Is voor ons eigenlijk la voix du sud, want la voix van Lille, la voix van chti-country, de lokale gazet dus.
Zo frans en toch zo vlaams, zo vlaams en toch zo frans, het is er duidelijk een twijfelgeval.
Maar niet voor de inwoners.
Zij zien zichzelf wel degelijk als frans, of algerijn, of afrikaan, of ...
De buitenwijken, les banlieus, zijn volgens de connecties van POireau bij de lokale smurfen, te vermijden terrein voor al wat met een belgische nummerplaat rondrijdt. Te opvallend.
Met wat chance keer je terug met enkel je nummerplaat, met wat malchance keer je terug drijvend op de Leie, zonder nummerplaat.
Eergisteren, een doodnormale weekdag, acht wagens in de fik ...
Uitnodigend ...
Maar, als er buitenwijken zijn, moeten er noodgedwongen ook binnenwijken zijn. En jawel, die zijn er ook.
Lille heeft een 'oud' gedeelte en een 'nieuw' gedeelte en een shoppingcentre.
Om te beginnen met het shoppingcentre, Euralille, moet ik al enig voorbehoud uitspreken.
Je zal er niets vinden dat je niet zou kunnen vinden in pakweg Wijnegem of andere gelijkaardige monsters.
Tenzij je masochistische neigingen hebt zou ik het u dus ontraden.
Het 'nieuw' gedeelte van Lille ... is eigenlijk ook een Euralille maar dan zonder een dak.
Brede verkeersvrije straten zoals je er dertien vindt in een half dozijn, inclusief een winkelgalerij met Fnac, welke uitmondt onder La Voix du Nord.
Tenzij je masoch .... dat heb ik al gezegd.
Het 'oude' Lille is inderdaad oud, of zo ziet het er toch uit.
Opgelet om niet te 'sjoempelen' over de hobbeldebobbeltrottoirs, maar dat maakt het nu juist rustiek nietwaar.
Hier en daar een bedelaar die daar al zit sinds de middeleeuwen, veel 'studenten' die een vergelijkende studie uitvoeren over de horeca-gelegenheden en daar ook veel over te vertellen hebben blijkbaar, en ook wat chti-chti-madammen.
Bref, een mooie mix maar met dien verstande dat er een duidelijke scheidingslijn lijkt te bestaan tussen de twee stadsgedeelten.
Oud en nieuw hebben elk hun eigen publiek en er wordt duidelijk niet verbroederd.
Nochtans is er een poging ondernomen.
Op de 'Grand Place' heb je iets over de helft ricting 'nieuw Lille' de 'Furet** du Nord', een enorme boekenwinkel, en iets over de helft richting 'vieux Lille' de Mac Donnalds.
(**un furet: een fret, een snuffelaar, een onstoppingsveer)
Tussen de twee, in het midden van het plein, staat een enorme fontein en bij goed weer zitten de twee werelden gemixt op de rand van de badkuip.
Maar daar houdt het dan ook op.
Egalité en fraternité, mais pas le pour le portemonnee.
POireau zou POireau niet zijn moest hij u ook geen informatie geven over ... het versterken van de innerlijke mens.
Dus zou ik u het volgende durven aanraden:
Voor enen zandwitz:
chez PAUL.
Het is wel een 'fabriekssandwich' maar al bij al nog best eetbaar.
U vindt er verscheidene in Lille waar u een meeneemexemplaar kan kopen of, als u liever gezeten bent, is er ook een Paul met tafels en stoelen te vinden op de hoek van de straat wanneer u de Grand Place verlaat langs links van 'La Voix du Nord'.
Bij de gezeten versie is een stukje frambozentaart ook niet te versmaden.
Zin in iets warms ?
Dan dien ik u te verwijzen naar de rue de la Monnaie, ter hoogte van de Place du Concert, bij
Via Corsica. Zoals de naam het zegt, Corsicaans eten in het noorden maar wanneer je er je ogen sluit en er begint te knabbelen, zou je je wel op het Ile de Beauté kunnen wanen.
