Categorie: OLDIES

”Langharig werkschuw tuig”.
”Het ultieme bewijs dat de duivel onder ons was en de jeugd in de vernieling stortte”.
Hel en verdoemenis!

Dat zeiden de nonnen uit het internaat waar ik mijn jeugd doorbracht over de bands waar wij, jonge meisjes, wild van waren.
En dan hadden ze het in de eerste plaats over The Beatles en The Rolling Stones.

Nou ja, wild?
Zelf konden die twee groepen mij niet echt bekoren. Het zou pas twintig jaar later zijn dat ik hun muziek een beetje kon appreciëren.
Maar wild? Nee, dat ben ik nooit van hen geweest.
Ik hou meer van zeemzoete romantische muziek.
C’est la differance qui fait la vendu, n’est pas?

Daarom zullen jullie wellicht verbaasd zijn over mijn liedje van vandaag.
Je kunt het lied niet echt typerend noemen voor de groep. En het is me ook niet om de melodie te doen want die moet je ver gaan zoeken.
Het is de tekst die me aanspreekt. Want ik had heel graag moeder-overste haar smoeleke gezien als we dit plaatje zouden hebben gedraaid. Het kwam helaas te laat, en daarbij, we zouden niet eens de kans gekregen hebben om het op de platendraaier te leggen.
Luister maar naar:

FARAWAY EYES
(1978)

Maandag 14 februari is het Valentijn. Of Lievekesdag zoals men het ook wel noemt.
Het is een traditie die is komen overwaaien uit Amerika. Kassa, kassa! Want elke geliefde verdiend op die dag een geschenk. Zo wil althans de traditie vandaag. Want zo was het oorspronkelijk niet bedoeld. Dat heeft de commercie ervan gemaakt en slaat daar gretig munt uit.

Nu ja, die speciale dag om je geliefde eens extra in de watten te leggen mag er zijn voor mij hoor. Maar ik ben wel van mening dat wanneer je van iemand houdt, je dat elke dag kunt tonen. Er zijn tal van kleine attenties die geen cent kosten en waarbij je toch je liefde laat blijken.
En zoals mijn "adoptiezus" (inside joke) ook al opmerkte, wanneer je partner ziek is en je verzorgt hem/haar zonder morren dag en nacht, dan is dat een grotere blijk van liefde dan de duurste diamant.

En wat te denken van een liedje?
Er zijn ontelbare liedjes over liefde. Liedjes waarin de liefde wordt bezongen in al haar facetten. In een lied wordt de liefde keer op keer op een voetstuk geplaatst.

En welk lied zou ik beter kunnen kiezen voor Valentijn, dan deze mooie ode aan de liefde zelf.
Luister en geniet van:

LOVE IS A MANY SPLENDORED THING

ODE AAN DE LIEFDE

Met Valentijn in aantocht…en nu we lopen te verkleumen van de kou…misschien het goede moment om wat Zuiderse warmte en Latijns temperament op jullie los te laten.

En ook aan dit liedje hangt voor mij weer een herinnering vast.
Een herinnering aan een zwoele zomeravond…aan een bar “Cactus” genaamd, toen eigendom van, Johnny White.
…Aan een Portugees trio en een zangeres met prachtige stem dat in die bar speelde.
…Aan Bruno, een Burgerlijk Ingenieur met wie ik daar toen danste en….
Maar nee, meer ga ik niet aan jullie neus hangen!
Maar het is fijn om weer terug te denken aan die mooie periode in mijn leven telkens wanneer ik dit liedje hoor.

De titel van het lied (vrij vertaald) betekent zoveel als: “Kies mij, laat mij jouw uitverkorene zijn” of ook nog: “Wees eerlijk met mij”.
En met Valentijn in mijn achterhoofd en de hopeloze romanticus die ik ben, zijn dat woorden die ik graag nog eens wil horen fluisteren in mijn oor.
Luister en geniet van:

SABOR A MI

Eydie Gorme werd geboren als, Edith Gormezano, op 16 augustus 1931, in The Bronx, New-York, USA.
Haar ouders waren Sefardische joodse immigranten, haar vader uit Sicilië en haar moeder uit Turkije.
Zij staat bekend om haar vertolkingen van , Latin pop , big band , swing en traditionele popmuziek.
Ze heeft talrijke onderscheidingen verdiend waaronder, een Grammy en de Emmy.
Gorme heeft zich teruggetrokken in2011.

HET TRIO:

Los Panchos zijn een internationaal bekend bolero trio. Hun oorsprong ligt in Puerto Rico, Mexico. Zij ontmoeten elkaar echter voor het eerst in New-York City, USA, in 1944.
Elk lid van Los Panchos speelde gitaar en zong.

