Is voor ons eigenlijk la voix du sud, want la voix van Lille, la voix van chti-country, de lokale gazet dus.
Zo frans en toch zo vlaams, zo vlaams en toch zo frans, het is er duidelijk een twijfelgeval.
Maar niet voor de inwoners.
Zij zien zichzelf wel degelijk als frans, of algerijn, of afrikaan, of ...
De buitenwijken, les banlieus, zijn volgens de connecties van POireau bij de lokale smurfen, te vermijden terrein voor al wat met een belgische nummerplaat rondrijdt. Te opvallend.
Met wat chance keer je terug met enkel je nummerplaat, met wat malchance keer je terug drijvend op de Leie, zonder nummerplaat.
Eergisteren, een doodnormale weekdag, acht wagens in de fik ...
Uitnodigend ...
Maar, als er buitenwijken zijn, moeten er noodgedwongen ook binnenwijken zijn. En jawel, die zijn er ook.
Lille heeft een 'oud' gedeelte en een 'nieuw' gedeelte en een shoppingcentre.
Om te beginnen met het shoppingcentre, Euralille, moet ik al enig voorbehoud uitspreken.
Je zal er niets vinden dat je niet zou kunnen vinden in pakweg Wijnegem of andere gelijkaardige monsters.
Tenzij je masochistische neigingen hebt zou ik het u dus ontraden.
Het 'nieuw' gedeelte van Lille ... is eigenlijk ook een Euralille maar dan zonder een dak.
Brede verkeersvrije straten zoals je er dertien vindt in een half dozijn, inclusief een winkelgalerij met Fnac, welke uitmondt onder La Voix du Nord.
Tenzij je masoch .... dat heb ik al gezegd.
Het 'oude' Lille is inderdaad oud, of zo ziet het er toch uit.
Opgelet om niet te 'sjoempelen' over de hobbeldebobbeltrottoirs, maar dat maakt het nu juist rustiek nietwaar.
Hier en daar een bedelaar die daar al zit sinds de middeleeuwen, veel 'studenten' die een vergelijkende studie uitvoeren over de horeca-gelegenheden en daar ook veel over te vertellen hebben blijkbaar, en ook wat chti-chti-madammen.
Bref, een mooie mix maar met dien verstande dat er een duidelijke scheidingslijn lijkt te bestaan tussen de twee stadsgedeelten.
Oud en nieuw hebben elk hun eigen publiek en er wordt duidelijk niet verbroederd.
Nochtans is er een poging ondernomen.
Op de 'Grand Place' heb je iets over de helft ricting 'nieuw Lille' de 'Furet** du Nord', een enorme boekenwinkel, en iets over de helft richting 'vieux Lille' de Mac Donnalds.
(**un furet: een fret, een snuffelaar, een onstoppingsveer)
Tussen de twee, in het midden van het plein, staat een enorme fontein en bij goed weer zitten de twee werelden gemixt op de rand van de badkuip.
Maar daar houdt het dan ook op.
Egalité en fraternité, mais pas le pour le portemonnee.
POireau zou POireau niet zijn moest hij u ook geen informatie geven over ... het versterken van de innerlijke mens.
Dus zou ik u het volgende durven aanraden:
Voor enen zandwitz:
chez PAUL.
Het is wel een 'fabriekssandwich' maar al bij al nog best eetbaar.
U vindt er verscheidene in Lille waar u een meeneemexemplaar kan kopen of, als u liever gezeten bent, is er ook een Paul met tafels en stoelen te vinden op de hoek van de straat wanneer u de Grand Place verlaat langs links van 'La Voix du Nord'.
Bij de gezeten versie is een stukje frambozentaart ook niet te versmaden.
Zin in iets warms ?
Dan dien ik u te verwijzen naar de rue de la Monnaie, ter hoogte van de Place du Concert, bij
Via Corsica. Zoals de naam het zegt, Corsicaans eten in het noorden maar wanneer je er je ogen sluit en er begint te knabbelen, zou je je wel op het Ile de Beauté kunnen wanen.
Geitenkaas, charcuterie en I Muvrini muziek op de achtergrond aangevuld met een glaasje mirtewijn.
Speciaal, alles een beetje 'rustiek', maar goed en prijselijk.
Als dessert een mousse van châtaigne (kastanje).