Geitenkaas, charcuterie en I Muvrini muziek op de achtergrond aangevuld met een glaasje mirtewijn.
Speciaal, alles een beetje 'rustiek', maar goed en prijselijk.
Als dessert een mousse van châtaigne (kastanje).
Er
zou (ik kan het u nog niet bevestigen uit ervaring) ook nog 'il bucco di lupo' zijn (de wolvenmuil ... nogal een naam voor een restaurant), maar dan is het weer eens italiaans en ik zie echt niet in waarom een belg in Frankrijk italiaans zou moeten eten.
Het fornuis
16 reacties op dit bericht
les vapeurs
als ge ziet dat destijds de vapeurs letterlijk de motor waren van de economie ... we hebben zelfs nog moeten leren dat de eerste vapeur 'den olifant' heettegede maar als een hazewind van Mechelen naar Brussel vloog.
moest ik van u zijn, ik zou dus content zijn met mijn vapeurs, temeer dat stoomkoken ook meer en meer in de mode komt ...
et puis vous savez, les Cirque-Constances, ils ne font que passer.
monsieur of madam,
U gaat de mensen nog doen verloren lopen ...
'Bij den boer' bevindt zich niet op de Place Sainte Catherine maar wel op de Quai aux Briques oftewel de Baksteenkaai, et pour être plus précis, op nummerke 60.
U kan er op de middag vier corridors naar binnen spelen, voor 27 euroskes,
Niet dat het er slecht is, absoluut niet, au contraire, maar maar het is een beetje eten om te eten. C'est surtout la quantité qui compte, en Poireau heeft altijd schrik om zijn pardesus niet meer dicht te krijgen als hij bij den boer buiten komt. Maar elk zijn gedacht ...
Vivan Bomma ... pataate mè sosisse op de rue de Flandre, oftewel de Vlaamse Steenweg zoals u het zo juist zegt.
Tussen haakjes et entre paranthèses, waarom is het in het frans een rue en in het vlaams een steenweg ?
Awel, omdat de vlaamse steenweg de eerste straat in kasseisteen was ( een steenweg dus) en daarmee ook de voornaamste toegangsweg tot de stad.
Eh oui ... nu ligt Brussel op een as die van de nord naar de midi loopt, maar vroeger liep de hoofdas van west naar oost, langs de rue de Flandre die wel degelijk uitkomt op de Place Sainte Catherine.
Ondanks de sosisse is het wel degelijk Viva M'Boma en niet Vivan Boma, mais je vous pardonne.
Nu moet ik zeggen dat Poireau er zelf nog niet is binnen gegaan, ondanaks dat hij er al enkele malen voor de deur heeft gestaan. Schrik van een orgaan te zien te krijgen ?
Het blijft een twijfelgeval maar zoals u hierna kan lezen, éénmaal van een orgaan geproefd laat de smaak je nooit meer los ... à vous de décider ...
Restaurant:
Viva M'Boma viva m'boma
Viva M'Boma © Ivan Put Brussel-Stad -
Mijn vrienden konden niet geloven dat Agenda nog nooit een bespreking had gewijd aan Viva M’Boma, een restaurant dat zich heeft gespecialiseerd in Brusselse gerechten.
Ik vermoed dat het te maken heeft met het feit dat Viva M’Boma ("Leve grootmoeder" in het Brussels) meer wegheeft van een onlangs gerenoveerd instituut dan van een trendy restaurant.
Orgaanvlees
Er is overigens een groot verschil tussen het chique en sobere interieur en de gerechten die hier worden geserveerd. Behalve de gebruikelijke stoemp en americain, hebben ze hier ook koeienuier, choesels (runder- of varkensalvleesklier), varkensoor, ossenstaart en ander traditioneel orgaanvlees. Sommige van die zeldzaam geworden gerechten klinken niet meteen aanlokkelijk voor vegetariërs.
