Naar de inhoud

hetty's site

of de belevenissen van een Achterhoekse in Drenthe
akke.beakke.be

Archief

Van een old buuksken en pannekoeke...

“Da’s al een old buuksken”, zeg ik tegen Joanne, die met Jos in de keuken zit. We zijn net terug na ons etentje in het Lindese Praothuus met Johan, Joke en medekampeerders Ton en Joke en zijn voor een afzakkertje binnen gevraagd.
Het boekje is één uit de Kluitman- Jeugdserie en de voorkant laat een meisje op een paard zien èn de titel Pien neemt de eerste hindernis. Het boekje wordt aangeraden voor meisjes van 12- 14 jaar. M’n langetermijngeheugen draait eventjes overuren. Zo bekend…zou het een boekje van Diny kunnen zijn.
Joke komt erbij en zegt:”Jao wie-j bunt an et oprumenen en in ene kaste kwammen wie-j dit tegen. Kiek d’r maor is veurin." Ik sla het open en zie rechts boven in het hoekje van de voorpagina Hetty Eggink staan.
Vandaag heb ik het opnieuw gelezen. Een meisje dat met haar ouders en broer vanuit Den Haag naar een dorpje op het Overijsselse platteland verhuisd, geheel tegen haar zin. Niet alleen alle problemen van stad naar platteland kwamen aan bod, maar het opzetten van een landbouwrijvereniging zoals die in de jaren 60 van de vorige eeuw veel voorkwamen. De rijpaarden moesten ook voor het werk gebruikt worden. Ik denk niet dat daar nu nog veel paarden aan kunnen voldoen.
Vanmorgen wilden we even bij nicht Erna en Bennie aan. Nadat tante Jo overleden is zijn we er nog niet weer terug geweest. Het huisje van tante Jo wordt flink onderhanden genomen en wordt het knusse optrekje voor de 2e zoon Joost. Er werd druk geklust door vader Bennie en Joost. Rutger de jongste die nog studeert zat vlak voor de openhaardkachel met het boek en aantekeningen op schoot, want de verwarming was uit omdat er iets aan veranderd werd.
We hadden veel te bepraten en we worden meteen uitgenodigd om aan de pannenkoek te gaan. En zo genieten we samen van heerlijke pannenkoeken zo vanuit de pan op het bord, met spek, appel of Groninger worst. Mmmmm! Bedankt Erna, kom ze maar eens weer ophalen aan het Schoolpad!



767414-0db3351c7764b13b02e45247a166cc3a.jpg

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 22:35 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Van huis naar schuur...?

“Dat zut d’r noe heel anders uut as toen et hier nog varkensschure was.” We staan midden in de prachtige nieuwe woonkamer van Johan en Joke. De schilders zijn nog druk met de afwerking. Mooi is ook het uitzicht op de tuin en camping.
Even komt er een beeld bij me op. Ik zie me nog zo zitten bij de zeug die moest biggen. Er stond een kist naast met een laag stro. Als er weer een biggetje geboren was… en dat floepte er meestal zo uit… dan moest ik die droog wrijven en in de warme kist doen. Dan ging de moeder er niet op liggen. Als ze dan allemaal geboren waren ging de motte in de kefi, een soort hoge houten kooi. De biggen konden zo wel ongehinderd drinken en rondlopen terwijl de moeder er niet op kon gaan liggen. “Jao da’s wat anders as poggen”, meldt de schilder. Die komt vast wat verderop uit de Achterhoek want poggen zeggen we hier niet, wel gewoon keune.
“Dat kan nog wat wodden Johan, a-j straks veur ’t eerste in oew leven gaot verhuzen.” We staan even later met Johan op de bovenverdieping van hun nieuwe huis. “Maor ’t schealt wel a’j dan weer buten komt bu’j toch gewoon weer thuus.” Johan is wel niet op de Boomgaard geboren, maar in het Zutphense ziekenhuis, toch is hij nooit verhuisd want samen met Joke begon hij 32 jaar geleden op diezelfde Boomgaard officieel aan zijn bestaan als boer.
De plek van de voormalige varkensstal en later stal voor het jongvee is nu omgetoverd tot een prachtig huis dat net als de boerderij zelf helemaal in deze omgeving past. We zijn ook een generatie verder want Jos kan niet wachten tot hij kan beginnen met het renoveren van de boerderij zelf zodat hij met zijn Margo hier kan starten.
Johan heeft er nog wel een etentje aan overgehouden, betaald door zijn vriend èn architect. Wanneer hij ook maar één foutje in het bouwplan met tekening zou ontdekken zou deze vriend tracteren. Johan had het bij de eerste bladzij al gezien en belde:”Zo .. ie-j kunt de Rotonde al vaste besprekken. D’r steet hier dat het um een verbouwing geet van huis naar schuur. Ik menen toch dat ’t anders umme is”. Ze hebben hun etentje intussen al gehad en zijn nog steeds dik bevriend.



