Berichten van 1 juni 2007 tot 30 juni 2007

Nu ik tot de 2 en 1/2 de leeftijd behoor, moet ik mij verzorgen.

En dus ben ik naar een massagesalon, speciaal voor heren, gegaan.
Neen, neen, het is niet wat je denkt ... vetzakske !

Een echt massagesalon voor echte heren
Een Day Spa for Men ...

adres ?
Waterloosesteenweg 544 te 1050 Brussel.
oftewel
http://www.seame.be

Awel, ik moet zeggen dat het ferm is meegevallen.

Ik werd eerst 20 minuten schoongespoten in een turbo wastobbe met broebbels, veel broebbels.

Vervolgens nam Simoneva (een dartele oostblokkische freule) mij mee naar haar speelkamer waar ik werd gepeeld van kop tot teen, op uitzondering van het centrale gedeelte, gezalfd en geolied, verkleed tot  een 'hot-dog en papillotte', terug uitgepakt, geschoren, ontdaan van alle overtollige harige uitsteeksels in oren, neus et wenkbrauwen, en dat alles met een vastberaden zachtheid.
(alhoewel het plukken van mijn haartjes mij wel wat tranende ogen bezorgde ... maar ik heb mij niet laten kennen hiervoor, al bij al is het een massagesalon voor mannen ...)

Na een luchtige lunch (zalm) van bij 'le pain quotidien' ging Simoneva terug aan de slag, ditmaal op een ayurvedische manier met abrikozenpitolie.
En maar potelen en maar wrijven.
Ik begon me zelfs af te vragen of Simoneva niet over meer dan twee handen beschikte, maar ik heb niet durven kijken.

Feit is, en ik meen het echt, dat ik twee dagen nadien nog altijd een gevoel van welbehagen had.

Mannen, 

zet jullie vooroordelen even opzij en doe het
jullie zullen het je niet beklagen !

Dochterlief zit op dit eigenste ogenblik in Turkije en nonkel W in Bulgarije.
Ander dochterlief zit dan weer in Kopenhagen terwijl broer X net terug is uit Peking.
Tante Z woont al 25 jaar in zuid Italië.

Daarmee is de zaak zowat rond want veel meer familie hebben wij niet.

Wat hebben de mensen toch om altijd weer op reis te willen naar Timboektoe  of
MauMau-land.
Overgrootvader droomde er van om de stad te zien, grootvader om de zee te zien, vader wilde graag eens op een eiland staan en nu moet het al een atol zijn of het is niet goed genoeg ...

Wat moeten we gaan zoeken aan de ander kant van de wereld, tenzij de andere kant van de wereld ?
Temeer dat voor die van de andere kant, onze kant de andere kant is ... en als je maar lang genoeg reist, je terug thuis uitkomt.

Waarom moeten we ons comfortabel ingericht huis gaan inruilen voor één enkele kamer, meestal nog van bedenkelijke kwaliteit, tenzij men gaat voor de 5 sterren of meer.
Waarom moeten we gaan braden in temperaturen waar we orendul van worden of ons vel van op de grond valt.
Waarom ons eerst laten inenten tegen allerhande ziektes en dan misschien toch nog terugkomen met één of andere beestje waarvoor we dan nog een paar maanden naar het tropisch instituut in Antwerpen mogen lopen.
Waarom ons als toerist laten pluimen, tot  groot jolijt van de inboorlingen.
Waarom doen alsof  we plotseling  de grootste  ontdekkingsreizigers zijn, daar waar we in werkelijkheid op de plekken komen waar er helemaal niets meer te ontdekken valt, anders dan wat te ontdekken valt  op, pakweg,  het strand van Blankenberge.

Ja maar  ja maar, zal je zeggen, Turkije en Bulgarije, dat is toch niet de andere kant van de wereld ..
Daar heb  je ergens gelijk in ... misschien.