Viva M’Boma opende in 2004 in een oude slagerswinkel voor orgaanvlees maar van die vroegere bestemming is nu niets meer te merken: de ruimte is gehuld in onberispelijk witte metrotegels, en bevat houten tafels met ingelegde blauwsteen, zwarte bankjes, inox lampen en foto’s van verdwenen Brusselse handelszaken.
Het zwart-wit decor krijgt wat warmte van een diffuus licht en een familiale, rustige bediening.
Achteraan kunt u bij warm weer terecht op het mooie, overdekte terras.
Democratische prijzen
Geen enkel gerecht op de kaart kost u meer dan 18 euro: goed nieuws in deze moeilijke tijden.
We zaten op ons gemak, maar misten toch dat tikje lef om voor meer dan een klassiek gerecht te gaan: een longhaasje met sjalot en een filet pur van paardenvlees.
Alleen de tomaat gevuld met ossenstaart verliet de platgetreden paden.
Als voorgerecht deelden we een trio van rundermerg: natuur, gegratineerd met Parmezaanse kaas, en met zongedroogde tomaten. Verrassend en heerlijk.
Met grof zout en goed brood was het een meer dan versterkend voorgerecht. Het bleek zelfs moeilijk om er meteen een groot bord met een mooi stuk mals vlees en dikke, zelfgemaakte frieten achteraan te gooien.
De ossenstaart is een vet stuk van het beest, met een uitgesproken smaak die je kan bekoren of niet.
Ik moet absoluut nog eens terugkeren, om van de desserts te proeven en me te wagen aan de oude Brusselse gerechten met orgaanvlees.
Viva M'Boma, Vlaamsesteenweg 17, Brussel - 02-512.15.93
gesloten op zondag en woensdag + avond maandag en dinsdag
Judith Lachterman © Agenda
Nog een goed adres ...
Niks of niemendal revenante, cher ami,
stoof
op de geur af...
Het visgeurtje
zie nu,
madam titi,
er is geen risico aan verbonden om er ter plaatse het beste van uzelf te geven..
En de wc's...
@ de Noras, de Z-, O-, W-Oseten,
Maar Poireauke, voor pilchards, die ik sedert mijn wonderjaren niet meer gegeten heb doe ik eerstdaags een efforken. Zou ik best een dozenopener in mijn saccoche steken? Een madam met schone ogen en veel vis kan ook niet alles in huis hebben.
Dikke proficiat met uw dag Poireua!
voor de bezoekers uit noorwegen, zuid-osetië, oost soedan en west indië
T'is simpel, ga er op de middag naartoe, zet u neer en zeg "lunch".
De rest volgt vanzelf, zelfs de rekening.
als het dan toch moet ...
linzensoep geaccompagneerd van toast met foie gras
of
een filet americain met parmesan en dressing;
als plat kan u kiezen uit:
zeebaars met legummen
of
kalfsfilet met cantharellen
u mag zich hierop echter niet blindstaren want de contenu van de kaart verandert constant.
schiet dus niet op Poireau als zou blijken dat de dag dat u er gaat de entrée een pak chips met paprika is en de plat een doos pilchars.
maar zelfs dan zullen het verse chips zijn, dat weet ik zeker.
Wulder van hier
Mogen we van Poireau niet vernemen wat hem op de Catharinamet zo gesmaakt heeft voor 20 euro? Mosselen met friet, choucroute met een jambonneauke, petatten met salade en een dikke servelaat troelala ? Of een gazpacho, een pan paëlla en een frisse sangria ?
'k Hoor het al : "ga zelf proeven!" , dat Poireauke zijn % krijgt.
Vakantiejob Poireau ?
Vertaald
Mo rond den twoag keun je do mieer krieg vo je geld en smakt nog goe wok.
Alli gastn ollemolle ne kier gan uttesten niè.
Ot nie goe vertoald es Poireau'ken meug je dat oltid verbetren wi.
baa begot neië
Oeioei Poireau