Hercule Poireau

welkom mon ami ! laat me je een kopje tisanne inschenken en wat vertellen over de belevenissen van Poireau

Dinsdag 7 april 2009

Als Poireau zegt dat hij met verlof gaat, dan gaat hij ook met verlof.

Concreet wil dit zeggen dat de pipo's even hun gang mogen gaan en, tijdelijk, niets te vrezen hebben van zijn alziend oog.

En wat doet een POireau dan zoal in zijn rustpauze ?

Een week lang heeft hij een oninneembaar zicht op het plafond en de muren van zijn eetkamer ...

Als Ciboulette zegt tapisseren, dan is POIreau binnen de kortste keren getapisseerd.
Ladder op, ladder af.
Maar dat stoort hem niet.

POireau beeldt zich dan in dat hij naar een klooster op de Athos berg klimt, en terug afdaalt, en ondertussen zingt hij psalmen ter ere van zijn papkwast.

Na een week blijven plakken, is hij op zondag een tevreden mens; zeker als Ciboulette ziet en zegt dat het het goed is.

Tot slot nog een dankwoordje aan Xavier van Paint@home uit Ninove, de verfwinkel met advies.
Ik weet het, het is zijn werk, maar moest hij nu ook eens kunnen het advies geven om een behang gewoon te laten hangen zoals het hangt ...
Het zou voor de POireau's en pak beklimmingen van Mount Athos schelen.

Geschreven door Hercule Poireau om 21:14 Reageer op dit bericht

5 reacties op dit bericht

Lore9 april 2009 om 23:10

"Een handige Harriette

is een ferm grief in huis", dixit mijn bijslaper, met wie ik afwisselend de Kemmelberg op en af trap om het behang te plakken. Terwijl Hamburg-Manchester voetbalt, heb ik al 4 deuren, langs één kant gerold.
Mocht Poireau er werkelijk aan denken, Ciboulette haar deuren te schilderen, een hint: haal alle deuren uit hun scharnieren, leg ze naast elkaar en aan de lopenden band rolt ge er de verf over. Proper werk, geen druiper en subiet gedaan. Als Ciboulette de verkeerde deuren heeft met van die Louis...-toestanden, dan is 't prutsen. En plinten schilderen??Uitstekend voor de conditie, dat wel!
Is het niet veiliger, Xavier van Paint Ninof te laten klussen terwijl Hercuul d'ordres geeft?

Mrs.Bo-b-de-bouwster9 april 2009 om 10:04

Verrie Streendj....

Ik moet mijne Handige Harry bijna van de muren en plafons plukken, hij kan niet stilzitten.
Ik zou hem beter kunnen per uur verhuren, dan brengt hij nog iets op.

hercule8 april 2009 om 22:21

als we dan toch bezig zijn ...

merçi mes chèrs amis
voor uw bevlogen verzen
vergis u toch maar ni
poireau gaat ook nog verven
de deuren en de plinten
van zijn salle à manger
madam zal niet meer vindcn
motif à chicaner.

Ersnt 7 april 2009 om 23:46

't is mooi ...

nog even naar plafond te staren
des 's avonds voor het slapen gaan
en heeft madam toch nog bezwaren
hang er dan gauw een ander papierken aan

de berg beklimmen en weer afdalen
Poirookes enthousiasme raakt niet uitgeblust
moet hij van de rugpijn slaap inhalen
zijn ciboeletje is toch lekker uitgerust

Ze sliep de slaap der engelen met de zoetste dromen
onder haar nieuw behangen plafond
en na al die jaren nog goed overeenkomen
dat is toch waar het op aankomt au fond

Lore7 april 2009 om 23:20

Daar alleen

kan liefde wonen,
daar alleen is 't leven zoet,
waar men lief en zonder morren
steeds de vrouw haar goesting doet...

Beter dezer dagen de Athos berg te beklimmen dan de Calvarieberg.
Met de glimlach, de pap in 't haar en de papborstel in de hand, innige deelneming gewenst!!

Reageer op dit bericht

Vrijdag 27 maart 2009

in congé.

POireau neemt een weekske congé, zij het dan met enige zachte dwang van ons Ciboulette.

T'is toch wel bizar ...

Aan de ene kant besef je wel dat je er best efkens tussenuit moet en aan de andere kant is er de drang om toch altijd maar verder te doen.

Enkele jaren geleden is POireau door het te weinig rekening houden met het eerste en het teveel toegeven aan het tweede met zijn vier hoefijzers omhoog gevallen. (zie rubriek ' poireau valt om')
Dat was eigenlijk geen mooi zicht en dus had ik mij voorgenomen om in het vervolg met de voeten op de grond te blijven.

En zie, hoe langer het geleden is, hoe meer je de neiging krijgt om toch maar terug wat meer, zelfs wat te veel, hooi op je vork te nemen daar waar men toch zegt dat een ezel zich geen twee keer ...

Maar Ciboulette waakt !

Als ze het bevel geeft "af", dan zit ik binnen de korste keren neer.
Terug recht komen nadien neemt wat meer tijd in beslag en het is dus een kwestie van het bevel 'recht' tijdig te geven.

