Krantenknipsel
Koala's al of niet in nood in Australië
Uit de krant "Het Laatste Nieuws" van vrijdag 13-11-2009. Gvv
Vrijdag 13 november 09.
Vrijdag dertien november zijn we zonder kleerscheuren door gekomen, want op die dag kan er van alles gebeuren. Niet dat ik daar iets van geloof, maar toch zijn er mensen die daar in geloven en op alles letten en uiterst voorzichtig zijn.
Buiten onze boodschappen hadden we niets om handen, juist alleen deze morgen nadat de vuilkar geweest was, de vuilbakken binnen zetten en uitkuisen. Dat doe ik voor nog twee weduwen hier in het appartementsgebouw. Eenmaal per week sta ik er op om m’n goede daad te doen, kwestie om op een goed blaadje te staan als ik later ten hemel stijg.
Alle gekheid op een stokje, hiervoor moet ik vroeg uit m’n bed want de vuilkar komt hier vroeg voorbij en ik heb graag dat deze job voor het ontbijt geklaard is. Vandaag was ze er om drie minuten na achten en ik stond al hele maal klaar om naar beneden te gaan met m’n emmertje zeepsop.
Nadien heb ik dan zoveel meer smaak van m’n ontbijt. Voor de rest van de dag viel er dan niets meer te beleven, alleen na de middag moest ik nog even naar de bib om m’n boeken binnen te doen en twee andere meebrengen. Vanavond waren er bij het avondeten lekkere mosselen met een bruine boterham, heel lekker en nu zit ik hier te tippen met een gevulde maag.
Ik heb hier nog een krantenknipsel, maar dat zal voor morgen zijn, want ik moet het nog over scannen of een fotootje van maken. Maar ik heb er helemaal geen zin meer in.
Nog van klein JefkeEen nieuwe onderwijzeres wil de klas psychologisch benaderen.Ze vraagt aan de kinderen:"Iedereen die denkt dat hij dom is...staat op." Na enkele seconden staat klein Jefke op.De juffrouw zegt: "Denk je dat je dom bent,Klein Jefke?"
Klein Jefke: "Neen juffrouw, maar ik vond het niet fijn jou alleen te zien rechtstaan."
LachwekkendKlein Jefke mag met de klas naar het politiebureau voor een praktijk klas. Op een bord ziet hij foto's van de 10 meest gezochte criminelen. Een van de kinderen stopt bij een bepaalde foto en vraagt of dat werkelijk de afbeelding was van de gezochte persoon. "Ja", zegt een agent, "we zijn erg hard naar hem aan het zoeken".
Klein Jefke vraagt: "Waarom hield je hem dan niet vast toen je de foto maakte?"
Donderdag 14 november 09.
Tijdens onze wandeling gisteren in Vordenstein heb ik enkele opnames gemaakt van paddestoelen. Spijtig dat ik er zo weinig vanaf weet, buiten de vliegezwam ken ik er geen enkele andere van naam. Ik sta altijd open voor informatie van die bezoekers die mij daarin kunnen helpen. Ik zou vlug een vergiftiging oplopen als ik ze ging plukken om op te eten, al hoewel ik graag paddestoelen lust. Maar dat is iets anders natuurlijk.
Donderdag 14 november 09.
Amanita muscaria (vliegenzwam.
De hoed heeft een doorsnede van vijf tot twintig centimeter. Hij heeft een half bolvormige gewelfde hoed die later uitgespreid en scharlakenrood tot roodoranje-geel is. Later verblekend en meestal met gestreepte rand en iets kleverig. De bovenkant van de hoed is bedekt met witte of gelige schubjes, de steel is wit of roomkleurig met afhangende manchet en met gerande knol onderaan. Het vlees is wit van kleur, vlak onder de opperhuid van de hoed is het geelachtig rood.
Vindplaats meestal op zure grond en meestal in de buurt berk- den- eik of beukenbomen. Samen gevat in alle gemengde bossen. En is tamelijk giftig
Woensdag 11 november 09.
