Archief

Gisteren wat problemen met de computer gehad zodat ik moest overschakelen op de laptop en hopelijk blijf ik er nu van bespaart en kan ik rustig verder doen. Gisterenavond of beter gezegd deze nacht was het een beetje laat geworden en de schuldige was een mooie lange film op één van de filmkanalen op internet. Het was de film Exodus waar van ik reeds enkele stukken had gezien, maar nooit helemaal en dit is me gisteren dan uiteindelijk gelukt.

Het handelt over een schip die afgeladen vol zit met joodse vluchtelingen op weg naar het beloofde land. Juist enkele jaren na de tweede wereldoorlog., maar dat beloofde land was in handen van Engelland en daar waren ze niet welkom. Uiteindelijk worden ze er toch toegelaten,maar ze botsen dan regelmatig met het Britse bezettingsleger, tot ze dan in de jaren vijftig onafhankelijk worden

Ik ga nu de film niet helemaal vertellen, het is beter van hem eens helemaal zelf te bekijken. Deze morgen geraakten we daardoor moeilijk uit ons bed, maar ja dat is geen probleem we hebben de tijd voor ons eigen en we gaan eigenlijk nooit vroeg slapen, een half uurtje later in ons bed dat zal de zaak ook niet maken

Na een lange onderbreking van meer dan twee maanden, kreeg ik vandaag zin om opnieuw te starten met m‘n dagboek blog. Er valt momenteel wel niet veel te vertellen, want we zitten wegens ziekte van vrouwtje Anita reeds heel de week binnen, het is niets ernstig maar de dokter oordeelde dat het toch veiliger was om een achttal dagen binnen te blijven. Zeker nu de winter zo ongenadig heeft toegeslagen

Ze had reeds een hoest, voor we drie weken geleden voor een vijftal dagen naar het bungalowpark vertrokken en daar is het zeker niet verbeterd, in tegendeel. Ze hoestte harder dan daarvoor, enfin nu is ze aan de beterhand en zondag zal ze dan wel mee naar de radio kunnen gaan, want alleen zonder telefoniste is dat niet meer te doen.

Natuurlijk moest er in het begin van de week naar de supermarkt gegaan worden en dat was dan een jobke voor de heer des huize. Dit was dan wel omdat ik dat wilde, want ik had maar een telefoontje naar dochter of de schoondochter te plegen en die hadden met liefde en plezier deze taak van me overgenomen. Maar waarom de kinderen voor zulke bagatel lastig te vallen en zoveel moest er voor twee mensen nu ook weer niet meegebracht te worden.

Zo ik ga er stilaan mee stoppen voor het eerste bericht na zulk een lange periode niet actief te zijn op het blog. Anita zal stilaan ook wakker gaan worden, want ze slaapt een beetje in de lange zetel en dat is goed voor de genezing en dan kan ze terug buitenkomen. Zolang stil zitten is voor onze leeftijd niet zogoed, want morgen moet ik ook naar de huisarts voor de twee maandelijkse chek up beurt.

Waterval De Krimmler Oostenrijk.

Met zijn 380 meter lengte de grootste waterval van Oostenrijk, Zwiserland en Duitsland.  Ik heb alleen de laatste trap maar kunnen fotograferen, omdat het te zwaar was om tot boven te klauteren en onze conditie dat niet toeliet. Met de autobus was het verboden om tot de top te rijden.

Duitslands hoogste waterval is gelegen in het Zwarte Woud in het stadje Triberg.

Vandaag moest ik zeker naar de huisarts, want het was iets meer dan twee maanden geleden dat ik nog bij hem was geweest en mijn bloeddruk pillen begonnen op te geraken en dan wordt het gevaarlijk als je aan hoge bloeddruk lijdt. Maar enfin alles bleek normaal te functioneren en dat is wel het voornaamste.

Het weer was weer formidabel en ik besloot om m’n wagen in Deurne te parkeren en met tram tien verder te reizen tot het centrum van Borgerhout, dat doe ik wel meer. Een parkeerplaats vinden in Borgerhout is niet zo simpel. Ik was tamelijk op tijd vertrokken thuis en dat betekende dat ik tien voor twee reeds bij de dokter aanbelde. In de wachtkamer zat nog niemand en als ik geluk had was ik tijdig weer buiten.

Inderdaad juist twee uur stipt begon hij met z’n raadpleging en door het feit dat ik reeds meer dan dertig jaar patiënt bij hem ben, gebeurt het wel eens gemakkelijk, als het niet te druk is dat hij eens een praatje blijft maken. Al m’n gezinsleden zijn bij hem patiënt geweest of zijn het nog steeds.. Iets voor half drie was ik terug buiten en had ik geluk van dadelijk een tram te hebben en om drie ongeveer was ik terug bij moeder de vrouw.

