Archief

De zomer

Mijn dorp is zomer
Zwetend, zuchtend onder de middagzon.
Maaidorsers op gouden velden
maken wolken stof.
Oude boer op sandalen vezelt, prevelt
kan de paarden van toen
nooit vergeten.

Patrick Devrome.

Wat heb ik maandag laatstleden toch weer een blunder gemaakt, ja watte. Ik wist dat ik op 22 juni om half twee een afspraak had met de pedicuurster en was ik van de overtuiging dat de 22 ste van deze maand op de dinsdag viel, maar helaas dat was grondig fout. Rond kwart voor twee krijg ik op maandagmiddag telefoon of ik niets vergeten was, het was namelijk Heidi m’n pedicuurster.

Toen viel m’n frank (pardon m’n euro) dat ik verkeerd was, maar ja het was te laat om m’n fout te herstellen. Want tegen de tijd dat ik daar kon zijn, was m’n beurt natuurlijk voorbij en was de volgende reeds aan de beurt. Het ergste aan heel de zaak is dat ik nu moet wachten tot 18 juli om een nieuwe afspraak te hebben.

Pech hé, niets aan te doen, eigen schuld dikken bult. Momenteel zijn m’n nagels nog in orde, maar wat zal het binnen een kleine maand zijn. We zullen maar duimen dat de kalk niet te vlug aandikt en dat ik geen pijn moet lijden als ik schoenen aan heb.

’t Zal wel lukken zeker en zo kleinzerig ben ik nu ook weer niet. Met het weer zijn we in de goede richting aan het gaan en ik hoop dat ze niet vergeten van in de zelfde richting te blijven doorgaan.

Tragisch

Een arme drommel, die geen geld had om eten te kopen, had van iemand een lotje gekregen en bleek daarmee ook een prijs te hebben gewonnen, namelijk een eetservies voor 24 personen.

Het is prettig
om je naam gedrukt te zien.
Een boek is een boek,
ook al staat er niets in

Lord Byron

-  Heb je het al gehoord? Onze chef is gestorven.
-  Ja en ik zit al uren mijn hoofd te breken over de vraag, wie er met hem gestorven is.
-  Hoezo "met " hem?
-  Wel ja, in het overlijdensbericht stond toch: " Met hem stierf een van onze bekwaamste medewerkers."

Vandaag zaterdag was het de voorstelling van de tweede drie cd box van radio Minerva en we werden in de feesttent verwacht om twee uur deze namiddag. Dus een beetje vroeger aan de middagdis, want rond half twee dienden we zeker te vertrekken om tijdig aanwezig te kunnen zijn. Spijtig had ik geen rekening gehouden met de werkzaamheden aan de Kennedytunnel, veel automobilisten namen natuurlijk de oude Waaslandtunnel. Bij de Antwerpenaren beter bekent als de konijnenpijp.

Om de file een beetje te ontlopen nam ik het linker rijvak op de Italiënlei en hopen dat er iemand zogoed was om me voor de tunnel te laten invoegen en ja hoor zonder problemen kon ik de afdaling in de pijp aanvatten. Normaal is mijn rijstijl zo niet en heb ik het geduld om rustig m’n beurt af te wachten.

De organisatie heeft het begin van de feestelijkheden moeten vertragen, want de opkomst lag vrij laag en er waren al telefoontjes binnengekomen van mensen die in de file vast zaten. Rond drie uur nam de voorzitter uiteindelijk het woord om de aanwezigen welkom te heten en op de muziek van Antwerpen swingt mochten de aanwezigen de beentjes strekken en een dansje wagen.

Met een drankje en een hapje werd de cd verwelkomt en hopelijk heeft hij evenveel succes als de eerste, maar dat moet de toekomst uitwijzen.

Zalmlkleurige roos  Alexander



Rose roos Bonica.


Bonica roos volledig perk.

Chrysler Imperial  rode roos.

Volledig perk Chryslet imperial.

Witte roos met naam Meidiland

Donderdag laatstleden hebben we gebruik gemaakt van het mooie weer om een bezoek te brengen aan het Rivierenhof gelegen te Deurne bij Antwerpen. Ons bezoek gold hoofdzakelijk de rozentuin aldaar. Het is een prachtig aangelegde tuin met uitzonderlijk mooie rozen. Daarom deze vijf eerste foto’s en de andere komen later aan de beurt. Deze eerste beelden zijn stemmingsbeelden, later volgen de rozen in close up en met naamgeving.

Bij aankomst in Blankenberge was het eerste wat we deden, onze dorst lessen want dat waren we vergeten iets te drinken mee te nemen. Eigenlijk hadden we die file op de expresweg niet verwacht, maar enfin gedane zaken nemen geen keer en mopperen helpt ook niet.

Zoals gewoonlijk als we aan de jachthaven parkeren, stappen we altijd in café “ the Nordsea” binnen, want dat is zo wat onze stamkroeg al daar. Het was geleden van eind maart dat we er nog geweest waren, maar de uitbater doet steeds of we er gisteren nog geweest waren. Dat noem ik handelsgeest hebben.

Natuurlijk ons maagje begon ook in opstand te komen en dat valt ook niet te negeren en daarom zochten we na onze dorstlessing een restaurant op en dat is zeker geen moeilijke opdracht in Blankenberge.

Nadien een flinke strandwandeling gedaan en in het strandcafeetje aan de pier nog een flinke palm (waar Brabant trots op is) gaan drinken. Dan stilaan de terugweg aangevat naar onze geparkeerde wagen, want ondertussen was het reeds vijf uur gepasseerd en vooraleer we aan de wagen terug waren zou het ruim kwart voor zes zijn.

Voor aleer we richting Antwerpen vertrokken, nog eventjes in “the Nordsea” een sanitaire stop houden en ons Anita had plots zin in een “Dame blanche” en dan is er geen houden meer aan tot die voor haar neus heeft staan.

Op de terugweg stonden we weer in de file voorbij Zelzate en die was nog een stuk langer dan tijdens de heenweg. Met een beetje geduld geraak je daar uiteindelijk ook door en thuis gekomen, was de balans uiteindelijk positief.