welkom mon ami !
laat me je een kopje tisanne inschenken en wat vertellen over de belevenissen van Poireau
Zaterdag 3 januari 2009
goed begonnen ...
POireau heeft een zijn jaar met een goed voornemen gestart.
Dit jaar wil hij, vrijwillig, langer dan twee uur in Antwerpen kunnen blijven,
Het is ambitieus, ik weet het ... En dus is er training nodig. Op 2 januari is hij er onmiddellijk aan begonnen.
En zie, met wat goede wil en veel zelfcontrole is het zowaar voor een eerste maal gelukt. Ik had mijn pinnemuts diep tot over mijn oren getrokken, kwestie van niet te veel te horen en mjn zonnebril met lederen glazen opgezet, kwestie van niet te veel te zien.Vul dat nog aan met een dikke jas om niet te veel te voelen, en voilà, POireau voelde zich zowaar min of meer op zijn gemak.
Allée, het gedacht doet veel en dus heb ik mij toch constant lopen in te prenten : " het zal wel gaan Poireau, je bent niet in Antwerpen, rustig blijven, rustig blijven, niet denken aan de Meir(de) ..."
Er zijn natuurlijk wel een paar moeilijke ogenblikken geweest. Bvb de hoek omdraaien aan de Bourlala, Oh pénibel ... De gruunpleutz, moeilijk moeilijk ... Maar als je er door moet, moet je er door.
Als apotheose heb ik besloten om binnen te gaan in het hol van de leeuw, allé van het poezeke, bij "de smoak van 't stad", Désiré de Lille. Gedurfd, ik weet het ...
Aangezien de pateekes mij nog de oren uitkwamen van nieuwjaar, heb ik besloten om de homepatische geneeswijze te gebruiken en het kwaad te bestrijden met het kwaad. En dus heb ik mij een portie smoutebollen besteld en deze met smaak naar binnen gespeeld onder de verblijdende gedachte: als ik geen Antwerpenaars mag opeten, dan maar vetbollen.
Lang heeft het er niet geduurd want de tafel naast ons zaten er weer, en hoe kon het ook anders, een kudde nooderburen luidruchtig te blaten. Dan bekruipt je de goesting om je smoutebollen één voor één in hun schuiftrompet te duwen, maar ja, ik ben zelf ook op den vreemde en dus moet ik mij rustig houden.
Bref, het is mij gelukt ! TWEE uren in Antwerpen gebleven zonder een aanval van hyperventilatie en zonder huiduitslag nadien. Een waar succes.
Het is nu niet omdat het één keer is gelukt dat het elke keer zal lukken, maar waar een wil is is een weg, ook al is het dan de E19.
Voor uw instructie madam, ze pinnemuts is bedoeld om incognito in de menigte te kunnen laveren terwijl ze flapoor eerder bestemd is voor de officiële gelegenheden.
Natuurlijk denkt u onmiddelllijk aan mijn cousin éloigné, Sherlock, maar u moet weten dat deze serieus aan de wiet durft te lurken en dan zijn voorkant van zijn achterkant niet meer kan onderscheiden, laat staan het verschil tussen een pinnemuts en een flapoor. Dat is dan ook de reden waarom u hem meestal ziet afgebeeld met een flapoor, maar waarvan de flappen nimmer zijn neergelaten. Of course, in de salons van ambassades en privéclubs moet je nu niet gaan rondlopen met afhangende oren en aangezien dat zijn favoriet terrein is ... een luxebeest is het, die Sherlock.
Vergeet het dus maar, noch mijn pinnemuts, noch mijn flapoor zal mijn persoon verlaten.
L
Lekkerbek7 januari 2009 om 10:11
Koekje
Voor mij speelt het gene rol waar de lacquemeants vandaan komen, als ik de foto zie zou ik er zo willen in bijten. Het liefst een verse die nog warm is.
L
Lore6 januari 2009 om 20:41
De marsmannetjes
zijn weer in mijn pc geslopen dat het niet schoon is om lezen! Of zou het kunnen, het domme blondjessyndroom zijn? Met een jaartje seffens....
