Naar de inhoud

Hercule Poireau

de overwegingen van een kleine grijze cel
akke.beakke.be
welkom mon ami ! laat me je een kopje tisanne inschenken en wat vertellen over de belevenissen van Poireau

POireau goes international ?

These are the votes of the jury:

België                                             1594
Nederland                                         444
Frankrijk                                             20
Verenigd Koninkrijk (Groot-Brittannië)  19
Duitsland                                             15
Verenigde Staten                                  14
Zweden (Sverige)                                   6
Denemarken                                          3
Tsjechië                                                3
Zwitserland                                           2
Brazilië                                                 1
Canada                                                 1
Estland (Eesti)                                       1
Israël                                                    1
Italië                                                     1
Luxemburg (Lëtzebuerg)                        1
Noorwegen (Norge)                               1
Oekraïne                                               1
Portugal                                                1
Servië & Montenegro                             1
Spanje                                                   1
Verenigde Arabische Emiraten                 1


Zeg nu zelf, hoe kan een mens voor iedereen goed doen met zo een trossel ?

Geschreven door Hercule Poireau om 12:29 Reageer op dit bericht

15 reacties op dit bericht

hercule29 juni 2009 om 17:12

madam,

blijft toch maar van de likeur ... t'zal beter zijn.

à moins dat het iets artistiques is natuurlijk ...

en het een uitdrukking is van het spanningsveld tussen een bibberende pier en een vierkante wortel,
of is het misschien een scheve flitspaal die de tel kwijt is,
of de wijsheid dat het grootste cijfer altijd vierkant gelijk heeft ook al is er meestal wel een staartje

madam, madam,
Poireau gaat er nog djoemdjoem van worden ...

camille28 juni 2009 om 16:34

Bewijsmateriaal

Bekeken zonder oogdruppelke :

Image Hosted by ImageShack.us

Ernst27 juni 2009 om 23:50

2 Lore &Hecule

Mag ik ulder beide er op wijzen dat een  regulier oogonderzoek bij Mevr Camille door mij nog recentelijk uitgevoerd geen afwijkingen aan het licht heeft kunnen brengen ( in den donker  heb ik haar niet onderzocht ). 't Is maar dat ge het weet.
VIsus perfect 10/10 vooruit en achteruit, boven en onder .

Dr. Ernst
Lore27 juni 2009 om 13:38

Mad. Camille

Ge bracht mij ook eventjes in verwaring. Dat driehoekje met een staartje onderaan ....
Met een druppeltje in 't oog kan een mens al eens sterretjes zien, maar gij ziet wazig -duidelijk een vallende sterre ter aarde dalen. Toch een wens gedaan? Jaja, dat druppeltje teveel ....
Poireau die erbarmelijke historie van uw broek die resulteert in een minirokje, terwijl gij, in een vorig leven, de polyvalente sparadrap steeds bij de hand had. Tjeui toch! Nooit naar 't leger geweest zeker?
camille25 juni 2009 om 20:32

De vorm

Ba nee jongen, maar als ge goed kijkt naar den trossel ziet ge een driehoek bovenaan en een staart daaronder. Zie je mee?
hercule25 juni 2009 om 18:09

stop !

Poireau kan niet meer volgen ...

Wat is het verband tussen een zoom in een broek leggen en een vlieger die verandert in een grote beer ?

Of heeft madam misschien weer aan de likeur gezeten ?
camille25 juni 2009 om 00:54

Over trossels en een(d)tjes

Dienen trossel doe me eerder denken aan een plakwaaier of vlieger, toch eentje dat al goed aan het zweven is aan het firmament.

Was het nu kerstmis dan zou ik er de ster van Bethlegem in zien, maar nu ben ik eerder geneigd er de grote beer van te maken.

Het is trouwens duidelijk te zien dat niet alle eentjes in het water zwemmen, ze zijn hier blijven plakken, maar aan wat?
Binnenkort ondergaan ze een transformatie en zie je ze veranderen in zwaantjes.
Dan pas moet je opletten voor overdreven snelheid, ga dan zeker niet boven 300 aanslagen per minuut.
hercule24 juni 2009 om 20:13

plakvieslijn

Dat moet ik onthouden.
Temeer dat de laaste keer dat ik mijn broek heb willen korter maken met colle-tout, wass gebleken dat ik mijn beide pijpen aan mekaar had geplakt.

Niet echt comfortabel om te lopen.
Ik heb er dan maar een shortje van willen maken maar ook dat is ontaard waardoor ik uiteindelijk een kilt overhield, allez, eerder een mini-jupe.

Maar het heeft toch tot iets gediend want het is daar dat Jean-Paul Gaultier zijn inspiratie heeft gehaald, destijds.
Lore24 juni 2009 om 17:46

Een mens

moet niet willen alles kunnen, van alles een  beetje is genoeg om te overleven. Aangezien het aan Poireau verloren geleerd is om zomen in te naaien,  geef ik hem hierbij een handige tip. Neenee, niet bij mij brengen!
Ge rijdt naar Carrefour, Veritas of  't Sterreken en ge koopt er plakvlieseline om zomen te plakken. Ge legt een eindje tussen de zoom, een warm strijkijzer erop en subiet gedaan. Na de was is het plakwerk nog intact en zoniet, legt ge er een nieuw stukje tussen.

Geef toe Poireauke, met mij kunt ge naar de oorlog trekken, maar erop rekenen en rekenen??  
Een mens kan niet alles kennen hé ...
hercule22 juni 2009 om 15:35

Oeijoei


Mijnheer of madam Sylver ... zo roepen ... mijn haut-parleurs tuuten er van.

Wacht, effekes kijken ...

