JE SAIS COMMENTS

In de beginperiode van de televisie waren de meeste programma’s afgelopen rond 22h.
Nu kan men dag en nacht tv kijken.
Ze geven zelfs nog een film zo rond 03h.
Maar pak nu al die reclamespots eens weg, dan zou vandaag een tv avondje toch ook veel vroeger afgelopen zijn.
En in Amerika is het nog erger, daar krijg je om de tien minuten een reclamespot voorgeschoteld.

Nu is zo’n onderbreking soms wel heel welkom.
Je moet je plas niet ophouden tot de film gedaan is, je moet geen dorst of honger lijden want je krijgt volop de kans om te gaan bij tanken.
Op sommige zenders duren die reclameblokken zelfs zo lang dat je makkelijk nog wat klusjes kunt opknappen die tijdens de dag zijn blijven liggen.

Wat ook goed is aan de reclamespots is de trend om ze te ondersteunen met lang vergeten liedjes.
Zo heeft C&A nu een spotje met een nummer dat maar in mijn hoofd blijft hangen.
En daarom zet ik het vandaag op mijn blog.

”MY BABY MAKES HET BLUE JEANS TALK”
(1982)

D R HOOK

Toen ze een keer een naam moesten hebben voor een aanplakbiljet, bedacht Cummings 'Dr. Hook & The Medicine Show: Tonic for the Soul', geïnspireerd op de rondreizende medicijnshows van het oude Westen.

Hun allerbekendste hit is wellicht, “Sylvia’s Mother” uit 1972.
Maar ook “Baby Makes Her Blue Jeans Talk” werd bij ons goed ontvangen.

Morningside is een kleine plaats in de Amerikaanse staat Maryland.
Het valt bestuurlijk gezien onder Prince George's County.

Het lied “Morningside” dateert uit 1972.
Het is te vinden op het album: “Moods”
Het lied gaat over een oude man die eenzaam sterft en een gift achterlaat voor zijn naar de stad uitgeweken kinderen.
Het is een lied dat in mij altijd vele vragen oproept, en zo is het ook bedoeld vermoed ik.

Eén van die vragen is of alleenstaande mensen eenzamer zijn in een kleine stad dan in een grote?
”Een oude man stierf in het ochtendlicht, en niemand zag of hoorde het, iedereen keek een andere kant op, hij stierf helemaal alleen.”

Een andere vraag die het bij me oproept is, of de kunst van het geven wordt geëvenaard door de kunst van het ontvangen?
Is het niet zo dat we in veel opzichten veel meer krijgen van onze kinderen dan we in ruil kunnen geven?
Langs de andere kant vraag ik me dan weer af of mijn gift van liefde zal blijven voortleven in mijn kinderen die het op hen beurt dan weer doorgeven aan hun kinderen en kleinkinderen.

Zo weten jullie bij deze meteen dat muziek voor mij ook filosofie is.

Het kiezen uit zijn repertoire is wederom zeer moeilijk omdat ik als grote fan alles mooi vind van hem.
Of het zou ‘Craclin Rose’ moeten zijn dat me niet echt kan bekoren.

Uiteraard bezit ik zijn laatste cd ‘Home Before Dark’ waar prachtige nummers op staan.
Maar vandaag kies ik toch voor ‘My Special Someone’ uit de cd ‘Tree Chord of A opera’.
Omdat we allemaal wel één speciaal iemand hebben die diep in ons hart zit.

Zoals reeds gezegd kwam hij op 29 mei 2008 voor de 1ste keer naar België en trad toen op in het Sportpaleis in Antwerpen.
Op 9 mei kwam zijn nieuwe album ‘Home Before Dark’ uit.
Op 14 mei 2008 kwam deze album op nummer1 binnen in de The Billboard Top 200.
Het is pas zijn eerste Amerikaanse nummer 1 album.

Eind oktober verscheen een boek over Neil Diamond: ‘He is...I say’, geschreven door David Wild.

Neil diamond heeft meer dan 130 miljoen albums verkocht als singer/songwriter en daarnaast miljoenen als uitsluitend songwriter.

Op 12 januari 2009, vier dagen na zijn laatste concert, heeft Neil een afspraak met Rick Rubin.
Hij zal dan beginnen met de opnamen van zijn nieuwe album.
En rond oud en nieuw verschijnt er een dvd van zijn wereldtoernee, die door 1 miljoen mensen werd bezocht.
Waaronder ik en mijn vriendin dus bij de gelukkigen waren.

Het liedje dat ik jullie vandaag laat horen heb ik indertijd grijs gedraaid.
Het was tijdens een periode waarin ik me totaal verloren voelde.
Soms mag je nog zoveel mensen om je heen hebben maar je voelt je toch alleen op de wereld.

”But I got an emptiness deep inside
And I've tried but it won't let me go
And I'm not a (wo)man who likes to swear
But I've never cared for the sound of being alone.”

Het leek, en lijkt soms nog, of die woorden op mijn lijf geschreven zijn.

I   AMI  SAID

Was de eerste een icoon voor de holebi’s, de tweede was een wereld icoon.
Beide hadden één ding gemeen, hun liefde voor muziek.
En beide zullen erg gemist worden, zowel op professioneel als op persoonlijk vlak.

Ik kies vandaag dan ook voor een ingetogen lied van mijn groot idool
Vraag me niet waarom ik net aan dit lied denk van Neil Diamond.
Misschien omdat het een zekere droefheid uitstraalt, maar ook hoop.

”LONELY LOOKING SKY”
(1973)

Het lied komt uit de film: “Jonathan Livingston Seagull”.
Tekst en muziek werd door de master himself geschreven.

IK WENS U ALLEN EEN FIJN WEEKEND TOE!
EN BIJ LEVEN EN WELZIJN
ZIE IK JULLIE ALLEN
GRAAG TERUG OP MAANDAG.

