Dinsdag 17 november 09.

Hotsebotsend met zijn orgel
op een kleine hondenkar
liep hij spelend langs de straten
met een aap, gekleed als nar.

Voor zijn afgezaagde wijsjes
was men meestal onverschillig.
maar de mensen gaven hem
een paar centen gewillig.

Toen was hij nog maar een kind,
maar ik zal het nooit vergeten,
want door 't venster heb ik soms
een kwartje in zijn hoed gesmeten.

Alles is zo lang geleden.
die tijd komt nooit terug
en ik denk met stille weemoed:
"O, wat gaat het leven vlug!.."

Gerard Galle, de orgelman

Guy Verhofdt zit bij Jean-Luc Dehaene een pintje te pakken.

Plots zegt Verhofstadt : Toen gij premier waart, draaide de regering toch veel beter dan nu?

Wel, zegt Dehaene : Ge moet zien dat ge u omringt met slimme medewerkers.

Hoe kun je weten dat ze wel slim zijn? Vraagt Guy Verhofstadt.

Door een klein raadseltje, antwoordt Dehaene en roept zijn vrouw en vraagt haar / Celie, uw vader en uw moeder hebben een kind. Het is niet je broer en ook niet je zuster, wie is het dan wel?

Zegt Celie : Dat is gemakkelijk, dat ben ik.

Terug op zijn kabinet denkt Verhofstadt eventjes zijn ministers te testen en roept Steve Stevaert bij zich en vraagt: Kijk Steve, je vader en je moeder hebben een kind. Het is niet je broer en ook niet je zus, wie is het dan wel.

De Steve fronst zijn wenkbrauwen en denkt diep na, ik weet het niet zo direct, ik kom straks even terug.

Steve gaat terug naar z’n bureel en komt onderweg Gerolf Annemans tegen.

Zeg Gerolf, ken jij het antwoord op dit raadseltje: Uw vader en moeder hebben een kind en het is niet je broer en niet je zus. Wie is het?.

Wel dat is een gemakkelijke, antwoord Annemans, dat ben ik.

De Steve bedankt hem en fier als een gieter gaat onze Steve terug naar Guy Verhofstadt en zegt hem: Ik weet het antwoord, het is Gerold Annemans.

Waarop Guy Verhofstadt paars kleurt en brult:

Neen, jij idioot, het is Celie Dehaene!

Enkele weken geleden toen we voor het weekeinde naar huis waren gekomen had ik Anita een etentje bij de Chinees beloofd. Maar ongelukkigerwijze was ik toen zwaar verkouden en zag ik het toen niet zitten om ‘ avonds nog buiten te komen. Maar dit etentje had ze zeker nog te goed van mij.

Maar vorige donderdag beloofde ik haar om vandaag zaterdag het etentje te herdoen. Voor de middag belde ze naar het restaurant om een tafeltje voor twee te reserveren, want in het weekeinde is dat verplicht, om zeker te zijn van je plaatsje. Na het nummer gevormd te hebben kreeg ze op een antwoordapparaat te horen dat het restaurant om familiale redenen gesloten was tot negentien november.

Dat is nu toch pech hebben zou ik denken. We stellen het weer maar uit tot een volgende maal. Dat was niet erg zei m’n schatje, dan kook ik wel zelf. Maar toen herinnerde ik me dat ik begin van de week de laatste aardappelen uit de kelder had gehaald en dit tegen Anita was vergeten te zeggen.

Nu was het wel een probleem, wat moesten we hedenavond dan wel eten. De redding was een bezoek aan de frituur, het was nu niet echt mijn volle goesting maar weer boterhammen daar paste ik toch voor vandaag. Rond half zes deed ik m’n schoenen aan en was op weg naar de frituur. Als die nu ook nog gesloten zou zijn, dan maakte ik amok zeker weten.

Maar zo ver is het toch niet gekomen, ze was open en een paar mensen voor me dat deerde me niet. Toen ik m’n bestelling betaalde kreeg ik een verrassing te verwerken, alles was aan halve prijs. Ik moest voor een groot pak frieten plus twee gebakken cervola’s maar twee euro negentig betalen. Zulke actie mogen ze voor mij nog meer doen.