Geschreven door Hercule Poireau om 16:57 3 reacties Reageer op dit bericht

Vrijdag 20 maart 2009

Amazing brace,

How sweet the sound,
van het krakende kraakbeen

Blijkbaar zijn de heren van snit niet meer zo geneigd hun scalpel boven te halen.

To cut or not to cut, dat was de kwestion.

Nu gaan ze eerder voor de robocop-versie en wordt het slachtoffer een hightech hulpstuk aangemeten dat de functie van de knie tijdelijk over neemt, en dit in combinatie met een serie bepotelingen door een kine.

Pas als dochterlief zou tot het besluit komen dat ze zou blijven last hebben van een elephant-men-gang zijn ze bereid om hun gerief boven te halen en het één en ander terug aan mekaar te prutselen.

Zie, zoiets doet een mens terug vertrouwen krijgen in de heelkunde, denk ik dan maar.
Het goede (?) oude principe dat wat vanzelf is gekomen en ook wel vanzelf terug zal verdwijnen. Après tout, ons eigenste lijf is dikwijls nog de beste genezer.

Geschreven door Hercule Poireau om 21:59 7 reacties Reageer op dit bericht

Vrijdag 20 februari 2009

the kid is back in town

De gevallen engel is terug,
in één stuk.
Zelfs met twee bijkomende stukken,
krukken.
En een dubbeledikke knie.
Apranax en coldpacks doen hun werk,
tot maandag.
Dan zal het een late spoed worden,
bij de heren van snit en naad.
Waarna ze de draad weer kan opnemen,
hopelijk.
Maar we houden onze glimlach hoog,
als een gletsjer.

Geschreven door Hercule Poireau om 22:46 4 reacties Reageer op dit bericht

Donderdag 19 februari 2009

't is barak

Vandaag heeft POireau bericht gekregen aus das schöne Austria ...

Dochterlief heeft zoveel spass gemacht dat haar knie nu in appelspaas ligt.
'T was te peinzen, t'was te peinzen.

Als pattotter was ze al niet al te straf in het zich recht houden en het is er duidelijk niet op verbeterd.
Nog een geluk dat dat ze niet is doorgeschoven tot in de schönen blauen Donnau.

Enfin bref, Frtiz heeft ze moeten op sleeptouw nemen op een sleebrancard en zo heeft ze de rest van de piste van heel dichtbij, en horizontaal, zien passeren.

Voor hetzelfde geld, of voor net iets meer, hadden ze haar ook kunnen komen halen met een vliegende koffiemolen, want mijn nageslacht en bijhoorsel kennende, was het ook niet uitgesloten dat ze even van de normale weg zouden zijn afgedwaald.

Ik kan het mij niet laten de bedenking te maken dat dit voorval (ze is voorover gevallen), aantoont dat een mens niet gemaakt is om op 900 km van huis op twee planken een berg af te schuiven.
Moest dit wel zo zijn, dan zouden we geboren worden met vleugels, of een onderstel met wielen, en een koppel voeten van 1m80.

Feit is dat ze 2009 deftig zullen onthouden ...

Leergeld betalen noem ik dat.

Geschreven door Hercule Poireau om 19:34 3 reacties Reageer op dit bericht

Zaterdag 14 februari 2009

ladadi ladada

Dochterlief en haar liefste lief willen absoluut gaan plankschuiven in Oostenrijk.
Deze ochtend zijn ze dus met volle overtuiging, jodelend, richting opgaande zon vertrokken.

Nu moet u weten dat dochterlief en haar boddingguard enige tijd geleden het vernuftige idee hebben gehad om een auto aan te kopen.
Het moest en zou iets speciaals zijn ...

En dus werd het een voormalige Poetintank, het vervoermiddel bij uitstek om de siberische taïga te doorkruisen, een monstertruck(ske), een 4,5 x 4.5 (reserveband bij ingerekend), een onvervalste Lada Niva dus, en op gas nog wel...

U glimlacht ? Ik ook.

Ze zijn met hun babouchka welgeteld tot in Holsbeek geraakt ...
In volle invasie is hun versnellingsbak omgetoverd tot een vertragingsbak om uiteindelijk te ontaarden in blokkeringsbak. En daar stonden ze dan.

Gelukkiglijk had POireau het zien aankomen dat met dergelijk materiaal een blitzkrieg niet echt mogelijk zou zijn, en dus had hij hen wijselijk aangeraden om toch maar een abonnement te nemen op een tussenkomst van de genie-troepen.
Drie kwartier later kwamen die inderdaad aan en werd hun babouchka naar een garage gesleept.

Machin kaput

Maar zaols ze zeggen: befehl is befehl en de schouw must go on
Dus werd er in aller-heil een vervangtank gezocht welke uiteindelijk beschikblaar bleek te zijn in Zaventem.
Een veel recenter exemplaar, maar zonder winter-rupsbanden weliswaar.
De Oostenrijkers willen echter geen tanks zonder winter-rupsbanden in hun heimat ...
Op hun wegen wird nicht gerodeld, das ist strengsten verboten !

