Archief

Nu ik niet meer werk zijn de zondagen nog altijd voor de kinderen, maar vrijdagavond en zaterdag zijn lege dagen nu mijn ex lief er niet meer is om ze op te vullen.

Misschien moet ik maar eens een stapje in de wereld zetten?
Misschien moet ik deze club eens een bezoekje brengen?
Het schijnt dat er het nogal plezant aan toe gaat daar!
Luister maar naar:
HERNANDO’S HIDEWAY
(1954)

ARCHIE BLEYER

Op zevenjarige leeftijd speelde hij reeds piano.
Aanvankelijk studeert hij voor electrotechnieker maar schakelt in zijn tweede jaar over naar muziekarrangeur.

In 1934 heeft hij zijn eigen muziekband en treed hij vaak op in en nabij New-York.
In de 40er en 50er jaren werkt hij ook voor radio en en televisie waar hij het orkest leidt van Arthur Godfrey’s tv programma’s.

Aan het eind van 1952 richt hij zijn eigen platenlabel op, Cadence Records.
Hij werkt daar onder meer met, Julius LaRosa, Andy Williams, Johnny Tillotson, Eddie Hodges en de Everly Brothers.
Zelf heeft hij een hit met ‘Hernando’s Hideaway’ en ook een kleine hit in 1956 met ‘Ghost The Rockin'’.

Archie Bleyer overleed op 20 maart 1989 in Sheboygan, Wisconsin.
Meer lezen…klik op onderstaande button

(Leuk weetje)
Hernando's Hideaway werd ook een bijnaam voor de rokers ruimte voor de Britse parlementsleden in het Lagerhuis.

En dat bracht mijn gedachten naar vroeger, naar mijn eigen kinderspeeltijd.
Wij waren echte straatratten en onze ouders hadden naar ons niet veel omzien.
Dat kon ook nog perfect want in de buurt waar ik toen woonde waren nog heel veel velden, boomgaarden en weiden en reed er amper een auto over de kasseiwegen.
Even later dan rezen de villa’s als paddestoelen uit de grond, hun eigenaren waren bijna allemaal mensen die gevlucht waren uit het toenmalige Kongo.
Maar net op dat moment verhuisden wij naar een andere buurt.

Maar ik moest door het gejoel van mijn huidige buurtkinderen even denken aan mijn eigen vriendjes van toen.
Waar zou Elza en haar zus Philomene nu zijn? Zou mijn grote vriendin, Charlotte, toen reeds 30 jaar oud maar kinds in haar hoofd, nog leven?
Zou Walter, net als zijn vader motorcrosser geworden zijn?
En wat is er van Herman geworden die nooit ‘belleke trek’ kon meespelen omdat hij te dik was om vlug te kunnen gaan lopen?
En hoe zou het met Esmeralda zijn, wiens ouders op de kermis stonden met een draaimolen?

Dat schoot er op die mooie lentedag van gisteren allemaal zomaar plots door mijn hoofd.
En dat bracht mij meteen ook bij mijn lied van vandaag.
Een lied dat ik als kind bij ons thuis heel vaak heb horen spelen, een lied ook dat toen al dezelfde vragen stelde die ik me gisteren ook stelde.
Luister maar naar:

HEART OF MY HEART
(1953)

Hun grootste hits waren, “It’s No Sin”, Many-Splendored Thing", "Three Coints in the Fontain", "Stranger in Paradise", "Dream", "Tell Me Why", " Shangri-la”, “Woman in Love "," Perfidia ", en "Sincerely".

De originele leden die verantwoordelijk waren voor deze sucsessen waren, Al Alberts , Dave Mahoney, Lou Silvestri, and Rosario "Sod" Vaccaro.
Alberts, de oprichter en leadzanger van de groep verliet de The Four Aces in 1956 om het te maken als solist, maar haalde nooit de hitlijsten.

(Merkwaardig is)
In 1948 vormde Bill Haley ook een groep genaamd, The Four Aces.
Zij zongen Country en Western.
Met deze groep nam Haley zijn eerste single op.
De groep stopte in 1949 en Haley ging naar The Saddlemen, dat later Bill Haley & His Comets zou worden.
Meer lezen over deze zanggroep…klik op onderstaande button.

