Lachwekkend

Tijdens onze wandeling gisteren in Vordenstein heb ik enkele opnames gemaakt van paddestoelen. Spijtig dat ik er zo weinig vanaf weet, buiten de vliegezwam ken ik er geen enkele andere van naam. Ik sta altijd open voor informatie van die bezoekers die mij daarin kunnen helpen. Ik zou vlug een vergiftiging oplopen als ik ze ging plukken om op te eten, al hoewel ik graag paddestoelen lust. Maar dat is iets anders natuurlijk.

Amanita muscaria (vliegenzwam.

De hoed heeft een doorsnede van vijf tot twintig centimeter. Hij heeft een half bolvormige gewelfde hoed die later uitgespreid en scharlakenrood tot roodoranje-geel is. Later verblekend en meestal met gestreepte rand en iets kleverig. De bovenkant van de hoed is bedekt met witte of gelige schubjes, de steel is wit of roomkleurig met afhangende manchet en met gerande knol onderaan. Het vlees is wit van kleur, vlak onder de opperhuid van de hoed is het geelachtig rood.

Vindplaats meestal op zure grond en meestal in de buurt berk- den- eik of beukenbomen. Samen gevat in alle gemengde bossen. En is tamelijk giftig

Wat kan een mens zoal doen op een officiële feestdag. De meeste winkels zijn gesloten en door het feit dat het grijs was maar niet regende, waren we niet van plan om heel de namiddag binnen te zitten. Er was ook de mogelijkheid om naar ergens in Holland, b.v Hulst te rijden. Daar is alles natuurlijk open, omdat het daar geen erkende feestdag is.

Maar daar hadden we echt geen zin en als alternatief koos Anita voor een wandelingetje in domein Vordenstein. De meeste bladeren zijn nu al wel van de bomen af maar de natuur biedt toch altijd wat ander mooi’s.

Dadelijk na het eten zijn we vertrokken naar ons lievelings wandeldomein en het is dicht bij huis. Even de auto uit de garage gereden en dan waren we er zo. Er waren nog vele andere mensen die gestoken waren door de wandelwoede, want op de parking stonden nog vele andere wagens. Naar dat is zeker geen bezwaar, want het bos is groot genoeg en zullen zeker niet op elkaars hielen trappen.

Bij het betreden van het domein ontmoeten we drie kippen, iets dat we er nog nooit gezien hadden en ik denk dat ze het er goed hadden ook want ze pikten er vrolijk op los en bekeken ons met een air van wat komen jullie hier nu toch weer doen. Zien jullie nu niet dat we aan het eten zijn, wij komen jullie thuis toch ook niet lastig vallen.

Toen we afscheidt hadden genomen van onze gevleugelde vrienden en een eindje verder gewandeld waren stond er op onze linkerkant de hieronder afgebeelde half vergane boom.  Die stond er al wel langer, maar nooit is het in me opgekomen om hem te fotograferen.  Maar eigenlijk is het iets speciaals en ik vermoed dat hij ooit is afgebroken tijdens een storm want van boven eindigt hij in een scherp uiteinde.   

Op de foto hieronder kunnen jullie nog iets eigenaardigs opmerken.  Men heeft er een rechthoekig stuk uitgezaagd, precies of ze hebben er een brievenbus van gemaakt.  Ik weet nu echt niet welke persoon nu midden in het bos zijn post laat brengen.  Als ik nu alle nuchterheid van denken van me afzet, zijn het misschien de boselfjes die er hun post laten brengen. Dat is zo wat de enige mogelijkheid die me te binnen schiet of nog een mogelijkheid die in me opkomt en dat zijn de reeën die er loslopen.

Maar alle gekheid op een stokje, ik geloof dat het gewoon amusement geweest is van een werkman die er voor het onderhoud van het bos rond loopt.   

Uit nieuwsgierigheid ben ik toch eens gaan kijken in de boomstam, maar kon geen brieven zien liggen.  Heel normaal natuurlijk het is een feestdag en dan werken de postbodes niet.  Zo dat was het verhaaltje van de boom met een brievenbus.  Misschien kan ik er tegen de volgende boekenbeurs een boek over schrijven en dan kunnen jullie er m’n boek laten signeren en nu ga ik wakker worden, want anders kan ik straks niet slapen. Genoeg gefantaseerd.

Dit krantenknipsel is afkomstig uit het veertiendaags reklameblad " De bode van Schoten".

