Donderdag 17 december 09.

Vind de tijd om na te denken...
het is de bron van de kracht!
Vind de tijd om te spelen...
het is het geheim van de jeugd!
Vind de tijd om te lezen...
het is de bassis van de kennis!
Vind de tijd om vriendelijk te zijn...
het is de straat van het geluk!
Vind de tijd om te dromen...
het is de weg naar de sterren!
Vind de tijd om lief te hebben...
het is de echte vreugde van het leven!
Vind de tijd om tevreden te zijn...
het is de muziek van de ziel

Enkele verlichtingsbeelden genomen in het parkje van Oostende gelegen tussen het station en het casino.  Het zijn nu niet direct foto's om mede te dingen in een fotowedstrijd.  Ze zijn getrokken met een compact camera " Camon digitaal ixus 80 is" met vaste sluiterssnelheid en een beetje bijgewerkt met Adobe fotoshop elements 7

Eerste foto het wereld beroemde horloge van Oostende.

Vorige vrijdag namiddag zijn we met de kusttram naar Oostende gereden om te kijken hoe mooie de koningin der badsteden versiert was. We zijn niet te vroeg vertrokken want om het mooie effect van een verlichting te zien moet het donker zijn. Enfin om drie uur stapten we van de tram aan halte Oostende station.

De eerste foto die ik nam was van het station. Een gebouw met een grote voorgevel.

Dit mooie tafereel is aan de zijkant van de toren goed bewaart gebleven en door het stadsbestuur goed onderhouden 

Gisterenochtend moest Anita reeds vroeg naar de kinesist, om kwart voor negen moest ze er al zijn. Eigenlijk was de afspraak voorzien om elf uur, maar door onvoorziene omstandigheden kon dit niet doorgaan.

Dus rond half negen moest ze reeds van huis vertrekken, goed in geduveld was ze weg. Eerst was voorzien dat ik ze zou wegbrengen, maar dan moest ik drie kwart uur in de auto blijven zitten wachten en dat was eigenlijk ook niet alles. Dan moest ik of wel in een koude auto blijven wachten, ofwel de motor laten draaien en dat is voor het gat in de ozonlaag ook niet goed en ze zijn er in Kopenhagen volop aan het debatteren daar over.

Als tussen oplossing zou ik ze dan om half tien komen oppikken en dan dadelijk naar de Aldi rijden om onze boodschappen te doen. Dan waren we er vroeg vanaf en konden we ons lekker opwarmen.

Terug thuis direct twee filters opgeschonken en met een lekker stuk kerststol ons verlaat ontbijt genomen. Tegen half twee was het mijn beurt om het huis te verlaten, want Heidi (pedicuurster) zat dan op mij te wachten. Gezellig he dat er nog een jonge vrouw op je zit te wachten, al is het alleen maar om met je voeten te spelen. Het mooiste van de zaak is dat ge er nog moet voor betalen ook.

Terug thuis gekomen heb ik tegen Anita gezegd dat ik niet meer buiten wilde komen, alhoewel het in de zon tamelijk gezellig wandelen was. Maar genoeg is genoeg.

Gisteren maandag was het me niet gelukt om even op de blog te komen, dit gebeurd wel meer op de maandag wegens het samenstellen van m’n programma en het in de namiddag aanwezig zijn in feestzaal Bart.  Want dan is er de  show tussen drie en zes en Anita is daar er fervente fan van.  Als er niet te veel echt klassiek wordt gezongen dan zie ik het ook wel graag.

Operette dat gaat wel, dat is meestal luchtige muziek en daar van kan ik wel genieten.  Gisteren was het overwegend musical muziek, dat werd gebracht door Inge Minten en Frank François.  Twee nog betrekkelijk jonge vocalisten en Inge is dan nog een goede dwarsfluitiste.

De eerste zanger en programma aankondiger was Marc Raymaeckers, die het lichtere genre voor z’n rekening nam.  Het programma zat aardig in elkaar, maar een min puntje was dat de verwarming juist voor binnenkomst van het publiek was uitgevallen en met zulke temperatuur buiten was dit niet echt aangenaam.

Enfin het heuvel was tamelijk vlug opgelost en voor het echter helemaal afgekoeld was, ware de warme luchtblazers terug in werking.  Toen we ’s avonds in de studio kwamen was het daar lekker warm en moesten we geen wollen handschoenen aantrekken.  Dit laatste was maar als grap bedoeld, want bij Minerva is het steeds lekker warm.