We komen aan de revalidatie zaal en daar zinkt mij meteen al de moed in de schoenen wanneer ik die pijnlijke kreten hoor van de talrijke aanwezigen die opnieuw moeten leren stappen na een operatie of ongeval.

De dokter heeft instructies gegeven om me anders te leren stappen teneinde mijn heup te ontzien.
Telkens ik mijn linkerbeen vooruit zet moet ik tegelijk mijn linkerheup naar achter zwenken. Dus een zwierbeweging met mijn kont maken.

Ik oefen dapper maar het is niet zo evident om na 58 jaar, minus de maanden in de wieg, plots anders te moeten stappen.
Wanneer ik mezelf in de spiegel bezig zie krijg ik de slappe lach. Ik lijk wel een gans!
Ik ontwikkel een zwierige wiebelpas waar ik zeker nog bekijks ga mee oogsten.

Na een uurtje dapper oefenen doet mijn heup nog altijd evenveel pijn en bovendien heb ik nu ook nog steken in mijn zij en protesteert m’n rug heftig!
Maar dat mag de pret niet drukken want dit alles gaf me toch maar weer inspiratie voor mijn lied van vandaag:

WALK  LIK E AN  EGYPTIAN.
(1986)

THE BANGLES

Oorspronkelijk opereerden ze onder de naam The Colors, later dat jaar werd dit The Bangs, om uiteindelijk in 1982 The Bangles te worden.

In 1984 verscheen het eerste album ‘All Over The Place’ met een eerste bescheiden hitje, Going Down To Liverpool.

Het tweede album ‘Different Ligh’t is echter de doorbraak.
De single Manic Monday, die gecomponeerd werd door Prince, was een wereldhit.
Met de single ‘Walk Like An Egyptian’ deden ze dat succes nog een keer over, ook dat nummer stond wereldwijd op nummer 1.
Met het album, Everything uit 1988, scoren ze nogmaal met de hitsingle ‘Eternal Flame’.

The Bangles waren de eerste meidengroep waarvan de leden zelf hun instrumenten bespeelden.

En met wat kan ik het beter vervangen dan door een lied van mijn groot idool, Edith Piaf!

Een lied over een alles overheersende liefde.
Een liefde waarbij je niemand anders nodig hebt dan hem.
Waarbij je bereid bent alles en iedereen op te offeren.
Waarvoor je zelfs wil sterven.
Zolang hij maar bij je is.
Zolang hij je maar lief heeft
Luister maar naar:

HYMNE À L’AMOUR
(1949)

De tekst van Hymne à l’amour werd geschreven door Piaf zelf.
De muziek is van Marguerite Monnot.
Zij zong het voor het eerst in 1949 toen ze optrad in het Cabaret Versailes, te New York.

Edith schreef het lied voor de liefde van haar leven, de bokser, Marcel Cerdan.
Hij was gehuwd en hun liefde moest zoveel mogelijk geheim blijven.

Op 27 oktober 1949 zou Cerdan Piaf vervoegen in N.Y. maar het noodlot besliste anders.
Cerdan kwam in een vliegtuigongeluk terwijl hij onderweg was naar Piaf.
Het leven zou nooit meer hetzelfde zijn voor haar.
Ze verweet zichzelf dat zijn dood haar schuld was omdat ze er op had aangedrongen dat hij vroeger zou komen dan oorspronkelijk gepland.

Ook inspireerde het lied Jean paul Civeyrac tot het maken van de film, ‘Toutes Ces Belles Promesses’.
Het werd ook vertaald in het Engels als,‘If You Love Me, Really Love Me’.
Die engelse versie zou een grote hit worden voor Shirley Bassey in 1954.
Maar ook Dorothy Squires and Kay Starr hebben het met succes gecoverd.

Toen ik zijn blog bezocht (wat ik vaak doe en wat zeker de moeite waard is voor iedereen die graag poëzie leest) weerklonk er een lied dat ik langetijd niet meer gehoord had.
Een lied waarbij de haren op mijn armen rechtop gaan staan van ontroering.
Een lied waar zoveel heimwee en weemoed doorklinkt dat het je wel moet treffen.
Keer op keer en telkens opnieuw heb ik het afgespeeld en ik krijg er niet genoeg van.
Daarom zet ik het vandaag op mijn blog, want ik meen dat het niemand onberoerd zal laten.

