één mogelijkheid over, de dinsdagochtend dadelijk naar de collega van dienst telefoneren, om hem te verwittigen dat het hele zootje op de tafel van mij was.

De Leo dat is de naam van m’n collega had het al opgemerkt en aangezien het niet de eerste keer is dat dit mij overkomt, wist hij al van wanten en had alles al in m’n kastje gedeponeerd. Om half tien moest ik Anita afzetten bij haar kinesiste en dan kon ik rechtstreeks door rijden naar het Sint-Anneke op de Antwerpse Linkeroever. Ik had met ons vrouwtje afgesproken, als ik niet op tijd terug was, dat ze dan maar moest wachten in taverne de Salamander. Want met dit winterweer ben je nooit zeker, binnen welke tijd men kan terug zijn.

Enfin in de heenrit liep alles van een leie dakje en iets na tien uur was ik aan de studio. Ik kon de afwisseling van de volgende collega’s meemaken. Dit waren de presentatoren van het programma kopen en verkopen, een heel populair programma op de dinsdagochtend. Zij zijn steeds vergezeld van twee telefonisten, dat maakt dat ik enkele mensen moest begroeten en hier en daar een babbeltje moest maken, want zo dikwijls zien we elkaar nu ook weer niet. dat maakt dat ik om ongeveer kwart na tien terug richting Schoten kon vertrekken.

Ook tijdens de terugrit waren er geen noemenswaardige hindernissen en om tien uur veertig was ik terug in de eigen gemeente en Anita zat reeds op me te wachten in de Salamander. Ze was in gesprek met een vroegere buurman van haar en de bazin was al op komst met een Kerstpalm voor mij. Van daaruit vertrokken we ineens naar de Aldi om onze wekelijkse aankopen. Daar aan de parking was al te zien dat er in de winkel niet veel volk zou rondlopen, dat was geluk hebben. Binnen de kortste keren waren onze inkopen afgelopen en hadden we nog tijd over om in de nieuwe taverne een koffietje te drinken.

Daar heeft altijd wel een taverne geweest, maar die was meer dan een jaar geleden failliet gegaan en alleman dacht dat er nooit meer een horecazaak zou gekomen zijn, maar enkele weken terug heeft de nieuwe taverne haar deuren geopend en ik moet zeggen de inrichting valt best mee en hopelijk hebben de nieuwe eigenaars meer succes.

Voor de rest van de dag zijn we niet meer buiten geweest, want het was verdommelijk koud buiten en thuis was het heerlijk warm en zou het stom geweest zijn om zonder rede buiten te komen.

Toen we gisteren in de late namiddag buiten kwamen,na het bijwonen van de show tussen drie en zes, in zaal Bart, was de straat gewoon helemaal onder gesneeuwd . Ik denk dat het al ruim half zeven was en de uitspraak zou beter luiden als ik nu schreef, in plaats van ( late namiddag ), in de vroege avonduren. Enfin het is al gelijk hoe ik het formuleer, als jullie het maar begrijpen.

Wij waren toen op weg naar de studio op Antwerpen- Linkeroever, voor de uitzending van het programma “Mini-boeketje” en dit voor de seniorenzender Minerva. Het was wel een verrassing van formaat, want dat zijn we niet meer gewoon zulk een vroege winter prik. Maar pak nu een zestig tal jaren terug was dat toch maar heel gewoon, zelfs in het begin van november. Hoe dikwijls gebeurde het niet dat de chrysanten, die met Allerheiligen op de graven gezet werden, met Allerzielen ’s morgens kapot gevroren waren.

Het weer is ondertussen gans veranderd en volgens de deskundigen van dienst, heeft dit te maken met de opwarming der aarde. Maar nu ben ik helemaal de draad van het verhaal kwijt, komt misschien omdat het alweer meer dan een week geleden is, dat ik nog eens aan het computerklavier gaan zitten ben, om een verhaal bij elkaar proberen te schrijven.

Oh ja ik wilde jullie eigenlijk vertellen dat we naar wekelijkse gewoonte, de namiddagshow hadden bijgewoond en het was zeker de moeite waard om de koude te trotseren. Het waren drie prima artiesten, die de show opluisterden. Van twee vocalisten wisten we dat ze goed waren, maar de derde zanger was een nieuweling. Het was de eerste keer dat hij in zaal Bart optrad, zijn naam luidde Steven en afkomstig uit Limburg, net zoals Lia Linda die voor de hoofdbrok zorgde. Deze dame is zomaar niet een waar talent, ze is een klasse apart en ze vertoefd regelmatig op grote cruisschepen. Daarvoor moet je werkelijk heel goed zijn of je komt er niet op als artiest.