De Eurostar lag weer eens in panne. Hij was stilgevallen in het midden van een grote afgelegen vlakte. De passagiers keken naar buiten en zagen de conducteur naast de trein lopen.
-  Hé, mag ik er even uit om bloemen te plukken? vroeg een ernstige heer.
-  Wat bedoelt u? vroeg de conducteur. Er zijn hier geen bloemen.
-  Ja, maar ik heb een pakje zaad bij me, antwoordde de man. 

Verlof voorbij terug in het dagelijkse leven en dat betekend op de zondagmorgen, programma maken voor de uitzending vanavond.  Want the show must go on, straks om acht uur moet het boeketje van start, want dan zitten de luisteraars rustig in hun luie stoel op me te wachten.

Het wil niet zeggen dat ik heel de week niet aan het programma heb gedacht, in tegendeel zou ik zeggen.  Want het programma was zelfs vroeger klaar dan anders, er zaten meer ideeën in m’n hoofd dan anders.  Of het beter zal zijn dat zien we vanavond wel weer, als de luisteraars al of niet gunstig reageren.

Nu iets anders, vorige donderdag zaten we aan de jachthaven in taverne Evergreens iets te drinken, toen we gezelschap kregen van enkele mussen en dat is op zich zelve geen wonder.  Want die slimme diertjes weten ook wel dat men bij iedere consummatie er een potje chips word bij geserveerd.

Wij waren ditmaal de geliefkoosde klanten, ze komen zelfs tot op je tafeltje zitten om toch maar iets te kunnen meepikken en één onoplettendheid en ze zijn er met een chips van door.  Bij politiebevel is het verboden de vogels te voederen, maar het is onmogelijk om diefstal te voorkomen.  Het is eigenlijk een komische situatie soms, bekijk hieronder maar de foto’s.  

Hier ben ik weer terug op m’n stek . Een uur of twee geleden zijn Anita en ik teruggekeerd van een vierdaags verlof aan de kust. We vertrokken de woensdag met vuil miezerig weer naar onze vakantie bestemming, namelijk het hotel ‘Corner house ‘ gelegen Casinoplaats te Blankenberge.

Vanaf elf uur mochten we op de kamer en daarom zijn we omstreeks half tien thuis vertrokken. Anita had de twee reiszakken reeds de dag voordien ingepakt, zodoende moest alleen enkele toiletartikelen de woensdagochtend nog meegenomen worden.

De ochtendspits was reeds gepasseerd, zodoende konden we zonder problemen daar de Waaslandtunnel (konijnenpijp) en ook de verdere reis hadden we geen noemenswaardige vertragingen. Eigenlijk was het vrij rustig op de baan en heel weinig zwaar vervoer. Dat maakte dat we ons kort na elven bij de receptie konden melden en we direct de bagage naar de kamer 209 konden bergen.

Het was een grote zuivere kamer met groot twee persoonsbed, eigenlijk was het drie persoonsbed en kun je zelfs zeggen dat het in hoog seizoen dienst doet als familiekamer. Het kwam goed uit, want als we ’s avonds na acht uur moe gewandeld terug in de kamer kwamen hadden we de plaats om onze twee zetels te verzetten om televisie te kijken, voor aleer we ons ter ruste begaven.

De eerste namiddag hadden we dan de tijd om onze geliefkoosde plaatsen te bezoeken aan de jachthaven, meer konden we ook niet doen want het bleef de ganse woensdag motregenen. Maar dat kon ons langs geen kanten deren, morgen kon het een hele andere dag zijn, maakte we ons eigen wijs. Ik moet zeggen van kerstversiering daar kennen ze iets van in Blankenberge, maar meer hierover een andere keer.

Gisterennamiddag was het weer show van drie tot zes in zaal Bart en ik moet zeggen het was weer formidabel. Drie heel goede artiesten Rudy Clark evergreen en vlaamstalig, Eliza Ramirez Chileense zangeres maar woonachtig in Deurne bij Antwerpen uiteraard Spaanse liederen en als laatste Chrissy uit de Limburg.

Ook het vriendinnetje geweest van de helaas veel te vroeg ontvallen Joe Harris. Een nadeel heeft deze dame ze lacht als de Woody Woodpecker en dat begint vervelend te worden na een paar keer. Dat is wel spijtig bij deze dame. Vanaf we in zaal Bart zijn stijgt het aantal bezoekers voortdurend en dat is een goede zaak voor de uitbater van de zaal.

