Categorie: OLDIES

Het is vandaag Allerzielen en dat is de dag waarop we onze dierbare overledenen herdenken.
Maar we hebben die speciale dag heus niet nodig want onze dierbaren leven alle dagen verder in ons hart en zullen nooit vergeten worden.
En een mooi gezegde daarbij is: Zolang jij aan me denkt zal ik nooit dood zijn. En zo is het maar net, toch!

Maar op een speciale dag als deze hoort een speciaal lied.
Mijn lied van vandaag is een Frans strijdlied uit 1866 dat sindsdien uitgegroeid tot een evergreen.
De tekst is van Jean-Baptiste Clément, en de muziek is van, Antoine Renard.

Het lied wordt sterk geassocieerd met de Commune van Parijs in 1871, een periode waarin Jean-Baptiste Clément opgroeide en mee vocht aan de zijde van de ‘Communards’.
Overmoedig grepen de revolutionairen de macht en verklaarden de hoofdstad onafhankelijk. De Commune duurde slechts een tweetal maanden en kostte het leven aan meer dan twintigduizend opstandelingen en zo’n achthonderd soldaten.

Volgens het verhaal ontmoette Jean-Baptiste Clement tijdens de laatste dag van de strijd op de barricade een arbeidster, Louise.
Zij was ter hulp gesneld om de gewonden te verzorgen.
Clément droeg zijn vijf jaar oude gedicht ‘Cerises’ aan haar op.
Later groeide het lied voor de onbekende verpleegster op de barricade uit tot een zinnebeeld

Op deze dag, en samen met het verhaal, vind ik dat dit lied vandaag op mijn blogje behoort te staan.
Bekende coverversies zijn onder andere van, Charles Trenet, Patrick Bruel, Nana Mouskouri en ook onze eigen Bobbejaan Schoepen heeft het gezongen.
Vandaag echter kies ik voor de versie van, Yves Montand.
Luister en geniet van:

LES TEMPS DES CERISES

YVES MONTAND

Yves Montand werd geboren als Ivo Livi op 13 oktober 1921, te monsummano Alto, Italie.

Hij bracht zijn jeugd door in Marseille, waar hij later ging werken, onder andere als kapper in de kapsalon van zijn oudere zus, als havenarbeider en als nachtclubzanger.
Tijdens deze optredens nam hij de naam "Yves Montand" aan.

In Parijs, 1944 werd hij ontdekt door de beroemde Franse zangeres, Édith Piaf, die hem onder haar hoede nam.
Ze kregen een relatie en samen speelden ze in de film 'Etoile sans Lumière' (1946).
Internationale roem kwam met de hoofdrol in de film 'Le Salaire De La Peur' (1953) van Georges Clouzot.

Montand huwde in 1951 met de actricee, Simonne Signoret. Ze zouden tot haar dood in 1985 bij elkaar blijven

In 1959 trok hij naar de Verenigde Staten. Hij had een one man show op Broadway en speelde in enkele films.
Op een van de sets kreeg hij een relatie met Marilyn Monroe.

In de jaren tachtig speelde Montand een memorabele rol als een hebzuchtige, listige boer in de tweedelige filmsaga 'Jean de Florette' (1986) en 'Manon des Sources' (1986) van Claude Berri.
In 1992 kwam zijn laatste film uit, 'IP5'.

Montand stierf in 1991 op 70-jarige leeftijd aan een hartaanval.
Hij ligt begraven op de begraafplaats, Père-Lachaise.

Toen ik noodgedwongen stopte met mijn zaak wegens onteigening (omdat de stad Antwerpen net op die plaats zo nodig een oerlelijk gedrocht moest neerplaatsen) dacht ik bij mezelf: “ok, dan maar op vervroegd pensioen”!
Tenslotte werkte ik al van mijn veertien jaar. Eerst op een fabriek en van mijn achttiende in de horeca. Dus alles bij elkaar toch al zo’n slordige vijfendertig jaar op dat moment.
En iedereen die het een klein beetje kan weten zal beamen dat de dagen in de horecabusiness dubbel tellen. Lange dagen en hard labeur.
Ook niet altijd even plezierig, al zal een leek menen van wel. Je moet het echt wel héél erg graag doen om het jaren te kunnen volhouden.
Dit alles om te zeggen dat ik ergens blij was dat ik mocht stoppen.