766355-137ca88532c7e0d1e91d4d358f9dad42.JPG

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 09:56 4 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Groeten uit het Oevermansbossie

“Bedankt voor je kaart uit Canada “, zei gisteren een vriendin. “Hé…dus toch nog?”, antwoordde ik haar.
Ik had eigenlijk die kaarten al afgeschreven. Bij de buren hadden ze ook nog steeds onze kaart niet gehad en dan zullen er wel meer zijn van mensen die ik nog niet gesproken heb. Maar warempel… ze beginnen dus toch binnen te komen. Ik had al geen hoge pet op gekregen van die Canadese Post. “Nou…”, zei ze…. “je had er geen Netherlands onder het adres gezet”. Dat verandert de zaak. Dan is het toch knap van die Canadese Posterijen dat ie nog overkomt.
Vanmorgen stopte Geert, de postbode, behalve de post ook een briefje in de bus. Geert drinkt altijd een kopje koffie bij buurvrouw Wielens, de moeder van Jans. Hij zet wel vaker even een groet van hen beiden op de post, want na Wielens komt hij bij ons. Laatst meldde hij: Het drinkt nergens zo lekker koffie als uit een Geertkopje. Ik had nl een koffiemok met de naam Geert op de kop getikt bij de Kringloop en aan buurvrouw Wolterdina gegeven.
Maar dit keer stond er op het briefje:

Voor Hetty en Wim
Groeten uit het altijd mooie Oevermansbossie.
Het weer is pet.
Groetjes, Wolterdina en Geert

Ps Het kaartje uit Canada is aangekomen.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 08:54 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Wie zijn hoofd niet gebruikt...

“Er heeft iemand per ongeluk mijn jas meegenomen”, zei pas een medeschilder bij Ellen op een schilderochtend. “Kijk maar… die heeft dit jasje laten hangen”. Niemand kon er iets bij bedenken. Ellen vond het wel een apart jasje, het leek wel een mannencolbert, vond ze toen ze later nog eens goed keek. Een week later vroeg Ellen haar:”Kan het zijn dat je per ongeluk de jas van je man van huis had meegenomen? Heeft die nog niks gemist?” De bewuste vrouw keek ineens met andere ogen naar het jasje aan de kapstok. “Och gruttegrut… ja ’t is Gerard z’n jasje”.
Aan het eind van de middag waren Wim en Mark bezig geweest om de kloofmachine in de schuur uit te proberen. Aan de Bargerweg had de brandweer vanmiddag een paar bomen omgezaagd. Daar moet je wel snel bij zijn. De stukken boomstam werden door buurman Alle en ons eerlijk verdeeld. Nu moet er dan toch binnenkort gekloofd worden. Vier keer vloog de zekering er uit. Lampen uit... alles uit. Het was een technisch verhaal maar het had er mee te maken dat de machine niet goed stond.
Zonet kwam er na een harde bons en geratel een hoop gemoster uit het gangetje. Wim lag languit met de trommel hondenbrokken open op de vloer.  Het viel gelukkig mee, er vloeide geen bloed. Hij was met schoenen los aan de voeten naar de schuur hondenbrokken wezen halen en terwijl hij bij binnenkomst de deur achter zich dicht deed, bleef een veter tussen de deur zitten ....en klapte hij voorover. Tja….!
Tja….. ik hoor nog steeds opa Bijenhof zeggen: Wie zijn hoofd niet gebruikt moet zijn benen gebruiken!