Het lied werd al door vele verscheidene zangers vertolkt waaronder ook Heintje en Helmutt Lotti.
Maar er gaat voor mij niets boven de uitvoering van deze zanger met zijn unieke en prachtige stem.
En daarom krijgen jullie deze versie te horen.
Geniet van:
THOSE EVENING BELLS
(1828)

IVAN R EBROFF

Ivan Rebroff werd geboren als Hans Rolf Rippert op, 31 juli 1931 te Berlijn.
Hij had een Russische moeder en een Duitse vader en groeide op in Belzig en Halle (Saale).

Hij studeerde aan de Hochschule für Musik und Theater Hamburg.
Vooral bekend was hij vanwege zijn uitzonderlijk grote bereik van vierenhalve octaaf (met gebruik van falset)

Hij trad meestal op in Russische folkloristische kledij.
Hij zong vaak een repertoire met een Russisch-folkloristische inslag, maar ook populair, opera, operette en musical.
De rol van Tevje in Fiddler on the Roof was een van zijn eerste succesrollen.

Ivan Rebroff overleed op 27 februari 2008 na een ziekbed van twee weken.
Hij werd 76 jaar.

‘Evening Bells’ is een populair Russisch lied geschreven in 1828 door Ivan Kozlov en Alexander Aljabjev.
De tekst is gebaseerd op een Russische thema vers van, Thomas Moore. En ook het gedicht is de moeite waard, daarom zet ik het hieronder.

Those Evening Bells
(The Bells of St. Petersburgh)

Those evening bells!
Those evening bells!
How many a tale
their music tells,
Of youth and home
and that sweet time
When last I heard
their soothing chime.

Those joyous hours,
are past away
And many a heart,
that then was gay.
Within the tomb
now darkly dwells,
And hears no more
those evening bells.

And so 'twill be
when I am gone:
That tuneful peal
will still ring on,
While other bards
shall walk these dells
And sing your praise,
sweet evening bells!

(Thomas Moore)

En daar stond ik dan!

Fietszakken natuurlijk te klein en mijn fietsrekker vergeten.
Dan maar de hulp in geroepen van mijn lieve vrienden die meteen bereid waren om die lompe zware doos bij mij thuis af te leveren.
Heel erg hard bedankt daarvoor!

Op de terugweg reed ik voorbij het park in mijn buurt en besloot om daar een wandelingetje te maken.
Mijn beetje luie aard vertelde me dat het heerlijk is om te mogen genieten van andermans hard tuinlabeur, want overal waren er tuinmannen noest aan het werk.
Ik snoof met veel plezier de geur op van pas afgereden gras en merkte dat her en der de bloemen dapper hun kop opstaken.

En Petra zou Petra niet zijn als er allengs bij het aanschouwen van dit natuurlijk wonder geen liedje in haar hoofd begon te spelen.
En dat lied deel ik graag met jullie.
Geniet van:
DE KROKUS EN DE HYACINT
(1957)

TOM MANDERS

Al jong bleek zijn talent voor tekenen.
Hij volgde de ULO, en volgde daarna een driejarige avondcursus Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten in Den Haag.
Manders was onder andere actief als reclameschilder en ontwerper van affiches.
Later ontwierp hij ook decors voor toneel en cabaretvoorstellingen.

Toen hij van de VARA de uitnodiging kreeg iets voor tv te doen, liet hij het café nabouwen in de studio, en startte een succesvol televisieprogramma dat enkele jaren te zien zou zijn.
Tussen 1956 en 1962 werkte Manders samen met organist Cor Steyn ("meneer Cor Steyn") voor het programma “De Showboat”.
Samen waren zij verantwoordelijk voor nummers als “Twee motten”, “M’n volkstuintje”, Als ik wist dat je zou komen”, “Bij de marine” en “Figaro.”