Alleen houd ik er een persoonlijke zienswijze op na.
 Voor mij begint de andere kant van de wereld op het ogenblik dat ik ofwel water moet oversteken, ofwel meer dan twee dagen met de auto moet rijden.

In deze optiek beperkt mijn bereisbare wereld zich dus tot een cirkel van 1500  km straal met manneke pis als middelpunt.

De rest bekijk ik wel op National Geographic.




 

voilà, het is zover, ik ben nu een ervaringsdeskundige ik het nemen van de 50 kaap.
en ik kan nu met zekerheid zeggen : het doet geen pijn.

vanochtend ben is naar het bureau gegaan, met een doos pralines.
dat is zowat de gewoonte in het bureau wanneer er iemand verjaart.

en dan krijg je binnen de kortste keren  de felicitaties van de  collega's.
eentje betuigde mij zelfs, lachend, zijn innige deelneming.

nu zijn dat wel felicitaties waar men, door het deponeren van de lokchocolaatjes,  zelf om gevraagd heeft

en nochtans ...

enkele maanden terug is er een nieuwe bediende in het bureau gekomen.
ik ken deze persoon nog niet echt en omgekeerd.

maar  deze persoon zei me met overtuiging:
"ik had nooit gedacht dat jij al 50 was ..."

was het gemeend of niet ? 

ik zal het waarschijnlijk nooit echt weten maar, al was het maar uit puur eigenbelang, wil ik aannemen van wel.
dat zijn zo van die kleine dingen die je een moment doen denken:
verdomd, ik leef  nog.

ik heb mij voorgenomen dat bij de volgende verschijning van lokmiddel, ik ga proberen iets toepasselijkers te zeggen dan 'gefeliciteerd'

en voor mezelf denk ik:

het is vandaag je 50e verjaardag
het is vandaag de einde van de lente
maar ook het begin van de zomer.

jawel dames en heren,

dit zijn mijn laatste klaviermeppen als veertiger.
morgenvroeg zal Hercule een nieuw tijdperk betreden
en gaan behoren tot de 'actieve vijftigers'.

owee, owee, daar gaat mij  jeugd.

vanaf nu zal ik mij serieus moeten gaan voorbereiden op hangbuikigheid, kinkwabbigheid, prostaatigheid, ...

ik zal mijn halters moeten gaan inruilen tegen pétanquebollen, het zal tai-chi worden in plaats van full-contact cas raté.

maar ik houd het been stijf in de hoop dat dit zal blijven afstralen op de rest  van mijn kathedraal,
ook al zal die dan overgaan van een gotische naar romaanse.

maar ik mag niet klagen want kijk,
welke verjaardag wordt er nog gevierd ?
deze van Europa
en Europa ?
dat is in vijftig jaar nog nooit echt van de grond gekomen !


zou die aankomende vijftig er iets mee te maken hebben dat ik plotseling de col van mijn hemd niet meer dicht krijg ?






 

Wie Bretagne zegt, zegt ook oesters ...
En wie in Bretagne oesters zegt, zegt ook Cancale.

Cancale is een rustig stadje waar sinds mensenheugenis oesters worden gekweekt.
Ze werden zelfs geleverd aan het hof van King Louis (niet de burgemeester van Leuven maar wel deze van Versailles, nummer14 dus)
En zo ging ook de bourgeoisie zijn inkopen doen in Cancale.

Men kon en kan er exemplaren krijgen zo groot als een paardenhoef.

Als je dus langs zou gaan in Cancale, ga dan naar het restautant 'Le pied d'Cheval' (de paardenhoef dus) op de Quai Gambetta (de straat die wij 'op den dijk' zouden noemen).
Geen troelala, maar wel goed en correct geprijsd en een onthaal door een echte bretoen die, jawel, ook nog eens een grapje kan maken met zijn klanten,
6 oesters nr 2 = 7 euro
Je kan ze ook gewoon  kopen aan het stalletje voor het restaurant.