Ik zie het al, het is madam Sylver en u woont in het dal.
Bonjour madam.
Maar mag ik vragen wat u dan zoals zinnens bent met die vogel ?
hercule22 juni 2009 om 15:24

Mesdames,


Alles op zijnen tijd en elk om beurt.

à madame Beau:

t'Is just dat Poireau zijn kompjoeter beter wat bifidus zou voederen want soms is hij wat verstopt en soms heeft hij het bitbroebelsch ...
Hoe spectaculair goed dat uw black forest ook moge zijn, en ik ben ervan overtuigd dat hij dat ook is, toch zal ik moeten bedanken.
Poireau is tot de vaststelling gekomen dat er een lichte kromming is te bemerken bij zijn profielaanzicht en dat kan hij niet langer verantwoorden aan Ciboulette.

à madame Chielka:

aangezien u geen pateekes lust, bent u daarmee ook de profijtelijkste van de hoop en dus te soigneren.
U moet weten dat er trossels en trossels zijn.
Par example, een trossel biekes.
Dat fleddert langs alle kanten, dat doet ambetant, dat laat zich niet gemakelijk plat kloppen, en vantiid geeft dat u een piqure.
D'un autre côté, een trossel wijnbezen uit Hoeilaart, dat is al heel wat anders.
De ene trossel is dus duidelijk de andere niet.
Wat onze beste Frank betreft, ik heb het hem nog niet zo lang gelden gezegd.
Frank, zeg ik zo, Frank, uw moeke heeft het je misschien allemaal niet goed uitgelegd maar je moet weten dat er verscheidene manieren zijn om van de grond te gaan. Het is misschien niet echt nodig om zes maanden in een doos van Marie Thumas te gaan zitten.
Maar ja, onze Frank, als hij het in zijn ster heeft, heeft hij het ook nergens anders nietwaar.
Achtervolgingswaanzin ?  Pas du tout.
Achtervolgingswaanzin heb je wanneer je denkt dat je gevolgd wordt, terwijl het in werkelijkheid niet zo is.
Poireau weet dat hij gevolgd wordt, en dus moet hij er ook niet zot van worden neitwaar. t'Is allemaal een kwestie van rap genoeg te lopen en de dag dat ze mij inhalen zullen zij meer verschieten dan ik.

Et enfin, à madame Lore:

U bent duidelijk iemand waar men kan op rekenen, madam.
Zou u denken dat het van die cijfers is dat stilaan Poireau vervormt ?
Het zou best kunnen want telkens ik een hemd ga kopen staat er een hoger cijfer op.
Knoppekens aannaaien kan Poireau al een tijdje zelf.
Ik heb dat geleerd door geruime tijd anderen oren aan te naaien.
Dat zomen heeft Ciboulette mij al meerdere keren uitgelegd, maar  tot nu toe heb ik het nog niet begrepen. Mais ça viendra, garanti.



Sylver22 juni 2009 om 15:01

Beter

één vogel in de hand dan 2..... in de virtuele lucht!
Lore19 juni 2009 om 23:38

Een vlugge telling

geeft +/- 2.132 bezoekers van over de hele wereld!  Amai,  daarvoor wil ik op mijn 4 vingers kunnen fluiten dat ge het kunt horen. Zo'n cijfers doen een mens zwellen in de lengte en in de breedte, terwijl Ciboulette, tevergeefs, colknoopjes aannaait en zomen uitlegt.
Bloggen is verdorie lastig voor een partner!
Chielka16 juni 2009 om 22:52

De wereldvermaarde

POireau even groeten en feliciteren zonder mij echt te willen opdringen. Taartjes zijn aan mij niet besteed, maar een tasje koffie sla ik niet af.
Hierbij moet me iets van de lever. Met enige wrevel stel ik vast dat wij, 15 gëinteresseerde landgenoten, lichtelijk onder de dekmantel van Poireau's "trossel" geschoven worden. Niet fraai hé, wij hebben ook onze trots! In een vorig leven zou user Führer daar niet gelukkig om geweest zijn. Maar goed, spons over, 'k moest het even kwijt.
Is het als BV-er geen bange gedachte dat de wereld en Frank De Winne & Co zo maar bij u binnen stappen? Daar moet ge achtervolgingswaanzin aan over houden...
Toch alle succes gewenst!
Mrs.Bo-tticelli16 juni 2009 om 11:40

..

Straf zeg Pwoirooke - trouw kom ik hier kijken en noppes, nada - dan lijkt het alsof Herkuul van de blogbodem verdwenen is.

Kom ik een tijdje niet kijken,  dan merk ik dat ik hopeloos achtersta,  want dan heeft Herkuulke net weer een weekje schriftelijke diarree gehad, niet enkel woorden vloeiden rijkelijk, maar ook onbegrijpelijke cijfercodes.

Snel en diagonaal heb ik alles proberen te lezen alvorens mijn laptoppeke weer zijn kuren krijgt en de geest geeft en ik merk dat iedereen hier op de koffie uitgenodigd werd.

Zeg maar waar en wanneer.... (tiens deze woorden doen een belletje rinkelen in mijn nieuw ondekte lege hersengaten ) en ik maak voor  u speciaal mijn 'zwarte woud gateau' - maar dan wel en Anglais, maw. mijn Black Forest Gateau, want ik merk dat u dat ook ergens vernoemt als een lekkernij.

I send you gipsy greetings from within my humble little house (nee niet on the prairy maar) on wheels at the seaside!:wink:
Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Een titel of je eigen website toevoegen

kalm blijven ...

Al een paar dagen voelde ik iets puntigs steken in de zit van mijn chesterfield.

