Vrijdag 6 november 09.

De Sint-Petrus-en-Pauluskerk is de dekenale kerk in de Belgische badplaats Oostende.De kerk verving de Sint-Pieterskerk, die afbrandde op 14 augustus 1896.

De nieuwe kerk werd gebouwd in neogotische stijlstijl tussen 1899 en 1905 naar de gedetailleerde plannen van de Brugse stadsarchitect Louis Delacenserie (1838-1909). Eerst had hij die opdracht geweigerd wegens tijdgebrek, maar, onder druk van Leopold II, aanvaardde hij uiteindelijk toch de opdracht. De stijl van de kerk is gespiegeld aan de gotische stijl van de Dom van Keulen, maar ook aan de neogotische Votivkircke in Wenen. De plannen waren uiterst gedetailleerd. Elke steen, elk decoratief element werd nauwkeurig getekend. Delacenserie heeft het type van hooggotische kathedraal herleid tot een monumentale kerk met volmaakte proporties.

Het grondplan is gebaseerd op het Latijns kruis, met de middenbeuk iets hoger dan de twee zijbeuken. De kerk is 70 m lang en 36 m breed. De kerktorens zijn 72 m hoog. Het gebouw is opgetrokken met kalksteen uit de Maasstreek (pierre de Meuse), een steensoort reeds gebruikt in de tijd der Romeinen voor hun villabouw. Deze steensoort is ook uitstekend geschikt voor fijn beeldhouwwerk. Verder werden er ook baksteen, Belgische blauwe hardsteen en roze graniet gebruikt.

Gisterenavond toen we terug thuis gekomen waren van de uitzending van het programma mini-boeketje, heb ik nog vlug de computer opgestart om naar de webbsite van de firma Van den Borre te kijken. Vandaag zou onze nieuwe koelkast geleverd worden en de dag daar voor staat de vermoedelijke leveringstijd op de site.

Na hier en daar wat aanklikken, kregen we de tijd te zien. Tussen kwart na elf en dertien uur konden we de levering verwachten. Ergens is dat tegenwoordig wel gemakkelijk en deze morgen juist na acht uur kreeg ik een telefoontje van de firma met nogmaals het uur van de te verwachten levering.

Kwestie van service mag dat wel tellen en deze middag net na het middaguur stonden ze aan de deur met onze nieuwe aanwinst. Anita was blij want zonder koelkast is toch geen leven, men kan z’n plan trekken dat wel. Met een koelbox en daar regelmatig koelelementen in leggen, kun je het hoogst noodzakelijke koel houden. Maar gemakkelijk is wat anders.

Enfin na het eten konden we naar de Aldi om de voorraad kas bij te vullen, want daar was het erg mee gesteld. Door het feit dat we de hele maand aan de kust vertoefde was er veel niet of te weinig aanwezig en dat mag niet.

Zo alles is terug aangevuld, misschien moeten we van de week nog naar de beenhouwer. Van vlees zijn we nog redelijk goed voorzien in de diepvriezer, dat is echt niet hoogdringend.

Gisterenmiddag waren we ook, net zoals elke week te vinden op de show tussen drie en zes in de zaal Bart. We hadden er een optreden van Eddy Smets en Letty Lanka en dat zijn toch nog altijd twee klasbakken. Het voorprogramma werd ditmaal toevertrouwd aan Alain Dolen, een nog jonge artiest met veel capaciteiten. Kort samengevat het was weer een prima namiddag en veel volk en de inrichter Romain Callé was zeer tevreden, wij eveneens.

De eerste november heeft zich ingezet met een grijze sombere lucht met hier in het Antwerpse na de middag regen. Degene die voor de middag naar het kerkhof zijn geweest hebben geluk gehad, die zijn droog gebleven. Volgens de kwekers van chrysanten gaat de verkoop er op achteruit en dat is eigenlijk normaal. Wie zijn aflijvige laat cremeren en uitstrooien op de weide die gaan met Allerheilige geen bloempot meer zetten.

Genoeg over die droevige dag. Vanaf vandaag moeten we het terug gewoon worden thuis, want in ons vakantieadres hadden we een ver zicht over de jachthaven, maar hier staat de gevel van het tegenover liggend huis precies vlakbij en dat is toch even wennen. Maar dat lukt ons wel.

Voor de rest gaat alles natuurlijk z’n gewoon gangetje, deze morgen programma samenstellen en vanavond naar de radio voor de uitzending van boeketje en terug thuis even met Anita nakaarten en dan het bedje in.

Ik wens jullie nog een gezellige huislijke avond toe en nadien nog een goede nachtrust.

Zo we zijn terug thuisgekomen en het verlof zit er alweer op. Deze morgen rond elf uur hebben we de sleutels terug gebracht in het immobiëllenkantoor. Dan vooraleer we de terugtocht aanvatte nog gauw iets gaan eten in ons stamlokaal “The Nordsea “.

Anita koos voor een bord soep met een dubbele boterham en ik had zin in een goede spaghetti daarbij een lekkere palm. Nog even naar de toiletten en dan rustig naar Schoten en daar wachtte Anita nog een grote job. Want al wat ingepakt zat moest natuurlijk ook nog uit de valiezen en momenteel staat er al een wasmachine te draaien. Anita laat er geen gras overgroeien en ik kan ze natuurlijk geen ongelijk geven. Gedaan is gedaan, dat is haar motto soms is ze eigenlijk wel wat te vinnig.

Gisterenmiddag heb ik toch iets stom gedaan, we wilden nog een wandeling maken. Ik pak de sleutel van de kas en ondertussen had Anita de deur reeds opengedaan en we gaan buiten. Anita laat de lift komen en ondertussen trek ik de deur toe, nog steeds niet bewust wat ik gedaan heb. Ik steek de sleutel in het slot om de deur af te sluiten, maar o wee de sleutel wil niet omdraaien, nog eens geprobeerd en toen besefte ik dat er langs de binnenkant nog de tweede sleutel stak.

Toen overviel mij de paniek, want ik besefte dat we niet meer binnen konden en wat nu gezongen. Uiteindelijk nogeens geprobeerd om de tweede sleutel uit het slot te drukken, maar dat hielp helemaal niet. Uiteindelijk zijn we naar het makelaarskantoor gegaan met ons probleem en daar wisten ze dadelijk de oplossing, namelijk de slotenmaker die regelmatig voor hen werkte laten komen en binnen het uur was alles in kannen en kruiken.

Hoeveel het zal kosten dat weten we binnen dat weten we als de waarborg verrekend wordt eind goed al goed en nu is de tijd gekomen om te stoppen.

Een vrouw zit met haar baby op de trein. Voor haar neemt een oudere man plaats. Na een tijdje spreidt de vrouw een doek naast zich uit en legt de baby erop om hem te verschonen. De baby heeft echter niet veel in de pamper gedeponeerd en de medereiziger merkt dat op.
-  Ja, maar, ik wil dat de baby altijd een propere pamper aanheeft, antwoordt de vrouw.
-  Tja, zegt de man, maar ik vind het toch de moeite niet. Op die zak staat toch niet voor niets: 'Van 4 tot 9 kilogram'?