L
Lore5 januari 2009 om 22:29
Volgens
Vtm-nieuws waren alle opa’s met de kleinkinderen in de zoo, terwijl oma’s de solden afdweilden.... Blijkt nu, dat er ocharme, een vermomde mannelijke sukkel tussen die soldenstroom laveerde. Watte, een sukkel? Het was uit vrije wil en om zichzelf te bewijzen, de hyperventilatie de baas te kunnen. Straffe jongens noem ik dat! Alleen Poireau, met een pinnemuts in ’t stad, terwijl u een uitzonderlijk mooie pet met oorkleppen hebt, warm aan oren en poten, beschut tegen zon en regen. Op mijn fiets kan ik enkel dromen van zo een pet. Met een dergelijke beroemde pet loopt u natuurlijk open en bloot, waardoor u overdadig naar zuurstof gaat happen. Ook niet aan te bevelen hé?
Mag ik daaruit besluiten, dat mr. Poireau voortaan in pinnemuts op snuffeltoer gaat? Het zal zijn hyperventilatie ten goede komen. En als het u belieft, ben ik graag bereid, in afwachting dat de paniekaanvallen voorgoed achterwege blijven, mij te ontfermen over uw oorkleppenmuts, tenzij u die voor een halfzacht prijsje van ’t hoofd wilt doen. ’t Is maar een vraagje…
Waar de echte kosmopoliet zit? Hier althans niet! Op een schoolreis heeft Antwerpen mij gezien in haar zoo en tot deze zomer was ik er aan huis in de Vrijheidstraat, maar verder ken ik Antwerpen enkel van La Esterella en de Strangers. Jammer Hercuul, Aaantwerpse wijsheid kan ik u niet bijbrengen.
H
hercule5 januari 2009 om 13:55
merçi madam
voor de informatie.
wat de lacquemeant betreft moet ik u melden dat het hier blijkbaar een wereldberoemde specialiteit betreft, maar dan alleen in het centrum van de wereld. 5 km daarbuiten is er van lacquement al geen sprake meer. ik kan mij vergissen maar zou het kunnen dat de omschrijving die gegeven wordt geschreven zou zijn door een antwerpenaar ?
M
Mrs.Bo-puzzled5 januari 2009 om 12:37
..
Maar allez Pwoirooke, dat gij als Belg geen Laquemants kent, ik kan het bijna niet geloven en ge zijt bovendien nog bij den Désiré geweest ! Ik citeer hier van hun website :
Toen Désiré Smidts nog een leerjongen was in de banketbakkerij Lacquemant in het Noord-Franse Lille (Rijsel), creëerde hij zelf een nieuwe lekkernij . Uit een bolletje deeg dat hij in een wafelijzer stopte, toverde hij een ronde, platte koek die hij opvulde met een heerlijke siroop waarvan hij enkel het recept kende. Deze lekkernij doopte hij “Lacquemant”, naar de naam van zijn werkgever. Deze Lacquemant kende van meet af aan een enorm succes en is ook nu nog – honderd jaar later- een culinair begrip dat in België op de grootste kermissen aan de man wordt gebracht door Désiré, ondertussen “Désiré de Lille” geworden. Marc Stoffels, zijn kleinzoon, zet deze familiale traditie met een onverminderd enthousiasme verder en biedt deze culinaire specialiteit, die herkenbaar is aan dit beeldmerk, aan op kermissen, in tearooms of in verkooppunten in België en in het buitenland.
Wat het shoppen betreft: natuurlijk moet ge midden in de koekenstad zijn, maar best niet op een zaterdag of zondag want dan lijkt het alsof ge in een Nederlandse stad zit! Ge moet dus niet vragen hoe plezant het er is
Onze lokale shopping straat is tijdens de laatste vijf jaar veranderd in een souk, dus die wil ik u zeker niet aanbevelen tenzij ge dringend exotische kruiden of kledij nodig hebt.
Wilt ge gewoon in een leuke omgeving iets nuttigen en uw beentjes strekken, dan raad ik u 'De Dikke Mee' aan in't Nachtegalenpark, of 'De Melkerij' als ge kleine kindjes bij hebt - maar dan moet ge wel tegen het lawaai en de drukte kunnen
Op een mooie lente of zomerdag is het ook heel leuk om iets te nuttigen in 'De Jachthoorn' buurt UIA en UZA - in het groen, heel gemakkelijk te bereiken via afritje van E19.
Nog vragen over de koekenstad ... vraag gerust!
H
hercule4 januari 2009 om 20:34
wat is begot een laquemants ???
H
hercule4 januari 2009 om 20:32
dames,
Zou het u mogelijk zijn om een pauvre sukkeleir de weg te wijzen in de allergrootste stad aan de opperbelangrijkste stroom ?
