Archief

Ik kom nog eens eventjes terug, het is nog vroeg in de avond en momenteel is er op het televisiescherm nog niet veel te beleven. Zoals ik in de eerste posting gemeld heb, zijn we met ons beiden een frissen wandeling gaan maken in domein Vordenstein. Wij waren er praktisch heel alleen, op enkele lopers na en zo hier en daar een wandelaar. Maar druk was het er zeker niet.

Spijtig dat het zonnetje niet van de partij was, dat zou een groot verschil maken. Maar ja wat niet is, is er niet en daar moeten we het dan mee doen. Goed ingeduffeld stapten we uit de wagen op de parking en gingen welgemutst het bos in. Gelijk over de ingangsbrug stoten we al direct op de eerste levende wezens, het waren twee bruine hanen die vrolijk tikkend voort trippelden en juist ver genoeg van ons afbleven, zodat we voor hen geen gevaar vormden.
 
Wat ons ook opviel dat waren de vele molshopen die we passeerden, ze waren mee wroetend door het bos getrokken en overal het bewijs van hun aanwezigheid achtergelaten. Als je dit in je tuin te verwerken krijgt dan ben je niet goed bezig en toch zijn het nuttige diertjes. Er bestaan middeltjes genoeg om ze uit je tuin te weren.

We waren nu niet van plan om een grote wandeling te maken, maar een bezoekje aan de vier koeien dat moest toch gebeuren. Ze staan nu binnen in het domein op de weide waarin ze ook een schuurtje hebben om te schuilen als het regent of sneeuwt. Natuurlijk was hun wintervacht dik genoeg om dit koude weer te trotseren maar Anita had er wel medelijden mee. In plastieken bakken hadden ze drinkwater en krachtvoer voor handen. Ook het hooi was voorradig om de koude te weerstaan.

Dat was het voor vandaag en ik wens jullie nog een gezellige warme avond toe en als je nog buiten moet, wees dan wel voorzichtig. Volgens de weerman Frank zou het kunnen gaan sneeuwen.

Gisteren de eerste dag van het nieuwe jaar hebben we het heel rustig gehouden. Niet buiten geweest en ook geen bezoek gehad, want de nieuwjaars brieven voorlezen van de twee jongste telgen wordt een paar dagen uitgesteld. Wat we dan wel gedaan hebben, ten eerste veel gelezen, een beetje aan de computer de eerste nieuwsberichten opgevolgd en natuurlijk ook wat televisie gekeken.

Anita begint zo een beetje door haar verkoudheid te geraken, want heden namiddag trekken we Vordenstein in om de beentjes te strekken en dat zal ons goeddoen. Dat was onze eerste januaridag 2010, misschien dat die zowat overeen komt met die van de meeste mensen.

Deze morgen kwam ik bij het toilet maken tot ontdekking dat er iets schortte aan de warmwaterketel. Bij het douchen kwam ik tot de ontdekking dat de temperatuur van het water minder heet was. Hoogst waarschijnlijk warmt hij ’s nachts niet meer op. De electrieker opgebeld, maar helaas moeten we wachten tot maandagmiddag tot wanneer de zaak terug open is. Anita kreeg de melding dat de zaak gesloten is tot maandagmiddag. Gelukkig hebben we nog wel verwarming en moeten niet in de koude zitten.

We behelpen ons wel en trekken onze plan wel. Vroeger hadden we het ook niet ter onze beschikking en we zijn er ook doorgekomen zonder te vervuilen. Het is nu eenmaal zo dat alles kan stuk gaan en misschien is het maar een kleinigheid en eenmaal dat de technieker er bij geweest is het leed geleden.

Voor iedereen die m’n blog bezoekt een gelukkig en vredevol 2010.

De overgang van het oude naar het nieuwe jaar is bij ons rustig verlopen. Geen speciale feestelijke gedoe, maar gewoon een gebraden kip die nog voorradig was in de diepvries. De reden waarom dit de oplossing was kunnen jullie lezen op een bericht geschreven gisteren 31dec. Als dessert een mandarijntje en als drank bruiswater.

Voor onze ontspanning hadden we afgestemd op een Duitse zender en een show van Andrè Rieu en dat is altijd goed voor mooie muziek en een beetje lachen geblazen. Want dat doen we tegenwoordig niet voldoende, denk maar aan het geweld dat je voorgeschoteld krijgt als je afstemt op de verschillende nieuwszenders.

Het voornaamste was dat we een fijne rustige avond hebben gehad en tussendoor ieder nog een lekker crèmepje met slagroom een sausje er overheen en zo ging oudejaarsavond ook voor ons gezellig voorbij en toen ze aftelde op het televiescherm, begon overal in de gemeente de traditionele vuurwerkpijlen de lucht in te schieten en dit duurde nog tot na half één. Het moeilijke er is dat je zowat overal tegelijk moet zijn.

Want aan de achterkant waren ze op de kerkplein ook bezig. Er zijn er wel prachtige bij, maar mensen het is toch zulk een gevaarlijke bezigheid. Jaarlijks gebeuren er zware ongevallen mee, met brandwonden in de derde graad als gevolg en dan spreek ik nog niet van afgerukte vingers en dies meer. Dit jaar moesten de mensen een vergunning aanvragen bij het gemeentebestuur, of dit het nu veiliger maakt weet ik nog zo niet.

We eindigen het jaar met een zieken, want ons Anita is zwaar verkouden. Hoogst waarschijnlijk opgedaan met aan dek te staan op de boot vorige week. Al hoewel ze toch telkens goed aangekleed was, een paar dagen lekker warm binnenblijven en het leed zal wel geleden zijn. Met oudejaarsavond waren we toch niets van plan, dus onze plannen worden er niet door in de war gebracht.

