en toen was er stilte

Voilà, mijn werken lopen zo stilletjes aan naar hun einde toe.

Ik hoor altijd zeggen dat de parketten vertraging hebben, awel, ons parket ligt er op tijd.
Er moet ook wel bijgezegd worden dat het goed geolied is.

Nu nog blokskes steen leggen in de hall en in de keuken en een beetje met werf zwabberen, en we kunnen er weer tegen voor enkele jaartjes.

En dan is er de afwerking, la touche finale.

Na veel boekskes kijken komt madam tot het besluit dat er aan de muur een grote foto moet komen, een lappeke van ongeveer 90 op 120 ...
Erger nog, op die foto moet dan ook nog iets op staan, anders heeft het allemaal niet veel zin newo.

De vraag is dan ook WAT moet er op staan ...

U raadt het nooit met wat madam Poireau op de proppen komt ...

In een boekske vindt ze een foto van het interieur van een restaurant in Parijs en wat ziet ze op die foto ... dat er daar fotos van japanse madammen in kimono op staan, blijkbaar fotos genomen begin 1900.

DAT moet ze hebben ...

Bon, dat wordt dus een zoektochtje voor Poireau; want ce que femme veut, Poireau le peut, enfin il essaye ...

Fase 1:
Kan Poireau die fotos vinden in een boek ?
Dus richting Zuidstraat in Brussel naar de boekenwinkel Evasion, een aanrader want hier verkoopt men tweedehandsboeken aan werkelijk lage prijzen. Akkoord, meestal franstalige boeken, maar voor een foto maakt dat echt niet veel uit.
En wat vind ik daar ... "La Photographie Janonaise sous l'ère Meiji" (1868-1912), een kunst-fotoboek met allemaal oude japanse foto's, boek in heel goede staat voor de prijs van 22 euro.
Ik neem het boek mee, want zelfs al zou ik er niets kunnen mee aanvangen, het blijft toch een prachtig fotoboek.
Effekens snuffelen en jawel, ik vind het soort van foto dat madam wil, maar natuurlijk niet die foto die ze gezien heeft in haar boekske over Parijs.
Zo te zien zijn de meeste fotos anoniem, maar er wordt regelmatig de naam Kusakabe Kimbei vermeld als fotograaf evenals een zekere baron Raimund von Sillfried.
Voilà zie, ik heb weer iets bijgeleerd.

Fase 2:
Nu weet ik dat ik zoek naar foto's uit de Meiji periode en heb ik twee namen van mogelijke fotografen, en internet is er toch voor iets nietwaar ...
Jawel, internet is er om uw tijd te verdoen, want de bewuste foto is er niet te vinden.
Miljaar !

Fase 3:
Dan maar de grote middelen ... en ik neem dus contact met dat restaurant in Parijs, waar men mij vriendelijk meldt dat de inrichting van hun zaak is gedaan door een interieurarchitect en men geeft mij ook de gegevens van die interieurarchitect.

Fase 4:
Contact genomen met die interieurarchirect die mij zegt dat hij de reproductierechten van die foto's gekocht heeft bij Corbis. Aha, we komen korter bij ...

Effekens gezocht op Corbis.com en jawel, daarvan bestaat ook een afdeling in België.

Fase 4:
Mij aangemeld om de site van Corbis en zie, daar verschijnt ze in al haar glorie, de gezochte japanse madam in haar geborduurde badjas, met een rugzakske aan en met een antenneke door haar kapsel gestoken. Dag madam ...

Fase 5:
Miljaarde, Corbis verkoopt wel reproductierechten, maar alleen aan bedrijven ... Terug naar af ...

Fase 6:
In de winkelgalerij van de Cora in Anderlecht zou er een winkel zijn waar je fotos op canvas kan laten afdrukken ... dus Poireau naar de Cora.
De verkoopster trok direct aan haar parachute om niet van haar stoel te vallen ...
Tja, dan zouden zij de rechten moeten kopen bij Corbis ... misschien kan dat wel, maar dat moet dan besproken worden met de manazer ... en die is er niet ... trouwens, de winkel gaat sluiten op het einde van de maand ...
Bref, Poireau, laat het vallen jongen ...

