Zomer aan het Schoolpad 2
Dit is ons zomers uitzicht aan de achterkant. Op het land van boer Bloemink en ook daarachter groeit dit jaar de gerst als een speer. Zo mooi om te zien als de wind er overheen gaat. Dit is vele malen beter dan mais waar je vanaf juli tot eind september niet overheen kunt kijken.
Zomer aan het Schoolpad
Het is een goed jaar voor de boerenzwaluwen, tenminste om ons huis. Ze zijn niet meer te tellen. Behalve de twee nesten in de ponystal moeten er meer zijn. Wim meldde van de week dat er nog drie jongen te zien waren in een nestje. Ik erheen, gewapend met mijn vaste cameraatje. Ik knipte maar op goed geluk want de jongen die naar Wim zo reikhalzend hadden uitgekeken waren niet te zien. Ik kon ze wel voelen. Ik keek op het schermpje en zag niets anders dan nest en wat bruine veertjes, maar eenmaal op de computer keken me toch ineens drie kraaloogjes aan. Misschien hebben ze zich nu al gemengd onder de menigte die over het gersteland van boer Bloemink scheert. Daar zijn onmogelijk foto’s van te knippen, een pracht gezicht, vooral als het weer wat minder is. Dan zijn de muggen die ze willen vangen laag boven de grond.
Wat een uitzicht hebben jullie, zei Gerhard gisteren die even over het zomerse land uitkeek door het achterraam. Heb je dit al geschilderd? Nee, dat had ik nog niet, alleen het winterse uitzicht. Maar hij heeft gelijk, dit zomerse plaatje vraagt ook om een schilderij.
... en soms zit het tegen.
Ik wist het zeker, de autosleutels konden niet weg zijn. Maar over 10 minuten moest Wim wel bij de huisarts zijn. En echt… ze hingen niet aan hun haakje. Wim is heel trouw aan dit vaste sleutelplekje. Ik wat minder, maar dit keer had hij echt het laatst gereden. ‘Wat dee ie-j dan toen ie de auto uut kwammen?’ Zo kun je alle voetstappen volgen. Na de kerk, met de storm op het meer nog in onze gedachten, alleen de liturgie weggelegd, toen naar binnen, boven omgekleed…
Alle mogelijke plekjes in deze omgeving hebben we afgezocht. Intussen was Wim al op de fiets de regen ingegaan. Ik weer verder zoeken, 10 keer niks, onder de kapschuur, tussen de planten naast het voetpad, bij het hout, de afvalbak, tussen de klimop, boven op de slaapkamer alle zakken in z’n nette kleren nagevoeld. ‘Al mien sleutels zit der an, ok die van de caravan', steunde Wim even later.
‘Waor he’j de reservesleutel dan?’ ‘In de caravan!’ Ons humeur begon al behoorlijk te zakken. Mark en Rick gebeld, heel misschien hebben die gistermiddag in het voorbijgaan iets zien liggen. Ook niks. We zitten tegen de avond aan de pizza wegens geen zin in koken. ‘Bunne wi’j dan nog bie de auto ewes gistermiddag?’ Mijn herinnering moest even geweld aan worden gedaan. Ineens wist ik het weer. Ik wilde kijken of die ene deken nog in de auto lag, net zo een als die we voor Queeny gebruiken. En ja die lag er. We gebruiken die op de achterbank als er een hond mee moet. Mijn brein werd meteen weer helder. Ik vloog naar mijn oude fleecejack. Ja hoor, de autosleutels!
Onze avond is weer goed. En morgen eten we weer gezond. Beloofd!
Pippie
Zo was ze in het begin, onze Pippie. En zo is ze nu. Mooi grijs geworden zoals het een Gotland pels schaapje betaamt.
…en we noemen haar Pippie’, vonden we toen het kleine verstoten Gotland pelslammetje bij ons kwam. Moeder ooi had wel haar broertje geaccepteerd, maar deze niet. Ze kon er nog wel bij. Ze dronk alleen zo weinig. ’Het is ook wel een klein soort schaap hoor’, stelde Rob mij aanvankelijk gerust. Toch zat er weinig vooruitgang in. Ze kon niet meer dan 170 ml per keer op. Ze dronk de helft van Stien, het Drentse heide lam, dat toch ook een vrij klein soort schaap is.
Toen Rob haar eens bekeek zei hij meteen: ’Dat ding is niet goed’. En zo was het. Maar wat doe je er aan. Gewoon doorgaan met wat er in kan. Tot ze op een keer niet meer wilde drinken, het kopje scheef en het buikje strak. Ik masseerde haar lekker en kreeg er ’s avonds nog een beetje verdunde melk in. Maar ook de volgende dag werd het niks. Het anders zo enthousiaste ding kwam nu achteraan en onderweg naar het hek viel ze gewoon wel drie keer om. Ik belde Rob. ‘Laat maar gaan’, was zijn advies. Ik verwachtte eigenlijk niet anders dan dat ze de volgende morgen dood in het hok of de wei zou liggen. Een beetje verdrietig ging ik die morgen richting wei. Tot mijn verbazing stond ze met de anderen te wachten. En, wonder o wonder, begon ze weer te drinken en ook gras en brokjes te eten, zij het met mate. Begin van deze week verbaasde ze me door een hele fles leeg te drinken, bijna de hoeveelheid die ze anders per dag dronk. En ze blijft drinken, het stemmetje wordt sterker en ze draaft weer voorop als het etenstijd is. Pippie is een taaie…. Ze blijft nog even.