HEEL VEEL LIEFS VAN,
PETRA

Zijn naam is minnaar, de hare minnares.
Ze spelen een gevaarlijk spel in de naam der liefde.
Een spel met de bitterzoete smaak.
Zij spelen “Forbidden Games”.

M  IRIAMM  ACEBA

Makeba brak in de jaren 50 door als jazz-zangeres.
Haar politiek activisme bracht haar in 1963 bij de Verenigde Naties, waar zij pleitte tegen de apartheid.
Ze ging in de Verenigde Staten wonen.

In 1966 won zij een Grammy voor ‘An Evening With Belafonte/Makeba’, een samenwerking met Harry Belafonte.
Een jaar later scoorde ze een wereldwijde hit met het nummer ‘Pata Pata.’

Makeba trad vijf keer in het huwelijk, de eerste keer op 17-jarige leeftijd.
Op 22 december 1950 kreeg zij haar eerste en enige kind, dochter Bongi.
Echter In 1985 stierf die dochter in het kraambed.

In 1987 deed Makeba mee aan de ‘Graceland-tour’ van Paul Simon.
In december 1990 keerde zij op uitnodiging van Nelson Mandela terug naar Zuid-Afrika.

Op 7 november 2008 trad ze nog op in het Amsterdamse Paradiso.
Drie dagen later overleed Miriam Makeba op 76-jarige leeftijd aan een hartaanval, na afloop van een antimaffiaconcert in Castel Volturno ter ondersteuning van de met de dood bedreigde antimaffiaschrijver Roberto Saviano.

Het eerste waarschijnlijk omdat ik het einde van de zomer voel naderen.
Hoewel de herfst een mooi seizoen is met een prachtig kleurenpalet, maakt het mij toch altijd een beetje triest.
Het afsterven van de bladeren aan de bomen maakt dat ik mij ook bewust wordt van het eindige.

Het tweede, het tijdsgebrek dus, komt doordat ik nog steeds ziekenhuis in en ziekenhuis uit loop om de vele onderzoeken te ondergaan wegens mijn knokenpijn.
Mijn huisdokter is een echte lolbroek.
Maar zijn geijkte uitspraak: “Zolang je pijn voelt weet je dat je leeft” is aan mij toch niet echt besteed.
En dus gaan we morgen nog maar eens op weg voor het zoveelste onderzoek.
Ondertussen moeten de huishoudelijke klusjes ook gebeuren natuurlijk.

Daarom vandaag een lied op mijn blog van mijn idool.
Een lied met een tekst die je vertelt dat ooit aan alles een einde komt, hoe mooi het ook geweest is.

”LOVE ON THE ROCKS”

HEB EEN FIJNE WEEK!
LIEFS VAN<
PETRA

Veel vrouwen bekijken hen vaak met een misprijzende blik, mannen eerder met een steelse blik, zeker als hun eega naast hen loopt.
Maar moeten we hen in feite niet dankbaar zijn?
Zouden de straten voor vrouwen niet nog onveiliger worden als er geen prostituees waren?

Edith Piaf, zelf dochter van een straatmadelief, wist in elk geval waarover zij zong in het lied:

”MARIE TROTTOIR”
(1961)

(KORTE INHOUD en, VRIJE VERTALING door, MOI)

Goede avond Marie Trottoir!
Je staat op niemand te wachten
en toch op iedereen.
Op je veel te hoge hakken
en je veel te blonde haren
en met je paraplu,
verkoop je dromen aan diegene
die liefde nodig heeft.
Je hoeft niet te praten,
je Mona Lisa glimlach
zegt meer dan genoeg.
Want in het donker moet er niets.
Maar kijk Marie,
Je hebt een groot hart.
Zo groot als een karrenwiel
Want je geeft liefde
aan de liefdelozen.
Je maakt hun dromen waar.

”LES AMANTS”
(1962)

C HARLESD UMONT

Hij schreef liedjes, soms onder een alias, voor vele artiesten.
Ondermeer voor Dalida, Gloria Lasso, Louis Mariano, Tino Rossi, Jacques Brel en Barbra Streisand.

En natuurlijk schreef hij ook voor Edith Piaf.
In samenwerking met Michel Vaucaire schreef hij in 1956 het onvergetelijke “Non, je ne regrette rien”.
Dat leidde tot meer dan 30 liedjes voor haar, waaronder de klassiekers, ‘Flonflons du Bal’ en ‘Mon Dieu’.
’Les Amants’ schreef Edith Piaf samen met Charles Dumont.
Zij kon hem ook overhalen om het samen met haar te zingen.

Na de dood van Piaf in 1963 voelde Dumont zich een tijd geheel verloren, maar hij bleef liedjes schrijven.
In 1970 begon hij aan een solo carriere.
Wie meer wil lezen over deze zanger en liedjesschrijver, kan dit door op onderstaande button te klikken.

HEB EEN FIJNE MAANDAG!
LIEFS VAN,
PETRA

De bokser Marcel Cerdan was de grote liefde van Piaf.
Cerdan was echter reeds gehuwd en hij had drie kinderen.
Piaf was zijn maîtresse.
In 1949 overleed Cerdan door een vliegtuigongeluk.
Piaf had veel moeite om haar verdriet te boven te komen.

Edith gaf zichzelf de schuld van zijn dood
Als zij hem niet had gevraagd om een vlucht vroeger te nemen, dan had hij niet in het verongelukte vliegtuig gezeten.
Haar boosheid, opstandigheid, verdriet en gemis, het zit allemaal in dit lied dat ze nooit zong zonder hem in gedachten.

LA BELLE HISTOIRE D’AMOUR
Vrije vertaling vanuit mijn losse pols