Archief

Pipo heeft de smaak goed te pakken.
Het is zover, hij heeft besloten om zich een cabrio aan te schaffen.
Popi kent een verkoper die recente wagens verkoopt aan een zacht prijsje.
Het zijn wel wagens die al het één en ander hebben meegemaakt maar dat stoort Pïpo niet, als het maar goedkoop is.

En ditmaal is hij ervan overtuigd dat hij de goede truuk gevonden heeft want:
als hij zijn tweedehands voertuig nu eens zou laten verzekeren in omnium aan de catloguswaarde (en dus niet aan de prijs die hij er werkelijk voorbetaald heeft) en er met wat geluk een paal de weg oversteekt op het goede moment, dan krijgt hij toch de catloguswaarde terugbetaald.
En het verschil is ... kassa.

Poireau ligt ondertussen in een deuk van het lachen.
Pipo jongen, als je niet bestond zouden ze je moeten uitvinden !

Pipo denkt na.
Het wordt hem allemaal wat te veel.
Hij heeft ook al zoveel meegmaakt, de sukkel.
Onbewust denkt hij terug aan zijn vlam, Pipette.

Het was liefde op het eerste zicht.
Hij herinnert zich nog hoe hij haar zei dat hij haar alles wou geven, dat alles wat van hem was ook van haar was.

Pipette nam dat nogal letterlijk op, en op een mottige dag was zij er dan ook   van door met de ganse inboedel.

Het enige wat ze hem had gelaten was zijn dure camera.

Pipo zag het niet meer zitten en keilde van pure colère zijn camera tegen de vloer.

Hij kijkt nu met weemoed naar zijn kapotte Nikon.
Ja ja, wat van hem was, was ook van haar ...

Dat geeft hem een ideetje.

Als hij nu eens zou zeggen dat zijn vriend Popi zijn camera heeft laten vallen ... dan zou hij daar tenminste nog een slaatje kunnen uit slaan ... het enige wat hij moet doen is Popi overhalen om een aangifte te doen.
Pech onderweg, Popi heeft geen familiale verzekering.
Aha, denkt Popi, wacht eens even, wat van mij is is van hem ... als we nu eens de zaken omdraaien ... de camera is niet van mij maar van Popi en ik heb de camera van Popi laten vallen en dus doe ik aangifte bij mijn  familiale verzekering., die dan aan Popi vergoedt, die mij daarna de centen doorgeeft, min een drinkgeld natuurlijk.

Pipo krijgt er een warm gevoel bij. Zo moet het lukken ...

Poireau leunt achterover in zijn stoel en schudt meewarig het hoofd.
Die Pipo toch ...






 

Poireau wenst de aandacht toch ook eventjes te vestigen op de zienswijze van vadertje staat hierover.
Er is zelfs een boekje over geschreven en daar staat het volgende te lezen:

Art. 496.
Hij die, met het oogmerk om zich een zaak toe te eigenen die aan een ander toebehoort, zich gelden, roerende goederen, verbintenissen, kwijtingen, schuldbevrijdingen doet afgeven of leveren, hetzij door het gebruik maken van valse namen of valse hoedanigheden, hetzij door het aanwenden van listige kunstgrepen om te doen geloven aan het bestaan van valse ondernemingen, van een denkbeeldige macht of van een denkbeeldig krediet, om een goede afloop, een ongeval of enige andere hersenschimmige gebeurtenis te doen verwachten of te doen vrezen of om op andere wijze misbruik te maken van het vertrouwen of van de lichtgelovigheid, wordt gestraft met gevangenisstraf van een maand tot vijf jaar en met geldboete van zesentwintig frank tot drieduizend frank.

(Poging tot het wanbedrijf omschreven in het eerste lid wordt gestraft met gevangenisstraf van acht dagen tot drie jaar en met geldboete van zesentwintig frank tot tweeduizend frank.)
(In de gevallen in de vorige leden omschreven kan de schuldige bovendien worden veroordeeld tot ontzetting van rechten overeenkomstig artikel 33.)

Pipo gaat zijn vriend Popi opzoeken.