Wat kan een mens zoal doen op een officiële feestdag. De meeste winkels zijn gesloten en door het feit dat het grijs was maar niet regende, waren we niet van plan om heel de namiddag binnen te zitten. Er was ook de mogelijkheid om naar ergens in Holland, b.v Hulst te rijden. Daar is alles natuurlijk open, omdat het daar geen erkende feestdag is.
Maar daar hadden we echt geen zin en als alternatief koos Anita voor een wandelingetje in domein Vordenstein. De meeste bladeren zijn nu al wel van de bomen af maar de natuur biedt toch altijd wat ander mooi’s.
Dadelijk na het eten zijn we vertrokken naar ons lievelings wandeldomein en het is dicht bij huis. Even de auto uit de garage gereden en dan waren we er zo. Er waren nog vele andere mensen die gestoken waren door de wandelwoede, want op de parking stonden nog vele andere wagens. Naar dat is zeker geen bezwaar, want het bos is groot genoeg en zullen zeker niet op elkaars hielen trappen.
Bij het betreden van het domein ontmoeten we drie kippen, iets dat we er nog nooit gezien hadden en ik denk dat ze het er goed hadden ook want ze pikten er vrolijk op los en bekeken ons met een air van wat komen jullie hier nu toch weer doen. Zien jullie nu niet dat we aan het eten zijn, wij komen jullie thuis toch ook niet lastig vallen.
Toen we afscheidt hadden genomen van onze gevleugelde vrienden en een eindje verder gewandeld waren stond er op onze linkerkant de hieronder afgebeelde half vergane boom. Die stond er al wel langer, maar nooit is het in me opgekomen om hem te fotograferen. Maar eigenlijk is het iets speciaals en ik vermoed dat hij ooit is afgebroken tijdens een storm want van boven eindigt hij in een scherp uiteinde.
Op de foto hieronder kunnen jullie nog iets eigenaardigs opmerken. Men heeft er een rechthoekig stuk uitgezaagd, precies of ze hebben er een brievenbus van gemaakt. Ik weet nu echt niet welke persoon nu midden in het bos zijn post laat brengen. Als ik nu alle nuchterheid van denken van me afzet, zijn het misschien de boselfjes die er hun post laten brengen. Dat is zo wat de enige mogelijkheid die me te binnen schiet of nog een mogelijkheid die in me opkomt en dat zijn de reeën die er loslopen.
Maar alle gekheid op een stokje, ik geloof dat het gewoon amusement geweest is van een werkman die er voor het onderhoud van het bos rond loopt.
Uit nieuwsgierigheid ben ik toch eens gaan kijken in de boomstam, maar kon geen brieven zien liggen. Heel normaal natuurlijk het is een feestdag en dan werken de postbodes niet. Zo dat was het verhaaltje van de boom met een brievenbus. Misschien kan ik er tegen de volgende boekenbeurs een boek over schrijven en dan kunnen jullie er m’n boek laten signeren en nu ga ik wakker worden, want anders kan ik straks niet slapen. Genoeg gefantaseerd.
Woensdag 11 november 09.
Dit krantenknipsel is afkomstig uit het veertiendaags reklameblad " De bode van Schoten".
Dinsdag 10 november 09.De show van gisteren namiddag was weer super en de zaal zat zo goed als vol. Hier en daar waren er nog wat stoelen vrij, maar echt niet noemenswaardig. Ondanks er eigenlijk twee nieuwe artiesten op de affiche stonden, want ik had nog tegen Anita gezegd ’s morgens dat ik twijfelde of er wel veel bezoekers aanwezig zouden zijn. Ik vond het wel riskant van Romain Callé om op de zelfde dag twee nieuwe gezichten te programmeren, maar ik zat er naast.