Als de Meir en alle zijstraten te vermijden zijn, wat ik niet betwist, is er dan iets anders te vinden in de metropool der metropolen en waar bevindt dat anders zich dan ?
Zeg mij nu niet de kaaien, want ik zou niet graag verzuipen. Zeg mij niet de supergrote markt want daar vlammen ze in de omgeving de mensen ongevraagd omver met blauwe bonen. Zeg mij ook niet linkeroever, daar ben ik al geweest en ik ben er oeverloos ontgoocheld van terug gekomen. Op de antwelpse leiën zitten waalschijnlijk te veel chinezen (in bRugge noemen ze dat immers de Reiën) Op het Falconplein moet je russisch kennen en aan het centraal station jiddsich om je verstaanbaar te maken. Alhoewel, een visakaart verstaan ze overal natuurlijk.
Maar waar zitten ze dan, de enige echte metropolieten ?
Ik bewonder je dapperheid, want als rechtgeaarde Antwerpenaar blijf ik mijlen ver weg van De Meir of het Schoppingcenter tijdens de solden periode, op zaterdagen en woensdagnamiddag, en vakantie periodes. Gelukkig voor onze Antwerpse marchandise hebben we nog de Nederlanders, de Brusselaars.....
M
Mrs.Bo-n voyage4 januari 2009 om 13:08
..
Ja Pwoirooke, 't is even wennen hé, bij mij heeft dat ook een tijdje geduurd, zeker om de taal te begrijpen. Maar ik heb er nu toch mijn hart verloren hoor, geen enkele andere stad trekt me meer aan. Ik heb de sinjoren in mijn hart gesloten. Natuurlijk lijkt winkelen op de Meir alsof je in Breda bent - het zelfde op de vogelmarkt - meer Nederlanders dan Belgen. Maar zo'n heerlijke smoutebollen en laquemants (of lackmans ??? ) bij den Desiré kunnen toch smaken hé? - zo leer je een fobie overwinnen!
Inkoopkes doen voor uwen interieur en tegelijkertijd de randen van de beschaving verkennen ?
Het is mogelijk richting noord bij noordwest in Spiere-Helkijn ...
U zal het zelf moeten opzoeken op een kaart want bij het intikken op een GPS komt er gegarandeerd rook uit het toestel, maar het bestaat echt.
Aan de Ijzeren Bareel vindt u, als alles goed gaat, woonwinkel SLOTS. Het is een beetje Flamant-achtig maar dan beter, naar onze goesting dan toch. Een grote collectie tappiseerpapier, meubelstoffen, meubels en garnituren.
Verhongeren moet je er ook niet doen. Er zijn zelfs mensen die er komen gewoon om iets te eten, nogal wat fransosen want de grens is ook maar een mussenscheet verwijderd.
Je kan ook de straat over steken waar je dan een decoratiezaak vindt die het eerder oostelijk gaat zoeken. Lachende boedha's, slapende boedha's, serieuse boedha's, boedistische boedha's, ... U kan er ook een samenvattingen vinden van de zoölogie van Antwerpen in de vorm van een olifant die op een rat zit en het nog plezant vindt ook, of een kruising tussen een madam en een octopus, ... Veder nog rietwerk.
Even verder is er nog een interieurzaak waar het wat rommeliger aandoet en waar men blijkbaar nog op zoek is naar een eigen stijl, en dus maar van alles wat bijeen heeft gezet.
En natuurlijk is er de onvermijdelijke Auchan in de buurt (Leers) waar je de Sarkozistische economie kan ondersteunen.
Voor het geval van kan je nog altijd effekes doorduwen tot het eiland Lille.
Herinnert u zich nog de skeletten van de dinos in het natuurhistorisch museum aan de cinquantenaire in Brussel ?
Die dingen stonden daar al zo lang op dezelfde plaats dat ze al bijna in fossielen veranderd waren.
Uit goede bron heb ik vernomen dat er eindelijk een ietwat modernere look is gegeven aan het museum en dus wordt het misschien wel tijd om er terug een bezoekje te brengen.
Het is maar een suggestie nietwaar ...
Maar, op een museumbezoek moet men zich voorbreiden en dus is Poireau even gaan kijken in Bernissart waar enkele miljoenen jaren terug een dinokennel stond en waar men dus de beentjes heeft opgegraven
Bernissart, le pays de l'iguanodon ...