Ik dacht zo bij mijzelf zo, Poireau, dacht ik zo, ge moet er toch eens naar kijken.
Na de knoppen van mijn voering te hebben ontknoppeld, zag ik subiet wat het was.

Jaren gewacht met het bekijken van de gegevens van mijn blog waardoor de punten van de statistieken traag maar zeker omhoog waren gekomen.

Ronduit verschietachtig is het ...
Neem nu vandaag:

Aantal pageviews vandaag tot nu toe: 21
Aantal bezoekers vandaag tot nu toe: 8
Aantal pageviews laatste uur (sinds 18:00u): 3
Aantal bezoekers laatste uur (sinds 18:00u): 0
Verwacht aantal pageviews voor vandaag: 36,2

Verwacht aantal bezoekers voor vandaag: 12,3

En ik heb begot niemand zien passeren ... Niet alleen dat, maar als ik de cijfers mag geloven moeten er nog 4.3 bezoekers langskomen !

Ik dacht: ik zal maar vlug pateekes gaan kopen ...
Maar dan stelde zich al vlug de vraag : hoeveel pateekes ... want wie of wat gaat die 'comma drie' zijn.

Na wat overpijnzingen ben ik tot het besluit gekomen dat peilingen ook niet altijd juist zijn en dat die comma drie waarschijnlijk iemand is die nog maar voor een derde zeker is of hij/zij wel kan komen.

Dus, zeven pateekes in totaal ... allez acht, want je moet er toch altijd eentje op reserve hebben nietwaar.

Voilà zie, nu nog enkel wachten ...
Geschreven door Hercule Poireau om 20:09 10 reacties Reageer op dit bericht

c'est foutu !


Nu doe ik er alles aan om anoniem te blijven  ... , et voilà,  ze hebben me toch wel gevonden zeker.
Merçi Angelique, van de madammen moet ge het hebben.

Op slag mijn trottoir vol fotografen, een hoop frisko's onder mijn neus geduwd, mijn vie privée zomaar gedévoileerd aan Jean en Allemand 
Mais enfin toch ! 

Vermits u het toch wel zal te lezen krijgen in de beter uitgewrongen pers, kan ik het geheim maar beter zelf bekend maken.

Waar is Poireau al die tijd mee bezig geweest ?

Kom eventjes wat dichter bij het scherm zodat ik het u in alle discretie kan vertellen



Ik heb mijn haar laten groeien



 


 
Geschreven door Hercule Poireau om 19:59 6 reacties Reageer op dit bericht

what is vrong wift a hamburger ?


Awel, niks begot.

Akkoord, er zijn burgers en burgers.

De bas-fond burger lijkt mij de vet-verzopen lap zweetvlees van bij het fritkot.
Zoveel mogelijk afblijven ...

Dan zijn  er de hygiënisch gecontroleerde lappen vermorzeld genetisch gemanipuleerd soepvlees van bij onze pseudo-amerikaanse vrienden, sauce chimique inbegrepen.
Zie dat je quick buiten bent vooraleer je echt fluo uitslaat.
Maar er moet gezegd, de smaak laat je niet meer los.

En dan is er de burger der burgers, wat zeg ik, de ere-burger.
Waar, waar ?
Daar, daar !
Aan de Place Rouppe, schuin rechtover de 'comme chez soi', op de hoek
 met de Zuidstraat.
Onthoud het:
in de Youtsiplou moet je zijn als je met enig gerust gemoed een echte hamburger wil eten.

Ni vet ni, ni brol ni, gewoon zoals het zou moeten zijn.

En als madam haar neus ophaalt (het zijn meestal de madammen die hun neus ophalen voor een hamburger), is er voor haar ook een talloor verse groensels te verkrijgen waar ze gegarandeerd konijntanden van krijgt.

Het is ook niet zo dat ze je van je stoel meppen met de rekening.
één classic hamburger, één ferme talloor groensels, een halve lieter +/- wijn, en een koffieke voor 35 euro, alles inbegrepen.

Ik weet het, het is wat duurder van bij Mac Donalds Duck, maar er is dan ook geen vergelijking mogelijk wat betreft de kwaliteit.


Allée ... toe laat je eens gaan ... allée ...


Geschreven door Hercule Poireau om 22:06 6 reacties Reageer op dit bericht

POireau is back


uit Neverland.

Zo ziet u, dames, dat wanneer je iets niet meer hebt, je pas beseft dat je iets hebt gehad.

Miljaar, POireau wordt pojetisch.
De bond zonder naam is er zowaar niets tegen.
Niet zeemvellerig worden Poireau jongen, dat is niets voor jou ...

En dus dien ik terug te schakelen naar het laatste nieuws van het front.
En het laatste nieuws is ... dat er geen nieuws is.

Figuurlijk ?
Neen, ook letterlijk.

Hetzelfde veulen dat een paar weken terug reclame maakte voor ça-va-seul op de Heyzel is seders verleden vrijdag verschuwnden ergens te lande.

Madam heeft zich ingeschreven met een vriendin  als 'survivors' in een week-end lang hunter/survivor spel.
Voor zover u het niet zou kennen:
De helft van deelnemers zijn 'hunter', de andere helft 'survivors'.
Beide worden op vrijdagavond ergens in Belgenland, in the middel of nowhere, gedropt met een kaart.
Bedoeling is dat de hunters de survivors kunnen 'pakken' vooraleer ze 'home' bereiken.
Om home te kunnen bereiken hebben de survivors inlichtingen nodig die ze enkel kunnen bekomen door bepaalde check-points aan te doen.
Alle middelen zijn goed, van beiden kanten, om het doel te bereiken.
En het doel, home, doet maar zijn deuren open op zondagmiddag.