Nu ben ik niet bepaald een allesweter, gelukkig maar voor de eigenaar van zaal Bart. Vanaf we hier in deze zaal zitten stijgt het aantal bezoekers wekelijks. Ik denk zelfs dat we bijna aan de maximum zitten, er komen veel ouderen van de gemeente Merksem eens een kijkje nemen en de meeste blijven de weken erna ook nog altijd komen.
De eerste zanger die het podium betrad was Ralf Pairiot en hij bracht uitvoeringen van o.a Adamo, Aznavour en Gilbert Becaud. Daarna een dame die als specialiteit de musicalmuziek heeft, maar eigenlijk allround is. Ze deed zelfs duetten met de twee mannelijke artiesten en dat bracht ze tot een goed einde. De derde zanger was een negentien jarige jongen van Afrikaanse origine die hier in België is gekomen toen hij tien maanden oud was. Hij woont met z’n pleegouders in Brasschaat. Zijn naam is Johan Kalifa Bals en ook de musical en filmmuziek behoord tot z’n genre.
In elk geval het was een namiddag om duimen en vingers at te likken, zo mogen er nog wel meer komen en dat zal zeker wel het geval zijn als ik de lijst van optredens bekijk tot het einde van dit jaar. Nadien tegen acht uur waren we in de studio aanwezig voor ons programma “Mini-boeketje”
Lachen op maandag.Vader kwam de huiskamer binnen.
- Moeder, er is iemand aan de deur die om één van onze dochters komt.
Hoopvol sprong zijn vrouw op. Ze hadden nog vier ongehuwde dochters in huis.
- Wat doet hij?
- Hij is wijnhandelaar.
- O, prachtig! Die wil natuurlijk een van de oudste jaren.
Zondag 8 november 09
Deze morgen was ik vroeg op, want het was weer zondagmorgen en tijd om het zondagavondboeketje samen te stellen. Rond acht uur kon ik de zon zien opgaan, toen ik in de achterste kamer enkele cd’s ging halen. Toen vlug terug m’n fototoestel gaan halen en hier onder ziet u het resultaat, niet echt perfect want nadien bemerkte ik dat het toestel ontregelt was, wegens een proef gisteren.
Enfin ik heb ze er toch maar opgezet. Voor de rest is het z’n gangetje gegaan zoals iedere zondag, behalve toen we deze middag zaten te eten hoorde Anita plots gedempt roepen. De uitgangsdeur van het appartement opengedaan en dan hoorden we één van de twee beneden buurvrouwen roepen vanuit de lift.
Die bleek geblokkeerd te staan tussen verdiep één en gelijkvloers en dat is natuurlijk niet aangenaam. Ik heb het ook al eens meegemaakt, gelukkig had ik geen last van clausefobie wat bij Maria wel het geval was en die nog wat last heeft van lichte hartproblemen. Gelukkig hangt bij ons de noodsleutel om de liftdeur te openen in zo’n noodgeval.
Al bij al waren ze door m’n tussenkomst vlug verlost uit hun benarde situatie en ondertussen had Anita de wachtdienst reeds opgebeld. Maar spijtig genoeg moet de definitieve herstelling wachten tot morgenvroeg, omdat de wachtdienst niet over de sleutel beschikte van de machinekamer en de persoon die de reservesleutel heeft, niet thuis was. Dat is een geval om besproken te worden, want dat mag nu eenmaal niet meer voorvallen. Dat moet anders opgelost worden.
Ik ga nu even wat rusten en straks vertrek ik alweer naar de Linkeroever naar de studio om m’n programma van deze avond af te werken.
Zaterdag 7 november 09.
Het is alweer zaterdag en sinds vandaag een week terug uit verlof. Na een rustig ontbijt en de afwas, heeft Anita zich klaar gemaakt om naar de wekelijkse markt te gaan. Er was fruit en groente voor volgende week nodig en aangezien ik niet echt een marktloper ben bleef ik lekker thuis. In plaats van een douche was ik van plan om een lekker bad met veel badschuim te nemen.