Popi heeft al wat watertjes doorzwommen, in die mate zelfs dat ondertussen zijn handpalmen naar buiten staan gericht.
Volgens hem is het allemaal niet zo moeilijk.
Als je je niet kan laten vergoeden door je eigen verzekeraar, dan laat je je toch vergoeden door de verzekeraar van iemand anders zeker.

Popi kent een goed truukske dat hij ook al eens heeft toegepast.

Je gaat met je wagen in een straat staan, dicht bij een kruispunt, gsm in aanslag.
Aan het kruispunt staat ook iemand met een gsm.
Het enige wat die moet doen is 'go' zeggen op het juiste moment, zijnde het moment dat er een seut komt aangereden.
De wagen vertrekt op het goede moment en knal boem patatra, het is er op,
en de seut is natuurlijk in fout.
Het volstaat dan om ook nog wat cinema te spelen over oeijeoei en ajajaai, en voilà, de wagen is opgeplooid en hij wordt vergoed. Als het moet kan je er zelf nog politie bijhalen.
Dat ze maar eens bewijzen dat het een opzettelijk ongeval was ...

Pipo heeft aandachtig geluisterd maar dat gaat hem toch wat te ver ... niet voor die seut, maar stel nu eens dat hij zich zou pijn doen aan zijn dikke teen, neen, dat durft hij niet te doen.
Trouwens, zijn wagen is in panne, waarschijnlijk zou die niet op het juiste moment kunnen vertrekken ...

Popi heeft nog wat andere dingen in zijn mouw.

Stel nu eens dat de wagen van Pipo gewoon geparkeerd zou staan en dat hij zou worden aangereden.
Heel lief, maar waar vind je een seut die zo onnozel is om dat te doen ?

Allè, zegt Popi, daarvoor heb je geen seut nodig maar een vrachtwagen of een bus of zoiets.
Popi kent wel een paar mensen die dagelijks op de baan zijn met iets dat zwaar weegt.  Mits enige vergoeding zijn die wel bereid om effekens van de rechte lijn af te wijken en de wagen van Pipo te halveren.
Het is al bij al niet hun eigen vrachtwagen of bus nietwaar.
Ze moeten enkel een goede plaats vinden om het te kunnen doen.

En Poireau ?
die kijkt rustig toe met een grijns op zijn gezicht ... denken ze nu echt ... ???

Weken heeft hij zijn hersenen gepijnigd om een orginele kermistruuk te vinden en bijna had hij de oplossing gevonden.

En wat stelt hij nu vast ?

Hij is verdorie niet verzekerd voor diefstal ! Komt dat tegen ...

En toch zal hij er iets op moeten vinden ...

Kan je hem een handje helpen ?   t'is voor een goed doel ...

Pipo telt zijn roebels.
Miljaarde, miljaarde, de mot zit in zijn portemonnaie.

Het kanaal is te ver en een afgelegen plek is er ook al niet te vinden.

Hij slaat vertwijfeld de armen in de lucht.

Dat is het ! De armen in de lucht ...

Moest hij nu eens overvallen worden ... er wordt toch al zoveel gesproken over car-jacking ...
Bij hem zal het dan wel een wrak-jacking worden, maar dat weet toch niemand.
Maar waar blijft hij dan met zijn overschot aan mekaniek ?
Twijfel twijfel ...

Pipo kijkt door het raam.
Twee vliegen dansen de samba op de ruit.

Dat is het ! Twee vliegen in één slag !

Pipo verkoopt zijn broembroem aan een zacht prijsje en éénmaal dat hij goed en wel verkocht is, wordt hij overvallen.
Dubbel kassa !

Pipo ziet zich al rondtoeren in zijn nieuwe cabrio, wuivend naar de meiskens ...

Poireau glimlacht geamuseerd.

Pipo heeft een probleem ...

Hij zit nog altijd met zijn defecte wagen en een platte portemonnaie.
Coup de malchance, heeft geen kanaal in de buurt en je wagen in een parkvijver dumpen is niet ecologisch verantwoord.

Nochtans hoopt hij vurig op een oplossing.
Vuur, dat is het ...