In de wiskundeles ziet de juffrouw dat klein Jefke niet oplet.Ze roept hem en vraagt : "Wat is 2 en 4 en 28 en 44?"
Klein Jefke antwoordt onmiddellijk: "Canvas, VT4, Vijftv en Eurosport!"

Klein Jefke bezocht samenmet zijn vader een paardenveiling. Hij keek toe als zijn vader bijverschillende paarden zijn handen liet glijden over de benen, rompen borst van de dieren.Klein Jefke vraagt: "Papa, waaromdoe je dat?" Pap antwoordt: " Omdat, wanneer ik paardenkoop, ik wil weten of de paarden gezond en in goede conditie zijn."
Jefke kijkt bezorgd en zegt: "Pappie,ik denk dat onze postbode mamma wil kopen..."

Koala's al of niet in nood in Australië



Uit de krant "Het Laatste Nieuws" van vrijdag 13-11-2009.  Gvv

Een nieuwe onderwijzeres wil de klas psychologisch benaderen.Ze vraagt aan de kinderen:"Iedereen die denkt dat hij dom is...staat op." Na enkele seconden staat klein Jefke op.De juffrouw zegt: "Denk je dat je dom bent,Klein Jefke?"
Klein Jefke: "Neen juffrouw, maar ik vond het niet fijn jou alleen te zien rechtstaan."

Klein Jefke mag met de klas naar het politiebureau voor een praktijk klas. Op een bord ziet hij foto's van de 10 meest gezochte criminelen. Een van de kinderen stopt bij een bepaalde foto en vraagt of dat werkelijk de afbeelding was van de gezochte persoon. "Ja", zegt een agent, "we zijn erg hard naar hem aan het zoeken".
Klein Jefke vraagt: "Waarom hield je hem dan niet vast toen je de foto maakte?"

Tijdens onze wandeling gisteren in Vordenstein heb ik enkele opnames gemaakt van paddestoelen. Spijtig dat ik er zo weinig vanaf weet, buiten de vliegezwam ken ik er geen enkele andere van naam. Ik sta altijd open voor informatie van die bezoekers die mij daarin kunnen helpen. Ik zou vlug een vergiftiging oplopen als ik ze ging plukken om op te eten, al hoewel ik graag paddestoelen lust. Maar dat is iets anders natuurlijk.

Amanita muscaria (vliegenzwam.

De hoed heeft een doorsnede van vijf tot twintig centimeter. Hij heeft een half bolvormige gewelfde hoed die later uitgespreid en scharlakenrood tot roodoranje-geel is. Later verblekend en meestal met gestreepte rand en iets kleverig. De bovenkant van de hoed is bedekt met witte of gelige schubjes, de steel is wit of roomkleurig met afhangende manchet en met gerande knol onderaan. Het vlees is wit van kleur, vlak onder de opperhuid van de hoed is het geelachtig rood.

Vindplaats meestal op zure grond en meestal in de buurt berk- den- eik of beukenbomen. Samen gevat in alle gemengde bossen. En is tamelijk giftig

Wat kan een mens zoal doen op een officiële feestdag. De meeste winkels zijn gesloten en door het feit dat het grijs was maar niet regende, waren we niet van plan om heel de namiddag binnen te zitten. Er was ook de mogelijkheid om naar ergens in Holland, b.v Hulst te rijden. Daar is alles natuurlijk open, omdat het daar geen erkende feestdag is.

Maar daar hadden we echt geen zin en als alternatief koos Anita voor een wandelingetje in domein Vordenstein. De meeste bladeren zijn nu al wel van de bomen af maar de natuur biedt toch altijd wat ander mooi’s.

Dadelijk na het eten zijn we vertrokken naar ons lievelings wandeldomein en het is dicht bij huis. Even de auto uit de garage gereden en dan waren we er zo. Er waren nog vele andere mensen die gestoken waren door de wandelwoede, want op de parking stonden nog vele andere wagens. Naar dat is zeker geen bezwaar, want het bos is groot genoeg en zullen zeker niet op elkaars hielen trappen.