Bref, madam en madam moeten gedurende twee dagen en twee nachten compleet hunne plan trekken om onopgemerkt te worden terwijl ze richting 'home' gaan.

Nu moet u weten dat ik er mijn dochter van verdenk te kunnen verloren lopen in haar eigen appartement terwijl haar vriendin zelfs haar eigen appartement niet eens kan vinden, denk ik.

Voor hetzelfde geld ligt 'home'  in Zwevezele en zijn zij inmiddels op weg naar Mardesous ...

Ik verwacht dan ook een oproep vanuit de landloperskolonie van Merksplas met de vraag of ik misschien twee losbollige freules, in rambo verkleed,  asteblief wil komen ophalen.

Of mijn offspring een slag van de molen heeft gekregen ?
Niet dat ik weet.
Maar ze moet toch op iemand lijken nietwaar.



 




Geschreven door Hercule Poireau om 21:26 8 reacties Reageer op dit bericht

hoe krijgen ze het in hun bol ...


Soms vraag ik me toch af of of ik mijn broedsel wel goed heb groot gebracht ...

Terwijl ons jongste kuiken nog altijd met een manke poot rondloopt, komt mijn oudste kuiken, ondertussen al een kieken geworden, met een smile zeggen dat ze met haar kont van de bovenste bol van het atomium is gaan opblinken..

Figuurlijk ?

Neen, letterlijk ...

Madam is met de lift tot in de bovenste bol der bollen geraakt, de machinekamer door, een metalen trap op, een luik door, en daar stond ze dan bovenop het nationaal monument.
Een koppel bretellen aangetrokken die aan een kabel zijn vastgemaakt.
Op de kont gaan zitten en dan laten schuiven ... tot wanneer alle bolcontact is verdwenen en dan in vogelvlucht langs een kabel terug tot op de grond ...
Een death-ride noemen ze dat dan.

Miljaarde miljaarde ...

Moest ik zelf genoeg atomium-onderdelen aan mijn lijf hebben, ik zou het ook doen, maar ik vrees dat dochterlief meer durft dan ik.



Geschreven door Hercule Poireau om 22:52 9 reacties Reageer op dit bericht

Als Poireau zegt dat hij met verlof gaat, dan gaat hij ook met verlof.

Concreet wil dit zeggen dat de pipo's even hun gang mogen gaan en, tijdelijk, niets te vrezen hebben van zijn alziend oog.

En wat doet een POireau dan zoal in zijn rustpauze ?

Een week lang heeft hij een oninneembaar zicht op het plafond en de muren van zijn eetkamer ...

Als Ciboulette zegt tapisseren, dan is POIreau binnen de kortste keren getapisseerd.
Ladder op, ladder af.
Maar dat stoort hem niet.

POireau beeldt zich dan in dat hij naar een klooster op de Athos berg klimt, en terug afdaalt, en ondertussen zingt hij psalmen ter ere van zijn papkwast.

Na een week blijven plakken, is hij op zondag een tevreden mens; zeker als Ciboulette ziet en zegt dat het het goed is.

Tot slot nog een dankwoordje aan Xavier van Paint@home uit Ninove, de verfwinkel met advies.
Ik weet het, het is zijn werk, maar moest hij nu ook eens kunnen het advies geven om een behang gewoon te laten hangen zoals het hangt ...
Het zou voor de POireau's en pak beklimmingen van Mount Athos schelen.




Geschreven door Hercule Poireau om 21:14 5 reacties Reageer op dit bericht

in congé.

POireau neemt een weekske congé, zij het dan met enige zachte dwang van ons Ciboulette.

T'is toch wel bizar ...

Aan de ene kant besef je wel dat je er best efkens tussenuit moet en aan de andere kant is er de drang om toch altijd maar verder te doen.

Enkele jaren geleden is POireau door het te weinig rekening houden met het eerste en het teveel toegeven aan het tweede met zijn vier hoefijzers omhoog gevallen. (zie rubriek ' poireau valt om')
Dat was eigenlijk geen mooi zicht en dus had ik mij voorgenomen om in het vervolg met de voeten op de grond te blijven.

En zie, hoe langer het geleden is, hoe meer je de neiging krijgt om toch maar terug wat meer, zelfs wat te veel, hooi op je vork te nemen daar waar men toch zegt dat een ezel zich geen twee keer ...

Maar Ciboulette waakt !

Als ze het bevel geeft "af", dan zit ik binnen de korste keren neer.
Terug recht komen nadien neemt wat meer tijd in beslag en het is dus een kwestie van het bevel 'recht' tijdig te geven.




Geschreven door Hercule Poireau om 16:57 3 reacties Reageer op dit bericht

Amazing brace,

How sweet the sound,
van het krakende kraakbeen

Blijkbaar zijn de heren van snit niet meer zo geneigd hun scalpel boven te halen.

To cut or not to cut, dat was de kwestion.

Nu gaan ze eerder voor de robocop-versie en wordt het slachtoffer een hightech hulpstuk aangemeten dat de functie van de knie tijdelijk over neemt,  en dit in combinatie met een serie bepotelingen door een kine.

Pas als dochterlief zou tot het besluit komen dat ze zou blijven last hebben van een elephant-men-gang zijn ze bereid om hun gerief boven te halen en het één en ander terug aan mekaar te prutselen.

Zie, zoiets doet een mens terug vertrouwen krijgen in de heelkunde, denk ik dan maar.
Het goede (?) oude principe dat wat vanzelf is gekomen en ook wel vanzelf terug zal verdwijnen. Après tout, ons eigenste lijf is dikwijls nog de beste genezer.




