Woensdag 28 oktober 09.

Een vrouw zit met haar baby op de trein. Voor haar neemt een oudere man plaats. Na een tijdje spreidt de vrouw een doek naast zich uit en legt de baby erop om hem te verschonen. De baby heeft echter niet veel in de pamper gedeponeerd en de medereiziger merkt dat op.
-  Ja, maar, ik wil dat de baby altijd een propere pamper aanheeft, antwoordt de vrouw.
-  Tja, zegt de man, maar ik vind het toch de moeite niet. Op die zak staat toch niet voor niets: 'Van 4 tot 9 kilogram'?

Dit zijn de laatste foto's van ons bezoek aan Brugge Die Schone. 

Treinconducteur Charles ziet een vrouw die met één handschoen in de hand, koortsachtig aan het zoeken is in de wachtzaal van het station van Bouwel.
-  Hebt u een handschoen verloren, mevrouw? vraagt Charles, die zeer hulpvaardig is.
-  Neen, antwoordt de vrouw, ik heb er één gevonden en nu zou ik graag de andere vinden.

------------------------------------------

-  Zeg Els, ik heb groot nieuws. Ik ga me verloven met....raad eens!
-  Tja, hoe kan ik dat weten?
-  Wel, dan zal ik het zelf maar zeggen, met Karl, m'n buurjongen.
-  Met Karl? O, proficiat zeg! Dat is één van de liefste jongens die ik ooit de bons heb gegeven.

Deze morgen bij het opstaan constateerde ik dat er een duidelijke verbetering van mijn ademhaling was en dat stemde me heel tevreden.  M'n medicijnen nu nog goed verder innemen en bij het einde van de week ben ik weer de oude.  Zonder echter een speciale nadruk te leggen op dat woord oude, gewoon zeggen terug zoals ik was voor die mottige verkoudheid mij teisterde.

Anita en ik hebben eens lekker lang getafeld, vooraleer we aan de afwas zijn begonnen en lekker geluisterd naar radio Minerva langs het internet.  Kan toch lekker ontspannend zijn eens wat babbelen over koetjes en kalfjes, hoe noemen ze dat nu weer " alles kan, niets moet en alles moet kunnen".  Tot ik er aan dacht dat ik nog naar de bakker moest om een brood, want de bakker hier in de buurt is vlug uitverkocht met zijn brood of hij bakt niet genoeg.

Uiteindelijk is de afwas dan ook gedaan geraakt en na het middag eten hebben we de kusttram genomen en een ritje naar Oostende gemaakt.  Ik had me goed warm aangekleed, maar oh!wee het was helemaal niet koud buiten en op de tram daar was het helemaal om te bakken.  De tram was helemaal goed vol, want ik denk dat iedereen zowat het zelfde gedacht hadden als wij.

Het was er gezellig wandelen en enkele fotootjes genomen.  Die moet ik nog op de computer zetten maar dat is voor later op de avond of voor morgen, die opnames gaan zeker niet lopen van m'n fototoestel.  Na nog een pintje te zijn gaan drinken, hebben we de tram teruggenomen en waren terug in ons appartement omstreeks half zes.

Nu houden we het rustig, een beetje bloggen en ook later wat naar de televisie kijken.  Zo zal de avond weer heel vlug voorbij zijn.

Nog een drietal foto's van onze Bruggewandeling

  

Twee dieren ontmoeten elkaar tijdens hun ochtendwandeling en slaan een praatje.
-  Wat voor een dier ben jij? vraagt de ene.
-  Ik ben een wolfshond.
-  Een wolfshond? Wat een rare combinatie. Hoe komt zoiets tot stand?
-  Ik zal het je uitleggen. Mijn moeder is een hond en mijn vader een wolf. En wat ben jij?
-  Euh,...een neushoornkever...

Tijdens het wandelen kwamen we in een klein straatje dat uitkwam op de grote markt en daar zagen twee in het oog springende uitstalramen. Het eerste was een winkel die reeds kerstversieringen aan het publiek toonde. Het was wel heel speciaal en het was afkomstig uit Duitsland. Eigenlijk was het een dubbele etalage, maar het tweede was nog niet helemaal klaar.

Naast deze winkel bevond zich een snoep winkel, maar allemaal zo mooi uitgestald dat het een foto waard was en voor de rest bevonden zich in dat straatje enkel maar etalages van kantwinkels.

Toen ik me omdraaide zag ik juist dat Anita een geldstuk in de schaal van de straatmuzikant wierp. Met op de achtergrond de uitstalraam van een kantwinkeltje. Maar ja dat is typisch Brugs.

Woensdag laatstleden waren we op uitstap in Brugge, voor meer informatie kijk in de archieven langs de rechterkant van dit blog. De zes hieronder vertoonde foto’s zijn uit zes invalshoeken genomen opnames van een fantastisch mooie fontein. Ze staat op die grote plein ’t Zand bijna recht tegenover de haltes waar de streekbussen aankomen. Langs één kant van de plein liggen de drankgelegenheden met hun terrassen zij aan zij.

Onze buren.

Je schrift is Latijns,
je cijfers zijn Arabisch,
je democratie is Grieks,
je wagen is Duits,
je stereoketen is Japans,
je pizza is Italiaans,
je koffie is Braziliaans,
je sinterklaas is Turks,
je vakanties zijn Spaans,
je wijn is Frans,
je kaas is Hollands,
je geliefkoosd restaurant is Thais,
je cola is Amerikaans,
je tapijt is Perzisch,
je christus is Joods,
je dromen zijn Exotisch.
Alleen je buur is vreemdeling.

Auteur is onbekend.

Geloof.

De pastoor was het verschil aan het uitleggen tussen zekerheid en geloof.
-  Op de eerste rij, zei hij, ziet u mijnheer Heymans met zijn echtgenote en hun drie kinderen. Zij weet dat het haar kinderen zijn. Dat is zekerheid. Hij vertrouwt erop dat het zijn kinderen. Dat is geloof. 

Ziekendag.

Zij die zorgen en verplegen
zijn voor ons een grote zegen.
Zorgen, thuis of eerder waar,
is een liefdevol gebaar.