Archief

Dames en heren,

Enige tijd geleden meldde ik u mijn vermoeden dat alzheimer ernstige tekenen van besmettelijkheid vertoonde.

Wel, ik heb er weer een bewijs bij gekregen.

Moeder is dus overgebracht van een revalidatiecentrum naar een rust- en verzorgingstehuis.
Drie dagen nadien krijg ik een telefoontje van de sociale assistente.

U gelooft het allicht niet maar ...

- De chauffeur die voor het vervoer heeft gezorgd heeft bij zijn terugkeer in zijn voertuig de glucosemeter van moeder gevonden. De brave man was dus blijkbaar vergeten om even te controleren of alles wel werd uit de wagen gehaald toen hij moeder 'afleverde'.
Hij overhandigde deze glucosemeter aan de receptie van het revalidatiecentrum.

- De sociale assitente was dan weer vergeten om mij te verwittigen dat dit toestelletje zich nog bij hen bevond waardoor zij pas drie dagen nadien belde.

Zeg nu zelf ...

Ik wou ook nog iets anders kwijt, maar ik weet niet meer wat.
Volgende keer dan maar ?

De nieuwjaarsrecepties zijn gelukkig achter de rug.

Wat mij opvalt is dat de kwaliteit van deze recepties de laatste jaren steeds meer omgekeerd evenredig schijnt te zijn met de behaalde resultaten.

Zal ik u een voorbeeld geven.

Tot een paar jaren terug had ik het immense genoegen om te mogen zorgen voor het 'nieuwjaarsdiner' van de dienst.
Niet dat ik zo gelukkig was met deze twijfelachtige eer.
Ik kreeg daartoe een budget van 30 euro per persoon. (all in)
Tot enkele jaren terug was het nog mogelijk om voor deze prijs, met was schipperen, een lunch te versieren.
Maar aangezien het budget nimmer werd aangepast, werd het ook steeds moeilijker om een geschikt restaurant te vinden waar men bereid was om voor dat bedrag per persoon, éénmalig, 50 mensen te voederen en daardoor ook nog te riskeren dat de 'habitués' geen plaats zouden vinden.

Eind  2006 werd deze eer gelukkig overgedragen aan een volgend slachtoffer en zie wat hij uit zijn hoed tovert:
De mensen van de dienst worden uitgenodigd om onder de middagpauze op het bureau een pizza van pizzahut te nuttigen, maar zij dienen dan wel hun eigen bord en bestek mee te brengen en dus ook hun eigen afwas te doen

U gelooft het niet ?
Ik kan u garanderen dat het ECHT  is.

Niet overtuigd ?

Zal ik u dan even vertellen over de nieuwjaarsreceptie georganiseerd door de directie voor alle personeelsleden.
Tot een paar jaren terug werd er voorzien in warme en koude hapjes rondgebracht door kelners.
Het ging dan om toastjes met zalm, kippeboutjes, enfin de klassieke dingen die op dergelijke recepties worden geserveerd.
En wat was er dit jaar ?
Chinese sojascheuten, pannekoeken en ... braadworst, zelf af te halen in de file.
En er was trouwens ook  geen mosterd voorzien voor de braadworsten ...

Beter dan niets hoor ik u zeggen ?

Natuurlijk is dat zo, maar wanneer ik er u bij zeg dat het bedrijf in 2006 wereldwijd een nettowinst zal gemaakt hebben van ongeveer 1 miljard euro ...  dan dien ik te besluiten dat er op deze manier door het bedrijf wel overduidelijk een statement wordt gemaakt dat  het personeel hen worst kan wezen.

Maar laat ons positief blijven en een voorstel doen.

Misschien dat men volgend jaar de nieuwjaarsreceptie kan vervangen door een loterij waar elk personeelslid verplicht zelf een lotje moet kopen en met als hoofdprijs een C4 ?
(er zullen nog altijd wel enkele sullen te vinden zijn die zullen denken dat dit een Citroën is ...)

Bij deze wens ik nog even terug te komen op de berekening van het voordeel dat ik heb met mijn firmawagen.

Ik weet het , in ben een zaag ...

Wanneer ik mijn redenering nogmaals bekijk dan stel ik vast dat er een fout is zit en wel de volgende:

Ik heb gesteld dat mijn voertuig per kilometer 0.25 euro kost per kilometer, zoals aangegeven door autogids.be.
Wel daarin zit de fout.
Het is wel degelijk 0.25 euro per kilometer voor een voertuig dat 40.000 km per jaar rijdt.
Maar indien ik datzelfde voertuig zou moeten zelf aankopen en er maar 10.000 km per jaar mee zou rijden; (mijn privé gebruik van het bedrijfsvoertuig), dan loopt de kostprijs per kilometer op tot 0.70 euro per kilometer.
En dus is mijn voordeel niet 2.500 euro bruto per jaar  maar 7.000 euro bruto per jaar.