Geschreven door Hercule Poireau om 21:59 7 reacties Reageer op dit bericht

the kid is back in town


De gevallen engel is terug,
in één stuk.
Zelfs met twee bijkomende stukken,
krukken.
En een dubbeledikke knie.
Apranax en coldpacks doen hun werk,
tot maandag.
Dan zal het een late spoed worden,
bij de heren van snit en naad.
Waarna ze de draad weer kan opnemen,
hopelijk.
Maar we houden onze glimlach hoog,
als een gletsjer.



Geschreven door Hercule Poireau om 22:46 4 reacties Reageer op dit bericht

't is barak

Vandaag heeft POireau bericht gekregen aus das schöne Austria ...

Dochterlief heeft zoveel spass gemacht dat haar knie nu in appelspaas ligt.
'T was te peinzen, t'was te peinzen.

Als pattotter was ze al niet al te straf in het zich recht houden en het is er duidelijk niet op verbeterd.
Nog een geluk dat dat ze niet is doorgeschoven tot in de schönen blauen Donnau.

Enfin bref, Frtiz heeft ze moeten op sleeptouw nemen op een sleebrancard en zo heeft ze de rest van de piste van heel dichtbij, en horizontaal, zien passeren.

Voor hetzelfde geld, of voor net iets meer, hadden ze haar ook kunnen komen halen met een vliegende koffiemolen, want mijn nageslacht en bijhoorsel kennende, was het ook niet uitgesloten dat ze even van de normale weg zouden zijn afgedwaald.

Ik kan het mij niet laten de bedenking te maken dat dit voorval (ze is voorover gevallen), aantoont dat een mens niet gemaakt is om op 900 km van huis op twee planken een berg af te schuiven.
Moest dit wel zo zijn, dan zouden we geboren worden met vleugels, of een onderstel met wielen, en een koppel voeten van 1m80.

Feit is dat ze 2009 deftig zullen onthouden ...

Leergeld betalen noem ik dat.


Geschreven door Hercule Poireau om 19:34 3 reacties Reageer op dit bericht

ladadi ladada


Dochterlief en haar liefste lief willen absoluut gaan plankschuiven in Oostenrijk.
Deze ochtend zijn ze dus met volle overtuiging, jodelend, richting opgaande zon vertrokken.

Nu moet u weten dat dochterlief en haar boddingguard enige tijd geleden het vernuftige idee hebben gehad om een auto aan te kopen.
Het moest en zou iets speciaals zijn ...

En dus werd het een voormalige Poetintank, het vervoermiddel bij uitstek om de siberische taïga te doorkruisen, een monstertruck(ske), een 4,5 x 4.5 (reserveband bij ingerekend), een onvervalste Lada Niva dus, en op gas nog wel...

U glimlacht ? Ik ook.

Ze zijn met hun babouchka welgeteld tot in Holsbeek geraakt ...
In volle invasie is hun versnellingsbak omgetoverd tot een vertragingsbak om uiteindelijk te ontaarden in blokkeringsbak. En daar stonden ze dan.

Gelukkiglijk had POireau het zien aankomen dat met dergelijk materiaal een blitzkrieg niet echt mogelijk zou zijn, en dus had hij hen wijselijk aangeraden om toch maar een abonnement te nemen op een tussenkomst van de genie-troepen.
Drie kwartier later kwamen die inderdaad aan en werd hun babouchka naar een garage gesleept.

Machin kaput

Maar zaols ze zeggen: befehl is befehl en de schouw must go on
Dus werd er in aller-heil een vervangtank gezocht welke uiteindelijk beschikblaar bleek te zijn in Zaventem.
Een veel recenter exemplaar, maar zonder winter-rupsbanden weliswaar.
De Oostenrijkers willen echter geen tanks zonder winter-rupsbanden in hun heimat ...
Op hun wegen wird nicht gerodeld, das ist strengsten verboten !

En zeker fuur tzwaai belgische snotznoïzen, sinds herr Ludwig Michel gezaagd hast das er keine eustenraaichische bratwursten mehr wolst knabbelen oemdas die eustenraaichers nog immer ein bisschen ein bizar moustachken haben und ein staaive rechter arm.

Maar ook dat houdt twee gedecideerde vlokkenglijders niet tegen.
En dus zijn ze toch maar met hun gehuurde Leopard ten aanval getrokken.

Kinderen, kinderen ...

POireau heeft hun nog een paar van zijn inoxen halskettingen meegegeven voor het geval ze zouden vast rijden.

Het is nu alleen maar te hopen dat ze geen te grote uitschuivers maken of aan de grens een raszuivere Nonkel Dolf tegen komen.

Alhoewel, dan kunnen ze nog altijd zeggen: wir haben het nicht gewoest ... Dat begrijpt hij zeker wel.

Geschreven door Hercule Poireau om 21:42 8 reacties Reageer op dit bericht

wir werden es schaffen !


Tijdens schafttijd was POireau op doortocht in het landelijke Schaffen in de omgeving van Diest.

Schaffen heeft een onmiskenbare band met het leger.

Er hangt een suppo in de lucht, waar met de regelmaat van een zwitserse klok champignons uit vallen, en langs paden en wegen komt men er de verdedigers des vaderlands tegen, bepakt en bezakt op wandel.

Ik vraag mij goed af wat er zoal in hun overbemeten rugzakken zou kunnen zitten ...een opgevouwen caravan ... of misschien hun boodschappen uit de delhaize ... of gewoon kantenpapier op een bolleke gerold ...

Ik kan mij best voorstellen dat de grootste wens van een parachutist een zachte landing is
En dus zijn er, in de wijde omgeving verspreid, een behoorlijk aantal dames te vinden die, mits een kleine vergoeding, bereid zijn tot het aanbieden van een stuk hunner matras.

