Dinsdag 29 december 09.

Hello beste blogvrienden, hier zijn we weer terug na een afwezigheid van acht dagen. Inderdaad twee uurtjes geleden zijn we teruggekeerd vanuit Arnhem, na een heerlijke kerstcruise doorgebracht op het motorschip Azolla. Een cruise die ons bracht langsheen de Rein tot even voorbij de Lorelei en dan terug naar de vertrekhaven Arnhem.

Het was een zalige belevenis, iedere keer dat we in de namiddag ergens aanmeerde om het stadje te bekijken was het puur feest en met kerstavond hebben we de nachtmis bijgewoond in Koblenz. Ik ben nu niet bepaald een kerkloper maar deze dienst was toch iets bijzonder.

Ik ga er nu niet verder over uitwijden, want ik kom er wel eens op terug als de foto’s op de computer staan. Want het zijn er wel een paar honderd, daar ben ik wel een tijdje zoet mee, zou ik denken.

De heen reis met een autocar verliep niet van een leien dakje, de autobus vertrok aan Berchem station vorige zondag om kwart over twee en we zijn in Arnhem aangekomen na zeven uur. Zo slecht lag de baan er bij wegens de sneeuwbuien en een file van meer dan een uur wegens een ongeval op de autostrade juist voor de grens met Nederland.

Enfin voor vandaag houd ik het voor bekeken en ik denk dat ik maar eens vroeg ga slapen, want dat was nooit het geval aan boord wegens live muziek en natuurlijk tussendoor een dansje plasseren tot in de vroege uurtjes. Toen voelden we ons nog dertig jaar, maar nu is dat wat anders natuurlijk.

Dokter:  Ga maar zitten, ik zal een röntgenfoto maken.
Patiënt:  Wat zie je, dokter?
Dokter:  Je lever deugt niet, er zit een knoop in je darmen en je hebt een maagzweer.
Patiënt:  Amai...en zie je nog iets anders, dokter?
Dokter:  Ja, je horloge loopt tien minuten achter en er zit niet genoeg geld in je portefeuille om me te betalen.

Willem is voor enkele dagen op vakantie in de Ardennen. Hij besluit een lange wandeling te maken. Na een paar uur flink stappen raakt hij echter de weg kwijt. Hij spreek een landbouwer aan en vraagt waar deze weg naar toe leidt.
-  O, dat is simpel, antwoordt de man, zo'n tweehonders meter verder draait hij naar links en voor de rest loopt hij recht door.

De koning Leopold 3 plein in Blankenberge was ook verlicht. Hieronder enkele afbeeldingen, maar ik moet zeggen er waren nog mooiere plaatsen in de stad. Maar ja je kunt niet overal tegelijk zijn, maar volgend jaar zullen we wel eens terug op bezoek gaan in deze badstad.

Een man vraagt of de dokter zijn oren  even wil onderzoeken.
-  Er mankeert werkelijk niets aan je oren, zegt de dokter
-  Wilt u mijn ogen ook even nazie,? vraagt de patiënt.
Na een grondig onderzoek komt de dokter tot dezelfde conclusie.
_  Uw ogen zijn ook inorde.
-  Daar snap ik nu werkelijk niets van, zucht de patiënt, want wat ik hoor, dat zie ik niet en wat ik zie dat hoor ik niet.

Vind de tijd om na te denken...
het is de bron van de kracht!
Vind de tijd om te spelen...
het is het geheim van de jeugd!
Vind de tijd om te lezen...
het is de bassis van de kennis!
Vind de tijd om vriendelijk te zijn...
het is de straat van het geluk!
Vind de tijd om te dromen...
het is de weg naar de sterren!
Vind de tijd om lief te hebben...
het is de echte vreugde van het leven!
Vind de tijd om tevreden te zijn...
het is de muziek van de ziel

Enkele verlichtingsbeelden genomen in het parkje van Oostende gelegen tussen het station en het casino.  Het zijn nu niet direct foto's om mede te dingen in een fotowedstrijd.  Ze zijn getrokken met een compact camera " Camon digitaal ixus 80 is" met vaste sluiterssnelheid en een beetje bijgewerkt met Adobe fotoshop elements 7

Eerste foto het wereld beroemde horloge van Oostende.

Vorige vrijdag namiddag zijn we met de kusttram naar Oostende gereden om te kijken hoe mooie de koningin der badsteden versiert was. We zijn niet te vroeg vertrokken want om het mooie effect van een verlichting te zien moet het donker zijn. Enfin om drie uur stapten we van de tram aan halte Oostende station.

De eerste foto die ik nam was van het station. Een gebouw met een grote voorgevel.

Dit mooie tafereel is aan de zijkant van de toren goed bewaart gebleven en door het stadsbestuur goed onderhouden 

Gisterenochtend moest Anita reeds vroeg naar de kinesist, om kwart voor negen moest ze er al zijn. Eigenlijk was de afspraak voorzien om elf uur, maar door onvoorziene omstandigheden kon dit niet doorgaan.

Dus rond half negen moest ze reeds van huis vertrekken, goed in geduveld was ze weg. Eerst was voorzien dat ik ze zou wegbrengen, maar dan moest ik drie kwart uur in de auto blijven zitten wachten en dat was eigenlijk ook niet alles. Dan moest ik of wel in een koude auto blijven wachten, ofwel de motor laten draaien en dat is voor het gat in de ozonlaag ook niet goed en ze zijn er in Kopenhagen volop aan het debatteren daar over.

Als tussen oplossing zou ik ze dan om half tien komen oppikken en dan dadelijk naar de Aldi rijden om onze boodschappen te doen. Dan waren we er vroeg vanaf en konden we ons lekker opwarmen.