Zij bereiken hun roem door het zingen van romantische liedjes in Latijns-Amerikaanse stijl.
Zij verkochten miljoenen exemplaren van hun albums.
Zij verschenen ook in om en nabij 50 films, vooral in de “Gouden Eeuw” van de Mexicaanse cinema.
Zij worden nog steeds beschouwd als een van de top trio’s aller tijden.

HET LIED:

Als ik me niet vergis werd “Sabor a Mi” geschreven door Alvaro Carillo, een populaire Mexicaanse componist, en stamt het lied uit de jaren dertig. Alvaro schreef in zijn kortr leven ( hij stierf op 47-jarige leeftijd in een auto ongeval) meer dan 300 songs.

Het lied werd een werelwijde hit en hoewel het sindsdien vertolkt wordt door een onnoemelijke resem van artiesten, is het lied waarschijnlijk het meest bekend door, Luis Miguel.

Het lied inspireerde ook tot een film met eenzelfde titel, gespeeld door Jose Jose en geregisseerd door Rene Cardona.

“Soms is het leven als een poppenkast, en lijkt het net alsof ik niet meer in mijn sokken pas”.
Dit is een zinnetje uit een kinderliedje. Maar het lijkt soms ook nu nog van toepassing op mij. Dan lijkt het net alsof ik aan een draadje hang waar anderen naar hartelust aan trekken.
En die gedachte gooit mij weer even jaren terug in de tijd.

Mijn vroegste herinnering gaat terug naar een film die ik samen met pa zag in de cinema. Namelijk, “Lili”. Met Leslie Caron en Mel Ferrer in de hoofdrol.
Ik moet toen amper vier of vijf jaar zijn geweest en was natuurlijk gefascineerd door het poppenkast spel.
Pas vele jaren later toen de film werd uitgezonden op tv begreep ik waar het werkelijk om ging.
Een man die mensen haat door de teleurstellingen die ze hem bezorgt hebben en zich verschuilt achter zijn poppenkast poppen om zijn ware aard te tonen En een radeloos en dakloos plattelands meisje dat aan zelfmoord denkt en gered wordt door diezelfde poppenkast speler.

Liefde en teleurstellingen, het hoort bij het leven!
Na elke teleurstelling in de liefde moet je jezelf weer heruitvinden. Jezelf weer open durven stellen voor een nieuwe liefde. Een liefde waarvan je niet weet of ze blijvend is.
Maar dit niet doen zou betekenen dat je ook de mooie momenten aan je laat voorbij gaan.
En zodoende voel ik me soms een marionet waarbij anderen de touwtjes in handen hebben.

En om die kakofonie van losse gedachten die door mijn brein flitsen een beetje muzikale ondersteuning te geven, vandaag dit liedje op mijn blog.
Ik hoop dat jullie, om welke reden dan ook, genieten van:

HI  LILI  HA  LO
(1952)

Wie het originele fragment uit de film eens wil bekijken...kan dit door op onderstaande button te klikken.

Hoe betrouwbaar is een belofte van eeuwige liefde? En hoe betrouwbaar is iemand die die belofte verbreekt? Zijn mensen ooit echt in een situatie waarin zulke belofte van eeuwige liefde kan worden gemaakt?
Misschien maken we die belofte wel te vaak, te snel, te onnadenkend.

Liefde en trouw zijn stevige en noodzakelijke fundamenten.
Maar wat met de emoties? Wat met conflicten?
Zijn die altijd wel op te lossen door de liefde voor elkaar? Vinden we wel altijd troost bij onze geliefde?

Misschien laten we ons wel te vlug inpakken door al die mooie beloftes.
En misschien vluchten we daarom wel weer in de armen van een ander. Iemand met nog mooiere beloftes die ons nog een keer verblinden.

Maar gelukkig voor sommigen onder ons staat er af en toe een oprecht iemand klaar die jou kan troosten wanneer je geluk aan scherven ligt.
En over zulk iemand gaat mijn liedje van vandaag.
Luister maar naar:

MY LITTLE LONELY ONE
(1961)

In maart van dat jaar kwam hun eerste single uit, "Little Lonely One", die een lokale hit werd in New York.

De opvolger, "A Little Bit of Soap" werd een nationale hit in de Verenigde Staten.
Hoewel ze daarna nog vier singles uitbrachten, bleef "A little bit of soap" de enige hit voor The Jarmels.

Dit nummer werd ook vele malen gecoverd door verschillende artiesten, onder meer door, Tom Jones.
En in 1978 behaalde de versie van de Engelse popgroep ‘Showaddywaddy’ de top-5 in Groot-Brittannië,

De laatste single van de Jarmels was "Come on girl" uit 1963.
De groep ging nog een aantal jaren door, met wisselende bezetting.