Op zoek naar een rustig gelegen vakantiehuisje voor 2 tot 4 personen, met tuin, perfect onderhouden en voorzien van alle comfort (maar zonder TV evenwel, maar dat is dan ook een bewuste keuze) ?
De buren blijven door de grootte van de tuin op veilige afstand.
( de achterbuur is het huis van ene mevrouw Marie Curie, welke met de opbrengst van haar Nobelprijs een huis aldaar aankocht ... ik heb gecontroleerd ... haar huis vertoont 's nachts geen fluo-schijn)

Ga even kijken op de site van Catherine ...  http//maisondecatherine.free.fr/

Gegarandeerd geen slechte verassingen en als je erbij zegt dat je van tuinieren houdt is Catherine wellicht bereid je te adopteren.


 

Op weg naar Bretagne moet je hoe dan ook door Normandië ,en wie zegt Normandië zegt  ook D- Day op 06 juni1944, le débarquement ...
De lokale radio's wijden hier dan ook veel aandacht aan, er ergens terecht.
In het geval dat nonkel  Sam en  en nonkel Winston  niet zouden hebben besloten om op bezoek te komen, liepen we nu misschien nog rond met overontwikkelde rechter arm en een snorretje.

Feit is dat ik, zowat zappend op de radio, ben terecht gekomen op Europe 1.
En daar kwam een historicus uitleggen wat je juiste toedracht is geweest van de 'débarquement'.
En dan blijkt dat men helemaal niet de bedoeling had om Frankrijk te bevrijden, zoals men dit in Frankrijk pleegt te geloven.
Que néni,
Voor hetzelfde geld was er helemaal geen débarquement geweest in Frankrijk ...

De Engelsen hadden het immers niet echt begrepen op 'the froggies' (de kikker-eters - de Fransen) en 'the yanks' kon het in weze geen barst schelen of ze nu langs Normandië of langs Denemarken of langs eender wat er tussen ligt het 'oude continent even zouden gaan schoonvegen'.
Ook over de strategie waren ze het niet eens ...
Winston wou het allemaal wat kalmer aan doen terwijl de Cowboy er gewoon recht op af wilde gaan.
Aan de andere kant zat Jozef, die met zijn fles wodka,  te wachten en hem kon het eigenlijk ook niet echt schelen wie en hoe eerst het hoekje zou omgaan.

De amerikanen vonden de engelsen maar snobs  en omgekeerd werden de amerikanen aanzien als een bende boerenkinkels.
Kwam er nog bij dat een amerikaanse soldaat 2/3 meer soldij kreeg dan een engelse soldaat, en dus meer grieten kon versieren, met nijd en afgunst tot gevolg + dat de amerikanen nog met een duidelijke scheiding zaten tussen blanke en zwarte soldaten, hetgeen ook voor de nodige problemen zorgde in zowel Engeland als Frankrijk waar niets op die rassenscheiding was voorzien (geen aparte pubs, ...)

En de Normandiërs ... die waren ook al niet onverdeeld gelukkig ...
Eerst hadden ze de bommen van de duitsers gekregen ... dan de bommen van de geallieerden ... beantwoord dan weer door de bommen van de duitsers ... om uiteindelijk te blijven zitten met een hoop soldaten die soms nogal moeilijk hun handen konden afhouden van de net bevrijdde dames.
De 'bevrijders' werden dan ook regelmatig met een scheef oog bekeken ...

De werkelijkheid schijnt dus wel heel anders te zijn geweest dan hetgeen we al 20 keer te zien hebben gekregen in de filmklassieker ' The longest day' ... en wat mij nog het meest verwondert is dat dit gezegd wordt op een franse, nationale radiozender waar men tot nu toe de kwalijke neiging had om constant Frankrijk op te hemelen en te aanzien als het middelpunt van de wereld.

De volgende keer dat u door 'la douce france' rijdt, stel dan even uw radio af op Europe 1.
Geen muziek, alleen maar gebabbel, maar het kan soms heel interessant zijn.