In 1967 won hij een Zilveren Roos, en begon hij een nieuw programma, ‘Bij Dorus op schoo’t.
Legendarisch en ontroerend is de scène van 18 november, met het driejarige meisje Corrina Konijnenburg dat “Poessie Mauw” eindeloos blijft zingen.

In 1971 kwam Dorus nog één maal terug op de tv tijdens een programma met een verborgen camera, waarbij hij mensen de stuipen op het lijf joeg als wassen beeld in ‘Madame Tussauds’.
In hetzelfde jaar had hij nog een hit met "In de hemel is geen bier".

Begin februari 1972 kreeg Manders een auto-ongeluk.
In het ziekenhuis werd geconstateerd dat hij kanker had.
Drie weken later, op 26 februari 1972 stierf Manders in Utrecht aan een hartaanval.

Ik schreef het al vaker, ik ben een vrouw van mijn tijd.
Geboren in een zelfbewuste generatie.
Wij maakten dat we alles onder controle hadden, ons liefdesleven, onze vruchtbaarheid en onze carrière. Zelfs ons stervensuur willen we zelf kunnen bepalen, al zal dat nog wat strijd vergen, maar we zijn toch al halfweg.

Waar we echter geen vat op hebben is het stervensuur van onze geliefden, of het noodlot zeg maar.

Hoe kom ik nu bij dit alles? Wel…

Achttien maart is de verjaardag van de vader van mijn kinderen.
En hoewel mijn geheugen lamentabel is, er zijn data die in mijn herinnering gebrand staan, zoals ook deze dag.
Net zoals op onze huwelijksdatum stel ik mezelf dan allerlei vragen..
..Hoeveel kinderen zouden we gehad hebben? We wilden er minstens drie.
..Hoe zou het zijn om samen op pensioen te zijn?
..Zouden we na al die jaren nog van elkaar genieten, of zouden we elkaar kotsbeu zijn?..Zouden we uberhaupt nog bij elkaar zijn?
Allemaal overbodige vragen weet ik, maar ik kan het niet helpen ze te stellen.

Ik herinner mij nog zoveel grote en kleine dingen van hem.
Zo weet ik nog perfect wat zijn lievelingsmuziek en favoriete zangers waren.

In de eerste plaats hield R. van klassieke muziek, opera en operette. Het is dan ook mede dank zij hem dat die liefde ook voor mij weer opflakkerde.
Maar ook populaire muziek kon hem bekoren, al was hij daar zeer selectief in.
Enkele van zijn favoriete zangers waren o.a: Harry Belafonte, Nath King Cole, Solomon King, Dinah Washington, Gladys Knight, met aan de top, Jerry Vale.

Van kleinkunst hield hij ook heel erg veel, met Boudewijn De Groot en Willem Vermandere voorop.
Die laatste puur als de rechtgeaarde West Vlaming die hij was.

Ons huwelijksfeest was an sich geen echt feest maar eerder een gezellig uitje met enkele familieleden en goede vrienden.
Maar er was wel die eerste, o zo innige, dans op een lied dat zoveel beloften inhield.
En daarom, om alle mooie momenten die geweest zijn, om al die gemiste mooie momenten, vandaag dat bewuste lied op mijn blog.
Ik geef jullie een stukje van mijn ziel met:

ETERNALLY
(1968)

JERRY VALE

Als jonge knaap verdiend hij zijn zakgeld door schoenen te poetsen in een kapperszaak.
Daarbij zingt hij steeds en zijn baas vind hem zo goed dat hij betaald voor zijn muzieklessen.
Daarop begint hij met zingen in de musicals die zijn middelbare school opvoert en in lokale clubs.
Op die manier kwam Paul Insetta, tekstschrijver en manager van Guy Mitchell, op zijn weg.
Die bood hem een contract aan, veranderde zijn naam in Jerry vale en zou hem vele jaren begeleiden.

Het gevolg is bekend, Vale scoorde de ene hit na de andere.
Met zijn mooie hoge tenor stem drukt hij zijn stempel op de jaren ’50 en ’60.
Het wordt een parade van Italiaans-Amerikaanse favorieten als "Innamorata (Sweetheart)", "Volare", "Amore, Scusami, "en zijn handtekening lied," Al Di La ".
In 1962 scoort hij een grote topper met “I Have But One Heart”. Een jaar later doet hij dit nog eens over met, Arrivederci Roma.
In 1968 dan, zet hij het thema uit “Limelight” van Charlie Chaplin op zijn album: “You don’t have to say you love me”.