De twee uurtjes in de studio vlogen alweer snel voorbij en ik had al eens buiten gaan kijken of er nog veel sneeuw was bij gevallen maar dat viel eigenlijk wel best mee. Maar in de plaats was het beginnen vriezen en toen we huiswaarts wilden rijden moest ik eerst de ruiten ontdooien. Gelukkig lag mijn ijs krabbertje nog in de wagen en de baan lag er betrekkelijk berijdbaar bij. De gemeentediensten hadden al preventief gestrooid. Enfin Anita en ik waren toch maar blij dat we na een half uurtje thuis waren en daar kwam ik tot ontdekking dat ik m’n portefeuille in de studio vergeten was. Maar meer hier over morgen, in een nieuwe aflevering van dit verhaal.

Tweede stad op onze Donau boottocht was de Hongaarse hoofdstad Boedapest en hieronder enkele stemmige foto's van deze prachtige stad.  Alleen spijtig dat het niet zonnig was, dat zou de foto's een beetje meer kleur gegeven hebben.

Ik denk dat het zo’n tien à elf dagen geleden is dat ik nog iets van me laten horen heb, begin zelf verlegen te worden en dan moet het al erg doen. Zelfs m’n dochter vroeg zaterdag laatsleden of ik ziek was, want elke morgen dacht ze iets van ons te kunnen lezen en iedere keer was het tevergeefs, papa zweeg in alle talen. Maar nu ga ik terug aan de slag, want ik heb alle foto’s van onze Donau reis klaar zitten om te presenteren.

De reis was heel mooi, maar toch heel zwaar om alle fantastische plaatsen te bezoeken. Zeker Wenen daar heb je minstens vier à vijf dagen voor nodig. We zijn er zaterdag zes november rond de middag toegekomen en vooraleer te gaan eten, hebben we nog een korte rondrit door de stad gemaakt, voor namelijk door het oude stadsgedeelte.

Dan heeft onze chauffeur ons afgezet in de buurt van de Weense opera en in een zijstraat van die opera zijn we dan gaan eten in een zelfbedieningsrestaurant, want we hadden maar drie kwartier voor het terug verzamelen geblazen was. Maar Anita en ik waren toch niet van plan om zwaar te tafelen, want om zes uur werden we verwacht aan boord. Uit ondervinding weten we dat die maaltijden zwaar kunnen doorwegen op de menselijke maag.

We kozen beide voor een maaltijdsoep aangevuld met twee boterhammen en dat was ruim voldoende. Na de maaltijd nog even een sanitaire stop, vooraleer we naar het punt van verzamelen vertrokken. Daar stond onze gids reeds te wachten, om ons wegwijs te maken in deze wereldstad Wenen. Ik ga nu niet alles vertellen wat ze in m’n hoofd probeerden te stompen, want dat was onmogelijk en ik was ook niet van plan om de rest van de dag met hoofdpijl rondte lopen.

Het enige wat me bijgebleven is, het winterkasteel van de familie Habsburgers en we hebben allemaal wel de film gezien van keizerin Sissi en hare gemaal. We hebben dit gebouw van buiten bewonderd, maar een keizerspaar was er niet meer voorhanden. Spijtig want ik vond Sissi wel een mooie vrouw in die film, maar ja dat is niet moeilijk met de nodige potjes crème en andere attributen kan iedere vrouw mooi gemaakt worden.

Ik ga maar besluiten want anders word ik zo moe dat ik weer een tiental dagen moet rusten. Bekijk de hieronder toegevoegde foto’s. Veel kijkgenot nog met deze beelden uit Wenen.

De donderdagavond na thuiskomst en dat was omstreeks kwart na negen, nog eerst de valiezen uit de wagen geladen en dan de auto in de autobox gaan zetten. Mensen wat was dat een rotweer hier in België, storm en regen en van dat kort stukje van de garage naar het appartement was ik lekkende nat. Ondanks het feit dat ik een groot regenscherm bij me had, maar de regen had vrij spel door de opzwepende stormwind.

Toen ik binnen kwam was Anita reeds bezig met de voornaamste kledingsstukken uit de valiezen te halen, om niet teveel verkreukte broeken en rokken te hebben. De rest uitpakken was voor ’s anderendaags, na een verkwikkende slaap in eigen bedje. Ondertussen de televisie aangeknipt, want de VRT hadden we eigenlijk een lange week niet meer kunnen bekijken en dan mis je wel de nieuwsberichten op tv één en we merkten al vlug dat we nog altijd geen nieuwe regering hadden.