De show van gisteren namiddag was weer super en de zaal zat zo goed als vol. Hier en daar waren er nog wat stoelen vrij, maar echt niet noemenswaardig. Ondanks er eigenlijk twee nieuwe artiesten op de affiche stonden, want ik had nog tegen Anita gezegd ’s morgens dat ik twijfelde of er wel veel bezoekers aanwezig zouden zijn. Ik vond het wel riskant van Romain Callé om op de zelfde dag twee nieuwe gezichten te programmeren, maar ik zat er naast.

Nu ben ik niet bepaald een allesweter, gelukkig maar voor de eigenaar van zaal Bart. Vanaf we hier in deze zaal zitten stijgt het aantal bezoekers wekelijks. Ik denk zelfs dat we bijna aan de maximum zitten, er komen veel ouderen van de gemeente Merksem eens een kijkje nemen en de meeste blijven de weken erna ook nog altijd komen.

De eerste zanger die het podium betrad was Ralf Pairiot en hij bracht uitvoeringen van o.a Adamo, Aznavour en Gilbert Becaud. Daarna een dame die als specialiteit de musicalmuziek heeft, maar eigenlijk allround is. Ze deed zelfs duetten met de twee mannelijke artiesten en dat bracht ze tot een goed einde. De derde zanger was een negentien jarige jongen van Afrikaanse origine die hier in België is gekomen toen hij tien maanden oud was. Hij woont met z’n pleegouders in Brasschaat. Zijn naam is Johan Kalifa Bals en ook de musical en filmmuziek behoord tot z’n genre.

In elk geval het was een namiddag om duimen en vingers at te likken, zo mogen er nog wel meer komen en dat zal zeker wel het geval zijn als ik de lijst van optredens bekijk tot het einde van dit jaar. Nadien tegen acht uur waren we in de studio aanwezig voor ons programma “Mini-boeketje”

Vader kwam de huiskamer binnen.
-  Moeder, er is iemand aan de deur die om één van onze dochters komt.
Hoopvol sprong zijn vrouw op. Ze hadden nog vier ongehuwde dochters in huis.
-  Wat doet hij?
-  Hij is wijnhandelaar.
-  O, prachtig! Die wil natuurlijk een van de oudste jaren.

De Sint-Petrus-en-Pauluskerk is de dekenale kerk in de Belgische badplaats Oostende.De kerk verving de Sint-Pieterskerk, die afbrandde op 14 augustus 1896.

De nieuwe kerk werd gebouwd in neogotische stijlstijl tussen 1899 en 1905 naar de gedetailleerde plannen van de Brugse stadsarchitect Louis Delacenserie (1838-1909). Eerst had hij die opdracht geweigerd wegens tijdgebrek, maar, onder druk van Leopold II, aanvaardde hij uiteindelijk toch de opdracht. De stijl van de kerk is gespiegeld aan de gotische stijl van de Dom van Keulen, maar ook aan de neogotische Votivkircke in Wenen. De plannen waren uiterst gedetailleerd. Elke steen, elk decoratief element werd nauwkeurig getekend. Delacenserie heeft het type van hooggotische kathedraal herleid tot een monumentale kerk met volmaakte proporties.

Het grondplan is gebaseerd op het Latijns kruis, met de middenbeuk iets hoger dan de twee zijbeuken. De kerk is 70 m lang en 36 m breed. De kerktorens zijn 72 m hoog. Het gebouw is opgetrokken met kalksteen uit de Maasstreek (pierre de Meuse), een steensoort reeds gebruikt in de tijd der Romeinen voor hun villabouw. Deze steensoort is ook uitstekend geschikt voor fijn beeldhouwwerk. Verder werden er ook baksteen, Belgische blauwe hardsteen en roze graniet gebruikt.

Gisterenavond toen we terug thuis gekomen waren van de uitzending van het programma mini-boeketje, heb ik nog vlug de computer opgestart om naar de webbsite van de firma Van den Borre te kijken. Vandaag zou onze nieuwe koelkast geleverd worden en de dag daar voor staat de vermoedelijke leveringstijd op de site.

Na hier en daar wat aanklikken, kregen we de tijd te zien. Tussen kwart na elf en dertien uur konden we de levering verwachten. Ergens is dat tegenwoordig wel gemakkelijk en deze morgen juist na acht uur kreeg ik een telefoontje van de firma met nogmaals het uur van de te verwachten levering.

