Naar de inhoud

hetty's site

of de belevenissen van een Achterhoekse in Drenthe
akke.beakke.be

Archief

Dankzij Oranje..

Valt niet op hè..?

Een enkel nadeel van het buitenleven is dat je afhankelijk bent van een schotel om tv beelden binnen te krijgen, maar sinds kort is er het fenomeen Digitenne. Voor de achterkamer hebben we die maar eens aangeschaft en het werkt.. hoewel…? “Wie-j hebt hier maor 25% bereik”, meldt Wim over het bereik met Digitenne. Om de haverklap begint de tv te protesteren en moeten we in de benen om het kastje weer te verhangen. En wanneer je de magnetron aanzet is het helemaal huilen met de pet op. Wim heeft al wel een buitenantenne gekregen, maar die zat nog in de verpakking tot vanmiddag. Want… de gewone binnen-digitenne gaat mee in de caravan,. Stel je voor dat er zondagavond geen tv in de buurt is in Mechelen. En nu wordt de buiten-digitenne uitgeprobeerd. Het snoer gaat eerst vanuit de kamer via de badkamer naar buiten naar een vogelhuisje bij de vijver. “Kiek toch es… inens een bereik van 80%”, klinkt het tevreden. Ik zie al die snoeren al blijvend voor me. “Waorumme hang ie ‘em niet gewoon buten aan ‘t holt onder het dak?”, stel ik voor. . “Johan hef 'em ok zon ende van huus af hangen en de draod inegraven nog wel”.
We proberen het toch uit op die plek tegen de dakrand. En ineens… 100% bereik. Dat is het. Nu nog het snoer door de muur naar buiten zien te krijgen. Daar is wel een hele grote boor voor nodig. Wim hangt al met Mark aan de telefoon. Ze helpen elkaar regelmatig uit de brand. Wat de een niet heeft heeft de ander of kan die iets versieren via zijn netwerk. En even later komt Mark aanlopen met een héle grote koffer met een enórme boor. Dan is het meten en boren. En warempel een half uurtje later zit de draad door de muur naar buiten en zie je die niet meer.
En weet je wat achteraf zo handig is. Als je al dat boorstof gaat opzuigen doe je de rest ook maar gelijk mee, zelfs de verzonken radiator wordt uitgezogen en het rooster gesopt.



685965-be9c31a38854124e567b72b7961c9ef1.jpg

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 17:53 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Over een Trein en Oranje

Basisschool het Anker had het goed bekeken. De aanvangstijd van Musical De Trein , die opgevoerd zou worden door groep 8, werd een uur vervroegd. In plaats van half 8 begon die om half 7. En dat was vanwege het feit dat de voetbalwedstrijd Nederland- Uruguay om half 9 begon. En dat wilde niemand missen, de kinderen zeker niet.
De musical was leuk, de kinderen deden ieder op zijn manier erg hun best. Robin had een leuke rol als de kruier. Mooi om te zien hoe hij het hele stuk in zijn hoofd had en telkens stilletjes aanwijzingen gaf als iemand iets vergat.
Erg leuk was het dat de leerkrachten op hun beurt dit afscheid van de kinderen van groep 8 en van ouders alle aandacht gaven. Een belangrijke periode wordt afgesloten en een nieuwe begint.
En toen was het zover. Nee we bleven niet hangen en zelfs Robin was precies om vijf voor half 9 thuis en ging zich omkleden…. Natuurlijk in het oranje. Gerhard maakte het helemaal bont met oranje shirt en sjaal en een oranje gestreepte boevenpet. Judith hing haar oranje beessies van de AH in de oorbellen, de vuvuzela stond klaar, net als de vlag die het Wilhelmus voortbracht en het festijn kon beginnen. Jullie willen niet weten wat opa, zoon en kleinzoon er uit kraamden dat eerste kwartier. Ze wisten het vooral beter dan de bondscoach. Toen het eerste doelpunt voor Nederland was gevallen kwam er wat rust in de tent maar na de 1-1 was de spanning te snijden.
In huize Schaapstreek zaten Mark en Eva voor de buis, Mark gekluisterd zelfs. Eva bleek erg geïnteresseerd in alle bijkomstigheden van voetbal.
Eva: Is de aanvoerder de beste speler?
Mark: Dat hangt er van af. Soms wel… soms niet.
Eva: Waar hangt dat dan van af?
Mark: Straks Eva straks… nu kijken.
Eva: Heeft de aanvoerder die band om?
Mark : Ja Eva.
Eva: Maar de keeper heeft ook een soort band om
Mark: O ja?
Eva: Ja… zijn er dan twee aanvoerders?
Mark: Nee… en nu even niet Eva… ik wil kijken…
Tja……

En… jullie kennen de uitslag. Ons Oranje mag nog een keer. Waar we het zien weet ik nog niet. Waarschijnlijk zitten we al in Zuid Limburg op de camping, want maandag is de grote dag…..