En zeker fuur tzwaai belgische snotznoïzen, sinds herr Ludwig Michel gezaagd hast das er keine eustenraaichische bratwursten mehr wolst knabbelen oemdas die eustenraaichers nog immer ein bisschen ein bizar moustachken haben und ein staaive rechter arm.

Maar ook dat houdt twee gedecideerde vlokkenglijders niet tegen.
En dus zijn ze toch maar met hun gehuurde Leopard ten aanval getrokken.

Kinderen, kinderen ...

POireau heeft hun nog een paar van zijn inoxen halskettingen meegegeven voor het geval ze zouden vast rijden.

Het is nu alleen maar te hopen dat ze geen te grote uitschuivers maken of aan de grens een raszuivere Nonkel Dolf tegen komen.

Alhoewel, dan kunnen ze nog altijd zeggen: wir haben het nicht gewoest ... Dat begrijpt hij zeker wel.

Geschreven door Hercule Poireau om 21:42 8 reacties Reageer op dit bericht

Woensdag 28 januari 2009

wir werden es schaffen !

Tijdens schafttijd was POireau op doortocht in het landelijke Schaffen in de omgeving van Diest.

Schaffen heeft een onmiskenbare band met het leger.

Er hangt een suppo in de lucht, waar met de regelmaat van een zwitserse klok champignons uit vallen, en langs paden en wegen komt men er de verdedigers des vaderlands tegen, bepakt en bezakt op wandel.

Ik vraag mij goed af wat er zoal in hun overbemeten rugzakken zou kunnen zitten ...een opgevouwen caravan ... of misschien hun boodschappen uit de delhaize ... of gewoon kantenpapier op een bolleke gerold ...

Ik kan mij best voorstellen dat de grootste wens van een parachutist een zachte landing is
En dus zijn er, in de wijde omgeving verspreid, een behoorlijk aantal dames te vinden die, mits een kleine vergoeding, bereid zijn tot het aanbieden van een stuk hunner matras.

Toffe namen hebben die bars ...
de klassieke Malibu, de liefelijke Lorelei, de langoureuse Lagonda, de paradijselijke Paradiso ...
De tofste naam vind ik toch nog altijd de "Daddy's Hobby'.

Opgelet, de lokale chirotrekkers noemen zich blijkbaar ook Paradiso.
Ook een gedacht om nu juist zo een naam te gaan kiezen voor een jeugdbeweging ...
En manneke, waar ga je naartoe deze namiddag ?
Oh, gewoon effekes naar de Paradiso, ma ...

Verder is er ook nog een feetszaal met de wellicht zeer toepasselijke naam 'De kromme elleboog'.
Ik kan mij best voorstellen dat er wel enkele suppowippers moeten rondlopen die, bij hun landing, de aangeboden matras net hebben gemist en zich nadien makkelijk kunnen vinden in die naam.

Maar voor de rest ziet het er best aangenaam uit in Schaffen.
Er is tenminste nog plaats om uw armen uit te strekken, zonder iets te raken, en je kan er ook op alle mogelijke manieren van de grond gaan, en weer terug.

Geschreven door Hercule Poireau om 17:23 1 reactie Reageer op dit bericht

Zaterdag 24 januari 2009

La voix du nord

Is voor ons eigenlijk la voix du sud, want la voix van Lille, la voix van chti-country, de lokale gazet dus.

Zo frans en toch zo vlaams, zo vlaams en toch zo frans, het is er duidelijk een twijfelgeval.
Maar niet voor de inwoners.
Zij zien zichzelf wel degelijk als frans, of algerijn, of afrikaan, of ...

De buitenwijken, les banlieus, zijn volgens de connecties van POireau bij de lokale smurfen, te vermijden terrein voor al wat met een belgische nummerplaat rondrijdt. Te opvallend.
Met wat chance keer je terug met enkel je nummerplaat, met wat malchance keer je terug drijvend op de Leie, zonder nummerplaat.
Eergisteren, een doodnormale weekdag, acht wagens in de fik ...

Uitnodigend ...

Maar, als er buitenwijken zijn, moeten er noodgedwongen ook binnenwijken zijn. En jawel, die zijn er ook.

Lille heeft een 'oud' gedeelte en een 'nieuw' gedeelte en een shoppingcentre.
Om te beginnen met het shoppingcentre, Euralille, moet ik al enig voorbehoud uitspreken.
Je zal er niets vinden dat je niet zou kunnen vinden in pakweg Wijnegem of andere gelijkaardige monsters.
Tenzij je masochistische neigingen hebt zou ik het u dus ontraden.

Het 'nieuw' gedeelte van Lille ... is eigenlijk ook een Euralille maar dan zonder een dak.
Brede verkeersvrije straten zoals je er dertien vindt in een half dozijn, inclusief een winkelgalerij met Fnac, welke uitmondt onder La Voix du Nord.
Tenzij je masoch .... dat heb ik al gezegd.