Kwestie van service mag dat wel tellen en deze middag net na het middaguur stonden ze aan de deur met onze nieuwe aanwinst. Anita was blij want zonder koelkast is toch geen leven, men kan z’n plan trekken dat wel. Met een koelbox en daar regelmatig koelelementen in leggen, kun je het hoogst noodzakelijke koel houden. Maar gemakkelijk is wat anders.

Enfin na het eten konden we naar de Aldi om de voorraad kas bij te vullen, want daar was het erg mee gesteld. Door het feit dat we de hele maand aan de kust vertoefde was er veel niet of te weinig aanwezig en dat mag niet.

Zo alles is terug aangevuld, misschien moeten we van de week nog naar de beenhouwer. Van vlees zijn we nog redelijk goed voorzien in de diepvriezer, dat is echt niet hoogdringend.

Gisterenmiddag waren we ook, net zoals elke week te vinden op de show tussen drie en zes in de zaal Bart. We hadden er een optreden van Eddy Smets en Letty Lanka en dat zijn toch nog altijd twee klasbakken. Het voorprogramma werd ditmaal toevertrouwd aan Alain Dolen, een nog jonge artiest met veel capaciteiten. Kort samengevat het was weer een prima namiddag en veel volk en de inrichter Romain Callé was zeer tevreden, wij eveneens.

De eerste november heeft zich ingezet met een grijze sombere lucht met hier in het Antwerpse na de middag regen. Degene die voor de middag naar het kerkhof zijn geweest hebben geluk gehad, die zijn droog gebleven. Volgens de kwekers van chrysanten gaat de verkoop er op achteruit en dat is eigenlijk normaal. Wie zijn aflijvige laat cremeren en uitstrooien op de weide die gaan met Allerheilige geen bloempot meer zetten.

Genoeg over die droevige dag. Vanaf vandaag moeten we het terug gewoon worden thuis, want in ons vakantieadres hadden we een ver zicht over de jachthaven, maar hier staat de gevel van het tegenover liggend huis precies vlakbij en dat is toch even wennen. Maar dat lukt ons wel.

Voor de rest gaat alles natuurlijk z’n gewoon gangetje, deze morgen programma samenstellen en vanavond naar de radio voor de uitzending van boeketje en terug thuis even met Anita nakaarten en dan het bedje in.

Ik wens jullie nog een gezellige huislijke avond toe en nadien nog een goede nachtrust.

Zo we zijn terug thuisgekomen en het verlof zit er alweer op. Deze morgen rond elf uur hebben we de sleutels terug gebracht in het immobiëllenkantoor. Dan vooraleer we de terugtocht aanvatte nog gauw iets gaan eten in ons stamlokaal “The Nordsea “.

Anita koos voor een bord soep met een dubbele boterham en ik had zin in een goede spaghetti daarbij een lekkere palm. Nog even naar de toiletten en dan rustig naar Schoten en daar wachtte Anita nog een grote job. Want al wat ingepakt zat moest natuurlijk ook nog uit de valiezen en momenteel staat er al een wasmachine te draaien. Anita laat er geen gras overgroeien en ik kan ze natuurlijk geen ongelijk geven. Gedaan is gedaan, dat is haar motto soms is ze eigenlijk wel wat te vinnig.

Gisterenmiddag heb ik toch iets stom gedaan, we wilden nog een wandeling maken. Ik pak de sleutel van de kas en ondertussen had Anita de deur reeds opengedaan en we gaan buiten. Anita laat de lift komen en ondertussen trek ik de deur toe, nog steeds niet bewust wat ik gedaan heb. Ik steek de sleutel in het slot om de deur af te sluiten, maar o wee de sleutel wil niet omdraaien, nog eens geprobeerd en toen besefte ik dat er langs de binnenkant nog de tweede sleutel stak.

Toen overviel mij de paniek, want ik besefte dat we niet meer binnen konden en wat nu gezongen. Uiteindelijk nogeens geprobeerd om de tweede sleutel uit het slot te drukken, maar dat hielp helemaal niet. Uiteindelijk zijn we naar het makelaarskantoor gegaan met ons probleem en daar wisten ze dadelijk de oplossing, namelijk de slotenmaker die regelmatig voor hen werkte laten komen en binnen het uur was alles in kannen en kruiken.

Hoeveel het zal kosten dat weten we binnen dat weten we als de waarborg verrekend wordt eind goed al goed en nu is de tijd gekomen om te stoppen.