Maar dat was nu het minste van onze zorgen en na het laatste journaal verkozen we voor ons bedje, want na zulk een lange rit van Passau naar Schoten was dat nu eenmaal de plaats waar men tot rust kwam. Maar eerst nog even de vuilbakken van ons zelve en de drie andere weduwen in de appartementsblok buiten zetten.

Sinds donderdagavond zijn we weer terug in ons eigen nestje. Inderdaad zijn we voor een zevental dagen weggeweest, we hadden bij het reisbureau Verhoeven geboekt voor een reis met een luxe boot op de Donau. Met een bezoek aan de steden Wenen, Boedapest en Bratislava.

Vorige week vrijdag vijf november, zijn we om zes uur ’s morgens met een autocar vertrokken langs Duitse wegen richting Oostenrijk met een overnachting in het stadje Passau. Dichtbij de grens met Oostenrijk, het had de ronkende naam “ Hotel Dreiflüssehof”. Het was een heel mooi hotel, maar een nadeel was er, namelijk verbouwingswerken langs de straatkant. Ze waren juist begonnen met uitbreiding van het hotel en de bouwfirma was bezig met graafwerken langs de straatkant.

Dat maakte dat de autobus er enkel kon stilstaan langsheen de rijbaan en moest zich nadien ergens veilig gaan parkeren. Het resultaat was dat we niet alleen de handbagage mee moesten nemen, maar ook de grote reiszakken en dit om veiligheidsmaatregelen. Dit was natuurlijk een extra gesleur met de bagage, maar beter dit dan gestolen koffers omdat de autobus op een onbewaakte parking stond.

Voor de rest was alles naar wens, de kamer was van prima kwaliteit, evenals het restaurant en op de maaltijd viel niets af te keuren.. Na de maaltijd waren we allen vlug terug naar de slaapkamer, want het was een lange vermoeiende busreis geweest en ik denk dat iedereen serieus vermoeid was en om half acht ’s anderdaags was het terug ontbijt en het vertrek was voorzien om negen uur. Dan zouden we rechtstreeks richting Wenen toeren maar meer hierover later.

Zoals ze voorspeld hadden was het inderdaad een mooie zonnige dag vandaag. De zon was er al vroeg bij deze ochtend en dat doet een mens herleven. Gisteren in m’n dagboek had ik het reeds gezegd , als het weer goed is dan gaan we vandaag een wandelingetje maken in Lissewege. Het dorpje is niet al te groot, maar wel gezellig om eens in rond te wandelen en enkele fotootjes te maken, niet te veel want thuis heb ik reeds een verzameling foto’s van dit liefelijk dorpje.

Waar ik wel van schrok, was de grote hoeveelheid wandelaars. Want de parking voor de kerk met die stompe toren was met moeite in plaatsje te vinden. Maar wie zoekt die vind wat hij nodig heeft. Onderaan de posting van dit verhaaltje kun je een zestal foto’s bekijken en de zon bracht haar eigen charmes aan de opnamen.

Voor we terug naar Blankenberge reden zijn we in de plaatselijke herberg nog iets gaan drinken en deze kroeg was er nog eentje uit de oude stempel, maar de koffie was er wel lekker en de Leffe mocht er ook wezen. Omstreeks half vijf startte ik de auto om terug te keren en op de baan naar Blankenberge ben ik even gaan tanken. Dan moet ik Zaterdag niet meer stoppen als we voor het weekeinde huiswaarts keren.

Want we moeten zeker tijdig thuis zijn, om acht uur moeten Anita en ik aanwezig zijn bij het optreden van de zangeres Sofie. Alle jaren op de voorlaatste zaterdag van oktober is er de show “Het forum goes to…”en dan telkens een naam van een zanger(es). Ditmaal Sofie een dame met een mooie stem, maar helaas bij het grote publiek niet zo bekend. De inrichter van deze optredens kennen we goed en daarom keren we met plezier terug naar huis.

Momenteel zitten we hier in het appartementsgebouw zonder verwarming, maar de syndic heeft beloofd dat het euvel vlug hersteld zal zijn, even een warme vest aangetrokken en wollen sokken aan en we kunnen er wel even tegen tot de herstelling gebeurd is. Ik ga maar stoppen want m’n vingers raken stijf van de koude(grapje).

Terug van enkele dagen thuis te zijn geweest. Zondagavond en eveneens maandagavond m’n programma’s afgehandeld op onze radio Minerva, die sinds 22 juni eveneens te beluisteren is op de frequentie 105.6 hier in Blankenberge. Alles verliep volgens plan en de maandag namiddag in zaal Bart, de namiddag show bijgewoond, zoals iedere week op de maandag het geval is.

