Archief

Toen we gisteren aan het botenhuisje waren om even te rusten en iets te consumeren ( dorst lessen) was er naast het gebouwtje een opening in het ijs gekapt om de watervogels gelegenheid te geven om te drinken en voedsel te vinden. Op die kleine ruimte vertoefde een bont allergaartje, zwanen wit en zwart, ganzen, eenden, water kiekens en meeuwen. Het was er een gekwaak en gesnebber, het was eigenlijk mooi om te horen. Van iedereen die de zaak betrad of verliet dachten ze van iets te krijgen.

Toen we het botenhuisje wilde betreden, werden we begroet door deze prachtige zwarte zwaan.


Toen ze bemerkte dat ze van ons niets kreeg, wilde ze indruk maken met haar grote. Inderdaad indrukwekkend, maar het belette niet dat we de zaak betraden om iets te drinken.

Vanuit de zaak en achter glas kon ik deze twee witte zwanen digitaal vastleggen en voor het nageslacht bewaren. Mooi uitgedrukt van mij.

Voor deze opname heb ik geweldig veel geluk gehad. Op de zelfde ogenblik doken de beide zwanen met hun lange hals onder water, toen ik daar met m'n compact cameraatje stond. Gewoon maar te klikken en deze mooie opname kan ik aan jullie tonen.

Hier onderaan de trap staan ze gewoon te bedelen als iemand buiten komt. Ook Anita had haar beschuit bij de oxo overgehouden om ze bij het buiten gaan aan de bedelaars te geven en ze volgden ons nog een tijdje tot ze zagen dat er niets meer kwam, de deugnieten

Vervolgens lieten we de Laarse beek links liggen en trokken we door de verlaten kinderspeeltuin richting midden het park en zo de weg nemen naar het kasteel van Brasschaat. Het was gezellig wandelen en alleen lopen deden we zeker niet. We waren ook langs de drinkgelegenheid gekomen, die gevestigd is in het voormalige botenhuisje (zie foto’s hieronder ).

Tot onze grote verwondering was deze open en dat was goed nieuws voor ons. Na de wandeling, vooraleer we ons naar de wagen begaven, konden we ons opwarmen bij iets warms. Aan het kasteel linksaf en dan weer links de baan naar de melkerij in het Peerdsbos op. Om na een kleine kilometer terug richting botenhuisje te wandelen, om daar iets te gaan drinken.

De plaatsen boven de bevroren wateroppervlakte was volledig bezet, maar vooraan was nog plaats. Deze ruimte is open bij de ingang, maar er stonden twee grote gasblazers en die maakten het ook gezellig warm. Anita nam een warme oxo, maar ik stoere man een super koude Leffe. Na een half uurtje vertrokken we naar de wagen om ons naar huis te begeven.

Vandaag was de zon weer van de partij en ondanks het laagje sneeuw dat er van de nacht was bij gevallen, beloofde het een mooie maar koude dag te worden. Als het na de middagmaaltijd nog even zonnig bleef, zouden we de uitgestelde wandeling van gisteren zeker en vast doen.

Anita was terug in orde met haar rugpijn en dat betekende het sein op groen. Iets voor twee uur startte ik de auto en dan richting Brasschaat park. Van bij ons is dat maar een tien minuten rijden en de baan lag er uitstekend bij en zonder problemen geraakten we aan de parking langsheen de Elshout baan. Parkeerproblemen hadden we zeker niet, ondanks deze parking ook dient voor de zwemgelegenheid die aan de rand van het park gelegen is.

De wegen in het park waren ideaal om te wandelen en weet je wat ik aan een sneeuwwandeling zo leuk vind, dat is het krakende geluid onder je voeten van de sneeuw. We namen de weg langsheen de Laarse beek en ditmaal was er wel veel water in de snel vlietende beek. Dat was deze zomer wel effen anders, toen kon er geen eend meer in zwemmen.

Hieronder enkele foto’s van deze beek en enkele lanen. Meer over onze wandeling in een volgende posting.

Verschil.

-  Je leven verandert heel erg als je getrouwd bent, zei een jonge echtgenote tegen een vriendin.
-  Dat is een feitt, antwoordde die, toen mijn man en ik verloofd waren, bleven we altijd tot heel laat in de nacht op, voor hij eindelijk naar huis ging.
Nu zit ik laat in de nacht op en wacht tot hij eindelijk naar huis komt.

----------------------------------
Te laat.

-  Mijnheer de commissaris, ik ben hier gisteren het verlies van mijn portefeille komen aangeven, maar ik heb ze teruggevonden.
-  Te laat, we hebben de dief vanmorgen gearresteerd.

Het blijft winteren in ons belgenlandje, volgens de weerman of vrouw is het belangen na nog niet gedaan en zou de kans op nog een pak sneeuw reëel blijven. Ik moet eerlijk bekennen vandaag vanaf de middag vond ik het wel lekker buiten, uiteraard goed aangekleed. Ben heden niet met de wagen buiten geweest, maar de grote banen lagen er hier in Schoten zeer goed berijdbaar bij.

In de Paalstraat waren de voetpaden ook sneeuw vrij en dat maakte het winkelen al een stuk gemakkelijker, niet dat we gaan winkelen waren maar ik moest op het postkantoor zijn. Eind vorige week had ik een checkje ontvangen van m’n vriend Didier Reynders en ik wilde die milde gift zo snel mogelijk in m’n eigen handen hebben. Het is toch altijd gezellig als je royale vrienden hebt, twee maanden terug had hij mij een briefje gestuurd dat hij nog wat voor mij had.

Gisteren waren we naar de eerste show tussen drie en zes van het nieuwe jaar geweest in zaal Bart en de zaaleigenaar had een nieuwjaars verrassing voor ons in petto. Hij had een prachtige dansgroep uitgenodigd, namelijk “The Ronald Lee White Dancers, “ een vier koppige dansformatie (drie meisjes en een man). Als zangeres was er Norma Hendy, een artieste die we heel goed kenden en heel geliefd bij het publiek was. Kort samengevat het was een geweldige namiddag, alleen spijtig dat er wat minder volk aanwezig was wegens de slechte toestand van de voetpaden. Uiteindelijk waren er toch nog een dikke negentig toeschouwers aanwezig en vorig jaar eveneens met sneeuw op de weg amper zestig.

Toen we rond zeven uur naar de radio reden was het opnieuw beginnen sneeuwen en na het einde van de uitzending sneeuwde het nog steeds. Maar uiteindelijk zijn we toch heelhuids thuisgekomen.

Een vrouw die eenmaal per maand bij haar vriendinnen ging kaarten, vond het spijtig dat haar man altijd wakker werd, als ze tegen twaalf uur thuis kwam.
Ze besloot daarom uitermate stil te zijn en zich in de woonkamer uit te kleden. Naakt en met haar handtas onder de arm sloop ze naar boven. Haar man was echter nog wakker en zat in het bed te lezen. Toen hij haar zag, vroeg hij verbaasd:
-  Lieve hemel! Heb je alles verspeeld?

Niet te geloven.

Een man wordt er van beschuldigd een broek te hebben gestolen, maar de advocaat van de man is een handige verdediger en door zijn pleidooi weet hij de rechter naar zijn hand te zetten. Op het einde staat de rechter op en zegt:
-  De rechtbank is van mening dat u onschuldig bent. U bent een vrij man.
Waarop de man in kwestie uitroept:
-  Dat is kras! Ik heb die broek zelfs aan!