Er
zou (ik kan het u nog niet bevestigen uit ervaring) ook nog 'il bucco di lupo' zijn (de wolvenmuil ... nogal een naam voor een restaurant), maar dan is het weer eens italiaans en ik zie echt niet in waarom een belg in Frankrijk italiaans zou moeten eten.
Amazing brace,
7 reacties op dit bericht
*
Wij hadden nl. de neiging om het melkkleurig vettig en slechtsmakend papje in onze mond te houden om het later in het toilet uit te spuwen.
Eén van mijn broers had zich laten betrappen met alle gevolgen van dien.
Later vernomen dat het spul boordevol vit.B zat.
dames,
J'ai dit.
En ja, ik ben duidelijk nog altijd een prutske.
Laatst was ik nog ... in Antwerpen (ik ben er begot niet meer weg te slaan ...) en ga daar met een snotneus van een collega een zandwits eten.
Vraagt de madam zomaar vlakaf:
En wat zal het zijn voor de jongeheren ...
Ik peinsdegede begot dat ik van mijn stoel ging vallen.
Jongeheren, in het meervoud !
Ik zeg:
Madam, merçi, want dat is nu al jaren geleden dat men mij nog eens jongeheer heeft genoemd
Waarop mijn begeleidende snotneus stilletjes mompelt "terecht ..."
Van uw collega's moet ge het hebben ...
Awel, volgende keer wrijf ik verdomme levertraan op zijn zandwits!
.
Maai dier young man, het kan niet anders, je kan niet oud zijn indien er geen levertraan gedwongen door je strot werd geduwd.
Iedereen die ik ken, die zo ongeveer mijn gezegende leeftijd heeft , moest zelfs op de lagere school gedwongen levertraan slikken!
Ik kan het me zelf niet herinneren maar ik kan enkel de woorden van mijn moeder zaliger herhalen: "you were a weird child, you always asked for more, you liked the awful tasting stuff."
't ja Herkuulke, altijd een Miss Piggy geweest hé!
Snel beterschap gewenst aan de appel van uw oog.
*
Voor Natasha Richardson is het echter fataal afgelopen.
Zelfs zonder vallen lopen velen knieblessuren op door de draaibewegingen.
Wat niet wil zeggen dat ik tijdens de winter nooit meer naar de prachtig bergen in Oostenrijk zal gaan, maar het zal bij wandelingen blijven, zeker weten.
madam,
sommige dagen laat mijn lever ook wel een traan, maar om vandaar te gaan besluiten dat dit op één of andere manier ook goed zou zijn voor ze froet of mai woemb is mij een stap te ver.
er zal dus geen walvisvocht ingepompt worden in mijn afstamming net zoals mijn opstamming dit ook bij mij niet heeft gedaan.
een demi-geuze, tot daar nog aan toe, maar levertraan ... allez allez, pas zwanzer n'est-ce pas ...
.
tch tch tch .... de zorgen voor onze kindjes, dat stopt precies nooit Herkuul en daarna beginnen de zorgen voor de kleinkindjes!
dat was vast en zeker van al die levertraan na de oorlog.
Sporten is gezond zeggen ze dan!
Huh !
Ze komen elk jaar met trossen in vliegtuigen terug.
Onze oudste had prijs tijdens zijn tweede ski vakantie met school, zijn goesting is nu ook over.
Onze jongste ... pffft.... niet te tellen hoe dikwijls hij in stukken en brokken terug thuis is gekomen van een scoutskamp of een reis.
Ons moeder had vier kinderen, geen enkele deed aan sport (geen centjes) we speelden altijd wel buiten, maar geen van de vier heeft zelfs een pink gebroken.
Goei sterke knoken zeker !
Dus mijn advies : pomp enkele liters levertraan in uw dochter, ze zal u eeuwig dankbaar zijn
'Opereren is repareren'
Vader Poireau, ooit al eens op een sneeuwpiste dat jong geweld op de planken zien voorbij scheren? Het is een wonder dat er niet meer accidenten gebeuren...
Maar, terwijl ze nog zonder zorgen zijn, laat de jonge veulens tenvolle genieten. En volgend jaar, met of zonder brace of met een minder lief lief, staat ze in al haar glorie opnieuw te schitteren op haar sneeuwplank, en vader Hercuul de gelukkigste mens van den environ!