En waar ligt Bernissart dan wel zal u zich afvragen.
U rijdt vanuit Brussel richting Parijs, de E19 dus en voorbij Mons, net voor u aan de Franse grens komt slaat u rechts af richting Doornik oftewel Tournai. Zowat halverwege tussen Mons en Tournai ligt Bernissart in het land van de prille Schelde. Bien fait pour les Français, want het zijn dus wel degelijk belgische dino's.
Als u nu eens een verloren gat wil zien, wel daar is het een verloren gat.
Voorzie uzelf van een thermos koffie want indien u het lumineuse idee zou krijgen om ergens binnen te stappen om een koffie te gaan drinken is de kans groot dat u een bak afkooksel van gisteren voorgeschoteld krijgt. Vraagt u naar koffie van vandaag, dan zal u morgen nog eens moeten terug komen. In het beste geval bekomt u een plastic filterken waarvoor dan eerst een prehistorische waterkoker wordt boven gehaald.
Mogelijks is dit alles opzettelijk gedaan om in de dino-mood te kunnen blijven, maar ik betwijfel het.
Feit is dat het er in putteke winter een ijzige bedoening is, echt truusteluus, en dus lijkt het mij een ook aannemelijke theorie te zijn dat de dino's het voor bekeken hebben gehouden omwille van een al dan niet subiete ijstijd.
Maar we mogen niet te vlug opgeven.
Weldra wordt het weer lente en dan gaan in Bernissart de Pteranodons weer fluiten waardoor het er al en stuk aangenamer zal uitzien.
T'is weer zover, Ciboulette heeft weer een uitstap gevonden ... Naar de kelders van den Abbatoir in Anderlecht.
En wat is er zoal te vinden in de kelders van een slachthuis ? Een hoop dode dinges ... Ja, ik weet het, ons Ciboulette is een beetje speciaal op dat vlak.
Enfin, ze wilde dus absoluut gaan zien naar Plastic Bertrand, niet de zanger maar wel Bertrand die, om god weet welke reden, ooit besloten moet hebben om van zijn afgestorven body een plastinaat te laten maken.
Bertrand is dus leeggezogen geweest, volgepompd met plastic, zijn vel afgedaan en wordt nu, tegen betaling natuurlijk, tentoongesteld als een soort opgezette muskusrat.
En dat is dus waar Ciboulette absoluut wil naar gaan kijken ... Wel dan toch zonder mij ! Dat men geïntersserd kan zijn in anatomie kan ik begrijpen, maar ingaan op de platte commerce van 'Körperwelten' weiger ik.
S'namiddags kwam Ciboulette terug thuis en ze legde mij haarfijn uit hoe zij vol verwondering had staan kijken naar wat eens eens mens was geweest, en vakkundig in sneetjes was gesneden , inclusief zijn pitteloe.
Ik heb ze maar laten vertellen ... En bij mezelf gedacht dat ik dan toch nog liever mijn eigen pitteloe heb, onversneden.
Kan u ook niet meer volgen en hebt u ook uw Fortis aandelen zien veranderen in Slaptis aandelen ?
Je moet het altijd positief blijven bekijken.
Toen je aandeel 30 euro waard was en je verloor 10% dan was je 3 euro kwijt. Nu je aandeel 3 euro waard is en je verliest ook 10% dan ben je slechts 0.30 euro kwijt.
Je ziet, je situatie wordt er met de dag beter op ...
Moest je toch nog tot de moedigen behoren, koop dan aandelen van Tiense Suiker. Gegarandeerd dat binnenkort de mensen zullen gaan hamsteren.
En als je dan toch een verantwoordelijke zou zoeken, kijk dan even richting de TiTa-Tovenaar-Consultant-Vlerick-boys. Zij hebben jaren het principe komen verkopen dat niet winst belangrijk is, maar wel de groei van de winst.
Een goede veertien dagen terug heb ik zowaar een uitgestorven soort ontdekt !
Zomaar, toevallig, domweg, terwijl ik op mijn oprit rondloop, kom ik argeloos tot het besef dat ik deze soort ooit al eens had gezien, jaren terug, en toen ook al ergens rond mijn huis.
Sindsdien niets meer, verschwunden, in het grote niets opgeggaan, nooit of te nevver meer opgemerkt.
En dan, plotseling, zie ik de soort terug, in een camion nog wel. Een mens denkt dan direct aan een fata morgana, een ziensbegoocheling en pitst zichzelf krachtig in de armen. Niet te geloven ! Een werkende aannemer ! En dan nog wel één die ik ken !