Vandaag had ik samen met enkele collega’s die ook reeds lang bij radio Minerva zijn een interview met een reporter van het weekblad Humo, namelijk Serge Simonart. Dit interview was er ter gelegenheid van de op de markt komen van onze derde cd met als titel Minerva wintert. Het is weer een drie cd box plus een gratis kerst cd.

Misschien dat de jonge mensen uit Blankenberge de Pekstraat niet kennen, want eigenlijk heet ze Parkstraat. Maar vroeger noemde men ze Pekstraat omdat het de eerste straat in Blankenberge was die met asfalt overgoten werd, maar toen noemden men dat nog pek.

Deze straat was volgebouwd met typische vissershuisjes, maar in het moderne Blankenberge werden ze met de tijd allemaal gerenoveerd. Zie op de foto’s hieronder en let op de speciale straatverlichting. Nu is dat elektriciteit, maar vroeger waren dat verlichtingspalen met gaslicht.

De pek werd er na vele jaren terug afgebrand en terug met kasseien belegd. Er is geen doorgaand verkeer mogelijk enkel plaatselijk verkeer en van vissers is er al lang geen sprake van.

De ‘Paravang’ afgeleid van het Franse woord voor windscherm, is zonder meer één van de bekendste plekjes van Blankeberge. De stijlvolle constructie uit de Belle-Epoque periode is een stille getuige van het mondaine badtoerisme dat er in het begin van de 20^e eeuw (1908) furore maakte. Even de ogen sluiten en je ziet de dames en heren van toen zo weer flaneren.

Het is er trouwens nog steeds overheerlijk vertoeven en genieten van het zicht op de haven en het Leopoldpark.

Paar jaren geleden is ‘de Paravang’ volledig gerenoveerd.

De gemeente Schoten staat bekend als een groene en bloemengemeente. Heel het centrum is dan mooi met bloemen getooid, daarvoor hebben ze speciale bloembakken gemetseld in de voornaamste straten. Ook in de Paalstraat, de winkelstraat bij uitstek hebben ze speciaal ontworpen bloemkorven rond de openbare verlichtingspalen. De bloemen worden in de zomermaanden minstens tweemaal per week gegoten door de groendienst.

De rotonden die de gemeente rijk is,zijn in de zomer en het voor en najaar ware pareltjes van een combinatie van groen en bloemen. Het is mooi wonen in de parel der voor kempen.

Ik ben deze morgen met hevige rugpijn opgestaan en na het innemen van twee bruis tabletten tegen de pijn is deze alleen wat vermindert maar niet helemaal verdwenen. De vochtige en klammige lucht zal er wel voor veel inzitten zeker. Voor ik ga slapen zal ik m’n rug even laten in pappen door Anita en hopen dat het morgen terug beter is.

Vandaag hadden we niet veel te doen, enkel even naar den Aldi rijden voor wat winkelwaar, maar aangezien dat we volgende week vier dagen van huis zijn moesten we niet veel hebben. Van drinken waren we nog goed voorzien en dat zijn artikelen die kunnen doorwegen in een netzak.

De rest van de dag zijn we maar lekker thuis gebleven. Gisterenavond hebben we goed werk geleverd om alle drukwerk voor radio Minerva postklaar te maken. Er hadden zich 22 medewerkers gemeld om een handje te helpen en rond kwart voor tien was de klus geklaard. We werden onthaald op een vol au vent met frieten en drinken naar keus.

Tijdens het werk kwam Maria nog regelmatig vragen wat we wilden drinken en de sfeer was gezellig en er werd regelmatig duchtig gelachen. De onderwerpen waren uit eenlopend, met natuurlijk radio en muziek als hoofd onderwerp, hoe kan het ook anders.

De vooruitzichten op weersverbetering zit er zo dadelijk niet in het verschiet. We zullen er moeten meeleven. Tijdens de week van de senioren had de radio een ereledenslag gedaan, als je die week erelid werd van radio Minerva kreeg je boven over het gebruikelijke geschenk, nog een fles Cava.

De flessen kunnen natuurlijk niet door de postbode besteld worden en dus werd er weer een beroep gedaan op de medewerkers. Voor morgen staat me een fles te wachten om naar de eigenaar gebracht te worden. Bij een dame uit Brasschaat moet ik de fles gaan afleveren en hoop dat deze dame nog veel luistergenot mag beleven aan de uitzendingen van radio Minerva.