Zijn wagen wordt 'gestolen' en ergens op een afgelegen plek in de fik gestoken.
Kan hij eraan doen dat zijn tutuut in handen is gevallen van pyromaan ...
Pipo gaat langs aan de kassa.

Poireau zijn oogjes fonkelen ...
Avec tous le chinois mais pas avec moi, denkt hij en schenkt zich nog een kopje tisanne in.

Poireau vraagt zich al een tijdje af waarover hij eigenlijk met kennis van zaken  zou kunnen schrijven, en wel op een manier dat een doordeweekse sterveling er ook nog enige interesse zou kunnen voor hebben.

Een eerste bescheiden poging om de goegemeente te wijzen op de werkwijze van een wijdverspreide kermistruuk, namelijk het ongemerkt binnenslurpen van normalerwijze te betalen bestanden, veroorzaakte nagenoeg onmiddellijk op een reactie, welke bekend staat als het heilige-boon-syndroom.

( schijnbaar ongeïnteresseerd met getuite lippen een fluittoon voortbrengend en terzelfdertijd naar het plafond kijkend, waarbij de aandacht van de betrokkene in werkelijkheid  op scherp staat, in die mate zelfs dat het linker oor groter wordt om toch maar geen letter te missen)

Deze vaststellling leidt mij er toe het in overweging te nemen om een kleine inventaris te maken van de meest gebruikelijke kermistruuken.

Poireau is evenwel gebonden door een discretieplicht ...
Oh twijfel ...

Na rijp beraad en afwikkende overwegingen komt Poireau tot het besluit dat wel het mogelijk is een een tip van de boerka op te lichten, mits inachtneming van enkele basisprincipes.
Met het navolgen van principes heeft Poireau echter geen principieel probleem, en dat is toch de basis van alles nietwaar ...

Ik dien er  wel volgende kanttekening bij te maken:
Elke gelijkenis met een bestaand persoon of bedrijf is puur toevallig.

Hier gaan we dan ...

Kermistruuk 1

Je hebt een auto ... en die auto is defect ...
Je hebt niet de centen om hem te laten herstellen.
Je kan hem ook niet verkopen want ... hij is defect en dus krijg je er veel te weinig van.
Bref, u zit in een nijpende penarie, je kan je wagen niet meer aanzien ...

Sommigen hebben in die situatie de kwalijke neiging om hun gevoel te volgen.
Ze zorgen er dus voor dat ze hun wagen niet meer hoeven te zien ...
Hebben ze immers niet ergens gelezen dat hun voertuig verzekerd is tegen diefstal ? En betalen ze niet al jaren die premie, voor niets ?
Er rijpt iets in hun binnenste ... moest hun wagen nu eens gestolen worden ...
Maar wie wil er in godsnaam een defect voertuig stelen ... en hoe ?
Ze krijgen er stilaan een waterhoofd van ...
Water, dat is het ...
De defecte wagen gaat in het kanaal !
Ze doen een aangifte bij de politie en vervolgens een aangifte bij hun verzekering en ... kassa.
Die oplichter van een verzekeraar weet immers niet dat hun wagen defect was en dus betaalt hij op basis van wagen in goede staat.

En Poireau ?
Zijn oogjes glinsteren ...

Het heeft wat geduurd maar Poireau is 'back in business', voor zover het business te noemen valt natuurlijk.
De pjoeter heeft een tijdje in quarentaine moeten blijven ...
Hij ziet nog wat bleekjes, maar op het eerste zicht is het ergste nu voorbij.

Ten bewijze van mijn, weliswaar evidente, rechtgeaardheid wens ik er u op te wijzen dat de inhoud van mijn vorige bericht, het bericht dat niet mag genoemd worden, in het lang en het breed is terug te vinden in het maartnummer van het tijdschrift Computer Totaal.

Diegenen die al last hadden om te volgen wanneer ik de dingen op, naar mijn mening, voor iedereen  begrijpelijke wijze probeerde uit te leggen, zullen bij het lezen van deze, nochtans voor het grote publiek bestemde uitgave, een zwaar risico lopen zich te verslikken in hun zjat koffie.

Desalnietemin raad ik u aan om het toch maar eens te proberen, op eigen risico natuurlijk.

U kan er nog iets uit leren ...