Toffe namen hebben die bars ...
de klassieke Malibu, de liefelijke Lorelei, de langoureuse Lagonda, de paradijselijke Paradiso ...
De tofste naam vind ik toch nog altijd de "Daddy's Hobby'.

Opgelet, de lokale chirotrekkers noemen zich blijkbaar ook Paradiso.
Ook een gedacht om nu juist zo een naam te gaan kiezen voor een jeugdbeweging ...
En manneke, waar ga je naartoe deze namiddag ?
Oh, gewoon effekes naar de Paradiso, ma ...

Verder is er ook nog een feetszaal met de wellicht zeer toepasselijke naam  'De kromme elleboog'.
Ik kan mij best voorstellen dat er wel enkele suppowippers moeten rondlopen die, bij hun landing, de aangeboden matras net hebben gemist en zich nadien makkelijk kunnen vinden in die naam.

Maar voor de rest ziet het er best aangenaam uit in Schaffen.
Er is tenminste nog plaats om uw armen uit te strekken, zonder iets te raken,  en je kan er ook op alle mogelijke manieren van de grond gaan, en weer terug.



Geschreven door Hercule Poireau om 17:23 1 reactie Reageer op dit bericht

La voix du nord








































Is voor ons eigenlijk la voix du sud, want la voix van Lille, la voix van chti-country, de lokale gazet dus.

Zo frans en toch zo vlaams, zo vlaams en toch zo frans, het is er duidelijk een twijfelgeval.
Maar niet voor de inwoners.
Zij zien zichzelf wel degelijk als frans, of algerijn, of afrikaan, of ...

De buitenwijken, les banlieus, zijn volgens de connecties van POireau bij de lokale smurfen, te vermijden terrein voor al wat met een belgische nummerplaat rondrijdt. Te opvallend.
Met wat chance keer je terug met enkel je nummerplaat, met wat malchance keer je terug drijvend op de Leie, zonder nummerplaat.
Eergisteren, een doodnormale weekdag, acht wagens in de fik ...

Uitnodigend ...

Maar, als er buitenwijken zijn, moeten er noodgedwongen ook binnenwijken zijn. En jawel, die zijn er ook.

Lille heeft een 'oud' gedeelte en een 'nieuw' gedeelte en een shoppingcentre.
Om te beginnen met het shoppingcentre, Euralille, moet ik al enig voorbehoud uitspreken.
Je zal er niets vinden dat je niet zou kunnen vinden in pakweg Wijnegem of andere gelijkaardige monsters.
Tenzij je masochistische neigingen hebt zou ik het u dus ontraden.

Het 'nieuw' gedeelte van Lille ... is eigenlijk ook een Euralille maar dan zonder een dak.
Brede verkeersvrije straten zoals je er dertien vindt in een half dozijn, inclusief een winkelgalerij met Fnac, welke uitmondt onder La Voix du Nord.
Tenzij je masoch .... dat heb ik al gezegd.

Het 'oude' Lille is inderdaad oud, of zo ziet het er toch uit.
Opgelet om niet te 'sjoempelen' over de hobbeldebobbeltrottoirs, maar dat maakt het nu juist rustiek nietwaar.
Hier en daar een bedelaar die daar al zit sinds de middeleeuwen, veel 'studenten' die een vergelijkende studie uitvoeren over de horeca-gelegenheden en daar ook veel over te vertellen hebben blijkbaar, en ook wat chti-chti-madammen.

Bref, een mooie mix maar met dien verstande dat er een duidelijke scheidingslijn lijkt te bestaan tussen de twee stadsgedeelten.
Oud en nieuw hebben elk hun eigen publiek en er wordt duidelijk niet verbroederd.
Nochtans is er een poging ondernomen.
Op de 'Grand Place' heb je iets over de helft ricting 'nieuw Lille' de 'Furet** du Nord', een enorme boekenwinkel, en iets over de helft richting 'vieux Lille' de Mac Donnalds.
(**un furet: een fret, een snuffelaar, een onstoppingsveer)
Tussen de twee, in het midden van het plein, staat een enorme fontein en bij goed weer zitten de twee werelden gemixt op de rand van de badkuip.
Maar daar houdt het dan ook op.
Egalité en fraternité, mais pas le pour le portemonnee.

POireau zou POireau niet zijn moest hij u ook geen informatie geven over ... het versterken van de innerlijke mens.

Dus zou ik u het volgende durven aanraden:

Voor enen zandwitz:
chez PAUL.
Het is wel een 'fabriekssandwich' maar al bij al nog best eetbaar.
U vindt er verscheidene in Lille waar u een meeneemexemplaar kan kopen of, als u liever gezeten bent, is er ook een Paul met tafels en stoelen te vinden op de hoek van de straat wanneer u de Grand Place verlaat langs links van 'La Voix du Nord'.
Bij de gezeten versie is een stukje frambozentaart ook niet te versmaden.

Zin in iets warms ?

Dan dien ik u te verwijzen naar de rue de la Monnaie, ter hoogte van de Place du Concert, bij Via Corsica. Zoals de naam het zegt, Corsicaans eten in het noorden maar wanneer je er je ogen sluit en er begint te knabbelen, zou je je wel op het Ile de Beauté kunnen wanen.
Geitenkaas, charcuterie en I Muvrini muziek op de achtergrond aangevuld met een glaasje mirtewijn.
Speciaal, alles een beetje 'rustiek', maar goed en prijselijk.
Als dessert een mousse van châtaigne (kastanje).