Toen deze foto's in Middelburg genomen zijn, was het nog volop zomer. Deze opnames dienen enkel om even de depressie's te vergeten en dromen van hoge drukgebieden met zon in overvloed. 

De stier is het sterrenbeeld dat nu aan de sterrenhemel de overgang van de herfst naar de winter aankondigt. De helderste ster is Aldebaran, een opvallende oranjerode ster in de kop van de aanstormende stier. Aldebaran is een rode reus die 140 keer meer licht uitstraalt dan de zon. Hij staat op 65 lichtjaar van hier. De tweede wereld oorlog woedde nog volop op de aarde, toen het licht van deze ster vertrok, dat hier nu eindelijk aankomt.

Iets ten noordwesten(rechtsboven) van Aldenbaran staat een merkwaardig ‘wolkje’ sterren. Dit zijn de plejaden, een betrekkelijk jonge groep van sterren die gezamenlijk ontstaan zijn, niet meer dan 100 miljoen jaren geleden. Het groepje wordt het zeven gesternte genoemd, hoewel de meeste mensen slechts zes sterren met het blote oog kunnen onderscheiden. Door een verrekijker of telescoop zijn er veel meersterren te zien. Het geheel biedt een feeërieke aanblik. Tussen de sterren hangen nog restante van ijle nevels van gas en stof waaruit destijds de sterren geboren zijn en die nu het licht ervan weer kaatsen.

Gerard Bodifée voor ‘De Druivelaar’ 2009

Geen probleem.

Lerares:  Jullie zijn zo luidruchtig dat ik mezelf niet eens kan horen spreken.
Leerling:  o, dat geeft niet, juffrouw, u mist niets.

----------------------------

Groot licht.

-  Wat is licht, Thibault?
-  Iets wat je kan zien, meester
-  Wat is dat nu voor een antwoord!
Mij kun je ook zien en ik ben toch geen...Waarom lach je, kwajongen?

-----------------------------------

Waarom?

Dokter:  wat je nodig hebt, is zon en frisse lucht.
Patiënt:  Waarom? Ik ben niet eens getrouwd. 

Helaas was de zon niet meer van de partij vandaag, we zullen geen wandeling in de zon moeten doen zoals gisteren. Deze morgen hadden we niet veel te doen, maar na de middag tegen half twee moest Anita naar de kinesiste. We waren van plan om met de wagen te gaan, maar toen het ophield met regen zijn we van gedacht veranderd.

Wij zijn dan maar te voet gegaan en dan waren onze beenslieren weer in beweging en dat is altijd goed voor de bloed doorstroming. Te voet is het een kwartiertje gaan en eigenlijk te moeite niet om de auto uit de garage te halen. Terwijl Anita bij de kinesite binnen was ben ik een kerstpalm gaan drinken in Taverne Salamander en ze zou me wel komen oppikken. Uiteindelijk zijn we zonder regenscherm droog thuis gekomen.

Ik wil nog eens terug komen op de dag van gisteren, toen we naar het park van Schoten zijn gewandeld.  In de kasteeldreef toen we voorbij het enige stukje bouwgrond dat daar nog voorradig is, zag ons Anita plots twee paddestoelen staan.  De ene was volgroeid en de andere was pas boven de grond gekomen, maar vraag me nu niet hoe ze heten.  Dan moet ik jullie de naam schuldig blijven.   

Bijna aan het einde van de kasteeldreef kon ik het niet laten om het kasteel voor de zoveelste keer te fotograferen.  Ditmaal vanuit de dreef genomen, het gebouw is dit jaar langs buiten gerenoveerd.  Het doet dienst als cultureel centrum en regelmatig is er iets te doen.

Ook de kasteelvijver is volledig vernieuwd en de plakkaat laat jullie zien wat er allemaal aan gedaan is.  Vanaf heden mogen de eendjes en de in de vijver uitgezette vissen niet meer gevoederd worden.  Spijtig voor de vele eendjes die er vroeger rond zwommen, deze maatregel werd genomen om gezondheids redenen. Anders worden ze te lui om hun natuurlijk voedsel te zoeken.

Met de laatste foto laat ik jullie kennis maken met de vernieuwde vijver en om er voldoende zuurstof in te krijgen staat er constant een fontein te spuiten.  Volgende zomer zal het mooier zijn als de oevers begroeid en bebloemd zijn.