In principe ben ik geen echte liefhebber van badcultuur, maar vandaag had ik er nu echt zin in. Lekker warm water met badzout en een goede scheut badschuim erin en dan lekker genieten maar voor een lekkere borrel vond ik het toch nog te vroeg Toen Anita thuis kwam lag ik er nog altijd in. Het water begon al koud te worden, de stop eruit en dan afspoelen onder de douche.
Na het middagmaal wilden we een wandeling naar het park van Schoten doen, begon het toch wel te regenen zeker en daar viel onze planning in duigen. Wat konden we nu doen, thuis blijven of een andere bestemming zoeken, waar we desgevallend de auto voor konden nemen. Wij beiden konden geen alternatief vinden en uiteindelijk zijn we dan toch naar het park getrokken, want ondertussen was het opgehouden met regenen.
Hieruit kun je de volgende les trekken, laat nooit de moed te vlug zakken. Alles lost zich zelf meestal wel op en kan je toch doen wat je van plan was te doen. In de Riddershoeve dat gelegen is in het park zijn we dan nog iets gaan drinken, voor aleer we terug huiswaarts keerden. Wie niet weet wat de Riddershoeve is kan een kijkje gaan in m’n openbaar fotoboek hier bij het seniorennet “Mijn gemeente Schoten” en dit is het adres http://fotoalbum.seniorennet.be/kemperke
Vrijdag 6 november 09.
Zoals ik gisteren reeds laten verstaan had, wilde Anita vandaag maar het Wijnegem Shoppingscenter, want voor de feestdagen en dan voornamelijk met kerstmis wou ze nog enkele bloezen in de kleuren van kerstmis. Want dit feestgebeuren vieren we in Duitsland, ik weet niet of dit nu echt zo speciaal is maar eenmaal wil ik dit meemaken.
Niet dat ik zo katholiek ben grootgebracht, maar ja het is misschien een fictief idee. We zullen wel zien, slaat het tegen dan heb ik of wij beiden pech. Rond half elf waren we in het shoppingscenter en op dat moment was het er nog kalm. Maar dit zou uiteindelijk niet blijven duren, maar ik moest zeker niet zoeken naar een parkeerplaats.
Helaas was ik m’n fototoestel toch wel vergeten want ik had er niet aangedacht dat het de periode van de goede heilige man was en dat alles in teken van dit gebeuren stond. Enfin volgend jaar komt de Sint wel terug.
Wat ik wel gedaan heb of beter gezegd niet gedaan heb en dat is overal waar Anita wilde gaan kijken ben ik buiten in de gang op een bank blijven zitten. Uiteindelijk moest ze toch te voorschijn komen met al of niet een plastiek zakje in de hand.
Om af te sluiten zijn we een stukje gaan eten en zeker een onze dorst gaan lessen. Dan huiswaarts gereden, om daar eens een tukje te doen. Om half vijf naar de laatste aflevering van de bossen van Vlaanderen gekeken. Dit was een zesdelige serie uit de tijd van voor en na de eerste wereldoorlog en ik moet zeggen dat het een mooie serie was met allemaal de beste artiesten die Vlaanderen te bieden heeft.
Donderdag 5 november 09.
Bij het opstaan bemerkte ik dat het alweer een natte dag zou worden, maar wat zijn we eigenlijk toch moeilijke mensen, als het te droog is zoals deze zomer dan roepen we om regen en nu dat het regelmatig een bui doet is het ook weer niet goed. Ze hebben van het mensdom toch een zootje gemaakt.
Deze morgen had ik voorbehouden om de auto in de car –wash te gaan kuisen, want wat zag hij er uit met zo’n hele maand aan de kust buiten te staan. Ik was zelf verlegen geworden om er nog mee te rijden en ik word niet gemakkelijk rood hoor. Maar eerst moest ik van Anita het leeg glaswerk naar de container doen, want de plastieken bak stak boordevol en zoveel plaats hebben we ook weer niet om er nog een bak bij te zetten.