(Bron: The Encyclopedia of Popular Music by Colin Larkin)

Zoals ik met kerst een traditioneel mens ben, zo ben ik dat ook met oud en nieuw.
En zoals ik ontroerd ben bij het voor mij ultieme kerstmislied, zo ben ik evenzeer ontroert bij deze nieuwjaars song bij uitstek.

Het is een gedicht en lied van de Schotse dichter Robert Burns.
Traditioneel wordt het lied gezongen bij de overgang van het oude naar het nieuwe jaar, in Schotland.
Maar ondertussen is deze traditie overgenomen in de engelstalige landen door de imigratie van de Schotten.

De zangers staan daarbij in een kring.
Tijdens het eerste couplet houden zij elkaars hand vast. Bij het tweede worden de armen in elkaar gehaakt en bij het derde beweegt de kring zich achtereenvolgens naar binnen en naar buiten.
Heel wat tradionele gebeurtenissen hebben we overgenomen van de USA. Denk maar aan Valentijn of aan Halloween.
Wel, voor mij mag deze mooie traditie dan ook overwaaien naar hier.

De titel van het lied zou je kunnen vertalen als: “Lang geleden” of “Vervlogen tijden”.
En om afscheid te nemen van het oude, en het nieuwe te verwelkomen, vandaag dit lied op mijn blog.
Ik hoop dat jullie genieten van:

OLD LANG SYNE

PROOST
OP

Een groot succes is mijn muziekblogje niet in blogland. Hooguit een vijftal trouwe bezoekers en luisteraars die ook de moeite nemen om te reageren.
Waarom ga ik er dan nog mee door, vraag ik mij vaak af? Waarom doe ik nog de moeite?
Want makkelijk is het niet meer nu ik nog maar heel weinig zie.
Maar buiten het feit dat ik het zelf nog altijd leuk vind, weet ik door ons Maria ook nog waarom...

...In uitgesteld relais keek ik op haar aanraden naar een reportage van: Koppen XL.
Het ging over Alzheimer patiënten en hoe ze zich elk populair liedje herinnerden, ook al was ondertussen al het andere uit hun geheugen gewist.

In Groot-Brittannië heeft men daar speciaal ‘geheugenkoren’ voor opgericht. Vijfentwintig in totaal ondertussen.
Want uit onderzoek blijkt dat muziek het dementieproces afremt.

En dat alleen al is een goede reden om met mijn muziekblogje verder te gaan!
Want mocht ik ooit Alzheimer krijgen, dan ga ik mij vast al die mooie liedjes herinneren waar ik zo van hou.
Dan ga ik me zeker Edith Piaf en Neil Diamond herinneren.
Of al die andere songs die gerelateerd zijn aan een of ander moment uit mijn leven.
En wanneer een van jullie door die vreselijke ziekte getroffen wordt…God behoede… wel, heel misschien herinneren jullie je dan Petra en haar Memorylane-blog nog wel…en zo wordt deze blog toch onsterfelijk.

Ik hoop dat ik me ook dit lied ga herinneren.
Omdat het mij zal doet denken aan al mijn vrienden.
Aan hoe jullie mij steunden in die moeilijke dagen. Me steeds door schouderklopjes, woorden en daden moed gaven om door te gaan.
En als we ooit samen in het rusthuis belanden, getroffen door die vreselijke ziekte, misschien zingen we daar dan wel hand in hand, dit lied dat ik vandaag aan jullie opdraag:

YOU NEVER WALK ALONE
(1976)

LEE TOWERS

Leendert Huyzer, beter bekend als, Lee towers, werd geboren op 23 maart 1946 te, Bolnes, Nederland.
Zijn ontdekking in 1975 met “It’s Raining in My Heart” dankt hij aan Willem Duiys.
Die presenteerde hem als, de zingende kraanman uit Rotterdam, in zijn radio programma, Muziekmozaiek.
Oorspronkelijk is dat een een nummer gecomponeerd door de zanger van The Outsiders, Wally Tax.
De volgende single, "You'll Never Walk Alone", wordt Towers' grootste hit en staat wekenlang hoog in de top-10.

In 1980 geeft Lee zijn eerste grote concert in De Doelen te Rotterdam, een unieke prestatie voor die tijd. In 1981 volgde een concert in een uitverkocht Carré.
Daarna waagde hij de stap naar Ahoy in 1984 waar hij zelfs tweemaal de 'zaal' vol kreeg.

In latere jaren volgden er nog vele concerten en shows in Ahoy, waarbij hij ook duetten zong met onder andere Anita Meyer.
Hij speelt in 2003 ook mee in de i Nederlandse jeugdfilm “Sinterklaas en het Gevaar in de Vallei” van regisseur Martijn van Nellestijn.