Ik ben subito presto in mijn archieven gedoken en even later had ik een oude faktuur, bevend, in mijn hand. Zou het kunnen ???
Ik heb mijn zondags kostuum aangetrokken, mijn tanden gepoetst, afterschaaf opgespoten en vervolgens met klamme handjes de telefoon genomen.
Allo weledele mijnheer de aannemer, kende gij mij nog ? t'is hier herculleken van aan de hoek waar die twee straten bijeenkomen en waar dat huis staat met een dak erop. Aan de andere zijde een instemmend gebrom ...
Stoort het u als ik u stoor ? Aan de andere kant een ontkennend gebrom ...
Mijnheer de hooggebouwde aannemer, zou in in uw oneindige goedheid in overweging willen nemen of u mij misschien zou kunnen komen pluimen ? Aan de andere kant een twijfelend gebrom ...
En dan, oh zaligheid, een zacht : ja poireau, ik wil.
Jubelt, juicht, steek het vuurwerk aan, trekt de champagne af !
Ik heb een aannemer gevonden !!! Straffer nog, er ligt al een hoop isolatieplaten op mijn oprit !!! Ik ben nog vanzeleve zo content geweest dat ik mijn oprit niet meer op geraak. Zet ze maar vol, hoe meer hoe, liever. Nog ! Nog!
in de serie 'vul eens uw buik' heb ik voor de geïnteresseerden nog een adres te vermelden:
L'atelier de Michel D. Oud Korenhuis 31 te 1000 Brussel.
De D. staat voor Doukissis en deze mijnheer is in 1997 Eerste Kok van België geweest (de Posper Montagné-prijs) voor zijn bereiding van 'la lotte accompagnée ses trois garnitures')
Ga voor de lunch aan 19 euro ( entrée/plat/dessert ) ( lauwe saumon met kruidenolie, pintadeau met oesterzwammen, chocolademousse of javanais) Met een glas deftige wijn of een Carlsberg erbij en een koffie nadien mag je terug buiten voor ongeveer 25 euro pp.
En je mag Poireau geloven, voor die prijs mag je al heel ver lopen om iets van dezelfde kwaliteit te vinden.
Wil je absoluut s'avonds of in het week-end gaan, dan mag je de prijs p.p. ongeveer verdubbelen. Wil je dan ook nog de plezante uithangen en gaan voor het 'degustatiemenu met aangepaste wijnen' dan betaal je een aangepaste prijs van 65 euro pp.
POireau is weer eens op een verdoefte affaire gevallen ...
Gezien ik de laatste paar weken nogal volg wat zoals te koop wordt aangeboden op 2ehands, ebay en marktplaats.nl was ik toevallig op een aanbieding gevallen, zonder mij pijn te doen, van een zaagske van Makita.
Denk je zo bij jezelf, bwah, waarom niet ...
Awel, ik ben tot de conclusie gekomen dat het om een nep-makita gaat, een mislukte kloon, een kopie.
Blijkbaar hebben de spleetogen de truuk gevonden om alles en nog wat te kopiëren, zij het dan in een minderwaardige kwaliteit, en natturlijk voor een minderwaardige prijs. De machine ziet er nagenoeg hetzelfde uit maar de koffer waar ze in zit is niet in het typische makita-turquoise maar in het zwart. Of ze ook zaagt weet ik niet maar ik veronderstel van wel, zolang je je maar beperkt tot het afzagen van sneetjes salami.
Bien essayé !
Ons Ciboulette heeft ook zoiets beleefd.
Ziet ze op internet een 'shop' (A-shop genaamd) en wat verkopen ze daar ? Saccochen van Prada voor een kleine 100 euro. Een ouder modelleke, dus ja ... Enfin, zo wordt het toch aangekondigd. Blijkt dat A-shop in Hong-Kong zit.
Om uw saccochken te doen afkomen hebt ge nog eens 25 euro aan uw rekker. Maar enfin, voor die prijs kunt het niet zelf gaan halen.
Ga je naar de bank voor een overschrijving naar Hong Kong en keokenbak, je hebt nog eens voor 20 euro aan je broek.
Tja, dan begin je toch te denken: is het sop de saccoch wel waard en dus zeg je wijselijk foert, in het chinees.
Denk nu niet dat ze je gaan gerust laten, vergeet het maar.