7.000 euro - 1.250 euro belasting - 1.062 euro betaald aan mijn werkgever - 500 euro per jaar aan opleg voor opties = 4.188 euro per jaar netto voordeel.

Eerlijk is eerlijk.

Voor mijn werkgever daarentegen blijft de berekening volledig gelden. Straffer nog, mijn werkgever moet mij ook geen verplaastingsonkosten vergoeden voor mij weg-werk. En ook dat loopt aardig op voor een jaar. Hij doet er dus ruim winst aan.

De enige die opdraait voor de kosten is de Belgische Staat, door de misgelopen belastingen en RSZ bijdragen.

Dus, dames en heren,  indien u ook geen scupules heeft om iets te bekomen op kosten van de gemeenschap, en ook de Kyoto-norm  u koud laat, stap dan morgenvroeg bij het krieken van de dag het kantoor binnen van de directeur en sta er op dat ook u een bedrijfsvoertuig krijgt.

Indien het u wordt geweigerd, is uw directeur een gepatenteerde ezel.
(zeg maar dat Poireau het gezegd heeft).

Beste lezer,

Hoewel ik u uiteraard geen bevelen te geven heb, dien ik u toch met enige aandrang te vragen even de hiernaast vermelde site van de familie Filet de Saxe - Cobourg te bezoeken.
Het gaat hier om het staatsbelang.
Ik dank u bij voorbaat voor het welwillend gevolg dat u zal willen geven aan mijn aandrang.

Hercule Poirot, i.o.

Laatst ging ik een warme chocolade drinken bij Wittamer op de Sablon, en wie zat daar ook ?

De Woef.

Vermits ik toch moet op de hoogte blijven van het reilen en vooral het zeilen van de haute société, roddelden wij er een beetje op los en zo kwam het dat ik hem, op de hond af, vroeg hoe dat nu eigenlijk zat met dat kind van Wendy Van Wanten.

Ik weet dat ik de kroon niet mag ontbloten, maar de Woef was danig aangedaan en vermits hijzelf niet met de pers mag spreken van het Opperkonijn, liet hij mij toe om via deze weg zijn versie van de feiten te geven.

Ziehier wat hij mij, woordelijk, vertelde:

Het is oewaar dat dat ik oewulpse Oewendy oewel eens oewilde oewippen maar mijne oewilly oewilde oeweeral niet oewerken.
Zij oewist oewel af van mijn oewateroewilly, maar toch ...
Ze oewerd oewat koewaad.
Ze beoeweerde dat ze oewel ne andere koewispel zou vinden.
Later oewerd ik veroewittigd ik dat ze oewas geoewipt door ne oewilde Ierse Oewolfshond.
Trouwens, oewanneer ik oewip krijgt de geoewillige dame altijd ne oewaterdicht horloge van oeWeil  cadeau.
En kijk maar, Oewendy draagt ne Soewatch.
Dat oewicht is dus zeker niet van mij, nom d'un chien !

En wat veneem ik nu uit de pers ?

Dat Johnny Logan (jawel,die Ier van het eurovisie songfestival) de vader zou zijn van het kind van Wendy.

Ziet u oewel dat de Woef er voor niets tussen zat !
(miljaar, nu begin ik ook al met dat accent te schrijven ...)

En dus terkt hij zich terug in zijn villa.
Tja, en met die honden in huis slijt alles wat vlugger ... en dus moeten er werken uitgevoerd worden.

Oeweer niet goet  ?

Laat die mens toch met rust ...
Wanneer u uw plafond wit wil laten  schilderen, dan doet u dat toch ook in het zwart !
Ziet u wel dat onze konkinlijk famillie niet zo ver af staat van de werkelijkheid als kwatongen wel willen beweren.
Wel hij wist zelfs niet dat het in het zwart was, hij werd gewoon in de boot genomen door zijn interieur adviseurs. En nu dat alles in het water valt zou het nog zijn schuld zijn ook, terwijl de anderen het zinkende schip verlaten.
Trouwens, hij had ook een voorstel gekregen van Leo Delcroix om de werken te laten uitvoeren door postbodes maar daarop was hij niet ingegaan.
Leo had hem ook nog willen duidelijk maken dat iedereen wel dergelijke zorgen heeft door te zeggen: 'monseigneur, ieder huisje heeft zijn kruisje'.
Maar dat had Woef niet echt begrepen en zijn taaladviseur had dit bovendien verkeerd vertaald als
'à chaque Delcroix sa villa'.
En dus werd het leger ingeroepen.
Niets verwonderlijk, vermits zijn papa daar de chef is en ze bij de marine meestal toch  maar wat staan te schilderen aan de wal.