Er zou (ik kan het u nog niet bevestigen uit ervaring) ook nog  'il bucco di lupo' zijn (de wolvenmuil ...  nogal een naam voor een restaurant), maar dan is het weer eens italiaans en ik zie echt niet in waarom een belg in Frankrijk italiaans zou moeten eten.

Geschreven door Hercule Poireau om 22:30 Reageer op dit bericht

poireau en de walvis

Waneer het buiten stijf koud is, heb je de neiging een leuvense stoof op te zoeken en waar kan je die beter vinden dan in Leuven dus was Poireau verleden zaterdag te vinden in Louisville.

Tien uur in de ochtend en alle bondgenoten lijken nog te slapen.
Hier en daar een verkleumde ziel en voor de rest niemand te zien.
Of toch wel, een eenzame saxofonist die vol ijver staat te blazen in de Diestsestraat in de hoop dat zijn pijp niet zal bevriezen.

Als er nu één ding is dat Poireau moeilijk voorbij kan is het wel de kookwinkel in de Diestsestraat. U weet wel, zo een winkel waar men hebbedingen voor de keuken verkoopt.
Ook ditmaal was het weer barak en liet ik mij verleiden door een spiksplinter nieuw oestermes met aangepaste handschoen.

Daar sta je dan met je nieuwe aanwinst ... zonder iets om het op uit testen.
Frustrerend ...

Dus zat er niets anders op dan enkele verse slachtoffers te gaan zoeken en in Leuven vind je die gegarandeerd bij de Walvis in de Mechelsestraat.
Even later hingen de toekomstige slachtoffers, onwetend, zusterlijk naast het even toekomstige moordwapen.

Thuis gekomen worden de oestertjes vakkundig ontdaan van de restanten zeewier achter hun oren en kan de slachtpartij beginnen.

Toch straf hoe mottig zo een oester er kan uitzien aan de buitenkant.
Pure Roccoco.
En dat terwijl ze toch zouden moeten gestreeld geweest zijn door de liefdevolle deining van de bretoense golven.

Maar niet getreuzeld, daar gaan we.

STEEK, wring wring wring
Plops !

Ah, dag mademoiselle de oester, wat zie je er weer goed uit vandaag ...
Geen reactie
Het is altijd hetzelfde, je bent dan eens vriendelijk en dan doen ze alsof ze je niet kennen.
Mademoiselle haar wit lijveken ligt daar zomaar open en bloot in haar paarlemoeren huizeke, muisstil.

Ze probeert mij zeker te doen geloven dat ze iets mankeert ...

Prutpruts, effekes mee wiebelen.
Geen reactie.

Ah ah, het zit zo ...
Dan gaan we over tot de trukken van de kermis.
Hoe kan je weten of een oester goed is of niet ?
Heel simpel, je doet er een  klein drukpe citroen op en je kijkt heel goed.

Als ze een zuur gezicht trekt is ze goed.


Drup ...
Ja ! mademoiselle rilt in haar schelp.


Sluurrrpp

Mademoiselle probeert zich nog vast te klampen aan mijn amandelen maar het is hopeloos.
Met een heel zacht 'au secours' verdwijnt ze in de diepte, weldra gevolgd door de rest van haar familie.

Ik weet het, ik ben een beul, een oesterverkrachter, een moluskendoder, ...
En ik trek er mij niets van aan.
Het is trouwens allemaal de schuld van die kookwinkel die mij, met voorkennis van de gevolgen, een moordwapen heeft verkocht ...






Geschreven door Hercule Poireau om 00:00 6 reacties Reageer op dit bericht

poireau en de reuzen

Aangezien we het nu toch over Henegouwen hebben, lijkt het me ook aangewezen uw aandacht te vestigen op het stadje Ath.

Alle inwoners leven er ofwel in verwachting ofwel in herinnering van het vierde week-end van augustus.
Dat is immers het week-end dat de reuzen de stad over nemen naar aanleidng van het huwelijk van Goliath.

Op vrijdagavond wordt zijn broek verbrand,
Op zaterdag om 14u30 treedt hij in het huwelijk.
Om 17u krijgt hij mogelijks al op zijn donder van een lokale David
en daarna eet iedereen mastellen. (taartjes)
Vandaar waarschijnlijk ook de brusselse uitdrukking:
een mastelle op a gezicht kraaige (meppen krijgen)
Op zondag heeft iedereen een opgeblazen gevoel en dus is er bijeenkomst van luchtballonnen.
De stad blijft in feeststemming tot 08 september, op welke weekdag dit ook mag vallen, en dan eet iedereen mosselen.

Goliath nodigt natuurlijk zijn famillie uit op zijn huwelijk en zo is ook het ros Beiaard, le cheval Bayard, aanwezig in de stoet.

Tot nu toe zegt u wellicht bij uzelf:
bwoh, allemaal goed en wel, maar wat hebben wij daarmee te maken ?

Awel,

Behalve de stad van de reuzen is de omgeving van Ath ook de bron van de Dender, welke dan ook de stad volledig omspoeld.

Dus mannekes, als u richting Geraardsbergen, Ninove, Aalst, Dendermonde en zo verder richting Antwerpen woont, dan moet u er toch wel serieus rekening mee houden dat al wat tijdens de Ducasse in het water terecht komt, en ik laat u zelf bedenken wat dit zoal allemaal zou kunnen zijn, vroeg of laat bij u voorbij zal komen zwemmen.
Vermits de Ducasse terug gaat naar een processie uit de 14e eeuw, vrees ik dat u ook weinig in de pap zal te brokken hebben moest de goesting u bekruipen om hiertegen te gaan protesteren.
Na 600 jaar zou het het inmiddels al moeten gewend zijn ...

Neem het van mij aan, dan doet u er beter aan om zelf te gaan deelnemen aan de Ducasse.

