Vervolg van dinsdag.

Gisterenavond toen we terug thuis gekomen waren van de uitzending van het programma mini-boeketje, heb ik nog vlug de computer opgestart om naar de webbsite van de firma Van den Borre te kijken. Vandaag zou onze nieuwe koelkast geleverd worden en de dag daar voor staat de vermoedelijke leveringstijd op de site.

Na hier en daar wat aanklikken, kregen we de tijd te zien. Tussen kwart na elf en dertien uur konden we de levering verwachten. Ergens is dat tegenwoordig wel gemakkelijk en deze morgen juist na acht uur kreeg ik een telefoontje van de firma met nogmaals het uur van de te verwachten levering.

Kwestie van service mag dat wel tellen en deze middag net na het middaguur stonden ze aan de deur met onze nieuwe aanwinst. Anita was blij want zonder koelkast is toch geen leven, men kan z’n plan trekken dat wel. Met een koelbox en daar regelmatig koelelementen in leggen, kun je het hoogst noodzakelijke koel houden. Maar gemakkelijk is wat anders.

Enfin na het eten konden we naar de Aldi om de voorraad kas bij te vullen, want daar was het erg mee gesteld. Door het feit dat we de hele maand aan de kust vertoefde was er veel niet of te weinig aanwezig en dat mag niet.

Zo alles is terug aangevuld, misschien moeten we van de week nog naar de beenhouwer. Van vlees zijn we nog redelijk goed voorzien in de diepvriezer, dat is echt niet hoogdringend.

Gisterenmiddag waren we ook, net zoals elke week te vinden op de show tussen drie en zes in de zaal Bart. We hadden er een optreden van Eddy Smets en Letty Lanka en dat zijn toch nog altijd twee klasbakken. Het voorprogramma werd ditmaal toevertrouwd aan Alain Dolen, een nog jonge artiest met veel capaciteiten. Kort samengevat het was weer een prima namiddag en veel volk en de inrichter Romain Callé was zeer tevreden, wij eveneens.

De eerste november heeft zich ingezet met een grijze sombere lucht met hier in het Antwerpse na de middag regen. Degene die voor de middag naar het kerkhof zijn geweest hebben geluk gehad, die zijn droog gebleven. Volgens de kwekers van chrysanten gaat de verkoop er op achteruit en dat is eigenlijk normaal. Wie zijn aflijvige laat cremeren en uitstrooien op de weide die gaan met Allerheilige geen bloempot meer zetten.

Genoeg over die droevige dag. Vanaf vandaag moeten we het terug gewoon worden thuis, want in ons vakantieadres hadden we een ver zicht over de jachthaven, maar hier staat de gevel van het tegenover liggend huis precies vlakbij en dat is toch even wennen. Maar dat lukt ons wel.

Voor de rest gaat alles natuurlijk z’n gewoon gangetje, deze morgen programma samenstellen en vanavond naar de radio voor de uitzending van boeketje en terug thuis even met Anita nakaarten en dan het bedje in.

Ik wens jullie nog een gezellige huislijke avond toe en nadien nog een goede nachtrust.

Zo we zijn terug thuisgekomen en het verlof zit er alweer op. Deze morgen rond elf uur hebben we de sleutels terug gebracht in het immobiëllenkantoor. Dan vooraleer we de terugtocht aanvatte nog gauw iets gaan eten in ons stamlokaal “The Nordsea “.

Anita koos voor een bord soep met een dubbele boterham en ik had zin in een goede spaghetti daarbij een lekkere palm. Nog even naar de toiletten en dan rustig naar Schoten en daar wachtte Anita nog een grote job. Want al wat ingepakt zat moest natuurlijk ook nog uit de valiezen en momenteel staat er al een wasmachine te draaien. Anita laat er geen gras overgroeien en ik kan ze natuurlijk geen ongelijk geven. Gedaan is gedaan, dat is haar motto soms is ze eigenlijk wel wat te vinnig.

Gisterenmiddag heb ik toch iets stom gedaan, we wilden nog een wandeling maken. Ik pak de sleutel van de kas en ondertussen had Anita de deur reeds opengedaan en we gaan buiten. Anita laat de lift komen en ondertussen trek ik de deur toe, nog steeds niet bewust wat ik gedaan heb. Ik steek de sleutel in het slot om de deur af te sluiten, maar o wee de sleutel wil niet omdraaien, nog eens geprobeerd en toen besefte ik dat er langs de binnenkant nog de tweede sleutel stak.

