twee open daken uit plexiglas, rijdt enkel rechtdoor en dus geen stuurbekrachtiging nodig, achteruitkijkspiegel met zoomlens. dubbele turbomotor (voor het geval er één uitvalt) ook verkrijgbaar in roze en turkoois.
Het is weer zover, ik ben aan een nieuwe auto toe.
Mijn huidig werkbeest heeft er 150.000 km op 4 jaar tijd opzitten en is dus afgeschreven.
Vreemd ... ik moet zeggen dat het mij eigenlijk weinig interesseert welk mijn volgend voertuig zal worden. Ik heb er helemaal geen zin in om de showrooms te gaan afschuimen en het autosalon op de brusselse Heyzel laat mij al helemaal koud. Ik kan mij ook moeilijk van de indruk ontdoen dat de constructeurs er ook weinig zin in hebben. Ofwel zijn de reclamecampagnes van zeer povere kwaliteit, ofwel ligt het aan mij.
Feit is dat ik op dit eigenste ogenblik duidelijk tot de doelgroep behoor van de verkopers van heilige koeien, maar dat niemand mij kan of wil boeien.
Noodgedwongen ben ik dan maar even gaan rondkijken in een paar showrooms.
Ik begin me toch wel af te vragen of het aan me te zien is, dan wel of het de laatste verkoperstruuk is ... maar mijn aanwezigheid laat de verkopers blijkbaar steenkoud. Je wordt gewoonweg genegeerd ... Zelf wanneer je kijkt met de blik van een beagle voor een bloedworst, dan nog blijven ze onbewogen Letterlijk zelfs, je krijgt ze van hun stoel niet af . Jij wil een wagen ? Dan ga jij naar mijn bureau komen ! Nochtans heb ik recentelijk geen look gegegeten, is mijn aftershave niet van airwick en ben ik 'normaal' gekleed ...
Het begint mij te inrtigeren. Een vergelijkende studie van de automerken lijkt mij aangewezen. Niet voor hun wagens, die zijn toch nagenoeg allemaal dezelfde, maar voor hun verkopers.
Sinds half december is moeder dus opgenomen in een revalidatiecenrtum en daar verblijft ze nog altijd in afwachting dat er een plaats beschikbaar komt in een rusthuis/rust en verzorgingstehuis.
Wetende dat deze opname niet definitief is, en gezien de tijd verder sluipt, hebben we dan toch maar even geïnformeerd bij de sociale assitente van het revalidatiecentrum hoe de zaken verder zouden verlopen.
"Alles is op zijn beloop, we wachten op een bericht van het RVT (rust- en verzorgingstehuis) dat er een plaats beschikbaar komt ..."
Met de inmiddels opgedane ervaringen, beseffen we we maar al te goed dat dergelijke uitspraken met een homp zout moeten worden genomen, en dus hebben we, uit voorzorg,, terug even geïnformeerd bij de soiale assitente van het RVT.
Het leek ons immers al vreemd dat er nog steeds geen plaats beschikbaar was gekomen ...
RED ALERT ... RED ALERT ... WE GO TO DEFCON 5
Blijkt dat bij een hospitalisatie, en dus ook bij de eerste hospitalisatie door de sociale assitent van de kliniek er een'schaal' wordt opgemaakt, schaal die een aanduiding geeft over de zorgbehoevendheid. Gezien wij een aanvraag hadden gedaan bij het rusthuis/RVT, werd deze schaal overgemaakt door de soaciale assistent van de de kliniek aan de sociale assitent van dit rusthuis.
Nog steeds op basis van deze zelfde schaal, blijkt dat moeder eigenlijk niet in aanmerking komt voor een opname in RVT; maar wel in een 'gewoon' rusthuis ...
Daar waar er in de afdeling RVT nagenoeg maandelijks plaatsen vrij komen, is dit voor het rusthuis niet het geval. Daarvoor is er een wachtlijst van nagenoeg een jaar ...
Op basis van het neurologisch verslag blijkt wel dat moeder eigenlijk in een RVT thuishoort, dat werd zo zelfs beoordeeld door een geneesheer verbonden aan het rusthuis, alleen blijkt dit niet uit de overgemaakte 'schaal', en dus werd moeder op de wachtlijst gezet voor het rusthuis en niet voor de RVT-afdeling. ...
De enige mogelijk om haar toch op te nemen in de RVT-afdeling zou dus zijn dat de sociale assistente van de revalidatiecentrum een nieuwe 'schaal' zou opmaken waaruit zou blijken dat moeder wel degelijk in aanmerking komt voor de RVT-afdeling, en dan kan de zaak terug herbekeken worden ...
Dus zijn we terug naar af, en kunnen we alles opnieuw beginnen.
Ik denk dat ik mijzelf ook maar al op een paar wachtlijsten ga inschrijven ... het zou wel eens kunnen nuttig zijn.
Vandaag komt er een telefoontje vande sociale assitente van het revalidatiecentrum.
Of wij al enig idee hadden waar moeder zou naartoe gaan na haar verblijf in het revalidatiecentrum ?
Plonk - tingeling - pwetpwet -sssjjt - TILT Mijn brein was al niet veel soeps maar dit keer kreeg ik de indruk dat het echt in een waterige minestrone was veranderd ...
Euh ... heeft u dan geen dossier doorgekregen vanuit de kliniek ???
Neen mijnheer, niets ontvangen ...
Ik heb dan maar nogmaals het verhaal gedaan en tot mijn verwondering reageerde deze sociale assistente alsof ze het ook werkelijk begreep.
Sociale assistenten reageren meestal allemaal wel alsof ze het begrijpen, ze knikken goedkeurend, doen hmmm-hmmm, beginnnen hun zinnen met "als ik het goed begrijp" en herhalen dan wat je zelf zopas hebt gezegd, (alsof dat zelf niet weet wat je gezegd hebt), dat is hun zo aangeleerd, ik weet het; ik ken die kermistruks ook. Uiteindelijk kom je bij hen buiten, en weet je nog niets meer, en soms zelfs minder, dan wanneer je bij hen binnen ging ... en de frustratie krijg je er gratis bij, zeker wanneer je je dan nadien realiseert dat de schaarse informatie die ze hebben kunnen of willen geven ook nog verkeerd of onvolledig blijkt te zijn.
Applaus voor de sociale assistenten ! Mogen zij nog lang vanuit hun ivoren toren naar zichzelf blijven kijken en van hunzelf vinden dat ze het toch wel goed doen.
Enfin, deze gaat nu telefonisch contact nemen met haar collega in de kliniek. Ik ben benieuwd ...
Even heb ik nog gedacht haar dit ten stelligste af te raden, maar ik veronderstel dat dit ene telefoontje bij haar toch niet zal leiden tot een vlaag van zinsverbijstering ... ik zou dit niet graag op mijn geweten hebben.
à l'attention de mme Lienecke