De uilenman
We zijn er weer, terug op onze plek, camping de Boomgaard. We vallen meteen met de neus in de boter want al gauw werd er geroepen:' De uilenman is er'. Die liet ons een klein steenuiltje zien. De hele camping liep uit om dit kleine wonder van dichtbij te zien. Nadat er een paar jaar geleden een steenuiltje was gesignaleerd werd er een lange nestkast in de notenboom geplaatst. Er zitten schotten in om het de kleine rovers zoals steenmarters en wezeltjes onmogelijk te maken om de eieren of de kleine vogels te roven. Vorig jaar was er al succes met vier uiltjes en nu dus opnieuw. Ze zijn nog te klein om te ringen. Daarvoor komt deze uilenman terug.
Tja... de natuur
Als de berg niet naar Mozes komt, gaat Mozes wel naar de berg’ is een uitdrukking. Het blijkt ineens van toepassing op onze tuin en erf. Sinds Rien hier een paar keer per jaar adviezen geeft voor de tuin is onze kijk op groei en bloei hier aan het veranderen. Wilde ik eerst eigenlijk toch wel een nette tuin om me heen, nu blijkt een tuin waar de planten in elkaar over gaan een prima optie. Nee jullie hoeven geen nieuwe planten te kopen, vond Rien. Hij scheurde het een en ander en plantte de boel dicht. Nu die planten zich gesetteld hebben hoeft er minder gewied te worden. Nou ja…. het zevenblad of haneklauw blijft een lastpak want die wil graag de hele tuin overnemen.. En die moeten we wel wat in bedwang houden, hoewel… die kan wel weer in de soep of salade. De brandnetels kun je nu nog gemakkelijk lostrekken, ook geschikt voor een stamppotje of in de soep. Maar veel andere zgn. onkruiden mogen nu blijven. Het Robertskruid bv met zijn kleine roze bloemetjes is best een aardig plantje en hondsdraf is een prima bodembedekker. Ook de stinkende gouwe en wilde bertram mogen nu blijven.
Toen Wim zijn zorgen aan Rien opbiechtte over de toekomst op deze plek zag Rien het al helemaal voor zich. Alles laten groeien en bloeien, gewoon een brede baan met de grasmaaier maken over het erf en genieten van alles. Dat is ook mijn idee.
Veenhuizen...
'Ja, dat wil ik wel', was het antwoord van Rick toen ik hem voorstelde om op 2e Pinksterdag een bezoekje aan het Gevangenismuseum te brengen in Veenhuizen.'Daar ben ik nog nooit geweest', voegde hij er aan toe. Wij wel en de laatste keer vorig jaar in deze tijd met Dick en Anda. We hadden toen afgesproken in het Restaurant en na de rondleiding en de tocht met de boevenbus gingen we naar Emmen om samen bij ons aan het Schoolpad te eten. Dat gaf wel stof tot nadenken, om er even bij stil te staan dat het leven soms zomaar anders gaat dan je denkt en wilt.
Met Rick werd het een ontspannen middag. Hij kroop overal op en in waar dat kon. Het cachot had een ernstige aantrekkingskracht op hem en ontlokte hem: 'Daar kun je beter niet in terecht komen'. Wim probeerde uit de buurt te blijven van wat krijsende kinderen. 'Heb ik weer', zuchtte hij en was blij toen die in de museumshop verdwenen. Natuurlijk werd de koffie niet overgeslagen in het restaurant. En na een uitgebreide rondrit door Drenthes dreven vond Rick het tijd om naar huis te gaan. 'Ik vind het altijd leuk om onderweg huizen te kijken', zei hij. Lijkt hij dan toch nog wat op mij? Een patatje samen? Dat ging er ook nog wel in.
Groen
De open plek in het Oeverse bos, hier vlakbij. Het is hier al wel begin juni.
Als je even niet meer weet hoeveel kleuren groen er zijn, moet je begin mei eens goed om je heen gaan kijken. Niet alleen grasgroen, olijfgroen, grijsgroen of zeegroen, maar van heel lichtgroen tot diep donkergroen is er dan te zien. Is het eenmaal juni... dan is er minder verschil in groentinten. Groen is overigens mijn lievelingskleur, samen met blauw. Bij Ellen tijdens de theorie op een schilderochtend hadden we het eens over warme en koele kleuren. Het was duidelijk dat de meesten kozen voor geel, rood en oranje als warme tinten. Toch geeft blauw me steeds dat gevoel van warmte en geborgenheid, al wordt het tot de koele kleuren gerekend. In groen zit natuurlijk al weer geel. En als ik de tuin rond kijk zie ik dat de felle kleuren van de bloemen die te voorschijn komen een extra dimensie aan dat groen geven.