Zo dat was ook weer gedaan en nu de auto van stal halen en over de vaart naar de car-wash. Het was niet het ideale weer om dat te doen, maar het moest nu eenmaal gebeuren. Met die regen moest ik hem niet speciaal afzemen en dat was weeral tijd gespaard. Mensenlief wat was hij vuil, in plaats van hem met de borstel te doen, heb ik hem eerst een laag schuim op gedaan en dan met de spons helemaal geboend.
Nadat ik hem had afgespoten zag je maar eerst hoe vuil hij toch was geweest, ik haalde eer van m’n werk en dat is toch altijd plezierig. Na de zeep behandeling hem even voor de stofzuigers gereden om hem inwaarts te reinigen en dan terug naar huis en hem in de garagebox gezet. We wilden na de middag nog even weg te gaan, maar dat is afgeblazen als zijnde te slecht weer.
Morgenvroeg zou Anita graag eens naar het shoppingscenter in Wijnegem gaan om eens wat rond te neuzen en men blijft er lekker droog bij het shoppen. Ik weet niet of ze iets nodig heeft, maar dat zien we morgen al weer. Meer hier over in een volgende aflevering en slaap zacht in een bed vol rozen.
Donderdag 5 november 09.
Woensdag 4 november 09.
Op een grijze miezerige dag valt er niet veel te beleven. Alleen deze morgen even met Anita naar het hospitaal in Brasschaat geweest voor een kleine behandeling. Het spijtige was dat we er reeds om half negen daar moesten zijn en dat maakt dat we reeds vroeg de woning moesten verlaten. Het vervelende daarvan was het voor dag en dauw opstaan, ik had de wekker om zes uur ingesteld maar Anita was reeds een paar minuten voor het aflopen wakker.
Rond elf uur waren we reeds terug thuis en dan hadden we in de cafétaria nog een tas koffie gaan drinken. Voor de rest van de dag niet meer buiten geweest en na het middageten nog een lekker gezondheidsslaapje gehouden.
Vanavond houden we een televisie avondje en als het niet veel soeps is op de zenders dan lees ik wel een beetje. Want op negen november moeten m’n twee boeken binnen zijn in de bibliotheek of verlengd langs het internet.
Wat ik vandaag ook niet vergeten ben, dat was de verjaardag van m’n schoondochter Carine. Dit is soms een groot probleem voor me, maar Anita had gisterenavond een spiekbriefje op tafel gelegd en dat help natuurlijk. Als Carine nu m’n blog leest dat merkt ze dat ik hulpmiddelen heb gebruikt om het te onthouden. Allemaal nog een prettige avond en tot kijk.
De Sint-Petrus-en-Pauluskerk is de dekenale kerk in de Belgische badplaats Oostende.De kerk verving de Sint-Pieterskerk, die afbrandde op 14 augustus 1896.
De nieuwe kerk werd gebouwd in neogotische stijlstijl tussen 1899 en 1905 naar de gedetailleerde plannen van de Brugse stadsarchitect Louis Delacenserie (1838-1909). Eerst had hij die opdracht geweigerd wegens tijdgebrek, maar, onder druk van Leopold II, aanvaardde hij uiteindelijk toch de opdracht. De stijl van de kerk is gespiegeld aan de gotische stijl van de Dom van Keulen, maar ook aan de neogotische Votivkircke in Wenen. De plannen waren uiterst gedetailleerd. Elke steen, elk decoratief element werd nauwkeurig getekend. Delacenserie heeft het type van hooggotische kathedraal herleid tot een monumentale kerk met volmaakte proporties.