Maar gisteren was de belangstelling maar magertjes, amper 83 betalende toeschouwers en dat is bedroevend weinig. Meestal varieert het toeschouwers aantal tussen de 130 en 150, maar de reden zal waarschijnlijk de naamsbekendheid van de uitgenodigde artiesten geweest zijn. Enfin ik heb er van genoten en dat is het voornaamste.

Dit was wat betreft het weekeinde, nu terug naar het heden. Deze morgen hebben Anita en ik ons een beetje verslapen, maar ja dat is normaal als je rekening houd met het laat toekomen hier in Blankenberge en als je dan nog de wederuitzending van het laatavond nieuws wilt zien, dan is het moeilijk om ’s anderendaags vroeg uit de veren te komen. We hebben natuurlijk de tijd aan ons zelve.

Rond de middag eventjes naar de Aldi geweest om levensmiddelen op te slaan, voor deze week en in de namiddag een wandeling gedaan naar de pier. Op de kop van het Oosterstaketsel staan steeds enkele sportvissers hun sport te beoefenende en daar gaan we af en toe heen. Het was weer een hele opgave om daar te geraken want het was weer een wind die kon tellen, maar dan ben je lekker uitgewaaid en een frisse pint doet dan weer wonderen.

Sinds enkele jaren hebben ze op deze pier een brasserie gebouwd met de leuke naam “ brasserie het Oosterstakketsel” en die draait daar heel formidabel goed en bijna iedereen die er passeert stopt er even of iets langer. Vandaag heb ik er een mooie foto genomen, van tussen twee planten door de ruit getracht de wandeldijk te trekken en ik dacht er in gelukt te zijn.

De dag van vandaag is waarheid,
de rest is één groot 'misschien'.
De beroemde dag van morgen
heeft geen sterveling ooit gezien

Hendrik De Vries,  Copla's

Woensdag na de middag, het was tamelijk betrokken en Anita had graag eens met de tram naar Oostende gegaan om eens te flaneren door de beroemde winkelwandelstraat. Ze had me reeds enkele dagen tevoren al laten verstaan, dat er weer een bon van “Damart” in de brievenbus had gestoken. Normaal gaan we dan naar het “Shoppingscenter” in Wijnegem, maar ja dat gaat nu natuurlijk niet. Daarom haar voorstel om naar Oostende te gaan.

Voor mij niet gelaten, tegen twee uur stonden we aan de halte van de kusttram, maar oh wee er waren meerdere mensen op het idee gekomen om met de tram te gaan sporen. De tram zat al goed vol, dus een plezier reisje zou het zeker niet worden, maar gelukkig hadden we een zitplaats kunnen bemachtigen.

In Oostende stapten vele van de tram en wij natuurlijk ook en op weg naar de Kapelstraat, de beruchte winkelstraat aldaar. Voor we er waren kregen we iets moois voorgeschoteld, namelijk voor de Petrus en Paulus kerk stond een reuzenrad en dat was bijna zo groot als de kerk zelf.

Bij Damart ben ik buiten blijven staan tot Anita haar keuze had gemaakt en haar cadeau in ontvangst had genomen. Maar wat een volk dat er in de winkelwandelstraat op de been was, gelukkig had Anita geen zin om verder te wandelen aldaar en we hadden beide zulk een dorst dat we ergens binnen zijn gegaan en natuurlijk was dat in een drankgelegenheid. Nadien voerde onze weg naar het parkje met die grote horloge in het zand.

Vorig jaar had ik daar in december reeds foto’s genomen van een verlichtte horloge. Enfin nog wat rondgelopen en nog enkele andere dingen gefotografeerd, zoals een eend die dacht dat ze eten ging krijgen, een fontein en nog enkele andere dingen. Kijk zelf maar eens en de weg naar Blankenberge was een ware marteling, door het weg vallen van twee tram. Gewoon niet te doen, sardientjes in een doosje had meer plaats dan wij in die overvolle tram.

Toen we deze week naar het Oosterstaketsel waren gewandeld, kwam er juist een kleine vissersboot binnen gevaren met achter zich een vloot meeuwen. De reden van deze begeleiding door die escorte meeuwen, was nogal simpel. De binnenvarende vissers waren hun gevangen vis aan het kuisen en de ingewanden werden dan dadelijk overboord gekiept. De grote vogels lieten deze kans niet voorbij gaan om het aangeboden voedsel direct op te pikken. Hoe zouden we zelf zijn als we honger hebben en iemand ons de rest van zijn tafeloverschot zou aanbieden. Ik zou geen neen zeggen en jullie ook zeker en vast niet.

Toen we nadien terug langs de jachthaven kwamen, hoorden we van ver het gekrijs van die bende veelvraten. Onderaan deze posting heb ik een drietal foto’s afgebeeld die de waarheid van dit verhaal moeten staven.