Extra boodschappen moeten er niet gedaan worden en als er toch iets moet gehaald worden dan ben ik er nog altijd. Ik de rots in de branding, de stoere bonk. Maar eerst moet ik morgen even naar de car-wash, want m’n wagen is weer niet meer mooi om te zien. Dan ben ik morgen in de voormiddag enkele uurtjes de deur uit, want de poets mevrouw komt langs en dan loop ik toch maar in de weg.

Ik moet me wat stil houden want ons Anita ligt te slapen. Dat komt zeker van die hoestsiroop die ik bij de apother ben gaan halen. Gewoonlijk zit daar iets in waar je slaperig van wordt, dat mag wel dan hoest ze minder en is haar ademhaling rustiger. Met op het klavier te rammelen zal ze zeker niet voortijdig wakker worden. Ik had dat niet mogen zeggen want ze begint juist te hoesten en dat is voor haar natuurlijk niet gezellig.

Ik zal ze maar goed soigneren, dat ze er vlug vanaf is. Want vrijdag 1 januari komen de twee jongste kleinkinderen hun nieuwjaarsbrief voorlezen en dan moet ze er terug bovenop zijn. Ze mag dan zeker en vast de kinderen niet aansteken met haar verkoudheid. Ze is ondertussen recht gestaan en ze ziet er toch maar wat platjes uit, gelukkig heeft ze deze middag toch haar twee boterhammen kunnen eten. Zolang ze haar eten niet laat is het nog niet zo erg.

Gisterenmorgen terug in ons eigen bedje wakker geworden. We werden niet gewekt met het opstarten van de dieselmotors toen de boot gewoonlijk ’s morgen vertrok en dat gebeurde nogal eens rond zes uren in de vroege ochtend. Ik kan jullie verzekeren dat ge dan niet meer slaapt.

Enfin we waren niet in verlof om onze tijd te verdoen met slapen en een vroege vogel die tussen zes en acht uur aan dek verscheen kon rekenen op een verse jat koffie. Ik zeg niet dat ik alle dagen zo vroeg aan dek verscheen maar het is wel enkele keren gebeurd.

Nu terug naar gisteren en toen was ik ook wakker voor zeven uur, maar de koffie moest ik zelf opschenken. Want het was maandag en ’s avonds moest ik terug m’n programma presenteren. en dat betekende voorbereiding in de ochtend uren, want om kort na de middag waren we gevraagd bij onze Willy en Carine. Willy was jarig geweest op 25 december en hij is altijd ons Karstenkineke geweest en door het feit dat we op kerstdag niet hier waren werden we uitgenodigd op een koffietafel.

Natuurlijk ons Daniëlla met haar echtgenoot Daniël,en de kinderen waren ook van de partij. Het was een gezellige boel, met wat kletsen over ditjes en datjes en de tijd vloog voorbij. Tegen vijf uur trokken we terug huiswaarts, want kwart na zeven moesten we alweer vertrekken naar de plage van ’t Sint Anneken. De show must go on in mooi Nederlands gezegd.

Hello beste blogvrienden, hier zijn we weer terug na een afwezigheid van acht dagen. Inderdaad twee uurtjes geleden zijn we teruggekeerd vanuit Arnhem, na een heerlijke kerstcruise doorgebracht op het motorschip Azolla. Een cruise die ons bracht langsheen de Rein tot even voorbij de Lorelei en dan terug naar de vertrekhaven Arnhem.

Het was een zalige belevenis, iedere keer dat we in de namiddag ergens aanmeerde om het stadje te bekijken was het puur feest en met kerstavond hebben we de nachtmis bijgewoond in Koblenz. Ik ben nu niet bepaald een kerkloper maar deze dienst was toch iets bijzonder.

Ik ga er nu niet verder over uitwijden, want ik kom er wel eens op terug als de foto’s op de computer staan. Want het zijn er wel een paar honderd, daar ben ik wel een tijdje zoet mee, zou ik denken.

De heen reis met een autocar verliep niet van een leien dakje, de autobus vertrok aan Berchem station vorige zondag om kwart over twee en we zijn in Arnhem aangekomen na zeven uur. Zo slecht lag de baan er bij wegens de sneeuwbuien en een file van meer dan een uur wegens een ongeval op de autostrade juist voor de grens met Nederland.

Enfin voor vandaag houd ik het voor bekeken en ik denk dat ik maar eens vroeg ga slapen, want dat was nooit het geval aan boord wegens live muziek en natuurlijk tussendoor een dansje plasseren tot in de vroege uurtjes. Toen voelden we ons nog dertig jaar, maar nu is dat wat anders natuurlijk.

Dokter:  Ga maar zitten, ik zal een röntgenfoto maken.
Patiënt:  Wat zie je, dokter?
Dokter:  Je lever deugt niet, er zit een knoop in je darmen en je hebt een maagzweer.
Patiënt:  Amai...en zie je nog iets anders, dokter?
Dokter:  Ja, je horloge loopt tien minuten achter en er zit niet genoeg geld in je portefeuille om me te betalen.

Willem is voor enkele dagen op vakantie in de Ardennen. Hij besluit een lange wandeling te maken. Na een paar uur flink stappen raakt hij echter de weg kwijt. Hij spreek een landbouwer aan en vraagt waar deze weg naar toe leidt.
-  O, dat is simpel, antwoordt de man, zo'n tweehonders meter verder draait hij naar links en voor de rest loopt hij recht door.