Bij het betreden van het domein ontmoeten we drie kippen, iets dat we er nog nooit gezien hadden en ik denk dat ze het er goed hadden ook want ze pikten er vrolijk op los en bekeken ons met een air van wat komen jullie hier nu toch weer doen. Zien jullie nu niet dat we aan het eten zijn, wij komen jullie thuis toch ook niet lastig vallen.

Toen we afscheidt hadden genomen van onze gevleugelde vrienden en een eindje verder gewandeld waren stond er op onze linkerkant de hieronder afgebeelde half vergane boom.  Die stond er al wel langer, maar nooit is het in me opgekomen om hem te fotograferen.  Maar eigenlijk is het iets speciaals en ik vermoed dat hij ooit is afgebroken tijdens een storm want van boven eindigt hij in een scherp uiteinde.   

Op de foto hieronder kunnen jullie nog iets eigenaardigs opmerken.  Men heeft er een rechthoekig stuk uitgezaagd, precies of ze hebben er een brievenbus van gemaakt.  Ik weet nu echt niet welke persoon nu midden in het bos zijn post laat brengen.  Als ik nu alle nuchterheid van denken van me afzet, zijn het misschien de boselfjes die er hun post laten brengen. Dat is zo wat de enige mogelijkheid die me te binnen schiet of nog een mogelijkheid die in me opkomt en dat zijn de reeën die er loslopen.

Maar alle gekheid op een stokje, ik geloof dat het gewoon amusement geweest is van een werkman die er voor het onderhoud van het bos rond loopt.   

Uit nieuwsgierigheid ben ik toch eens gaan kijken in de boomstam, maar kon geen brieven zien liggen.  Heel normaal natuurlijk het is een feestdag en dan werken de postbodes niet.  Zo dat was het verhaaltje van de boom met een brievenbus.  Misschien kan ik er tegen de volgende boekenbeurs een boek over schrijven en dan kunnen jullie er m’n boek laten signeren en nu ga ik wakker worden, want anders kan ik straks niet slapen. Genoeg gefantaseerd.

Dit krantenknipsel is afkomstig uit het veertiendaags reklameblad " De bode van Schoten".

De show van gisteren namiddag was weer super en de zaal zat zo goed als vol. Hier en daar waren er nog wat stoelen vrij, maar echt niet noemenswaardig. Ondanks er eigenlijk twee nieuwe artiesten op de affiche stonden, want ik had nog tegen Anita gezegd ’s morgens dat ik twijfelde of er wel veel bezoekers aanwezig zouden zijn. Ik vond het wel riskant van Romain Callé om op de zelfde dag twee nieuwe gezichten te programmeren, maar ik zat er naast.

Nu ben ik niet bepaald een allesweter, gelukkig maar voor de eigenaar van zaal Bart. Vanaf we hier in deze zaal zitten stijgt het aantal bezoekers wekelijks. Ik denk zelfs dat we bijna aan de maximum zitten, er komen veel ouderen van de gemeente Merksem eens een kijkje nemen en de meeste blijven de weken erna ook nog altijd komen.

De eerste zanger die het podium betrad was Ralf Pairiot en hij bracht uitvoeringen van o.a Adamo, Aznavour en Gilbert Becaud. Daarna een dame die als specialiteit de musicalmuziek heeft, maar eigenlijk allround is. Ze deed zelfs duetten met de twee mannelijke artiesten en dat bracht ze tot een goed einde. De derde zanger was een negentien jarige jongen van Afrikaanse origine die hier in België is gekomen toen hij tien maanden oud was. Hij woont met z’n pleegouders in Brasschaat. Zijn naam is Johan Kalifa Bals en ook de musical en filmmuziek behoord tot z’n genre.

In elk geval het was een namiddag om duimen en vingers at te likken, zo mogen er nog wel meer komen en dat zal zeker wel het geval zijn als ik de lijst van optredens bekijk tot het einde van dit jaar. Nadien tegen acht uur waren we in de studio aanwezig voor ons programma “Mini-boeketje”

Vader kwam de huiskamer binnen.
-  Moeder, er is iemand aan de deur die om één van onze dochters komt.
Hoopvol sprong zijn vrouw op. Ze hadden nog vier ongehuwde dochters in huis.
-  Wat doet hij?
-  Hij is wijnhandelaar.
-  O, prachtig! Die wil natuurlijk een van de oudste jaren.