Het 'oude' Lille is inderdaad oud, of zo ziet het er toch uit.
Opgelet om niet te 'sjoempelen' over de hobbeldebobbeltrottoirs, maar dat maakt het nu juist rustiek nietwaar.
Hier en daar een bedelaar die daar al zit sinds de middeleeuwen, veel 'studenten' die een vergelijkende studie uitvoeren over de horeca-gelegenheden en daar ook veel over te vertellen hebben blijkbaar, en ook wat chti-chti-madammen.

Bref, een mooie mix maar met dien verstande dat er een duidelijke scheidingslijn lijkt te bestaan tussen de twee stadsgedeelten.
Oud en nieuw hebben elk hun eigen publiek en er wordt duidelijk niet verbroederd.
Nochtans is er een poging ondernomen.
Op de 'Grand Place' heb je iets over de helft ricting 'nieuw Lille' de 'Furet** du Nord', een enorme boekenwinkel, en iets over de helft richting 'vieux Lille' de Mac Donnalds.
(**un furet: een fret, een snuffelaar, een onstoppingsveer)
Tussen de twee, in het midden van het plein, staat een enorme fontein en bij goed weer zitten de twee werelden gemixt op de rand van de badkuip.
Maar daar houdt het dan ook op.
Egalité en fraternité, mais pas le pour le portemonnee.

POireau zou POireau niet zijn moest hij u ook geen informatie geven over ... het versterken van de innerlijke mens.

Dus zou ik u het volgende durven aanraden:

Voor enen zandwitz:
chez PAUL.
Het is wel een 'fabriekssandwich' maar al bij al nog best eetbaar.
U vindt er verscheidene in Lille waar u een meeneemexemplaar kan kopen of, als u liever gezeten bent, is er ook een Paul met tafels en stoelen te vinden op de hoek van de straat wanneer u de Grand Place verlaat langs links van 'La Voix du Nord'.
Bij de gezeten versie is een stukje frambozentaart ook niet te versmaden.

Zin in iets warms ?

Dan dien ik u te verwijzen naar de rue de la Monnaie, ter hoogte van de Place du Concert, bij Via Corsica. Zoals de naam het zegt, Corsicaans eten in het noorden maar wanneer je er je ogen sluit en er begint te knabbelen, zou je je wel op het Ile de Beauté kunnen wanen.
Geitenkaas, charcuterie en I Muvrini muziek op de achtergrond aangevuld met een glaasje mirtewijn.
Speciaal, alles een beetje 'rustiek', maar goed en prijselijk.
Als dessert een mousse van châtaigne (kastanje).

Er zou (ik kan het u nog niet bevestigen uit ervaring) ook nog 'il bucco di lupo' zijn (de wolvenmuil ... nogal een naam voor een restaurant), maar dan is het weer eens italiaans en ik zie echt niet in waarom een belg in Frankrijk italiaans zou moeten eten.

Geschreven door Hercule Poireau om 22:30 Reageer op dit bericht

Woensdag 14 januari 2009

poireau en de walvis

Waneer het buiten stijf koud is, heb je de neiging een leuvense stoof op te zoeken en waar kan je die beter vinden dan in Leuven dus was Poireau verleden zaterdag te vinden in Louisville.

Tien uur in de ochtend en alle bondgenoten lijken nog te slapen.
Hier en daar een verkleumde ziel en voor de rest niemand te zien.
Of toch wel, een eenzame saxofonist die vol ijver staat te blazen in de Diestsestraat in de hoop dat zijn pijp niet zal bevriezen.

Als er nu één ding is dat Poireau moeilijk voorbij kan is het wel de kookwinkel in de Diestsestraat. U weet wel, zo een winkel waar men hebbedingen voor de keuken verkoopt.
Ook ditmaal was het weer barak en liet ik mij verleiden door een spiksplinter nieuw oestermes met aangepaste handschoen.

Daar sta je dan met je nieuwe aanwinst ... zonder iets om het op uit testen.
Frustrerend ...

Dus zat er niets anders op dan enkele verse slachtoffers te gaan zoeken en in Leuven vind je die gegarandeerd bij de Walvis in de Mechelsestraat.
Even later hingen de toekomstige slachtoffers, onwetend, zusterlijk naast het even toekomstige moordwapen.

Thuis gekomen worden de oestertjes vakkundig ontdaan van de restanten zeewier achter hun oren en kan de slachtpartij beginnen.

Toch straf hoe mottig zo een oester er kan uitzien aan de buitenkant.
Pure Roccoco.
En dat terwijl ze toch zouden moeten gestreeld geweest zijn door de liefdevolle deining van de bretoense golven.

Maar niet getreuzeld, daar gaan we.

STEEK, wring wring wring
Plops !

Ah, dag mademoiselle de oester, wat zie je er weer goed uit vandaag ...
Geen reactie
Het is altijd hetzelfde, je bent dan eens vriendelijk en dan doen ze alsof ze je niet kennen.
Mademoiselle haar wit lijveken ligt daar zomaar open en bloot in haar paarlemoeren huizeke, muisstil.