764775-c6bb640ad2cfa05a03e67c70e84ae773.JPG

764775-58a53aadfda6c9d921bc3fce68c097ae.JPG
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 12:39 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

777 jaar stad Lochem

Ben als valkenier. Wie had dat kunnen denken?

Dat Lochem al een oud stadje is, weet ik wel.  Maar zó oud, 777 jaar stadsrechten!?
Afgelopen weekend was er een Middeleeuws spektakel in Lochem dat in de grote kerk in het centrum werd opgevoerd. Om de 2 uur startte een nieuwe voorstelling zoadat genoeg mensen de kans kregen om het mee te maken. Jammer dat er ook gemopperd werd na die tijd omdat ze de entree van 9,5 euro te duur vonden.
Zwager Ben Wagenvoort en Wouter hadden allebei een aandeel in deze middag en mèt anderen hebben ze ervan genoten. Wanneer je op http://www.destentor.nl/regio/lochem/7466221/Centrum-van-Lochem-ademt-Middeleeuwse-sfeer.ece
 klikt krijg je een pagina van de Stentor te zien waarin je erover kunt lezen en een video kunt bekijken.

Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door hetty om 08:36 Reageer op dit bericht Stuur door

Oogst

Door het raam aan de achterkant kunnen we meegenieten.

Onze druivenoogst is anders als anders. Ik had Susan al beloofd dat ze de druiven er in onze vakantie maar af moest halen, maar door de natte augustusmaand, denk ik, waren ze nog niet rijp en veel te zuur. Boskoops glorie is een echte Nederlandse druif en hoort lekker zoet te zijn. Ook nu vind ik ze niet lekker. De vogels mogen ze hebben en maken er dankbaar gebruik van. Ik zag op de tv dat de wijnboeren in de Achterhoek ook al klaagden over de kleine oogst. Met de notenoogst van de boom naast ons huis is het ook huilen met de pet op. Het waren er precies 25 terwijl we er anders een mand vol hebben. Waar dat aan ligt weet ik niet, want bij de buren hebben ze noten in overvloed.
Verder werkt de nieuwe riolering perfect, maar twee van de 5 lampen op ons erf doen het niet. Ze zullen bij het graven toch een kabeltje over het hoofd gezien hebben. Hospers is gewaarschuwd en we hopen maar dat de stoere werkers in hun oranje pakken nog weten waar het gebeurd kan zijn.
De aardappelen bij buurman Jans zijn afgeleverd en de maïsoogst bij de buren bij ons achter is in volle gang. Ze werken gewoon ’s avonds door. Mooi gezicht is dat, die trekker met maiskneuzer en pijp die de mais in een andere wagen blaast. Anders dan vroeger…. dat wel. Je ziet nu nergens meer een paard voor de wagen. Alleen ’s zomers bij een koetsentocht zie je nog aangespannen paarden.



762928-4b6623233e7be3765fa2c437bb731f1d.jpg

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door hetty om 00:00 4 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Er ligt een stadje aan de IJssel...