Toen overviel mij de paniek, want ik besefte dat we niet meer binnen konden en wat nu gezongen. Uiteindelijk nogeens geprobeerd om de tweede sleutel uit het slot te drukken, maar dat hielp helemaal niet. Uiteindelijk zijn we naar het makelaarskantoor gegaan met ons probleem en daar wisten ze dadelijk de oplossing, namelijk de slotenmaker die regelmatig voor hen werkte laten komen en binnen het uur was alles in kannen en kruiken.

Hoeveel het zal kosten dat weten we binnen dat weten we als de waarborg verrekend wordt eind goed al goed en nu is de tijd gekomen om te stoppen.

Een vrouw zit met haar baby op de trein. Voor haar neemt een oudere man plaats. Na een tijdje spreidt de vrouw een doek naast zich uit en legt de baby erop om hem te verschonen. De baby heeft echter niet veel in de pamper gedeponeerd en de medereiziger merkt dat op.
-  Ja, maar, ik wil dat de baby altijd een propere pamper aanheeft, antwoordt de vrouw.
-  Tja, zegt de man, maar ik vind het toch de moeite niet. Op die zak staat toch niet voor niets: 'Van 4 tot 9 kilogram'?

Dit zijn de laatste foto's van ons bezoek aan Brugge Die Schone. 

Treinconducteur Charles ziet een vrouw die met één handschoen in de hand, koortsachtig aan het zoeken is in de wachtzaal van het station van Bouwel.
-  Hebt u een handschoen verloren, mevrouw? vraagt Charles, die zeer hulpvaardig is.
-  Neen, antwoordt de vrouw, ik heb er één gevonden en nu zou ik graag de andere vinden.

------------------------------------------

-  Zeg Els, ik heb groot nieuws. Ik ga me verloven met....raad eens!
-  Tja, hoe kan ik dat weten?
-  Wel, dan zal ik het zelf maar zeggen, met Karl, m'n buurjongen.
-  Met Karl? O, proficiat zeg! Dat is één van de liefste jongens die ik ooit de bons heb gegeven.

Deze morgen bij het opstaan constateerde ik dat er een duidelijke verbetering van mijn ademhaling was en dat stemde me heel tevreden.  M'n medicijnen nu nog goed verder innemen en bij het einde van de week ben ik weer de oude.  Zonder echter een speciale nadruk te leggen op dat woord oude, gewoon zeggen terug zoals ik was voor die mottige verkoudheid mij teisterde.

Anita en ik hebben eens lekker lang getafeld, vooraleer we aan de afwas zijn begonnen en lekker geluisterd naar radio Minerva langs het internet.  Kan toch lekker ontspannend zijn eens wat babbelen over koetjes en kalfjes, hoe noemen ze dat nu weer " alles kan, niets moet en alles moet kunnen".  Tot ik er aan dacht dat ik nog naar de bakker moest om een brood, want de bakker hier in de buurt is vlug uitverkocht met zijn brood of hij bakt niet genoeg.

Uiteindelijk is de afwas dan ook gedaan geraakt en na het middag eten hebben we de kusttram genomen en een ritje naar Oostende gemaakt.  Ik had me goed warm aangekleed, maar oh!wee het was helemaal niet koud buiten en op de tram daar was het helemaal om te bakken.  De tram was helemaal goed vol, want ik denk dat iedereen zowat het zelfde gedacht hadden als wij.

Het was er gezellig wandelen en enkele fotootjes genomen.  Die moet ik nog op de computer zetten maar dat is voor later op de avond of voor morgen, die opnames gaan zeker niet lopen van m'n fototoestel.  Na nog een pintje te zijn gaan drinken, hebben we de tram teruggenomen en waren terug in ons appartement omstreeks half zes.

Nu houden we het rustig, een beetje bloggen en ook later wat naar de televisie kijken.  Zo zal de avond weer heel vlug voorbij zijn.

Nog een drietal foto's van onze Bruggewandeling

  

Twee dieren ontmoeten elkaar tijdens hun ochtendwandeling en slaan een praatje.
-  Wat voor een dier ben jij? vraagt de ene.
-  Ik ben een wolfshond.
-  Een wolfshond? Wat een rare combinatie. Hoe komt zoiets tot stand?
-  Ik zal het je uitleggen. Mijn moeder is een hond en mijn vader een wolf. En wat ben jij?
-  Euh,...een neushoornkever...