Ze probeert mij zeker te doen geloven dat ze iets mankeert ...

Prutpruts, effekes mee wiebelen.
Geen reactie.

Ah ah, het zit zo ...
Dan gaan we over tot de trukken van de kermis.
Hoe kan je weten of een oester goed is of niet ?
Heel simpel, je doet er een klein drukpe citroen op en je kijkt heel goed.

Als ze een zuur gezicht trekt is ze goed.

Drup ...
Ja ! mademoiselle rilt in haar schelp.

Sluurrrpp

Mademoiselle probeert zich nog vast te klampen aan mijn amandelen maar het is hopeloos.
Met een heel zacht 'au secours' verdwijnt ze in de diepte, weldra gevolgd door de rest van haar familie.

Ik weet het, ik ben een beul, een oesterverkrachter, een moluskendoder, ...
En ik trek er mij niets van aan.
Het is trouwens allemaal de schuld van die kookwinkel die mij, met voorkennis van de gevolgen, een moordwapen heeft verkocht ...

Geschreven door Hercule Poireau om 00:00 6 reacties Reageer op dit bericht

Vrijdag 9 januari 2009

poireau en de reuzen

Aangezien we het nu toch over Henegouwen hebben, lijkt het me ook aangewezen uw aandacht te vestigen op het stadje Ath.

Alle inwoners leven er ofwel in verwachting ofwel in herinnering van het vierde week-end van augustus.
Dat is immers het week-end dat de reuzen de stad over nemen naar aanleidng van het huwelijk van Goliath.

Op vrijdagavond wordt zijn broek verbrand,
Op zaterdag om 14u30 treedt hij in het huwelijk.
Om 17u krijgt hij mogelijks al op zijn donder van een lokale David
en daarna eet iedereen mastellen. (taartjes)
Vandaar waarschijnlijk ook de brusselse uitdrukking:
een mastelle op a gezicht kraaige (meppen krijgen)
Op zondag heeft iedereen een opgeblazen gevoel en dus is er bijeenkomst van luchtballonnen.
De stad blijft in feeststemming tot 08 september, op welke weekdag dit ook mag vallen, en dan eet iedereen mosselen.

Goliath nodigt natuurlijk zijn famillie uit op zijn huwelijk en zo is ook het ros Beiaard, le cheval Bayard, aanwezig in de stoet.

Tot nu toe zegt u wellicht bij uzelf:
bwoh, allemaal goed en wel, maar wat hebben wij daarmee te maken ?

Awel,

Behalve de stad van de reuzen is de omgeving van Ath ook de bron van de Dender, welke dan ook de stad volledig omspoeld.

Dus mannekes, als u richting Geraardsbergen, Ninove, Aalst, Dendermonde en zo verder richting Antwerpen woont, dan moet u er toch wel serieus rekening mee houden dat al wat tijdens de Ducasse in het water terecht komt, en ik laat u zelf bedenken wat dit zoal allemaal zou kunnen zijn, vroeg of laat bij u voorbij zal komen zwemmen.
Vermits de Ducasse terug gaat naar een processie uit de 14e eeuw, vrees ik dat u ook weinig in de pap zal te brokken hebben moest de goesting u bekruipen om hiertegen te gaan protesteren.
Na 600 jaar zou het het inmiddels al moeten gewend zijn ...

Neem het van mij aan, dan doet u er beter aan om zelf te gaan deelnemen aan de Ducasse.

Moest je zo lang niet kunnen wachten, ook goed.
Als je er dan toch bent, raad ik u aan om even binnen te stappen in de bakkerij op de hoek van de rue du Pont Quelin (geeft uit op de Grand Place) en de Grande rue des Bouchers. Het zou best kunnen dat u nadien regelmatig naar Ath zou willen ...

Geschreven door Hercule Poireau om 17:41 3 reacties Reageer op dit bericht

Woensdag 7 januari 2009

Poireau gaat naar de bron

Zo nu en dan moet een mens zich gaan herbronnen.

En dus heeft Poireau vandaag het Henegouwse continent doorkruist op zoek naar de mythische bronnen van de Zenne.
En zo kwam hij terecht, naast Soignies, in ... Naast.
Veel is er ook naast Naast niet te beleven, en dus zakte ik eventjes af naar Soignies, oftewel Zinnik in 't flemsch.

Daarmee weten we dan ook onmiddellijk waar de naam Zenne vandaan komt, of waar de naam Zinnik vandaan komt, of vice verca le contraire, enfin de twee namen lijken straf op mekaar.

Awel, Soignies dat lijkt mij nog een tof stadje te zijn.
Niet te groot, niet te klein, met veel kronkelstraatjes.
Aan het stadhuis werd het plein heraangelegd met beelden van, onder andere, ... pinguïns. Een heel toepasselijk zicht vandaag moet ik zeggen ... maar vraag me niet wat die pinguins daar staan te doen in normalere temperaturen.
Temeer dat er even verder nog een hert en een everzwijn staan en nog wat verder een paard.
Ik zie met de beste wil van de wereld het verband niet, maar het moet er zijn ...