Toen ik de stopzetting bekend maakte zei men mij dat ik het nog zou gaan missen.
Ik lachte het weg want ik had al tal van plannen voor wat ik met de vrij gekomen tijd zou gaan doen.

Toen dan die allerlaatste dag aanbrak, gaven de klanten mij een afscheidsfeestje. Zelf mocht ik niets doen, zij namen die avond de zaak over.
Het werd nog heel emotioneel voor mij, ik voelde me blij, maar ook triest.
En de tranen vloeiden toen het allerlaatste liedje uit de speakers klonk.

En telkens ik nu dat bepaalde liedje weer hoor, moet ik toegeven dat ze gelijk hebben gekregen, ik mis mijn “kroegje” heel erg!
Maar het komt nooit meer terug. Er blijven enkel nog wat foto’s en heel veel mooie herinneringen.

For old time sake, geef ik jullie vandaag dat bewuste liedje dat men voor me draaide net voor ik de lichten voor de allerlaatste keer doofde en de deur voorgoed achter me sloot:

LAATSTE RONDJE
(1968)

Meer lezen over deze artiest…klik op onderstaande button

FIJNE DAG!

Toen ik twintig was droomde ik mij de hele wereld.
Toen ik dertig was nam’k genoegen met een halve aardbol.
Op mijn veertigste was ik gelukkig met het feit dat ik toch al één van mijn vele dromen had kunnen realiseren.
Op mijn vijftigste gooide ik al mijn oude dromen overboord en droomde mij er nieuwe.
Nu ik bijna zestig ben realiseer ik mij dat ik nooit al mijn dromen zal kunnen waarmaken.
Maar ik blijf dromen!
Tegen beter weten in, droom ik:

THE IMPOSSIBLE DREAM.
(1965)

ANDY WILLIAMS

Williams had van 1962 tot 1971 zijn eigen show op de Amerikaanse tv.
Hij heeft ook een eigen theater, The Moon River Theatre in Branson in de staat Missouri.

Andy Williams vergaarde gedurende zijn zangcarrière 18 gouden platen en 3 platina platen.
Enkele van zijn grootste hits zijn; Moon River, Love Story, Happy Heart, Can't Take My Eyes Off You en de grote Kersthit “It's The Most Wonderful Time Of The Year”.

Andy Williams zong ook het love theme van de film, The Godfather, “Speak Softly Love”

"The Impossible Dream" is een populaire song gecomponeerd door Mitch Leigh , met teksten geschreven door Joe Darion.
Het werd geschreven in 1965 voor de musical, ‘Man van La Mancha’.
Het is het belangrijkste nummer uit de musical en werd de meest populaire hit.

Meer lezen over over deze zanger…klik op onderstaande button

Vandaag maak ik het mezelf heel gemakkelijk.
Vandaag wordt er niet getapt uit het vaatje van herinneringen.
Nee, vandaag laat ik me inspireren door de actualiteit.

En wat is er actueler dan de mijnwerkers uit Chili?
En welk liedje is er dan het meest voor de hand liggend?
Just! Poepsimpel!

Luister en geniet van:

WORKING IN THE COALMINE.
(1966)

Op tienjarige leeftijd verhuisde hij naar Portland.
Tijdens de tweede wereldoorlog nam hij dienst bij de marine.
Na zijn legerdienst keerde hij terug naar Portland en werd hij een succesvol zwaargewicht bokser.
Hij vocht onder de naam ‘Kid Chocolat’.

In 1955 liet hij de bokswereld achter zich en keerde terug naar zijn geboorteplaats waar hij, wederom met succes, een auto dealer werd.
Onderwijl streefde hij ook een zangcarrière na.

Zijn samenwerking met Allen Thoussaint, leverde hem een eerste internationale hit op dat geïnspireerd was op een kinderlied.
Maar zijn grote doorbraak kwam met de hit ‘Working in The Coalmine’.

Hij zou het succes van die hit nooit meer evenaren, al ligt het lied. ‘Yes, Whe Can’ ook nog in het gekeugen.
Na enkele flops, en omdat hij een groot gezin moest onderhouden, besloot hij eind jaren ’60 te stoppen met muziek maken en legde zich toe op zijn auto garage.

Zo heel af en toe trad hij nog op wanneer de kans zich voordeed en maakte zelfs kleine tournees.
Lee Dorsey stierf aan longemfyseem op 1 december 1986, te New Orleans.

Het regime op het internaat was zeer streng en wij werden volledig afgezonderd van alle wereldse geneugten en daar hoorde populaire muziek ook bij. Zodoende zijn er vele hits uit mijn tienerjaren aan mij voorbij gegaan.
Er stond wel een platendraaier in de recreatiezaal maar die werd alleen in gebruik genomen op zaterdagavond en dan enkel nog om klassieke muziek te laten horen.

Maar…er liepen af en toe toekomstige onderwijzeressen stage in het internaat en die waren slechts enkel jaren ouder dan wij. En zo gebeurde het heel soms dat die stagiairs een ietwat moderner plaatje van zichzelf meebrachten.
En een van die liedjes dat we grijs gedraaid hebben als de nonnen in hun kapel zaten, was dit wat ik jullie vandaag laat horen.

Telkens wanneer ik het liedje hoor heb ik er een dubbel gevoel bij.
Enerzijds herinnert het mij aan een nare tijd en de verloren jaren.
Anderzijds doet het mij beseffen dat men ons doen en laten dan wel stevig onder de knoet had, maar dat men nooit onze geest heeft kunnen breken.

Ik ben heel benieuwd naar jullie herinneringen wanneer je luistert naar:

IN THE MIDNIGHT HOUR
(1965)

Hij begon zijn carrière als lid van de groep ‘The Falcons’.
Zijn grootste hit had hij in de Verenigde Staten in 1965 met ‘In the midnight hour’ dat ook bij ons een hit werd.
Daarna had hij succes met nummers als ‘Mustang Sally’ en ‘Fire and Water’, zijn laatste hit (in de Verenigde Staten) uit 1972.

Na 1972 bleven Amerikaanse hits uit en raakte Pickett aan lagerwal.
Hij zat een aantal keren in de gevangenis, onder andere omdat hij dronken achter het stuur zat en een oudere man aanreed, die daarbij levensgevaarlijk gewond raakte.

In 1991 kwam de speelfilm The Commitments uit, over een blanke Ierse soulband die Pickett-nummers speelde.

Pickett trad verschillende keren op in Nederland, onder andere in 1995 op het North Sea Jazz Festival in Den Haag.

Enkele van zijn bekendste nummers zijn: Land Of The Thousand Dances (1966), Hey Jude (1969), en Everybody Need Someone to Love, dat succesvol gecoverd werd door The Blues Brothers.

Wilson Pickett overleed in 2006 op 64-jarige leeftijd in Reston, Virginia.

Maar het probleem stelde zich al meteen want wegens mijn low vision kon ik de gebruiksaanwijzing niet ontcijferen.
En al wie al eens te maken heeft gehad met een technisch snufje weet dat het van groot belang is zulks te doen.

Dan maar een hulplijn naar zoonlief.
De lieve schatten staan steeds gelijk voor me klaar, als ze enigszins kunnen natuurlijk, en dat was nu het geval. Maar er kwam wel een vraag bij: “Mams, wil je dan nog eens die superlekkerehomemaked spaghetti van jou klaarmaken?
En natuurlijk wil ik dat!
Voor ons de pikante versie en voor kleindochter de zachte tomatensaus met balletjes.

Het was vele maanden geleden dat ik nog eens spaghetti had gemaakt. Voor mij alleen neem ik die moeite niet en beperk me tot stoomzakgroenten als ik al eens iets warm op mijn bord wil.
De spaghetti smaakte heerlijk en schoof heel gemakkelijk naar binnen. Maar, o wee, mijn maag en darmen zijn zoveel geweld niet meer gewend en protesteerden dan ook geweldig de volgende dag.

De software van de platendraaier is geïnstalleerd. Tegelijk heeft zoonlief nog wat updates uitgevoerd en nu snort ‘mijne Sjeeraar’ weer heel tevreden.
De platendraaier zelf echter kan ik nog niet in gebruik nemen want we kwamen tot de vaststelling dat ik geen stopcontact meer over heb.
Dat is dus voor een van de volgende zondagen (komend weekend nemen ze een korte vakantie in onze Vlaamse Ardennen), maar het zal dit keer moeten gebeuren zonder spaghetti want ik heb er voor even mijn buik van vol/leeg.

En nu zie ik jullie denken dat ik dit keer mezelf in grote problemen heb gebracht omdat ik bij dit alles geen gepast lied ga kunnen vinden. Mis poes! Luister maar eens naar dit leuke:

ON TOP OF SPAGHETTI
(1963)

Zij speelden mee en zongen liedjes in de films, Mary Poppins en The Sound Of Music alsook in verscheidene tekenfilms van, Walt Disney.
Voor hun kerstalbum kregen zij een golden award.

"On Top of Spaghetti" is een kinderen lied geschreven en oorspronkelijk uitgevoerd door folkzanger Tom Glazer.
Het lied wordt gezongen op de melodie van " On Top Of Old Smoky".

Het lied vertelt het verhaal van een gehaktbal, die verloren is gegaan toen "iemand niesde" en bespreekt wat er daarna met de gehaktbal gebeurt.

Zo ook met het lied dat ik vandaag laat horen en dat ik link aan de vader van mijn kinderen. Meer bepaald dan omdat de zanger een van zijn grote favorieten was.
En door te denken aan hem, link ik het ook meteen aan de vergankelijkheid. De zomerzon die plaats maakt voor wind en regen en vallende bladeren. De herfst die zijn intrede doet en mij bewust maakt van mijn eigen sterven.

Maar buiten dit alles vind ik het gewoon ook een heel mooie melodie met een mooie tekst. Hopelijk vinden jullie dat ook en genieten jullie van:

TRY TO REMEMBER
(1960)

LANG ZAL ZE LEVEN IN DE GLORIA…
HIP HIP HIP, HOERA!

Via dit blogje leerde ik Maria  kennen, maar ondertussen behoren zij en haar echtgenoot tot mijn persoonlijke vriendenkringetje.
Maria en haar echtgenoot zijn  fantastische mensen. Hij, eveneens een muziekfanaat, staat altijd klaar met raad en daad wanneer ik een vraag heb over muziek.
Zij, heeft steeds een luisterend oor wanneer ik het effe moeilijk heb.
Beide verwelkomen me altijd van harte in hun huis en verwennen me dan schandalig.

Ik mag mezelf zeer gelukkig prijzen want al mijn persoonlijke vrienden zijn van dat zelfde kaliber. Hier zit dus een glunderende Petra!

Nu zit ik enkel nog met de vraag welk liedje ik voor Maria moet kiezen?
Want terwijl ik muziek prefereer voor getormenteerde zielen… houdt Maria meer van een leuk en vrolijk deuntje.
Maria is fan van Elvis Presley, maar die kwam hier al vaker aan bod en zal dat in de toekomst nog doen.
Na lang beraad heb ik uiteindelijk gekozen voor een leuke Nederlandstalige meezinger waarvan ik weet dat ze dat ook graag hoort. Een feestelijk deuntje voor een feestelijk dagje.
Dus Maria, zet de stoelen aan de kant, sleur je allerliefste vanachter zijn pc en dans vrolijk de kamer rond op de tonen van:

HEB JE EVEN VOOR MIJ
(2003)

En van buiten komen gesproken…het is de periode van de bevrijdingsfeesten in mijn regio. Dat gaat steeds samen met braderijen, reuzen-en of andere-stoeten, en vuurwerk.
Verleden week was het vuurwerk in Deurne, helaas, die avond lag ik ziek in mijn bed, geveld door een bronchitis.
Deze week kon ik wel ten volle genieten van dat feeërieke spektakel want dit keer werd het bijna zo goed als afgestoken  in mijn achtertuin.
Van op mijn terrasje leek het net of ik er middenin stond. Tussen de knallen door kon ik zelfs flarden van de bijgaande muziek opvangen. En daar ging ik nog maar eens…

…Het was panfluitmuziek en de melodie klonk heel bekend in mijn oren, maar ik kon verdorie maar niet op de titel komen!

En zoiets laat mij dan niet los tot ik het gevonden heb.
Ik blijf dan de ganse tijd die melodie neuriën in de hoop dat het me plots toch te binnen schiet.
Ik herinnerde mij ook enkele zinnen van het lied want ik was al zover dat ik wist dat het ook gezongen werd. Maar door wie?!
Denk..denk.. denk..nada, niks, nog te veel snot in mijn kop vrees ik. De titel wou mij niet te binnen schieten.

Ten einde raad zocht ik naar mijn cd met panfluitmuziek, want ik wist zeker, zo bekend als de melodie is, dat die daar tussen zou staan.
En ja hoor, als eerste in de rij stond ie. "Ach ja, natuurlijk" riep ik toen ik de titel van het lied las. Het was bijna belachelijk te noemen dat ik dat niet uit mezelf gevonden had.

Na die hersenkraker te hebben opgelost moet dit lied natuurlijk op mijn blog. Ik vind deze melodie een mooie overgang na dagen van tristesse naar, hopelijk, vrolijker dagen.
Ondertussen weet ik ook dat het lied gezongen wordt door, Simon & Garfunkel.
Maar vandaag kunnen jullie luisteren naar ‘Los Incas’ met het prachtige:

EL CONDOR PASA
(1963).

HEB NOG EEN HEEL FIJN WEEKEND!

Een vol jaar is er overheen gegaan. Een jaar van pijn en verdriet, van ongeloof en verbijstering.
Een jaar waarin mooie toekomstdromen werden vertrapt en weggesmeten als verdorde bloemen.
Een jaar ook van confronterende herinneringen en gemis.

Einde van het verhaal? Ik vrees van niet!
Daarom deze woorden aan mezelf…aan hem….

…"Ik heb je eindelijk ontdekt, je zult het niet maken door de nacht.”
”Neen, ik haat je niet, maar je wordt er ook niet mooier op!”
”Dus schuif op man, want je staat in mijn licht.”

Deze woorden klinken misschien wat bitter, maar zo is het heus niet bedoeld.
Het is een innerlijke schreeuw door de pijn van het verlies.
Het is mijn ultieme woeste mix van gevoelens van een relatie die ten einde kwam.

En weer, of nog steeds, is er de tweestrijd in mij.
Want ook dit gedicht bevat woorden die meer zeggen dan ik kan vertellen hoe ik mij vandaag nog steeds voel:

Mocht je me vergeten zijn
wil ik dat
je één ding weet:

Als ik kijk naar de kristalmaan,
de rode tak van trage herfst
bij mijn raam,
als ik, bij het vuur gezeten,
de ongrijpbare as neem
of rimpelig lijf van brandhout,
weet je,
dat alles mij tot jou voert,
alsof alles wat bestaat,
geuren, licht, metalen,
scheepjes zijn die varen
naar jouw eilanden
die me verwachten.

Welnu dan,
als beetje bij beetje
jouw liefde voor mij minder wordt,
zal beetje bij beetje
mijn liefde voor jou minder worden.

Als je me plotseling vergeet,

zoek me niet,
want ik zal je reeds vergeten zijn.

Als je de wind van vlaggen
die door mijn leven waait
waanzinnig en lang vindt,
en je besluit
me aan de oever te laten
van het hart waarin ik wortel,
bedenk
dat op die dag, op dat uur,
ik mijn armen op zal heffen,
dat mijn wortels naar buiten komen
om andere grond te zoeken.

Maar als je dag na dag,
uur na uur, voelt
onverzoenlijk lief
dat je voor mij bestemd bent,
als, dag na dag, een bloem
aan je lippen ontstijgt
om mij te zoeken,
ach dan, allerliefste,
komt dat vuur weer in mij op,
in mij blust niets
of wordt vergeten,
mijn liefde voedt zich
aan jouw liefde:

zolang je leeft
zal mijn liefde
in jouw armen zijn
zonder mijn armen
te verlaten.
(Pablo Neruda)

Sorry aan eenieder die vandaag mijn blog in mineur verlaat. Het is geenszins mijn bedoeling om jullie dag te verknallen.
Vandaag is dit logje enkel bedoeld voor mezelf, als troost, een uiting van pijnlijke herinneringen.
Maar ook als een blik op de toekomst die hopelijk leidt naar een kunnen vergeten wat eens zo mooi was, en nu niet meer is.

Origineel is dit lied van de engelse rockmuzikant, Dave Mason, (released in 1967). Maar ik geef het jullie vandaag van een zanger die het mijns inziens op een meesterlijke wijze vertolkt.
Luister naar muziek, zang en tekst van:

YOU STANDING IN MY LIGHT.

Meer lezen over deze zanger,,,,klik op onderstaande button