685193-8646b3a3472a9556b6477364ecc38400.jpg
Helemaal klaar en compleet met vuvuzela en een vlag die het Wilhelmus laat horen

685193-b3ded6781ec48fe2d51afb2175a30385.jpg

685193-8df77553dc63081c9b5e4b596b3cff14.jpg
De Trein... mooie musical
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 13:50 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Ora et Labora

Als - bijna- laatste item bij dit mooie afscheid van het Baudartius van zwager Ben zie je hier het stukje van het glas- in- lood raam met het Ora et Labora waar ons vroeger al regelmatig op gewezen werd door docenten. Toch werd toen over het algemeen ook het Labora al sterker aangemoedigd. Het kwam ooit mooi uit tegen het licht van de binnentuin waar het beeld van tekenleraar Germans een mooi plekje had. Hoewel de plek die het nu heeft in de tuin bij Ben en Diny is nog mooier.
Na een nodige verbouwing werd deze binnentuin omgetoverd tot een prachtige ruimte met een Gaudi bank in het midden, een echte aanwinst. Maar het raam kwam er minder af. Ik weet niet of het lampje, dat Ben in werking mocht stellen achter het woordje Ora, hier aan of uit is, maar ècht mooi komt het raam hier niet uit.



684287-41c81cef3ad2089a4a3f01da73b582db.jpg

684287-11aae5d88a7ee11d9777c98808137dae.jpg

Door de te donkere foto wat te bewerken kun je nu toch zien hoe mooi dit glas- in- lood raam ontworpen is.



684287-d0eaec4a932a610cba19bac8f0d148a0.jpg

Ik weet niet of dit echt een ontwerp van de architect en kunstenaar Gaudi is, maar zo wordt deze prachtige en goed zittende bank voor leerlingen èn personeel genoemd.
Ik vind hem mooi!
In het Parc Güell in Barcelona moet het originele ontwerp staan van Antoni Gaudi 1852-1926



684287-28fe86b719c4c2f7d2ad1f1d6c16ce3b.jpg

En tot slot een foto van het moment dat Ben wordt toegesproken. Leanne, de dochter van Leen Reichard die ook na 40 jaar afscheid neemt, kiest een goed moment.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 08:57 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Over een weddenschap .. en een paardenfluisteraar...

Ben op Vera met 4 Havo bij het Baudartius College in de oude Hanzestad Zutphen.

Het omgaan met paarden loopt als een rode draad door het leven van zwager Ben. Hij groeide er mee op op het Timmermanshuus en werd lid van de rijvereniging waar indertijd meneer van de Wall Bake de scepter zwaaide met zijn wat hese stemmetje. Daar ontmoette hij Diny die net als hij paardrijden helemaal het einde vond. Meestal liet Diny Vurose eerst een half uurtje door het losse aardappelland draven om haar wat af te matten en dan ging het richting manege die toen nog in het bos tegenover de Kieftskamp was. Vurose had zelfs dan nog kuren en gooide haar er eens af midden in een hoop mest. Maar Diny klom er altijd meteen weer op. Dat zijn de echte liefhebbers.
Van Ben herinner ik me dat hij ook meedeed aan wedstrijden op Duindicht. Ik weet nog wel dat er hevig gelijnd werd door Ben, want ieder kilootje te veel was nadelig voor de snelheid. Was je echter te licht dan kreeg je wat ballast mee. Maar nadat een jurylid op het moment dat Ben net op kop lag iets met een hindernis ging doen waardoor zijn paard afgeleid werd, had hij de schik er af.
Wouter is er net zo een. Samen met Ben berijden ze Vera, die ze vanaf het begin alles moesten leren. Volgens mij gaat dat helemaal goed komen.
Ik vermoed dat Ben regelmatig het woord paard en Vera heeft laten vallen in zijn mentorgroep 4 Havo. En Ben beloofde ze dat wanneer ze allemaal over zouden gaan naar 5 Havo hij mèt Vera acte de présence zou geven bij de laatste les. En… ze wonnen de weddenschap en Ben ging op Vera naar het Baudartius. Het werd erg gewaardeerd en jullie zien… het is voor school en nageslacht vastgelegd op de gevoelige plaat. Er is in de wandelgangen van het Baudartius zelfs een titel voor hem bedacht: Paardenfluisteraar



683614-ad4a50282bc10c1263dd45e2bb400e41.jpg

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door hetty om 08:30 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Onderwijs en Landleven

Wat nu?.... even niks.