Om de twee dagen een mail in je doos om te vragen waar je centen blijven. En op de duur beginnen ze je zelf uit te leggen dat ze echt wel degelijke kopies maken van merksaccochen. Niet van echt te onderscheiden.
Met al de chinezen maar ...
Ik begin mij af te vragen of onze vier F-16's ook toevallig niet ...
Poireau is nu niet bepaald van het soort de de brol van iemand anders in huis haalt maar zo nu en dan maakt hij een uitzondering.
Zoals u wellicht wel weet, willen echte mannen altijd de grootste en de zwaarste hebben, en om mijn confraters te volgen in hun streven had ik besloten om eens een zware boormachine te kopen. Zo een rambo-ding. Niet dat ik veel gaten te boren heb in mijn gruyère, maar het heeft wel iets om voor uw gevel te staan paraderen met een kalachnikov-boor. Tot wanneer je natuurlijk de prijs ziet van een nieuwe kalachnikov ... Niet getreurd cependant.
Er is nog altijd ebay.be en 2ehands.be voor belgiê en marktplaats.nl voor Nederland.
Et voilà, in Brugge vindt ik een rasechte Hilti machine, met stamboom, en in Utrecht vind ik dan weer de kogels om het ding te laden. Et tout ça aan de prijs van een vulgaire Black und Decker.
Dat wordt een beetje rondrijden dit week-end, maar daar hebben we niets tegen, vu que mijne employeur zo vriendelijk is om jus voor mijn bedrijfslimousine ten laste te nemen. Merçi employeur.
Indien u dus in de volgende weken in de omgeving van Brussel een stofwolk ziet opstijgen, weet dan dat Poireau aan het oefenen is met zijn nieuw speelgoed.
krijg ik op mijn gastenboek een example van een grand écart van hier tot ginder ...
Niet voor het één of het ander, maar dàt zie ik ons toch nog zo direct niet doen. Alhoewel, met medewerking van een plaske lijnolie is er natuurlijk veel mogelijk ...
zeventien volle jaren had ik er voor gespaard ze waren mijn trots, mijn waardigheid de zichtbare tekenen van mijn mannelijkheid één enkel kleefverband heeft ze zomaar weggemaaid vaarwel mijn borstharen
goed begonnen ...
10 reacties op dit bericht
ze pinnemuts of ze flapoor.
Natuurlijk denkt u onmiddelllijk aan mijn cousin éloigné, Sherlock, maar u moet weten dat deze serieus aan de wiet durft te lurken en dan zijn voorkant van zijn achterkant niet meer kan onderscheiden, laat staan het verschil tussen een pinnemuts en een flapoor.
Dat is dan ook de reden waarom u hem meestal ziet afgebeeld met een flapoor, maar waarvan de flappen nimmer zijn neergelaten.
Of course, in de salons van ambassades en privéclubs moet je nu niet gaan rondlopen met afhangende oren en aangezien dat zijn favoriet terrein is ... een luxebeest is het, die Sherlock.
Vergeet het dus maar, noch mijn pinnemuts, noch mijn flapoor zal mijn persoon verlaten.
Koekje
vandaan komen, als ik de foto zie zou ik er zo willen in bijten. Het liefst een verse die nog warm is.
De marsmannetjes
Volgens
Vtm-nieuws waren alle opa’s met de kleinkinderen in de zoo, terwijl oma’s de solden afdweilden.... Blijkt nu, dat er ocharme, een vermomde mannelijke sukkel tussen die soldenstroom laveerde.
Watte, een sukkel? Het was uit vrije wil en om zichzelf te bewijzen, de hyperventilatie de baas te kunnen. Straffe jongens noem ik dat! Alleen Poireau, met een pinnemuts in ’t stad, terwijl u een uitzonderlijk mooie pet met oorkleppen hebt, warm aan oren en poten, beschut tegen zon en regen. Op mijn fiets kan ik enkel dromen van zo een pet. Met een dergelijke beroemde pet loopt u natuurlijk open en bloot, waardoor u overdadig naar zuurstof gaat happen. Ook niet aan te bevelen hé?