Na de medicijnen afgehaald, zijn we nog even een bak palm (eigenlijk niet goed voor de bloeddruk) gaan kopen in de GB hier in Schoten en daarna even naar Ons Huis bij den Dirk om eens onder de mensen te zijn en per toeval ontmoeten we daar familie en dat maakte het dubbel zo gezellig en oh wat vliegt de tijd dan toch snel en is het direct laat. Dat was het voor vandaag.

Ergens was het toch wel goed weer thuis te zijn, alleen al om terug in ons lekker eigen bedje te liggen. In het appartement te Blankenberge is het wel heel goed vertoeven, maar in de matras zak je helemaal door en dat is toch niet zo goed voor je rug. Daarom is het gezegde “oost west, thuis best” maar al te waar. Maar toch zijn we ook wel graag aan de kust, ondanks de slechtere matras.

Vandaag moesten we er tamelijk op tijd uit ons bedje want onze poetshulp kwam, zoals altijd tegen negen uur en steeds was ze stipt op tijd bij ons. We zaten nog aan de ontbijt tafel, maar ja dat hinderde niet. Na het ontbijt moest ik dringend naar de dienst bevolking voor m’n nieuw identiteitskaart ( mijn pas zoals het uit de volksmond klinkt). Want juist voor we in verlof vertrokken was het bericht aangekomen om het af te halen, maar daar voor had ik geen zin meer om het te gaan afhalen en nu zit er een volledig nieuw document in m’n portefeuille .

Voor vijf jaar ben ik alweer gerust. En met m’n nieuwe pas kon ik gelijk door wandelen naar het postkantoor, want ik had nog wat terug te trekken van de fiscus. Ge weet nooit, het land moest eens failliet gaan en daarom kan het geld maar beter in mijn zakken zitten. Na de middagmaaltijd zijn Anita en ik boodschappen gaan doen, de voorraad kassen waren zogoed als leeg. Zo leeg dat de muizen dood in de kast lagen.

Naar de bibliotheek om nieuwe lectuur moest ook gebeuren, want ’s avonds lees ik al eens graag en alle geleende boeken waren uitgelezen. Als je het mij vraagt was dit vandaag een vrij drukke dag en kunnen we nu genieten van een rustige avond. Dat was het voor vandaag en nog een gezellige avond gewenst door Anita en Francis.

Ik moet even in de tijd terug, namelijk de tweede helft van oktober had ik niets dan problemen met het mobiel internet en gevolgd van een slecht werkende laptop. Het internet aangeboden door Citimesh tegen betaling, viel er twee dagen uit wegens een grote panne. Deze panne was amper hersteld of de laptop begon kuren te verkopen. Enfin de laatste twee weken van m’n verlof in Blankenberge was er eentje zonder de computer en zonder bijwerken van het blog.

Dat heeft natuurlijk ook z’n charme, ik kon samen met Anita meer naar de televisie kijken en tussendoor ’s avonds al eens een pintje gaan drinken, daarvoor moesten we zelfs niet eens zover wandelen. Gewoon de lift naar beneden pakken en buiten aan de jachthaven waren er ongeveer zeven à acht horeca zaken naast elkaar. Meestal begaven we ons naar de “Evergreen”. Dat was zowat de gezelligste taverne, met rustige muziek zoals de muziek geproduceerd door radio Minerva.

Dat was de reden waarom er meer dan twee weken niets op het blog werd bijgewerkt, niet dat dit een wereldramp betekende, maat toch was ik er eerst wreed door geambiteerd en het mooiste is dat de laptop hier thuis wel normaal werkt. Ik lig hier nu niet van wakker, maar toch vraag ik me af of alles niet aan dat mobiel internet lag, van zelf kan die draagbare computer zich niet herstellen..

Het spreekwoord zegt, oost west thuis best en ik moet het nog geloven ook. Tot een volgende keer.

Gisterenavond was Anita en ik overeen gekomen om deze namiddag eens een bezoek te brengen aan Damme. Niet dat het zo speciaal was, maar als het waar was wat de weerman voorspelde, was het toch eens iets anders dan hier in Blankenberge te blijven rondlopen en inderdaad na elf uur deze morgen brak de zon schuchter door de massa grijze wolken en stond het vast dat we na het middagmaal, de auto zouden nemen en dan richting Damme.

Veiligheidshalve kleedden we ons maar warm aan, want ondanks de voorspelde zon zou de temperatuur niet al te hoog oplopen. Zo gezegd zo gedaan en we hadden er geen spijt van, want inderdaad we konden een wollen vest goed gebruiken. Ik vind de weg naar Damme een gezellige baan om op te rijden, zeker die baan die langs het vaartje loopt met langs beide oevers die rij bomen en voor de rest rijd ge op de boeren buiten.

