Archief

Nu kan ik eindelijk ook mobiel bellen.
Op mijn nieuwe fiets zit een bel.

Je lag zo zacht in mij geborgen
tot het vroege licht
van deze nieuwe morgen
onthulde ons je lief gezicht.
 
Nu je vredig ligt,
zachter dan de morgen
in de armen van de zon geborgen,
aan mijn hart zo dicht,

weet ik: je bent van deze morgen
zelf het vredig nieuwe licht.
In een wereld vol van zorgen
heb je weer hoop bericht.

Je bent de liefde, nieuw geboren,
waarvoor alle verten opengloren.

Emmy Swerts

Na ons kopje koffie was het bijna tijd om een boterham te eten, want Anita moest om kwart voor één in de school van kleindochter Kelly zijn. Deze volgt de lessen voor schoonheidsspecialiste en een onderdeel hiervan is ook pedicure en voor haar examen moest ze een model hebben. Daarvoor had ze de hulp van haar oma nodig. Aangezien oma toch op regelmatige tijdstippen haar nagels laat verzorgen was deze bereidt om naar de school te komen.

Ik als oma’s chauffeur moest natuurlijk mee en zo moest ik verstek geven aan m’n middagslaapje. Enfin rond kwart na twaalf waren we weg richting Antwerpen Kiel. Daar Anita aan de poort afgezet en dan maar op zoek naar een parkeerplaatsje, niet zo gemakkelijk dat mag je wel weten. Eigenlijk viel het al bij al nog goed mee.

In een zijstraatje van de Jan De Vos lei had ik geluk. Voor de mensen die Antwerpen kennen, Jan de Vos lei is die grote straat die aansluiting geeft op de Boomse steenweg richting Brussel. Deze straat staat ook bekend om de middel grote flatgebouwen en omdat ik men compactcamera bij me had, heb ik enkele kiekjes genomen van die straat.

Nadien dan maar een drankgelegenheid opgezocht, om de tijd te doden en als het nodig was ook m’n water af te tappen ( ook plassen ) noemen ze dat. Wat ik wel vervelend vind in een vreemde café is soms het volledig links laten liggen als ze je niet kennen. Om kort te zijn kan ik nog zeggen dat Anita rond half drie terug buiten was, met verzorgde voeten en konden we terug huiswaarts keren.

Ge kunt zo van die dagen hebben dat alles op een hoopje komt, zulke dag hadden wij vandaag. De algemene boodschappen moesten gedaan worden en dat betekende dat een bezoek aan de supermarkt Aldi niet kon uitblijven. Niet echt m’n aangenaamste bezigheid, maar lieve koekjes worden er niet gebakken, enfin toch niet altijd.

Schijnbaar waren de leverancier van de groenten te laat komen leveren, want in de gangen stonden de paletten zij aan zij. Zo dat men er met moeite langs kon geraken, mede door het feit dat er veel cliënten in de zaak aanwezig waren. Ik kan jullie verzekeren dat m’n humeur naar het zeropunt aan het dalen was.

Gelukkig was het boodschappenlijstje niet al te uitgebreid, zodat we er al bij al nog vlug terug in de wagen zaten. Eventjes de auto terug in de garagebox gezet want we moesten er kort na de middag nog mee weg. Toen ik van de garage terug was had Anita reeds alle koopwaar ingeladen en stond het water voor een filtertje reeds te pruttelen.

Nonkel had in zijn testament gevraagd om na zijn dood te worden gecremeerd, wat ook gebeurde.  Na de crematie vroeg de begrafenisondernemer of tante een marmeren, een houten of een metalen urne wou.
-  O, ik zou liever een hebben van glas.  Hij zat toch zo graag voor het venster.

-------------------------------------
Diplomaat.

Onderwijzer( Die het huiswerk van Louis kritich nakijkt): Hoe is het mogelijk dat één mens zoveel fouten kan maken?
Louis (trots): Dat is niet van van één mens, meester. Mijn papa heeft geholpen.

Deze morgen stond ik al om kwart voor acht met m’n fotoapparaat in de hand, want de zonsopgang had weer van die specifieke mooie kleuren. Die wilde ik absoluut vastleggen, moet wel een mooi zicht geweest hebben, ik met m’n pyjama nog aan en ongekamde haren maar met een fototoestel in de hand.

De achterburen zullen zich een kriek gelachen hebben. Maar dat speelt helemaal geen rol, de mensen kunnen er beter eens lachen dan huilen, vinden jullie dat ook niet. Nu het later licht wordt maak ik meer kans om zulke foto’s te kunnen nemen, want er speciaal vroeg voor op te staan dat is wat veel gevraagd.

Anita moest voor de uitslag van haar bloedonderzoek, eventjes naar haar huisdokter. Maar dat liep wel een beetje uit, want hij was nog volop inentingen aan het doen tegen de Mexicaanse griep. Dat maakte dat ze even na twaalf uur eerst terug was en haar afspraak was half elf. Die dokters denken gewoon dat een gepensioneerde mens zo maar de tijd heeft om daar nodeloos te zitten nagelbijten.

De diepvriesschuif van het vlees was bijna leeg en deze namiddag met die wat dreigende wolken was het ideale moment om naar de “Winkelstap” in Merksem te rijden om de voorraad aan te vullen en ter gelijkertijd een lekker gebraden kip mee te brengen om heden avond op te eten en ik kan jullie verzekeren dat het ons gesmaakt heeft.

Dat was het alweer voor vandaag en binnen weinige ogenblikken is het op tv1 het programma “Volt” en dat bekijk ik wel graag.

Hoe ontstaan burenruzies....

Jantje zeurt al maanden zijn ouders de oren van hun kop dat hij een broertje wil.

Op een dag is vader dat gezaag spuugzat, hij roept Jantje en zegt:

'Kijk, hier heb je wat graszaad. Strooi dit maar goed rond in de tuin en dan komt de ooievaar wel vanzelf.'

Jantje strooit het graszaad overal rond.

Twee maanden later krijgen de buren een baby.

Tijdens het kraambezoek zegt Jantje kwaad tegen de buurman: