welkom mon ami !
laat me je een kopje tisanne inschenken en wat vertellen over de belevenissen van Poireau
Zondag 29 juli 2007
uit principe
Ik probeer me zo veel mogelijk aan de regels te houden, als ze niet al te absurd zijn natuurlijk. En dus breng ik mijn huisafval netjes gesorteerd naar het containerpark.
Gezien de aanhoudende druilerigheid, had ik het wijze besluit genomen mijn garage uit te mesten.
Ik had nog een vijftal zakken steenafval staan was losse plankjes.
Dus, alles ingeladen en, hop, naar het containerpark.
Rambo aan de ingang van het containerpark had er schijnbaar al niet te veel zin in ... Mijnheer zat te telefoneren naar één of andere kennis en de file wachtenden kon hem geen kriek schelen. Mag ik wacht geduldig ... al bij al, a man 's got to do what a man 's got to do ...
Kijkt hij mijn vijf zakjes steengruis met minachting aan en vraagt naar mijn pasje van de gemeente. Eigen vuil eerst ! 12 euro ... Amaai, denk ik bij mezelf, dure afval ... Maar, ik houd mij aan de regels en dus betaal ik mijn gemeentelijk sponsorgeld en mag ik mij eigenhandig gaan ontdoen van mijn restanten.
Aan dezelfde container staat een mevrouw die wellicht hetzelfde idee als ik had gekregen en zich kwam ontdoen van restanten van tegels. Ze had deze in kartonnen dozen vervoerd, en een deel in een plastic emmer, emmer die duidelijk zijn beste tijd al had gehad en was gebruikt om mortel in te maken.
En daar stond ze dan, verbouwereerd, want waar moest ze met die plastic emmer blijven. Plastic is immers geen bouwafval ...
Rambo, in al zijn goedheid, neemt haar emmer in ontvangst en mevrouw haar dag kan niet meer stuk.
Zo zie je maar, denk ik, Rambo ziet er dan misschien wel wat bizar uit, maar hij heeft een hart zo groot als een container.
En ook ik keer naar huis terug, met een ingetogen gevoel dat de mensen dan toch niet zo slecht zijn.
Vermits het weer helemaal geen neiging heeft om er iets beters van te maken, besluit ik om de inhoud van mijn garage wat te herschikken/op te ruimen. Resultaat. Ik vind, verdoken onder een aantal plastic zakken, nog enkele zakjes met uitgeharde cement, pleisterkalk, ... een kapotte gieter, een al even kapotte plastic emmer en en verroest projectietafeltje.
Aha denk ik, hiermee kan ik Rambo wel verblijden en dus terug richting containerpark.
Rambo had er blijkbaar nog altijd geen zin in ... Hij kijkt met even grote minachting naar de inhoud van mijn kofferbak. Vraagt mijn pasje van de gemeente (duidelijk een mens met principes ...) Bingo ! Terug 12 euro ... Amaai, denk ik bij mezelf ,dure afval ... Enfin, een duidelijk déjà vu gevoel zoals u wel hebt begrepen. En weerom wordt ik toegelaten tot het walhalla maar niet zonder de bemerking van Rambo dat mijn verharde cement wel in de container mag, maar de zak waarin deze zit niet. Ok, ik houd me uit principe aan de regels, dus ...
En even later sta ik daar dus met mijn lege papieren (cement)zakken en met mijn kapotte gieter en emmer. Maar waar heeft Rambo deze morgen de emmer van die mevrouw gelaten ... waar staat die verdomde container voor plastic ... Tja, ik zal niet anders kunnen dan het aan Rambo te vragen ...
Weet je wat dat misbaksel mij antwoordt ?
dat er geen container is voor plastic en dat dit moet opgehaald worden door de dienst 'grof huisvuil', met andere woorden, ik moet naar het gemeentebestuur bellen voor een afspraak die dan een VRACHTWAGEN sturen om mijn kapotte gieter en emmer op te halen. Ah bon ? en mijn cementzakken dan ? juist hetzelfde want in die zakken zit ook een placticfolie ...
Mijnheer Rambo, nu mag je nog een officiële, gedecoreerde milieuwachter zijn met relaties van hier tot in het Europees parlement, het kan mij geen kl. schelen, maar die gieter en emmer neem ik NIET meer terug mee naar huis.
Indien u dus langsheen de vlaamse wegen een kapotte emmer van groene kleur en een al even kapotte gieter van even groen kleur ziet liggen, weet dan dat deze de mijne zijn. U kan ze, indien u dit wenst, naar het containerpark brengen en daar vragen naar Rambo. Indien u van het vrouwelijke geslacht bent, raakt u er misschien van af. Indien u van het mannelijk geslacht bent, doe dan wel eerst een Schotse kilt aan en scheer het haar van uw benen.
en mijn cementzakken ? die heb ik van colère opgefret.
Binnenkort hebben wij de SeMseo en geen senseo. Meer kan ik er nog niet over kwijt op uw log, want het is nog topsecret. Smaakt hoogstwaarschijnlijk hetzelfde als een senseo. Overigens bezit ons huishouden ook een echt espresso-apparaat (water koken etc) en een perculator.
Enneh, u zadelt ons niet met de zakresten, maar onze gemeente. Hebben wij ook nog eens wat lol voor onze reinigingsrechten.
H
Hercule Poireau3 augustus 2007 om 21:25
een gestelmen doet dit niet.
mevrouw,
ik weiger absoluut een dame op te zadelen met mijn zakresten.
Volgende keer toch maar in Easterwood komen doen en dan het spul bij ons inleveren. Slecht toch weer 24 euro, emmer en gieter mogen ook ingeleverd worden en het levert u ook een heerlijk bakkie semseokoffie op. ;-)
M
mia30 juli 2007 om 22:13
Erg he
Je zou voor minder de zakken opeten he.En ik die dacht dat het bij ons erg was.
bon, je hebt de markt van Auderghem bezocht en dan sta je daar ... en wat nu ...
hed ave vélo mij of zedde met den otto ?
je bent met de wagen.
rijd dan richting centrum Brussel langs de Winston Churchill-laan ( huizen kijken ...) en dan verder langs den Avenue Louise tot aan het Justitiepaleis waar je je vierwieler parkeert. effekes een blik over de stad werpen (je zal dan wel ver moeten werpen ...) en dan holderdebolder de berg af en de marollen in waar de winkels elke zondag open zijn. plezant !
je bent met de vélo
dan kan je makkelijk naar het Rode Klooster ( aan het Debroux-viaduct rechts af - neem een afdruk van mappy mee bvb, kwestie van niet verloren te rijden.) en van daar het Zonienwoud in.
of wat ook HEEL tof is: achter het Debroux-viaduct naar links een paar straatjes door en dan kom je op een oude spoorbedding waarop gewoon altijd rechtdoor kan fietsen, tot aan het shopping center van Woluwe. daar, aan de overkant heeft zich BOOK and COOK gevestigd. zoals de naam het zegt: een combinatie van boeken en eten ik ga je niet zeggen hoe het eruit ziet, maar het loont de moeite ... je kan het natuurlijk ook in de omgekeerde richting doen want Book and Cook is op zondag open vanaf 8u.
het is zondagochtend de vogeltjes fluiten, de zon schijnt je zou wel eens ergens naartoe willen maar je weet begot niet waar naartoe ...
Awel,
ga eens naar de zondagsmarkt van Auderghem ... (even zoeken op mappy en je vindt het wel zeker)
dit is naar onze bescheiden mening de aangenaamste markt die er te vinden is inde wijde omgeving van Brussel. het heeft iets van een dorpsmarkt ergens in de midi de la France ... echt, echt, aangenaam.
zorg dat je er zo rond 9u - 9u30 aankomt, dan hebben de kramers net hun kramen opgesteld. je zal zien, het is geen grote markt, je bent dus vlug rond en dus neem je de tijd (dat doe je best altijd trouwens, waarom zou je je moeten haasten - je zal jezelf toch nooit voorbijsteken ...)
om te beginnen, een licht ontbijtje bij die jonge marktkramer die een oude Citroën camionette, je weet nog wel zo één in golfplaten, heeft omgebouwd tot een rijdende bar annex terrasje. goede koffie (van Illy) en heerlijke 'pain perdu' ( in't vlaams 'gewonnen brood' - waarschijnlijk een meer optimistische versie uitgevonden door een west-vlaming die er weer eens geld in zag ... )
ga ook eens een kijkje nemen bij de italiaanse marktkramer die vlak naast het gemeentehuis staat. die heeft echte topproducten te koop.
verder zijn er de groenten en het fruit waarde versheid af knalt, bloemen die om uw blik smeken, kruiden die je neus doen krullen, broden en taarten waar je het warm van krijgt, ...
echt waar, en ik weet niet waarom, maar de producten die op deze markt worden verkocht zijn van een stuk hogere kwaliteit dan wat je op de andere markten vindt.
Nu ben ik niet de persoon om achter het laatste nieuwe snufje aan te lopen, maar vermits men ons toch met de regelmaat van de (analoge) klok om de oren slaat met publiciteit voor 'digitale TV' ben ik dan toch maar even gaan rondneuzen.
En wat blijkt:
IK KAN HELEMAAL GEEN DIGITALE TV KRIJGEN, noch bij Belgacom noch bij Telenet ... wanneer ik mijn postcode intik, krijg ik de melding: "voor uw gemeente is nog geen aansluiting beschikbaar ..." TWEE JAAR terug werd ons dat al 'beloofd' ... met veel toeters en bellen.
En nog zoiets ... wat bekijk ik zoals op tv ... brussel vloms, brussel frans, de drie hollanden, de frankrijken, den BBC, en van tijd Vitaya of iet dat erop trekt, of national geographic Bij Telenet is het al noppes met hun basispakket ... ik kan die zenders niet krijgen of ik moet al een superdeluxe abonnement gaan nemen.
Blijft dus nog alleen Belgacom over
En wat lees ik nu ... Als je bent aangesloten bij Belgacom en je kijkt TV, dan gaat je internetverbinding een stuk trager ...
het gaat inmiddels wat beter met de thaise big-foot.
zijjn mierenpoeder begint wat effect te krijgen, maar hij heeft er ondertussen wel al een paar kilo van binnen via baxter. het goede nieuws is dat men weet dat het van een bacterie komt en niet van een virus en dat het dus normalerwijze redelijk goed te behandelen zou moeten zijn. het slechte nieuws is dat het nog wel een tijdje zal duren vooraleer hij weer de oude zal zijn.
en de boosdoener ? wellicht een insectenbeet ...
ze moeten in Thailand duidelijk nog leren hun dieren aan de leiband te houden.
Van iemand die ik ken en die voor een weekje er tussenuit is geknepen naar Taailand ...
Hij was nog maar één dag terug en hij kreeg hevige koorts, zijn voeten begonnen op te zwellen en wel dusdanig dat hij naar de spoedgevallen moest.
Hij ligt nu al enkele dagen in de kliniek, aan een baxter met mierenpoeder om de beestjes dood te krijgen. Probleem is dat men nog altijd niet weet welke beestjes het juist zijn ... Zolang het maar zijn voeten zijn en hij geen bloemkoolkop krijgt, mag hij nog van geluk spreken.
Wat hebben jullie toch allemaal ?
Je zit een groot deel van jullie leven te betalen voor een huis, waar je met ganse dagen niet bent omdat je gaat werken, en eenmaal jullie kunnen thuis blijven, willen jullie liefst zo vlug mogelijk weer weg ... Waarom zijn jullie dan zo gehecht aan dat huis ?
Zou dat misschien ook het gevolg zijn van één of andere mie kroop ?
Ik heb de foto's te zien gekregen die mijn broer genomen heeft op zijn rondreis door Sina ...
Wat mij opviel zijn de foto's uit Pee-djing. Je zou je aan rikja's verwachten, getrokken door sinezen met een grote omgekeerde talloor op hun hoofd, Awel neen. Het rijdt daar schijnbaar vol mercedessen en volkswagens ... In de winkelstraten zijn er net dezelfde soort winkels als hier in de Nieuwstraat en volgens mijnen broer zijn de prijzen er ook ongeveer gelijk. Iedereen zit er in de verboden stad, waarbij ik me dan afvraag waarom ze dat dan niet de toegelaten stad noemen. Tempel bezoeken ? 10 euro ingang, Tja, Boeddah moet toch ook eten nietwaar (en aan zijn buik te zien heeft hij veel honger)
Ik vraag me toch nog altijd af waarom hij 11 uur op een vliegtuig heeft gezeten om daar te geraken. ...
In het verlengde van mijn recent verworven status van, in een verre verte, toekomstige gepensioneerde, en rekening houdend dat ik mij absoluut moet soigneren, hebben wij ons best gedaan om nogmaals een van onze oude eet-adressen te gaan bezoeken, te weten:
Het was inmiddels al meer dan een jaar geleden dat we er nog geweest waren, maar het blijft toch nog een aanrader. Het is een wat 'trendy' restaurant, duidelijk cosmopolitisch zowel in het bord als er rond , maar het mag er zijn en van mijn part ook blijven, voor het eten dan toch.
Alleen vrees ik dat het niet meer te lang zal duren vooraleer Boris, Igor, Sasha en hun respectievelijke bimbos het ook gaan ontdekken (ik hoorde toevallig aan de ingang wat ruski spreken ...), en dan zal het plezier er waarschijnlijk grotendeels af zijn.
De muziek stond nu al wat luid, toch voor een restaurant, maar allee, dat neem ik er nog wel bij. Maar indien daarbovenop ook Boris nog zou beginnen zingen van Kalika , Kalika, ... dan zou de balans, naar mijn gevoel, aan de andere kant beginnen doorslaan.
Ik zou dus niet meer te lang wachten als ik u was ...
Nu ik tot de 2 en 1/2 de leeftijd behoor, moet ik mij verzorgen.
En dus ben ik naar een massagesalon, speciaal voor heren, gegaan. Neen, neen, het is niet wat je denkt ... vetzakske !
Een echt massagesalon voor echte heren Een Day Spa for Men ...
adres ? Waterloosesteenweg 544 te 1050 Brussel.
oftewel http://www.seame.be
Awel, ik moet zeggen dat het ferm is meegevallen.
Ik werd eerst 20 minuten schoongespoten in een turbo wastobbe met broebbels, veel broebbels.
Vervolgens nam Simoneva (een dartele oostblokkische freule) mij mee naar haar speelkamer waar ik werd gepeeld van kop tot teen, op uitzondering van het centrale gedeelte, gezalfd en geolied, verkleed tot een 'hot-dog en papillotte', terug uitgepakt, geschoren, ontdaan van alle overtollige harige uitsteeksels in oren, neus et wenkbrauwen, en dat alles met een vastberaden zachtheid. (alhoewel het plukken van mijn haartjes mij wel wat tranende ogen bezorgde ... maar ik heb mij niet laten kennen hiervoor, al bij al is het een massagesalon voor mannen ...)
Na een luchtige lunch (zalm) van bij 'le pain quotidien' ging Simoneva terug aan de slag, ditmaal op een ayurvedische manier met abrikozenpitolie. En maar potelen en maar wrijven. Ik begon me zelfs af te vragen of Simoneva niet over meer dan twee handen beschikte, maar ik heb niet durven kijken.
Feit is, en ik meen het echt, dat ik twee dagen nadien nog altijd een gevoel van welbehagen had.
Mannen,
zet jullie vooroordelen even opzij en doe het jullie zullen het je niet beklagen !
Dochterlief zit op dit eigenste ogenblik in Turkije en nonkel W in Bulgarije. Ander dochterlief zit dan weer in Kopenhagen terwijl broer X net terug is uit Peking. Tante Z woont al 25 jaar in zuid Italië.
Daarmee is de zaak zowat rond want veel meer familie hebben wij niet.
Wat hebben de mensen toch om altijd weer op reis te willen naar Timboektoe of MauMau-land. Overgrootvader droomde er van om de stad te zien, grootvader om de zee te zien, vader wilde graag eens op een eiland staan en nu moet het al een atol zijn of het is niet goed genoeg ...
Wat moeten we gaan zoeken aan de ander kant van de wereld, tenzij de andere kant van de wereld ? Temeer dat voor die van de andere kant, onze kant de andere kant is ... en als je maar lang genoeg reist, je terug thuis uitkomt.
Waarom moeten we ons comfortabel ingericht huis gaan inruilen voor één enkele kamer, meestal nog van bedenkelijke kwaliteit, tenzij men gaat voor de 5 sterren of meer. Waarom moeten we gaan braden in temperaturen waar we orendul van worden of ons vel van op de grond valt. Waarom ons eerst laten inenten tegen allerhande ziektes en dan misschien toch nog terugkomen met één of andere beestje waarvoor we dan nog een paar maanden naar het tropisch instituut in Antwerpen mogen lopen. Waarom ons als toerist laten pluimen, tot groot jolijt van de inboorlingen. Waarom doen alsof we plotseling de grootste ontdekkingsreizigers zijn, daar waar we in werkelijkheid op de plekken komen waar er helemaal niets meer te ontdekken valt, anders dan wat te ontdekken valt op, pakweg, het strand van Blankenberge.
Ja maar ja maar, zal je zeggen, Turkije en Bulgarije, dat is toch niet de andere kant van de wereld .. Daar heb je ergens gelijk in ... misschien.
Alleen houd ik er een persoonlijke zienswijze op na. Voor mij begint de andere kant van de wereld op het ogenblik dat ik ofwel water moet oversteken, ofwel meer dan twee dagen met de auto moet rijden.
In deze optiek beperkt mijn bereisbare wereld zich dus tot een cirkel van 1500 km straal met manneke pis als middelpunt.
voilà, het is zover, ik ben nu een ervaringsdeskundige ik het nemen van de 50 kaap. en ik kan nu met zekerheid zeggen : het doet geen pijn.
vanochtend ben is naar het bureau gegaan, met een doos pralines. dat is zowat de gewoonte in het bureau wanneer er iemand verjaart.
en dan krijg je binnen de kortste keren de felicitaties van de collega's. eentje betuigde mij zelfs, lachend, zijn innige deelneming.
nu zijn dat wel felicitaties waar men, door het deponeren van de lokchocolaatjes, zelf om gevraagd heeft
en nochtans ...
enkele maanden terug is er een nieuwe bediende in het bureau gekomen. ik ken deze persoon nog niet echt en omgekeerd.
maar deze persoon zei me met overtuiging: "ik had nooit gedacht dat jij al 50 was ..."
was het gemeend of niet ?
ik zal het waarschijnlijk nooit echt weten maar, al was het maar uit puur eigenbelang, wil ik aannemen van wel. dat zijn zo van die kleine dingen die je een moment doen denken: verdomd, ik leef nog.
ik heb mij voorgenomen dat bij de volgende verschijning van lokmiddel, ik ga proberen iets toepasselijkers te zeggen dan 'gefeliciteerd'
en voor mezelf denk ik:
het is vandaag je 50e verjaardag het is vandaag de einde van de lente maar ook het begin van de zomer.
dit zijn mijn laatste klaviermeppen als veertiger. morgenvroeg zal Hercule een nieuw tijdperk betreden en gaan behoren tot de 'actieve vijftigers'.
owee, owee, daar gaat mij jeugd.
vanaf nu zal ik mij serieus moeten gaan voorbereiden op hangbuikigheid, kinkwabbigheid, prostaatigheid, ...
ik zal mijn halters moeten gaan inruilen tegen pétanquebollen, het zal tai-chi worden in plaats van full-contact cas raté.
maar ik houd het been stijf in de hoop dat dit zal blijven afstralen op de rest van mijn kathedraal, ook al zal die dan overgaan van een gotische naar romaanse.
maar ik mag niet klagen want kijk, welke verjaardag wordt er nog gevierd ? deze van Europa en Europa ? dat is in vijftig jaar nog nooit echt van de grond gekomen !
zou die aankomende vijftig er iets mee te maken hebben dat ik plotseling de col van mijn hemd niet meer dicht krijg ?
De bretoenen moesten het hebben van de zee.
Tussen 1852 en 1935 hadden ze er niets beters op gevonden dan te gaan vissen in Ijsland ...
2.000 mannen hebben ze eraan verloren, verdronken ...
maar ze hebben wel allemaal een gedenkplaat gekregen.
en dat allemaal voor wat: pour la morue.
nu laat ik u zelf even opzoeken wat 'morue' zo allemaal al kan zijn.
smakelijk.
Wanneer je dat ding vanuit de verte bekijkt, heb je automatisch zoiets van: "wie is de kinkel die het in zijn hoofd heeft gehaald om DAAR te gaan bouwen ?"
De kinkel in kwestie blijkt een zekere Aubert te zijn. Mijnheer had er niet beter op gevonden dan op die rotshoop te gaan mediteren. En wat moest gebeuren gebeurde. Het duurde niet lang of ene Michaël kwam daar landen, in prospectie voor Virgin Airlines. Michaël zag brave Aubert daar zitten dromen en dacht bij zichzelf: hier is nog wat geld te maken ... Hij vroeg aan Aubert of hij geen zin had daar een hotelletje te beginnen. Aubert zag dit niet zo direct zitten, hij vond het daar best rustig zoals het was. Een beetje later kwam Michaël terug langs. Aubert had er nog altijd geen zin in ... Derde keer, goede keer dacht Michaël. Als het niet lukt met vriendelijk vragen, dan maar met geweld, en hij verkocht Aubert een serieuze slag op zijn ketel. Aubert was er helemaal niet goed van ... De dag nadien dacht hij dat hij bezocht was door een engel en besloot om toch maar te gaan bouwen. Michaël van zijn kant zorgde 'in stoemmelings' wat voor de promotie van het zaakje en zie, we zijn nu 1300 jaar verder en de klanten stromen nog altijd toe ...
Awel bravo, die Michaël is een jongen met inzicht !
Wie Bretagne zegt, zegt ook oesters ... En wie in Bretagne oesters zegt, zegt ook Cancale.
Cancale is een rustig stadje waar sinds mensenheugenis oesters worden gekweekt. Ze werden zelfs geleverd aan het hof van King Louis (niet de burgemeester van Leuven maar wel deze van Versailles, nummer14 dus) En zo ging ook de bourgeoisie zijn inkopen doen in Cancale.
Men kon en kan er exemplaren krijgen zo groot als een paardenhoef.
Als je dus langs zou gaan in Cancale, ga dan naar het restautant 'Le pied d'Cheval' (de paardenhoef dus) op de Quai Gambetta (de straat die wij 'op den dijk' zouden noemen). Geen troelala, maar wel goed en correct geprijsd en een onthaal door een echte bretoen die, jawel, ook nog eens een grapje kan maken met zijn klanten, 6 oesters nr 2 = 7 euro Je kan ze ook gewoon kopen aan het stalletje voor het restaurant.
Op zoek naar een rustig gelegen vakantiehuisje voor 2 tot 4 personen, met tuin, perfect onderhouden en voorzien van alle comfort (maar zonder TV evenwel, maar dat is dan ook een bewuste keuze) ? De buren blijven door de grootte van de tuin op veilige afstand. ( de achterbuur is het huis van ene mevrouw Marie Curie, welke met de opbrengst van haar Nobelprijs een huis aldaar aankocht ... ik heb gecontroleerd ... haar huis vertoont 's nachts geen fluo-schijn)
Ga even kijken op de site van Catherine ... http//maisondecatherine.free.fr/
Gegarandeerd geen slechte verassingen en als je erbij zegt dat je van tuinieren houdt is Catherine wellicht bereid je te adopteren.
300 vaste bewoners ... 300.000 bezoekers per jaar. geen auto's toegelaten ... en dus heeft iedereen er een tractor.
ondanks dat is het er mooi, zeker als je buiten het 'hoogseizoen' gaat en je van de 'hoofdwegen' blijft. tijdens juli en augustus te vermijden, als er al zou geraken op de overvolle boten ... 8 euro per persoon de overzet (ongeveer 15 min) fiets meenemen ? 15 euro per fiets ... maar je kan er ter plaatse eentje huren ook natuurlijk.
eten:
vanaf de 'haven' tot aan de noordpunt is het ongeveer anderhalf uur stappen dan krijg je honger natuurlijk en daar is ... niets (op uitzondering van één stalletje dat iemand in zijn tuin heeft ingericht) en dus nog eens anderhalf uur terug alvorens je iets vindt om te eten of te drinken. VOORZIE DUS EEN PICKNICK EN DRANK (en daarvoor doen ze je (nog) niet betalen op de boot ...)
Op weg naar Bretagne moet je hoe dan ook door Normandië ,en wie zegt Normandië zegt ook D- Day op 06 juni1944, le débarquement ... De lokale radio's wijden hier dan ook veel aandacht aan, er ergens terecht. In het geval dat nonkel Sam en en nonkel Winston niet zouden hebben besloten om op bezoek te komen, liepen we nu misschien nog rond met overontwikkelde rechter arm en een snorretje.
Feit is dat ik, zowat zappend op de radio, ben terecht gekomen op Europe 1. En daar kwam een historicus uitleggen wat je juiste toedracht is geweest van de 'débarquement'. En dan blijkt dat men helemaal niet de bedoeling had om Frankrijk te bevrijden, zoals men dit in Frankrijk pleegt te geloven. Que néni, Voor hetzelfde geld was er helemaal geen débarquement geweest in Frankrijk ...
De Engelsen hadden het immers niet echt begrepen op 'the froggies' (de kikker-eters - de Fransen) en 'the yanks' kon het in weze geen barst schelen of ze nu langs Normandië of langs Denemarken of langs eender wat er tussen ligt het 'oude continent even zouden gaan schoonvegen'. Ook over de strategie waren ze het niet eens ... Winston wou het allemaal wat kalmer aan doen terwijl de Cowboy er gewoon recht op af wilde gaan. Aan de andere kant zat Jozef, die met zijn fles wodka, te wachten en hem kon het eigenlijk ook niet echt schelen wie en hoe eerst het hoekje zou omgaan.
De amerikanen vonden de engelsen maar snobs en omgekeerd werden de amerikanen aanzien als een bende boerenkinkels. Kwam er nog bij dat een amerikaanse soldaat 2/3 meer soldij kreeg dan een engelse soldaat, en dus meer grieten kon versieren, met nijd en afgunst tot gevolg + dat de amerikanen nog met een duidelijke scheiding zaten tussen blanke en zwarte soldaten, hetgeen ook voor de nodige problemen zorgde in zowel Engeland als Frankrijk waar niets op die rassenscheiding was voorzien (geen aparte pubs, ...)
En de Normandiërs ... die waren ook al niet onverdeeld gelukkig ... Eerst hadden ze de bommen van de duitsers gekregen ... dan de bommen van de geallieerden ... beantwoord dan weer door de bommen van de duitsers ... om uiteindelijk te blijven zitten met een hoop soldaten die soms nogal moeilijk hun handen konden afhouden van de net bevrijdde dames. De 'bevrijders' werden dan ook regelmatig met een scheef oog bekeken ...
De werkelijkheid schijnt dus wel heel anders te zijn geweest dan hetgeen we al 20 keer te zien hebben gekregen in de filmklassieker ' The longest day' ... en wat mij nog het meest verwondert is dat dit gezegd wordt op een franse, nationale radiozender waar men tot nu toe de kwalijke neiging had om constant Frankrijk op te hemelen en te aanzien als het middelpunt van de wereld.
De volgende keer dat u door 'la douce france' rijdt, stel dan even uw radio af op Europe 1. Geen muziek, alleen maar gebabbel, maar het kan soms heel interessant zijn.
We waren er weer eens dringend dringend aan toe: vakantie. En dus ging het ditmaal richting zuid/zuidwest, zo'n 800km, Bretagne dus.
Kwestie van de tijd te hebben om wat 'in the mood' te komen besloten we om 'in schokskes' naar beneden te rijden.
Eerste halte: Calais, een goed anderhalf uurtje rijden, wat shoppen bij Marques Avenue en een broodje eten.
Nog een goede twee uurtjes verder: Honfleur. Wat is er in godsnaam in Honfleur te zien zal je vragen ... wel, niets eigenlijk behalve een kleine haven omringd met oude huizen waarvan de gevels bedekt zijn met leien.
Alleen, enkele jaren terug waren we daar ook al geweest, maar toen regende het pijpenstelen en wel in die mate dat we toen maar wijselijk besloten om niet uit te stappen. Maar Honfleur was ergens blijven hangen in ons collectief geheugen, en met 'collectief ' bedoel ik dan in dat van mijn echtgenote en van mijzelf. Wel opvallend veel fototoestellen waarachter, bij nader toezicht, overzeese mensen bleken schuil te gaan. Zouden die ook een paar jaren terug hier al zijn geweest, en ook hebben moeten vluchten voor de regen ? Twijfelachtig ... Enfin, een min of meer rustig terrasje gevonden langs de kade.
Van daaruit naar het hotelletje dat we op voorhand hadden geboekt: La Fraichette , een paar kilometer buiten Honfleur. Rustig, rustig, gelegen midden de weilanden en met een best te genieten restaurant.
uit principe
4 reacties op dit bericht
SeMseo
Enneh, u zadelt ons niet met de zakresten, maar onze gemeente. Hebben wij ook nog eens wat lol voor onze reinigingsrechten.
een gestelmen doet dit niet.
ik weiger absoluut een dame op te zadelen met mijn zakresten.
die senseo daarentegen ...
Bakkie
Erg he