De stad Rotterdam heeft hem in 1990 de Erasmusspeld toegekend en in 2000 de Wolfert van Borselenpenning.
In 2006 ontving Towers de Society Award tijdens de uitreiking van de Society Awards in Amsterdam.

HET LIED:

De muziek van “You Never Walk Alone” werd cecomponeerd door Richard Rogers. De lyrics zijn van Oscar Hammerstein II.
Het lied werd oorspronkelijk gemaakt in 1945 voor de musical “Carousel”.
Ondertussen werd het ontelbare keren gecoverd door verscheidene artisen zoals o.a.: Frank Sinatra, Judy Garland, Mario Lanza, Doris Day, Elvis Presley, Bob Dylan, Gary & the Pacemakers…en nog vele andere.

THERE ALWAYS WILL BE MUSIC.

Op sommige momenten zou ik graag ergens anders willen zijn. Weg van hier waar de herinneringen langs alle kanten op me afkomen.
Kunnen wegvliegen als een vogel. Je vleugels spreiden en alle zorgen achter je laten…. Het moet heerlijk zijn.

Helaas, het is enkel mogelijk in dromen.
Maar dat ik niet alleen sta met die verlangens bewijst dit lied dat ik vandaag laat horen.
Luister maar naar:

SNOWBIRD
(1970)

ANNE MURRAY

Na de ingetogen sfeer van lerstmis, en zo net voor het feestgedruis van nieuwjaar, opteer ik voor een alternatief tussendoortje.

Het is vele jaren geleden dat ik nog naar de nachtmis ben geweest. Meer bepaald van toen ik nog verplicht werd om te gaan door de nonnen van het internaat.
En toen men op het nieuws een flash liet zien van de voorbije nachtmis, voorgezeten door bisschop Leonard, wist ik meteen ook weer waarom ik niet meer ga.
Ik vind het zo hypocriet zijn, maar vooral heel saai.

Dan zijn die gospeldiensten toch van een heel ander kaliber!
Heel meeslepend, ook al ben je niet gelovig.
Zo’n gospelkoor zingt met gans zijn ziel en lichaam. Opgewekt en vrolijk.
Moest men bij ons zo de mis opdragen, er zou volgens mij heel wat meer volk in de kerk zitten. Je preveld dan als vanzelf: “Praise the Lord”.

En om jullie duidelijk te maken van wat ik bedoel, vandaag zo een voorbeeld van die gospel op mijn blogje.
Luister en geniet van:

O HAPPY DAY

Het koor zingt zowel gospelliederen, a cappella muziek en grote werken met orkest uit een uitgebreid repertoire, verspreid over vijf eeuwen.
Zij zijn niet verbonden aan een kerk, zoals meestal gebruikelijk is bij dit soort van koren.

Zij traden reeds op in Frankrijk, Italie, Duitsland en Nederland.
Alom geprezen werden zij voor hun uitvoering van Bach's Matthäus Passion gevolgd door een even goed ontvangen Monteverdi Vespers.

Maar ook het lichtere genre is hen niet vreemd en zij brengen dan ook graag entertaiment muziek. Zo toerden zij onlangs met liederen van Bernstein.

Met kerstmis is er voor mij slechts één lied dat de kerstsfeer volledig weergeeft.
Er is voor mij tevens ook maar één zangeres die het met zoveel gevoel brengt, dat het mij na al die jaren nog steeds kippenvel bezorgt wanneer ik er naar luister.

De oorspronkelijke tekst van het lied werd geschreven in Oostenrijk door de priester Joseph Mohr.
De melodie werd gecomponeerd door de Oostenrijkse Franz Xaver Gruber.

Het originele manuscript is verloren geraakt.
Maar in 1995 ontdekte men een manuscript in het handschrift van Morh, dat gedateerd is van 1816.
Ook doen verschillende verhalen de ronde over het ontstaan van het lied.

Het lied werd voor het eerst uitgevoerd op 24 december 1818 in de Nikolaus-Kirche in Oberndorf , Oostenrijk.
Het is vertaald in meer dan 44 talen en het is opgenomen door meer dan 300 vertolkers.

Wetenswaardigheidje: Tijdens de kerst wapenstilstand van 1914 werd het lied gelijktijdig gezongen in het Frans, Engels en Duits door de troepen.
Het was immers een van de weinige kerstliederen dat de soldaten aan beide zijden van de frontlinie kenden.

Vandaag dus op mijn blogje, het ultieme kerstlied bij uitstek.
Ik geef jullie:

SILENT NIGHT NIGHT.

BY

MAHALIA JACKSON