Het grondplan is gebaseerd op het Latijns kruis, met de middenbeuk iets hoger dan de twee zijbeuken. De kerk is 70 m lang en 36 m breed. De kerktorens zijn 72 m hoog. Het gebouw is opgetrokken met kalksteen uit de Maasstreek (pierre de Meuse), een steensoort reeds gebruikt in de tijd der Romeinen voor hun villabouw. Deze steensoort is ook uitstekend geschikt voor fijn beeldhouwwerk. Verder werden er ook baksteen, Belgische blauwe hardsteen en roze graniet gebruikt.
De bouw werd gestart op 18 april 1899 en de ruwbouw was reeds klaar in oktober 1904 De kerk werd plechtig ingehuldigd op 4september 1905 in aanwezigheid van Leopold II en tal van prominenten. Maar de kerk werd pas ingewijd op 31 augustus 1908 door de Brugse bisschop Waffelaert
Vervolg van dinsdag.
Beheers je verleden
in het heden,
zoniet zal het verleden
je toekomst beheersen.
Dinsdag 3 november 09.Gisterenavond toen we terug thuis gekomen waren van de uitzending van het programma mini-boeketje, heb ik nog vlug de computer opgestart om naar de webbsite van de firma Van den Borre te kijken. Vandaag zou onze nieuwe koelkast geleverd worden en de dag daar voor staat de vermoedelijke leveringstijd op de site.
Na hier en daar wat aanklikken, kregen we de tijd te zien. Tussen kwart na elf en dertien uur konden we de levering verwachten. Ergens is dat tegenwoordig wel gemakkelijk en deze morgen juist na acht uur kreeg ik een telefoontje van de firma met nogmaals het uur van de te verwachten levering.
Kwestie van service mag dat wel tellen en deze middag net na het middaguur stonden ze aan de deur met onze nieuwe aanwinst. Anita was blij want zonder koelkast is toch geen leven, men kan z’n plan trekken dat wel. Met een koelbox en daar regelmatig koelelementen in leggen, kun je het hoogst noodzakelijke koel houden. Maar gemakkelijk is wat anders.
Enfin na het eten konden we naar de Aldi om de voorraad kas bij te vullen, want daar was het erg mee gesteld. Door het feit dat we de hele maand aan de kust vertoefde was er veel niet of te weinig aanwezig en dat mag niet.
Zo alles is terug aangevuld, misschien moeten we van de week nog naar de beenhouwer. Van vlees zijn we nog redelijk goed voorzien in de diepvriezer, dat is echt niet hoogdringend.
Gisterenmiddag waren we ook, net zoals elke week te vinden op de show tussen drie en zes in de zaal Bart. We hadden er een optreden van Eddy Smets en Letty Lanka en dat zijn toch nog altijd twee klasbakken. Het voorprogramma werd ditmaal toevertrouwd aan Alain Dolen, een nog jonge artiest met veel capaciteiten. Kort samengevat het was weer een prima namiddag en veel volk en de inrichter Romain Callé was zeer tevreden, wij eveneens.
Zondag 1 november 09.De eerste november heeft zich ingezet met een grijze sombere lucht met hier in het Antwerpse na de middag regen. Degene die voor de middag naar het kerkhof zijn geweest hebben geluk gehad, die zijn droog gebleven. Volgens de kwekers van chrysanten gaat de verkoop er op achteruit en dat is eigenlijk normaal. Wie zijn aflijvige laat cremeren en uitstrooien op de weide die gaan met Allerheilige geen bloempot meer zetten.
Genoeg over die droevige dag. Vanaf vandaag moeten we het terug gewoon worden thuis, want in ons vakantieadres hadden we een ver zicht over de jachthaven, maar hier staat de gevel van het tegenover liggend huis precies vlakbij en dat is toch even wennen. Maar dat lukt ons wel.
Voor de rest gaat alles natuurlijk z’n gewoon gangetje, deze morgen programma samenstellen en vanavond naar de radio voor de uitzending van boeketje en terug thuis even met Anita nakaarten en dan het bedje in.
Ik wens jullie nog een gezellige huislijke avond toe en nadien nog een goede nachtrust.