Uit pure curiositeit heb ik dus nog wat gezocht.

Verder dan een jumelage met Hazebrouck in Frankrijk kom ik niet en bovendien zou dat nog een beest toevoegen aan de collectie.

Pas op, Soignies bestond blijkbaar al in de jaren 600 nc.
Toen bestonden verdorie de Franken en de Merovingers nog.
Blijkbaar bezitten ze zelfs nog een tupperware-doos uit die tijd in het lokale museum.
De eerste geschreven vermelding dateert van 810 nc

Verder valt er nog iets te zeggen over de ondergrond welke bestaat uit massieve blauwe steen, uit Henegouwen, ah ja natuurlijk.

Met een beetje geluk loopt u al jaren, elke dag, over een stuk Soignies zonder het zelf te weten ... denk daar maar eens over na.

Geschreven door Hercule Poireau om 00:00 Reageer op dit bericht

Zaterdag 3 januari 2009

goed begonnen ...

POireau heeft een zijn jaar met een goed voornemen gestart.

Dit jaar wil hij, vrijwillig, langer dan twee uur in Antwerpen kunnen blijven,

Het is ambitieus, ik weet het ...
En dus is er training nodig.
Op 2 januari is hij er onmiddellijk aan begonnen.

En zie, met wat goede wil en veel zelfcontrole is het zowaar voor een eerste maal gelukt.
Ik had mijn pinnemuts diep tot over mijn oren getrokken, kwestie van niet te veel te horen en mjn zonnebril met lederen glazen opgezet, kwestie van niet te veel te zien.Vul dat nog aan met een dikke jas om niet te veel te voelen, en voilà, POireau voelde zich zowaar min of meer op zijn gemak.

Allée, het gedacht doet veel en dus heb ik mij toch constant lopen in te prenten :
" het zal wel gaan Poireau, je bent niet in Antwerpen, rustig blijven, rustig blijven, niet denken aan de Meir(de) ..."

Er zijn natuurlijk wel een paar moeilijke ogenblikken geweest.
Bvb de hoek omdraaien aan de Bourlala,
Oh pénibel ...
De gruunpleutz, moeilijk moeilijk ...
Maar als je er door moet, moet je er door.

Als apotheose heb ik besloten om binnen te gaan in het hol van de leeuw, allé van het poezeke, bij "de smoak van 't stad", Désiré de Lille.
Gedurfd, ik weet het ...

Aangezien de pateekes mij nog de oren uitkwamen van nieuwjaar, heb ik besloten om de homepatische geneeswijze te gebruiken en het kwaad te bestrijden met het kwaad.
En dus heb ik mij een portie smoutebollen besteld en deze met smaak naar binnen gespeeld onder de verblijdende gedachte:
als ik geen Antwerpenaars mag opeten, dan maar vetbollen.

Lang heeft het er niet geduurd want de tafel naast ons zaten er weer, en hoe kon het ook anders, een kudde nooderburen luidruchtig te blaten.
Dan bekruipt je de goesting om je smoutebollen één voor één in hun schuiftrompet te duwen, maar ja, ik ben zelf ook op den vreemde en dus moet ik mij rustig houden.

Bref, het is mij gelukt !
TWEE uren in Antwerpen gebleven zonder een aanval van hyperventilatie en zonder huiduitslag nadien. Een waar succes.

Het is nu niet omdat het één keer is gelukt dat het elke keer zal lukken, maar waar een wil is is een weg, ook al is het dan de E19.

Applaus ?

Dank u, dank u !

Geschreven door Hercule Poireau om 21:21 10 reacties Reageer op dit bericht

Zondag 28 december 2008

mag ik u voorstellen:

Juffrouw Babi Kumari Jaiswal, 10 jaar oud en wonend in Dahiyar Tibet.

Bij deze wens ik haar, haar familie, en u een voorspoedig 2009 toe.

Een 2009 waarin zij, en u, gespaard mogen blijven van honger, ziekte en oorlog.

Geschreven door Hercule Poireau om 00:57 3 reacties Reageer op dit bericht

Zondag 21 december 2008

North buy northwest

Inkoopkes doen voor uwen interieur en tegelijkertijd de randen van de beschaving verkennen ?

Het is mogelijk richting noord bij noordwest in Spiere-Helkijn ...

U zal het zelf moeten opzoeken op een kaart want bij het intikken op een GPS komt er gegarandeerd rook uit het toestel, maar het bestaat echt.

Aan de Ijzeren Bareel vindt u, als alles goed gaat, woonwinkel SLOTS.
Het is een beetje Flamant-achtig maar dan beter, naar onze goesting dan toch.
Een grote collectie tappiseerpapier, meubelstoffen, meubels en garnituren.

Verhongeren moet je er ook niet doen.
Er zijn zelfs mensen die er komen gewoon om iets te eten, nogal wat fransosen want de grens is ook maar een mussenscheet verwijderd.