Moest je zo lang niet kunnen wachten, ook goed.
Als je er dan toch bent, raad ik u aan om even binnen te stappen in de bakkerij op de hoek van de rue du Pont Quelin (geeft uit op de Grand Place) en de Grande rue des Bouchers. Het zou best kunnen dat u nadien regelmatig naar Ath zou willen ...


Geschreven door Hercule Poireau om 17:41 3 reacties Reageer op dit bericht

Poireau gaat naar de bron

Zo nu en dan moet een mens zich gaan herbronnen.

En dus heeft Poireau vandaag het Henegouwse continent doorkruist op zoek naar de mythische bronnen van de Zenne.
En zo kwam hij terecht, naast Soignies, in ... Naast.
Veel is er ook naast Naast niet te beleven, en dus zakte ik eventjes af naar Soignies, oftewel Zinnik in 't flemsch.

Daarmee weten we dan ook onmiddellijk waar de naam Zenne vandaan komt, of waar de naam Zinnik vandaan komt, of vice verca le contraire, enfin de twee namen lijken straf op mekaar.

Awel, Soignies dat lijkt mij nog een tof stadje te zijn.
Niet te groot, niet te klein, met veel kronkelstraatjes.
Aan het stadhuis werd het plein heraangelegd met beelden van, onder andere, ... pinguïns. Een heel toepasselijk zicht vandaag moet ik zeggen ... maar vraag me niet wat die pinguins daar staan te doen in normalere temperaturen.
Temeer dat er even verder nog een hert en een everzwijn staan en nog wat verder een paard.
Ik zie met de beste wil van de wereld het verband niet, maar het moet er zijn ...

Uit pure curiositeit heb ik dus nog wat gezocht.

Verder dan een jumelage met Hazebrouck in Frankrijk kom ik niet en bovendien zou dat nog een beest toevoegen aan de collectie.

Pas op, Soignies bestond blijkbaar al in de jaren 600 nc.
Toen bestonden verdorie de Franken en de Merovingers nog.
Blijkbaar bezitten ze zelfs nog een tupperware-doos uit die tijd in het lokale museum.
De eerste geschreven vermelding dateert van 810 nc

Verder valt er nog iets te zeggen over de ondergrond welke bestaat uit massieve blauwe steen, uit Henegouwen, ah ja natuurlijk.

Met een beetje geluk loopt u al jaren, elke dag, over een stuk Soignies zonder het zelf te weten ... denk daar maar eens over na.

Geschreven door Hercule Poireau om 00:00 Reageer op dit bericht

goed begonnen ...


POireau heeft een zijn jaar met een goed voornemen gestart.

Dit jaar wil hij, vrijwillig, langer dan twee uur in Antwerpen kunnen blijven,

Het is ambitieus, ik weet het ...
En dus is er training nodig.
Op 2 januari is hij er onmiddellijk aan begonnen.

En zie, met wat goede wil en veel zelfcontrole is het zowaar voor een eerste maal gelukt.
Ik had mijn pinnemuts diep tot over mijn oren getrokken, kwestie van niet te veel te horen en mjn zonnebril met lederen glazen opgezet, kwestie van niet te veel te zien.Vul dat nog aan met een dikke jas om niet te veel te voelen, en voilà, POireau voelde zich zowaar min of meer op zijn gemak.

Allée, het gedacht doet veel en dus heb ik mij toch constant lopen in te prenten :
" het zal wel gaan Poireau, je bent niet in Antwerpen, rustig blijven, rustig blijven, niet denken aan de Meir(de) ..."

Er zijn natuurlijk wel een paar moeilijke ogenblikken geweest.
Bvb de hoek omdraaien aan de Bourlala,
Oh pénibel ...
De gruunpleutz, moeilijk moeilijk ...
Maar als je er door moet, moet je er door.

Als apotheose heb ik besloten om binnen te gaan in het hol van de leeuw, allé van het poezeke, bij "de smoak van 't stad", Désiré de Lille.
Gedurfd, ik weet het ...

Aangezien de pateekes mij nog de oren uitkwamen van nieuwjaar, heb ik besloten om de homepatische geneeswijze te gebruiken en het kwaad te bestrijden met het kwaad.
En dus heb ik mij een portie smoutebollen besteld en deze met smaak naar binnen gespeeld onder de verblijdende gedachte:
als ik geen Antwerpenaars mag opeten, dan maar vetbollen.

Lang heeft het er niet geduurd want de tafel naast ons zaten er weer, en hoe kon het ook anders, een kudde nooderburen luidruchtig te blaten.
Dan bekruipt je de goesting om je smoutebollen één voor één in hun schuiftrompet te duwen, maar ja, ik ben zelf ook op den vreemde en dus moet ik mij rustig houden.

Bref, het is mij gelukt !
TWEE uren in Antwerpen gebleven zonder een aanval van hyperventilatie en zonder huiduitslag nadien. Een waar succes.

Het is nu niet omdat het één keer is gelukt dat het elke keer zal lukken, maar waar een wil is is een weg, ook al is het dan de E19.

Applaus ?

Dank u, dank u !







Geschreven door Hercule Poireau om 21:21 10 reacties Reageer op dit bericht

mag ik u voorstellen:

Juffrouw Babi Kumari Jaiswal, 10 jaar oud en wonend in Dahiyar Tibet.

Bij deze wens ik haar, haar familie, en u een voorspoedig 2009 toe.

Een 2009 waarin zij, en u, gespaard mogen blijven van honger, ziekte en oorlog.

Geschreven door Hercule Poireau om 00:57 3 reacties Reageer op dit bericht

Meer van Hercule Poireau

↑ Terug naar de berichten