“Er ligt een stadje aan de IJssel”, zingt moeder van der Kolk. Ze kent het nog helemaal, dat Hattems volkslied. Vooral de laatste regels:
Om dat uit volle borst te zingen
Daar moet je Hattemer voor zijn
, dat schalt door de gang als we haar naar de huiskamer terugbrengen. Een verzorgster moet er om glimlachen, maar of haar medebewoners van de huiskamer er ook om moeten lachen weet ik niet, want als ze vanuit de rolstoel in haar gewone stoel wordt geholpen zingt ze alweer een ander liedje: “Draaien, draaien altijd maar draaien enz.” Niemand reageert. Ze brengt er wel een vrolijke noot in elk geval. Muziek en zang… daar hield ze altijd al van.
Ze ziet jammer genoeg bijna niets meer. Zelfs de vrolijk gekleurde bloemen uit de herfsttuin die ik voor haar had meegebracht kon ze niet onderscheiden. Die hebben we maar meegenomen naar de huiskamer. Daar heeft iedereen er nog wat aan.
Ben en Niesje zijn er niet en op de terugweg over de dijk naar Zwolle bewonderen we de nieuwe spoorbrug over de IJssel. Het is weliswaar een enorme brug, maar waarom Hattem zo protesteerde tegen de komst van deze prachtige rode brug is mij niet helemaal duidelijk.
Eenmaal weer op Drentse bodem gaan we bij Mark en Jennifer langs voor een kop koffie en een praatje. Eva heeft op het Esdal haar draai gevonden. Ze mag ook hier al een hoofdrol vertolken in een musical. Op haar basisschool de Vlonder heeft ze al een mooi voorproefje gehad.
Mooi om naast het huiswerk, wat er ook niet om liegt, er ook iets anders tegenover te hebben. Tja… onze beide brugpiepers zijn er al achter dat het een druk leven is in het Voortgezet onderwijs.


762292-d264bbeb01c721e11eb6fd7e76f7a0d9.jpg

762292-75c42177648df90d34237ca72f0d44d4.jpg

Nog even een kijkje aan de andere kant van de nieuwe spoorbrug over de IJssel tussen Hattem en Zwolle. Zo kun je pas goed zien hoe groot de nieuwe brug is geworden.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 08:56 Reageer op dit bericht Stuur door

Zomaar een zaterdag....

Zomaar een zaterdag aan het Schoolpad.

Aanvankelijk was het triestig weer in Emmen. Ik had bijna medelijden met de voetballers van vandaag. Maar het is vandaag ook korendag in Hoogeveen. Wim werd al bijtijds opgehaald door een paar medezangers van Chr. Mannenkoor Valerius. Hij had er zin in, hij is er helemaal weer door.
Ik dacht het al… de voetbal is afgelast. Mark is op dit moment assistent trainer bij Drenthina. Dat wordt dus een vrije dag. Hij heeft de smaak te pakken van het hout. Hij meldt zich nu aan om de stammen in kleine stukken te zagen. Eerst natuurlijk eens helemaal bijpraten, want door de week komt hij Queeny wel weer ophalen aan het eind van de dag, maar dan is het meestal laat en wil hij snel op huis aan. Als we de theepot leeg hebben breekt de zon door en gaat hij aan de slag.
Jennifer komt aan het eind van de middag en even later ook Rick. Als Wim even later arriveert heeft Mark intussen z’n stapel hout klaar en ik stel voor om aan de hutspot te gaan. “Nee… laten we maar naar huis gaan”, vindt Mark, “ik wil me gaan douchen.” “Maar ik heb er ook een lekker karbonaadje bij… en jus… en appelmoes… !” Tja.. dat verandert de zaak. Dat kan hij niet laten lopen.
De korendag in Hoogeveen blijkt geslaagd. Wim heeft het erg naar zijn zin gehad. Daniel Rouwkema, hun dirigent, viel 3 dubbel in de prijzen. Hij kreeg de juryprijs met zijn koor uit Leens, een prijs voor de eigen arrangementen en met Valerius kreeg hij de prijs voor de beste uitspraak van het anderstalige lied. Day by day heeft blijkbaar een heel goede indruk achter gelaten. Een koor uit Glanerbrug had de mooiste uitstraling bij hun optreden.

Intussen zit Wim in de sauna. Rick is net de deur uit naar Jans en Geesje. We hebben net met z'n tweeën naar de Dog whisperer zitten kijken en hij weet precies hoe hij de honden Brenda en Lady van Jans en Geesje moet aanpakken. Hij legt een stukje kaas op z’n knie en daar moeten ze dan gewoon afblijven.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 14:59 Reageer op dit bericht Stuur door

Dan smelt je toch weer even...