Fase 7:
Madam Poireau kijkt nog eens goed in het kunstboek dat ik heb gekocht, en zie, er staat en foto in die haar ook wel zou kunnen bevallen, maar hij ziet er nogal wat plattekes uit van kleur ...

Fase 8:
Poireau kruipt in zijn toverdoos
De trezebees wordt door een scanner gewrongen en met Photoshop wordt ze ontdaan van haar zwarte punten, haar badjas wordt wat opgefrist en haar antenne wordt goed gericht zodanig dat nu ook de europese posten kan ontvangen.

En zie, madam Poireau is content van het resultaat, ze moet die Parijse madam al niet meer hebben, ze vindt de mijne zelfs nog schoner !

Fase 9:
Effekes zoeken hoe ik deze opgefriste  samoerette nu op een doek ga krijgen ...
Pas de problème, Canvas & Co uit Schijndel (Nederland) kan mij dat een een redelijke prijs doen.
Ze drukken het bestand af op schildersdoek en binnen een week hangt de madam tegen onze muur.

Fase 10:
Poireau neemt de bewonderende blikken van zijn Ciboulette in ontvangst.

Et voilà, het kan allemaal toch simpel zijn nietwaar.





 

Het was al jaren geleden dat Poireau en zijn  madam nog naar een circus waren gaan kijken en zoiets leidt dan tot vooroordelen, of achteroordelen, 't is maar te zien van waar je het bekijkt.

Met je vorige ervaringen nog in je hoofd denk je dan onvermijdelijk aan een doordringende wildgeur, kamelen met afhangende bulten, paarden die scheelzat de piste verlaten van te lang in een rondje te lopen, clowns die het laatste paar schoenen van bij Brantano hebben gekocht en trapezisten die zich moeten haasten om hun vlucht niet te missen.

Maar dat is de verleden tijd !

Als een mens iets doet, dan moet hij het goed doen, en dus namen wij het besluit om naar het spektakel Varekaï van het befaamde 'Cirque du Soleil' te gaan kijken.

Coup de malchance, het was in Antwerpen te doen, meer bepaald op de "Gedempte Zuiderdokken", "Het Zoïd" pour les intimes. Vandaar ook waarschijnlijk dat je om erin te mogen eerst moet dokken ... 75 € per persoon.
Nu ga ik niet uitwijden over "het  Zoïd", want als ik daaraan begin riskeer ik een koersirkwie  in mijn klavier,  maar ik moet op mijn chic bijten ...

Varekaï dus.
Voor de 75 € zit je ongeveer op de tiende rij van het podium, en je hebt dus geen varekaaiker nodig om de dingen goed te zien.
De dingen zijn er zeer goed georganiseerd, met ouvreuses die je je plaast aanwijzen, en als ze zeggen dat ze om 16 uur beginnen, dan doen ze dat ook.
Even voor 16 uur zijn er al een paar komieken die proberen de zaal wat 'in the mood' te krijgen en dus halen ze wat fratsen uit tussen het publiek.

Bruut geschat denk ik dat er ongeveer een 3000 man in die tent moet zitten.
En tussen die 3000 man is er welgeteld één die een pak popcorn over zijn hoofd moet uitgekieperd krijgen om de 2999 anderen aan het lachen te krijgen.

Ik laat u even raden wie die chinese vrijwilliger moest zijn ...
Just ! Le beau Poireau !
Miljaarde miljaarde !
Tja, beroemd zijn  heeft een prijs nietwaar ... enfin.

Maar éénmaal dat het spektakel begint valt je mond open van verwondering en bewondering.
Niks te kamelen of  te leeuwen.  Pas un seul animal  ! 
Maar daarentegen een versie van het verhaal van een Ikarus, in een universele taal die jong en oud schijnt te begrijpen, in een feeëriek decor en met artiesten van de allerbovenste plank.
Ik had mij wel aan één en ander verwacht, maar dit is gewoon adembenemend mooi.

Als u nog een kaartje kan bemachtigen, doe het !
Het is echt de moeite waard.