Je kan ook de straat over steken waar je dan een decoratiezaak vindt die het eerder oostelijk gaat zoeken.
Lachende boedha's, slapende boedha's, serieuse boedha's, boedistische boedha's, ...
U kan er ook een samenvattingen vinden van de zoölogie van Antwerpen in de vorm van een olifant die op een rat zit en het nog plezant vindt ook, of een kruising tussen een madam en een octopus, ...
Veder nog rietwerk.

Even verder is er nog een interieurzaak waar het wat rommeliger aandoet en waar men blijkbaar nog op zoek is naar een eigen stijl, en dus maar van alles wat bijeen heeft gezet.

En natuurlijk is er de onvermijdelijke Auchan in de buurt (Leers) waar je de Sarkozistische economie kan ondersteunen.

Voor het geval van kan je nog altijd effekes doorduwen tot het eiland Lille.

Geschreven door Hercule Poireau om 22:24 7 reacties Reageer op dit bericht

Vrijdag 12 december 2008

Hercule en de iguanodon

Herinnert u zich nog de skeletten van de dinos in het natuurhistorisch museum aan de cinquantenaire in Brussel ?

Die dingen stonden daar al zo lang op dezelfde plaats dat ze al bijna in fossielen veranderd waren.

Uit goede bron heb ik vernomen dat er eindelijk een ietwat modernere look is gegeven aan het museum en dus wordt het misschien wel tijd om er terug een bezoekje te brengen.

Het is maar een suggestie nietwaar ...

Maar, op een museumbezoek moet men zich voorbreiden en dus is Poireau
even gaan kijken in Bernissart waar enkele miljoenen jaren terug een dinokennel stond en waar men dus de beentjes heeft opgegraven

Bernissart, le pays de l'iguanodon ...

En waar ligt Bernissart dan wel zal u zich afvragen.

U rijdt vanuit Brussel richting Parijs, de E19 dus en voorbij Mons, net voor u aan de Franse grens komt slaat u rechts af richting Doornik oftewel Tournai.
Zowat halverwege tussen Mons en Tournai ligt Bernissart in het land van de prille Schelde.
Bien fait pour les Français, want het zijn dus wel degelijk belgische dino's.

Als u nu eens een verloren gat wil zien, wel daar is het een verloren gat.

Voorzie uzelf van een thermos koffie want indien u het lumineuse idee zou krijgen om ergens binnen te stappen om een koffie te gaan drinken is de kans groot dat u een bak afkooksel van gisteren voorgeschoteld krijgt.
Vraagt u naar koffie van vandaag, dan zal u morgen nog eens moeten terug komen.
In het beste geval bekomt u een plastic filterken waarvoor dan eerst een prehistorische waterkoker wordt boven gehaald.

Mogelijks is dit alles opzettelijk gedaan om in de dino-mood te kunnen blijven, maar ik betwijfel het.

Feit is dat het er in putteke winter een ijzige bedoening is, echt truusteluus, en dus lijkt het mij een ook aannemelijke theorie te zijn dat de dino's het voor bekeken hebben gehouden omwille van een al dan niet subiete ijstijd.

Maar we mogen niet te vlug opgeven.

Weldra wordt het weer lente en dan gaan in Bernissart de Pteranodons weer fluiten waardoor het er al en stuk aangenamer zal uitzien.

Geschreven door Hercule Poireau om 19:49 10 reacties Reageer op dit bericht

Maandag 24 november 2008

Plastic Bertrand

T'is weer zover, Ciboulette heeft weer een uitstap gevonden ...
Naar de kelders van den Abbatoir in Anderlecht.

En wat is er zoal te vinden in de kelders van een slachthuis ?
Een hoop dode dinges ...
Ja, ik weet het, ons Ciboulette is een beetje speciaal op dat vlak.

Enfin, ze wilde dus absoluut gaan zien naar Plastic Bertrand, niet de zanger maar wel Bertrand die, om god weet welke reden, ooit besloten moet hebben om van zijn afgestorven body een plastinaat te laten maken.

Bertrand is dus leeggezogen geweest, volgepompd met plastic, zijn vel afgedaan en wordt nu, tegen betaling natuurlijk, tentoongesteld als een soort opgezette muskusrat.

En dat is dus waar Ciboulette absoluut wil naar gaan kijken ...
Wel dan toch zonder mij !
Dat men geïntersserd kan zijn in anatomie kan ik begrijpen, maar ingaan op de platte commerce van 'Körperwelten' weiger ik.

S'namiddags kwam Ciboulette terug thuis en ze legde mij haarfijn uit hoe zij vol verwondering had staan kijken naar wat eens eens mens was geweest, en vakkundig in sneetjes was gesneden , inclusief zijn pitteloe.

Ik heb ze maar laten vertellen ...
En bij mezelf gedacht dat ik dan toch nog liever mijn eigen pitteloe heb, onversneden.

Geschreven door Hercule Poireau om 23:20 16 reacties Reageer op dit bericht

Maandag 17 november 2008

mijn verontschuldigende excuses

voor het uitblijven van enig bericht.

wanneer men niets te zeggen heeft is het altijd beter om te zwijgen, en soms is het zelfs beter te zwijgen ook al heeft men iets te zeggen.

op het huidig moment zitten Ciboulette en Poireau in categorie 2 en dus dienen wij u op uw honger te laten.

smakelijk.