Terug thuis direct twee filters opgeschonken en met een lekker stuk kerststol ons verlaat ontbijt genomen. Tegen half twee was het mijn beurt om het huis te verlaten, want Heidi (pedicuurster) zat dan op mij te wachten. Gezellig he dat er nog een jonge vrouw op je zit te wachten, al is het alleen maar om met je voeten te spelen. Het mooiste van de zaak is dat ge er nog moet voor betalen ook.

Terug thuis gekomen heb ik tegen Anita gezegd dat ik niet meer buiten wilde komen, alhoewel het in de zon tamelijk gezellig wandelen was. Maar genoeg is genoeg.

Gisteren maandag was het me niet gelukt om even op de blog te komen, dit gebeurd wel meer op de maandag wegens het samenstellen van m’n programma en het in de namiddag aanwezig zijn in feestzaal Bart.  Want dan is er de  show tussen drie en zes en Anita is daar er fervente fan van.  Als er niet te veel echt klassiek wordt gezongen dan zie ik het ook wel graag.

Operette dat gaat wel, dat is meestal luchtige muziek en daar van kan ik wel genieten.  Gisteren was het overwegend musical muziek, dat werd gebracht door Inge Minten en Frank François.  Twee nog betrekkelijk jonge vocalisten en Inge is dan nog een goede dwarsfluitiste.

De eerste zanger en programma aankondiger was Marc Raymaeckers, die het lichtere genre voor z’n rekening nam.  Het programma zat aardig in elkaar, maar een min puntje was dat de verwarming juist voor binnenkomst van het publiek was uitgevallen en met zulke temperatuur buiten was dit niet echt aangenaam.

Enfin het heuvel was tamelijk vlug opgelost en voor het echter helemaal afgekoeld was, ware de warme luchtblazers terug in werking.  Toen we ’s avonds in de studio kwamen was het daar lekker warm en moesten we geen wollen handschoenen aantrekken.  Dit laatste was maar als grap bedoeld, want bij Minerva is het steeds lekker warm.

De Eurostar lag weer eens in panne. Hij was stilgevallen in het midden van een grote afgelegen vlakte. De passagiers keken naar buiten en zagen de conducteur naast de trein lopen.
-  Hé, mag ik er even uit om bloemen te plukken? vroeg een ernstige heer.
-  Wat bedoelt u? vroeg de conducteur. Er zijn hier geen bloemen.
-  Ja, maar ik heb een pakje zaad bij me, antwoordde de man. 

Verlof voorbij terug in het dagelijkse leven en dat betekend op de zondagmorgen, programma maken voor de uitzending vanavond.  Want the show must go on, straks om acht uur moet het boeketje van start, want dan zitten de luisteraars rustig in hun luie stoel op me te wachten.

Het wil niet zeggen dat ik heel de week niet aan het programma heb gedacht, in tegendeel zou ik zeggen.  Want het programma was zelfs vroeger klaar dan anders, er zaten meer ideeën in m’n hoofd dan anders.  Of het beter zal zijn dat zien we vanavond wel weer, als de luisteraars al of niet gunstig reageren.

Nu iets anders, vorige donderdag zaten we aan de jachthaven in taverne Evergreens iets te drinken, toen we gezelschap kregen van enkele mussen en dat is op zich zelve geen wonder.  Want die slimme diertjes weten ook wel dat men bij iedere consummatie er een potje chips word bij geserveerd.

Wij waren ditmaal de geliefkoosde klanten, ze komen zelfs tot op je tafeltje zitten om toch maar iets te kunnen meepikken en één onoplettendheid en ze zijn er met een chips van door.  Bij politiebevel is het verboden de vogels te voederen, maar het is onmogelijk om diefstal te voorkomen.  Het is eigenlijk een komische situatie soms, bekijk hieronder maar de foto’s.  

Hier ben ik weer terug op m’n stek . Een uur of twee geleden zijn Anita en ik teruggekeerd van een vierdaags verlof aan de kust. We vertrokken de woensdag met vuil miezerig weer naar onze vakantie bestemming, namelijk het hotel ‘Corner house ‘ gelegen Casinoplaats te Blankenberge.

Vanaf elf uur mochten we op de kamer en daarom zijn we omstreeks half tien thuis vertrokken. Anita had de twee reiszakken reeds de dag voordien ingepakt, zodoende moest alleen enkele toiletartikelen de woensdagochtend nog meegenomen worden.

De ochtendspits was reeds gepasseerd, zodoende konden we zonder problemen daar de Waaslandtunnel (konijnenpijp) en ook de verdere reis hadden we geen noemenswaardige vertragingen. Eigenlijk was het vrij rustig op de baan en heel weinig zwaar vervoer. Dat maakte dat we ons kort na elven bij de receptie konden melden en we direct de bagage naar de kamer 209 konden bergen.

Het was een grote zuivere kamer met groot twee persoonsbed, eigenlijk was het drie persoonsbed en kun je zelfs zeggen dat het in hoog seizoen dienst doet als familiekamer. Het kwam goed uit, want als we ’s avonds na acht uur moe gewandeld terug in de kamer kwamen hadden we de plaats om onze twee zetels te verzetten om televisie te kijken, voor aleer we ons ter ruste begaven.

De eerste namiddag hadden we dan de tijd om onze geliefkoosde plaatsen te bezoeken aan de jachthaven, meer konden we ook niet doen want het bleef de ganse woensdag motregenen. Maar dat kon ons langs geen kanten deren, morgen kon het een hele andere dag zijn, maakte we ons eigen wijs. Ik moet zeggen van kerstversiering daar kennen ze iets van in Blankenberge, maar meer hierover een andere keer.