Mag ik daaruit besluiten, dat mr. Poireau voortaan in pinnemuts op snuffeltoer gaat? Het zal zijn hyperventilatie ten goede komen. En als het u belieft, ben ik graag bereid, in afwachting dat de paniekaanvallen voorgoed achterwege blijven, mij te ontfermen over uw oorkleppenmuts, tenzij u die voor een halfzacht prijsje van ’t hoofd wilt doen. ’t Is maar een vraagje…
Waar de echte kosmopoliet zit? Hier althans niet! Op een schoolreis heeft Antwerpen mij gezien in haar zoo en tot deze zomer was ik er aan huis in de Vrijheidstraat, maar verder ken ik Antwerpen enkel van La Esterella en de Strangers. Jammer Hercuul, Aaantwerpse wijsheid kan ik u niet bijbrengen.
merçi madam
wat de lacquemeant betreft moet ik u melden dat het hier blijkbaar een wereldberoemde specialiteit betreft, maar dan alleen in het centrum van de wereld.
5 km daarbuiten is er van lacquement al geen sprake meer.
ik kan mij vergissen maar zou het kunnen dat de omschrijving die gegeven wordt geschreven zou zijn door een antwerpenaar ?
..
Ik citeer hier van hun website :
Toen Désiré Smidts nog een leerjongen was in de banketbakkerij Lacquemant in het Noord-Franse Lille (Rijsel), creëerde hij zelf een nieuwe lekkernij . Uit een bolletje deeg dat hij in een wafelijzer stopte, toverde hij een ronde, platte koek die hij opvulde met een heerlijke siroop waarvan hij enkel het recept kende. Deze lekkernij doopte hij “Lacquemant”, naar de naam van zijn werkgever. Deze Lacquemant kende van meet af aan een enorm succes en is ook nu nog – honderd jaar later- een culinair begrip dat in België op de grootste kermissen aan de man wordt gebracht door Désiré, ondertussen “Désiré de Lille” geworden. Marc Stoffels, zijn kleinzoon, zet deze familiale traditie met een onverminderd enthousiasme verder en biedt deze culinaire specialiteit, die herkenbaar is aan dit beeldmerk, aan op kermissen, in tearooms of in verkooppunten in België en in het buitenland.
Wat het shoppen betreft: natuurlijk moet ge midden in de koekenstad zijn, maar best niet op een zaterdag of zondag want dan lijkt het alsof ge in een Nederlandse stad zit! Ge moet dus niet vragen hoe plezant het er is
Onze lokale shopping straat is tijdens de laatste vijf jaar veranderd in een souk, dus die wil ik u zeker niet aanbevelen tenzij ge dringend exotische kruiden of kledij nodig hebt.
Wilt ge gewoon in een leuke omgeving iets nuttigen en uw beentjes strekken, dan raad ik u 'De Dikke Mee' aan in't Nachtegalenpark, of 'De Melkerij' als ge kleine kindjes bij hebt - maar dan moet ge wel tegen het lawaai en de drukte kunnen
Op een mooie lente of zomerdag is het ook heel leuk om iets te nuttigen in 'De Jachthoorn' buurt UIA en UZA - in het groen, heel gemakkelijk te bereiken via afritje van E19.
Nog vragen over de koekenstad ... vraag gerust!
wat is begot een laquemants ???
dames,
Als de Meir en alle zijstraten te vermijden zijn, wat ik niet betwist, is er dan iets anders te vinden in de metropool der metropolen en waar bevindt dat anders zich dan ?
Zeg mij nu niet de kaaien, want ik zou niet graag verzuipen.
Zeg mij niet de supergrote markt want daar vlammen ze in de omgeving de mensen ongevraagd omver met blauwe bonen.
Zeg mij ook niet linkeroever, daar ben ik al geweest en ik ben er oeverloos ontgoocheld van terug gekomen.
Op de antwelpse leiën zitten waalschijnlijk te veel chinezen (in bRugge noemen ze dat immers de Reiën)
Op het Falconplein moet je russisch kennen en aan het centraal station jiddsich om je verstaanbaar te maken. Alhoewel, een visakaart verstaan ze overal natuurlijk.
Maar waar zitten ze dan, de enige echte metropolieten ?
*
..
Maar ik heb er nu toch mijn hart verloren hoor, geen enkele andere stad trekt me meer aan.
Ik heb de sinjoren in mijn hart gesloten.
Natuurlijk lijkt winkelen op de Meir alsof je in Breda bent - het zelfde op de vogelmarkt - meer Nederlanders dan Belgen.
Maar zo'n heerlijke smoutebollen en laquemants (of lackmans ??? ) bij den Desiré kunnen toch smaken hé?