Damme is nu niet bepaald een grote gemeente, maar het is er wel gezellig om de beentjes even te strekken, na een autorit. De gemeente is niet groot maar het is in het centrum wel betaald parkeren en het kost je toch één euro per uur. Met een maximum van twee uur en half, wil je langer blijven staan kun je terug naar de parkeermeter om er bij te steken en in principe moet je dan je auto verzetten maar geen mens die dat natuurlijk doet.

Na een kleine wandeling door de kleine dorpskern, hadden we er dorst van gekregen en ik moest zonodig een kleine boodschap wezen doen en als we in Damme komen gaan we steeds naar de taverne gelegen rechts aan de Damse vaart. De taverne is ook bekend om z’n grote dikke pannenkoeken en die hebben we er dan ook besteld en gegeten. Dat was niet van tevoren gepland, maar toen we arriveerden diende de garçon er juist enkele op aan het tafeltje waar wij juist passeerden. Ook erg toevallig en we konden er niet aan weerstaan om eveneens pannenkoeken met bruine suiker en een tas koffie te bestellen.

Tegen dat de parkeertijd bijna verstreken was zijn we terug naar de auto gewandeld en huiswaarts gereden en dan waren we terug voor de drukke avondspits zou beginnen. Terug op het appartement gekomen vlug de grote voorraam open gezet en de zon was nog niet van het terras, ik kon nog genieten van een deugd doende avondzon en de terassen van de horecazaken zaten nog goed gevuld.

Deze morgen bij het ontwaken bleek de lucht één donkere grijze massa te zijn en dat beloofde niet veel goeds van te komen en inderdaad we zaten amper aan het ontbijt of de eerste druppels vielen reeds uit de hemel. We bezagen elkaar even en waren zonder veel woorden te verspillen akkoord, om in de voormiddag maar binnen te blijven en het appartement maar eens te stofzuigen en het stof af te nemen van de meubelen.

Na de middag zouden we wel zien wat we zouden doen en inderdaad rond half drie stopte het met regenen en toen zijn we naar het centrum van de stad gewandeld, want we moesten beiden naar de geldautomaat om wat geld af te halen en daarna ergens iets gaan drinken. Ondertussen was de zon stilletjes aan door de wolken gekomen en dat was een heel verschil met het weer van deze voormiddag.

De halte die we zouden houden om iets te drinken zou gebeuren in “Het Hof van Eden” een gezellige afspanning in de Molenstraat hier in Blankenberge. Het is gelegen een beetje achterin met een gezellige tamelijk grote tuin. Het was nu wel niet de bedoeling om buiten te gaan zitten, maar het was gezellig om zien door de grote glazen ramen vanuit de drankgelegenheid. Na het drinken van twee blonde Leffe zijn we dan op ons gemak terug naar de jachthaven gewandeld, want het werd dan stilaan tijd om de avond maaltijd te bereiden en nadien te verorberen.

Dit was onze dag indeling van woensdag 12 oktober 2011 en de rest van de avond ga ik lekker televisie kijken en het is dan te hopen dat er iets degelijks geprogrammeerd is. Anders zal ik vroeg in ons bed liggen zeker weten.

Zaterdag laatsleden zijn Anita en ik rond half twee huiswaarts gereden, iets dat we telkens doen als we voor een maand hier in Blankenberge zijn. Het houd allemaal verband met m’n hobby’s, namelijk de zondag en de maandagavonden moet ik uitzending doen bij de vrije radio Minerva. Ook de maandagnamiddag zijn we ook steeds te vinden in zaal Bart te Merksem voor de show tussen drie en zes in de namiddag.

De maandagavond na tien uur na het einde van het mini-boeketje, vertrekken we dan dadelijk terug naar ons appartement hier aan de kust. Gewoonlijk arriveren we hier terug omstreeks half twaalf, want op de expresweg is het dan tamelijk kalm, maar één nadeel is er wel in het eerste gedeelte zijn dan wel alle lichten gedoofd en dat hindert me wel een klein beetje. Na een paar kilometers wordt men er wel gewoon aan en juist voor de tunnel van Zelzate branden de lichten opnieuw en dit tot de aankomst in Blankenberge.

Naar het schijnt wordt dit stuk van de expresweg niet als autostrade gerekend, omdat er nog teveel kruispunten zijn, veel tijd heb ik er daardoor niet verloren. Alleen een duistere snelweg is gewoon een gewoonte en volgende weekeinde zal dit al wel veel beter zijn. Na aankomst in het appartement hebben we nog eerst een tas thee gedronken en enkele wafels gegeten, want ik had tamelijk grote honger en met een lege maag kan ik niet slapen en terwijl nog evens naar het laatavond nieuws uitzending gekeken en dan lekker gaan maffen.