Geschreven door Hercule Poireau om 19:50 7 reacties Reageer op dit bericht

Woensdag 8 oktober 2008

don't panic !

Kan u ook niet meer volgen en hebt u ook uw Fortis aandelen zien veranderen in Slaptis aandelen ?

Je moet het altijd positief blijven bekijken.

Toen je aandeel 30 euro waard was en je verloor 10% dan was je 3 euro kwijt.
Nu je aandeel 3 euro waard is en je verliest ook 10% dan ben je slechts 0.30 euro kwijt.

Je ziet, je situatie wordt er met de dag beter op ...

Moest je toch nog tot de moedigen behoren, koop dan aandelen van Tiense Suiker. Gegarandeerd dat binnenkort de mensen zullen gaan hamsteren.

En als je dan toch een verantwoordelijke zou zoeken, kijk dan even richting de TiTa-Tovenaar-Consultant-Vlerick-boys.
Zij hebben jaren het principe komen verkopen dat niet winst belangrijk is, maar wel de groei van de winst.

Merçi jongens ...

Geschreven door Hercule Poireau om 18:38 6 reacties Reageer op dit bericht

Woensdag 1 oktober 2008

een miraculeus wonder !

Ze zijn de wereld nog niet uit, de wonderen.

Een goede veertien dagen terug heb ik zowaar een uitgestorven soort ontdekt !

Zomaar, toevallig, domweg, terwijl ik op mijn oprit rondloop, kom ik argeloos tot het besef dat ik deze soort ooit al eens had gezien, jaren terug, en toen ook al ergens rond mijn huis.

Sindsdien niets meer, verschwunden, in het grote niets opgeggaan, nooit of te nevver meer opgemerkt.

En dan, plotseling, zie ik de soort terug, in een camion nog wel.
Een mens denkt dan direct aan een fata morgana, een ziensbegoocheling en pitst zichzelf krachtig in de armen.
Niet te geloven ! Een werkende aannemer !
En dan nog wel één die ik ken !

Ik ben subito presto in mijn archieven gedoken en even later had ik een oude faktuur, bevend, in mijn hand. Zou het kunnen ???

Ik heb mijn zondags kostuum aangetrokken, mijn tanden gepoetst, afterschaaf opgespoten en vervolgens met klamme handjes de telefoon genomen.

Allo weledele mijnheer de aannemer, kende gij mij nog ? t'is hier herculleken van aan de hoek waar die twee straten bijeenkomen en waar dat huis staat met een dak erop.
Aan de andere zijde een instemmend gebrom ...

Stoort het u als ik u stoor ?
Aan de andere kant een ontkennend gebrom ...

Mijnheer de hooggebouwde aannemer, zou in in uw oneindige goedheid in overweging willen nemen of u mij misschien zou kunnen komen pluimen ?
Aan de andere kant een twijfelend gebrom ...

En dan, oh zaligheid, een zacht : ja poireau, ik wil.

Jubelt, juicht, steek het vuurwerk aan, trekt de champagne af !

Ik heb een aannemer gevonden !!!
Straffer nog, er ligt al een hoop isolatieplaten op mijn oprit !!!
Ik ben nog vanzeleve zo content geweest dat ik mijn oprit niet meer op geraak.
Zet ze maar vol, hoe meer hoe, liever. Nog ! Nog!

Geschreven door Hercule Poireau om 21:24 2 reacties Reageer op dit bericht

Woensdag 17 september 2008

njam njam

in de serie 'vul eens uw buik' heb ik voor de geïnteresseerden nog een adres te vermelden:

L'atelier de Michel D. Oud Korenhuis 31 te 1000 Brussel.

De D. staat voor Doukissis en deze mijnheer is in 1997 Eerste Kok van België geweest (de Posper Montagné-prijs) voor zijn bereiding van 'la lotte accompagnée ses trois garnitures')

Ga voor de lunch aan 19 euro ( entrée/plat/dessert ) ( lauwe saumon met kruidenolie, pintadeau met oesterzwammen, chocolademousse of javanais)
Met een glas deftige wijn of een Carlsberg erbij en een koffie nadien mag je terug buiten voor ongeveer 25 euro pp.

En je mag Poireau geloven, voor die prijs mag je al heel ver lopen om iets van dezelfde kwaliteit te vinden.

Wil je absoluut s'avonds of in het week-end gaan, dan mag je de prijs p.p. ongeveer verdubbelen.
Wil je dan ook nog de plezante uithangen en gaan voor het 'degustatiemenu met aangepaste wijnen' dan betaal je een aangepaste prijs van 65 euro pp.

De lunch dus .

Merçi monsieur D, het was mij een waar genoegen.

www.ateliermicheld.be

Geschreven door Hercule Poireau om 21:41 7 reacties Reageer op dit bericht

5 reacties op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van Hercule Poireau