Ik ben niet bang voor honden, ook niet voor het grotere soort. We zijn op de Haar en op de Boomgaard met dieren opgegroeid. Op de Haar was het Trixie, de boerenfox en op de Boomgaard begon het met Juno, een herder. Later werden het kruisingen met collies, nog beter, maar nu zijn Johan en Joke helemaal terug bij de herders. Jansen indertijd had een enorme kop en wanneer je aan kwam rijden liep hij de laatste 25 m mee naast je raampje en probeerde indruk te maken. Wanneer Gerda Lettink aan kwam fietsen riep ze bij de weg al:”Jansen…. Ik bun et heur.” Nee ik ben nooit een moment bang geweest. Mark had nog wel eens een akkefietje met Jansen. Toen hij er met Gerhard logeerde gingen ze allemaal naar binnen voor de koffie. Toen Mark als laatste naar binnen wilde, ging Jansen voor hem staan en liet even een dreigend gegrom horen. Mark bleef mooi staan en riep Johan er bij. Die dacht dat hij hem misschien aan z’n pijnlijke poot geraakt had. Na Jansen kwamen Rex en Bianca en nu is het dan Boris die op de Boomgaard de wacht houdt.
Herders o.k., maar alleen heb ik het niet echt op Rottweilers en Dobermanns. Gewoon…
Aan de Kuifmees hadden we iets verderop buren die een Rottweiler hadden, een Jan Doedel om te zien. Het leek de goedheid zelve en lag gewoon los op de oprit. Wij hadden in die tijd Laska, onze Schotse Collie. Toen ik op een keer Laska uitgelaten had en langs het buurhuis plus hond wilde lopen, lag die wat sullig precies aan het randje van de oprit te kijken. Op het moment dat we passeerden gaf het kreng totaal onverwacht een keiharde blaf. Ik schrok me een ongeluk en Laska schoot er in één streep vandoor op huis aan. Nee Rottweilers……
Maar wat vind je nu van dit nestje kleine Rottweilertjes van Ginnie, een hond van Fred en Gera. Eigenlijk heet ze Guinness. Tja…. dan smelt ik toch weer even.



760601-5966ec34597ab20eb031f96979c7ff55.jpg

760601-b2f4dfdcd3f866fc67389d865d6400fa.jpg

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 09:47 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

En de kettingzaag raasde....

Zien werken is blijkbaar aanstekelijk. “Morgenmiddag ben ik vrij”, meldde Mark gisteren. “Ik kan je even helpen met de bomen.”
Onze bomen die bij de kota staan moeten uitgedund. Ze staan te dicht op elkaar en daardoor groeien ze alleen maar als staken naar boven. Het leek Mark verstandig om dat niet alleen te gaan doen in onze vakantie. En daar heeft hij gelijk aan. Tante Gerritje zei vroeger altijd al dat je met de kettingzaag nooit alleen moet werken, veel te gevaarlijk. Nou hebben we wel zo’n zaagbroek waar de kettingzaag niet meteen doorheen is, als de zaag per ongeluk uitschiet, en een veiligheidsbril, maar toch!
En dat zagen dat ging er van. De kettingzaag raasde, zaagsel vloog in het rond. Vader en zoon werkten goed samen, mooi om te zien. De boom die aan de beurt was kreeg een touw en die werd door Wim strak getrokken de goede kant op zodat de vallende boom geen schade kon aanrichten aan keetje of kota. Mark zaagde een wig onder in de boom, Wim hing aan het touw en dan ging de boom onder flink geraas naar beneden.
Na een paar uur was er al een aardige stapel houtstammetjes ontstaan. De takken moeten nog afgevoerd worden, maar dat heeft geen haast.
Nu gaan ze alles nog in kleine stukken zagen en dan kan er met de kloofmachine gewerkt.
Tja…. Voor houtkachels heb je wel hout nodig. Wij hebben er één en Mark en Jennifer twee.



759691-218137942c25e77cc6fe0afd379b0972.JPG

759691-07563c1e40e8c88b7f3002e75a5e9286.JPG
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 00:56 3 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Meer van hetty's site

↑ Terug naar de berichten