In 1990 speelt hij een filmrol als zichzelf in de film, “Good Fellas” en in 1995 doet hij dat nog eens in de film, “Casino”.

Jerry Vale woont met zijn vrouw Rita, waarmee hij reeds veertig jaar gehuwd is, in Palm Desert, Californië.
Hij treedt nog altijd op.

Dus ga ik het kort houden vandaag.
Ik schrijf morgen wel dubbel zoveel dan, want ik weet nu al dat ik dan stijf ga staan van de knokenpijn.
Maar wat je vandaag doet moet je morgen niet doen, zei ons bomma altijd, en zodoende ga ik aan de slag.

Bij een werkende Petra hoort een swingend muziekje en dus kunnen jullie vandaag luisteren naar:
SUCH A NIGHT
(1974)

R ICKY G ORDON

Ricky Gordon werd geboren als, Eric de Clerck te Brugge en is een Vlaamse zanger.
Hij begon als rockzanger, schakelde toen over naar Nederlandstalig werk om uiteindelijk toch succes te kennen met de rocksong "Such A Night", een lied dat ook gezongen werd door o.a Shakin’ Stevens en Elvis Presley.

Enkele van zijn bekendste nummers zijn: "Vlinder van een nacht" (1970), "Heimwee naar jou" (1970), "Lieg nooit meer" (1971), "Morgen" (1972), "Hamburg" (1972), "Monika" (1973) en "Ik droom van jou" (1973).

That’s all folks!
Wie meer weet te vertellen over deze zanger mag het mij altijd doorzenden of hier in een reactie neerpoten.

En dan ontmoet ze hém…

Hij, die man waarmee ze kan praten, lachen en huilen…
Hij, die naar haar luistert en haar troost…Hij, die net als zij vecht tegen hun verboden verlangens…Omdat ze beide weten, dit is verkeerd!’

Maar wat baten rede en verstand wanneer twee harten en twee lichamen elkaar’s verlangen toeschreeuwen?
Wat baat het dat je sterk bent wanneer al je zinnen zwak blijken te zijn?
Wanneer de gevoelens zo aanschouwelijk worden zodat de rede er geen vat meer op heeft?

Welke keuze ze ook maakt, ze voelen beide verkeerd aan.
Eens of anders blijft ze gebroken achter.
Uiteindelijk rest haar slechts één vraag: ‘Laat ik mijn tranen nu vloeien, of spaar ik ze op voor later?’

En om al dat vandaag nog eens een keer dit lied op mijn blog:
FORBIDDEN GAMES
(1963)

M IRIAM M ACEBA

Omdat ik dit lied al eens een keer liet horen op mijn blog, verwijs ik jullie graag door voor meer info over deze zangeres. Klik op onderstaande button

Vicente Gomez publiceerde het en speelde het in de Hollywood film “Blood en Sand” uit 1941 met in de hoofdrollen, Tyrone Power en Rita Hayworth.
En zodoende werd ook het auteurschap van het lied automatisch aan hem toegeschreven.

Narciso Yepes wordt dan weer op zijn beurt aangewezen als auteur door de film “Jeux Interdits” uit 1952 van Rene Clement.
Het is deze film waaraan het lied zijn wereldwijde faam te danken heeft.

Het verhaal wil dat Yepes dit stuk op zevenjarige leeftijd componeerde voor zijn moeder.
Maar ook dat is zeer betwistbaar.

Het lied blijft dus mysterieus.
Net zo mysterieus als de spelers van verboden liefdesspelletjes.

HOU HET HOOFD KOEL
EN DE VOETEN WARM!

Geluk

Geluk is geen kathedraal
Misschien een klein kapelletje
Geen kermis luid en kolossaal
Misschien een carrouselletje
Geluk is geen zomer van smetteloos blauw
maar nu en dan en zonnetje
Geluk dat is geen zeppelin
't is hooguit 'n ballonnetje.

(Toon Hermans)

MET HEEL VEEL LIEFS,