Pinksteren
Sinds een aantal jaren doe ik mee aam het liturgisch bloemschikken bij gelegenheden tijdens het kerkelijk jaar in onze PKN gemeente Emmen-Oost. Ooit werd ik geraakt door een schikking in mijn eigenste Hervormde Kerk in Vorden toen het verhaal van de Barmhartige Samaritaan werd uitgebeeld, gewoon door bijeengebonden bundeltjes groen die de Leviet, de Priester en de Samaritaan uitbeelden, zo eenvoudig maar veelzeggend. Het geeft iets extra’s aan een kerkdienst waarin behalve dat er gezongen en gesproken wordt verder niet zoveel te zien is. Ik merkte dat er ook bij ons belangstelling voor was en dat er behalve de bos bloemen voorin de kerk die later bij een zieke bezorgd wordt niet veel verrassingen zijn. Nu zijn er ook wel voorbeelden van schikkingen voor Advent, Pasen, Pinksteren en de laatste zondag van het kerkelijk jaar, wanneer de overledenen van dat jaar herdacht worden. Die worden door onze groep ook wel gevolgd. Dit keer was het de beurt voor Rien en mij om de schikking voor Pinksteren te verzorgen. Hij mailde me de liederen en de te lezen tekst al door en gisteravond kwam hij even bij ons langs om samen te kijken wat we dit keer zouden maken. Nee dit keer werd het geen bestaand voorbeeld maar de tekst uit Romeinen, waarin de mens met zijn eigen unieke gaven wordt genoemd, gaf ons inspiratie. Toen we al wandelend door de tuin een oude verweerde boomstronk tegen kwamen besloten we dat dit de basis moest worden en de vele kleuren en soorten bloemen de mensen met hun eigen unieke gaven zullen gaan uitbeelden. Zondag gaan we die vlak voor de dienst in de door Rien in het hout geboorde openingen vastmaken. Groot hoefblad gaat de basis omgeven, de takken met bloemen van de Meidoorn, knaloranje azalea, blauwe irisjes, bloeiend gras, blad van de klimhortensia, de laurier en de Enkianthus en enkele bloemen van de ornithogalon, een bolletje, vonden we allemaal in onze tuin. Alleen de rode bloemen die qua kleur bij Pinksteren horen ga ik zo bij de bloemist zoeken. Dat kan wat worden zondagmorgen als we daar de boel gaan plaatsen. Ik mag wel een laken meenemen om het groenafval op te vangen. Maar… met Rien erbij wordt het altijd wat…. Ik hou jullie op de hoogte.
En dit is het geworden. Het was een vroege Pinkstermorgen voor ons. Eerst de lammeren de fles geven en daarna de tuin in om alle afgesproken groen en bloemen af te knippen. Zo gingen Wim en ik daarna richting Schepershof, twee emmers met natuur, een groot laken voor de afval en de bos bloemen. Die is, behalve voor het opluisteren van de kerk, bedoeld voor iemand uit de gemeente die ziek is of liever natuurlijk voor iets wat te vieren is. Na de dienst wordt die persoonlijk weggebracht.
Rien had de boomstam met voorgeboorde gaten gisteren al weggebracht en nu werd het tijd om de schikking af te maken.
De irissen waren nog net niet allemaal uit en daarom had ik voor het blauw maar wat boshyacinthjes en een paarse akelei gekozen. Het groot hoefblad was heel geschikt om de voet mooi weg te werken. Bijna al het groen en de bloemen zijn verwerkt. Het werd zo een mooie liturgische aanvulling op deze feestelijke Pinksterdienst., het Feest van de Geest.
Ontmoeting en inspiratie...
Ja, zo heet onze werkgroep van de PKN Emmen- Oost: Ontmoeting en Inspiratie. Het was de laatste middag in het seizoen en het is bekend dat zo'n middag wat extra's heeft. Er waren dan ook meer dan 50 mensen komen opdagen. Bakker Kolkman kwam met alle plezier ons vertellen over Brood, want het hele seizoen ging het over Verhalen in allerlei vormen, van poëzie, recepten, verhalen achter foto's en nu dan over ons Brood. Zoon Arjan liet eerst wat filmpjes zien over projecten die door hen gesteund worden in Malawi: Transport 4 Transport over fiets-ambulances die er broodnodig zijn om zieken naar het ziekenhuis te vervoeren en 'Bakers 4 Life' dat een bakkerijtje heeft opgezet in een heel arm dorpje. Binnenkort wordt de oven daar verwarmd op zonnecollectoren, 48 stuks maar liefst, want zon hebben ze wel.
Na een quiz over brood in de Bijbel kwam bakker Kolkman sr. aan het woord en vertelde enthousiast over allerlei soorten brood. Natuurlijk gingen we dat proeven mèt de linzensoep van Annie en belegd met o.a. de pruimenjam, gemaakt door Jannie van de pruimenboom uit de tuin van Hillie en Marcus. Een mooie middag was het met veel ontmoetingen en inspiratie.