"De combinatie van onderwijs en landleven heeft mij gelukkig gemaakt" en “Met familie mo-j wandelen en niet handelen”, vertelde zwager Ben bij zijn afscheid van het Baudartius College. Dat laatste is een Achterhoekse spreuk, en daarmee zag hij ook zijn collega’s voor het gemak maar even als familie. Het was een eer om er bij te zijn. Ben’s fietsmaatje en vriend Harm Muis was met zijn vrouw Betsie eveneens van de partij en samen met Wim genoot ik en wij allemaal van alle inspirerende woorden die er gesproken werden. Wouter hield zich op de achtergrond bezig met de camera.
Vier oudgedienden namen afscheid, allemaal uit de exacte hoek. Guus Hagt, de rector, leidde alles met verve en stap voor stap werden de vier onder de loep genomen en mochten ze zelf hun eindwoordje doen. Ieder deed dat op zijn eigen wijze. De term: Wat schuift nou zoiets, de vraag die blijkbaar vaak gesteld werd aan collega en wiskunde-methodeschrijver Reichard, van Getal en Ruimte, zal ik niet snel vergeten. Het antwoord is nooit duidelijk gegeven. Zes miljoen exemplaren zijn er tot op heden verkocht, maar het antwoord kwam niet verder dan… :"Dat is per boek verschillend". Een andere collega maakte zich voor zijn afscheid ineens zorgen om zijn inkomen na zijn pensioen. Die werd geadviseerd om kleiner te gaan wonen. Blijkbaar woont deze collega in een kast van een huis. Maar ook zijn Volvo in ruilen voor een Toyota vonden ze een optie en… zijn tweede of misschien ook zijn derde huis van de hand te doen.
Ben kreeg de meest persoonlijke toespraak, niet lang maar met diepgang. Het prachtige gebrandschilderde raam dat er al vanaf de bouw van deze mooie school een ereplaats had waardoor je de woorden ora et labora- bid en werk- goed kon lezen was na een verbouwing aan de binnenkant van de school terecht gekomen waardoor het Ora bijna niet te ontcijferen was. Toen Ben eens een kritisch geluid had laten horen dat het met de school zelf ook die kant op ging, net als met het raam is dat wel te harte genomen. En nu werd Ben voor een minuutje meegenomen naar buiten de ruimte en mocht het nieuwe licht achter het woordje Ora in gebruik stellen. Ook letterlijk is het Ora et Labora weer compleet geworden. De big hug die hij als enige kreeg van rector Guus Hagt ontlokte Ben een:”Dat is de eerste keer dat ik door een man gezoend ben”, maar het zegt wel wat van de onderlinge relatie met deze nog vrij nieuwe rector..
De sectieleider, ik meen André, gaf een boeiende speech weg. Ben heeft blijkbaar bij leerlingen èn collega's veel indruk gemaakt toen hij de prijs voor de weddenschap die hij met 4 Havo was aangegaan moest inlossen. “Wie is toch die mooie man op dat grote paard?”, hadden leerlingen gezegd toen Ben op Vera, beiden opgepoetst en aangekleed zoals het hoort, bij school verscheen. Wanneer iedereen over zou gaan in deze mentorgroep, had Ben beloofd zijn paard, waar hij het blijkbaar geregeld over had, te showen.
En daarna was Ben aan het woord.
Hij schetste de enorme overgang van ons wereldje in de Achterhoek naar de prachtige school met de marmeren trappen, het Baudartius. Hoe we ons ’s morgens om 5 voor 8 verzamelden bij de grote kastanje midden in Vorden en daarna als groep naar Zutphen vertrokken. Harm en ik werden persoonlijk genoemd als mede fietsers en natuurlijk omdat hij uiteindelijk met zus Diny trouwde.
Na diensttijd en studie kwam hij zelf voor de klas en via een school in Velp koos hij toch weer voor Zutphen en uiteindelijk werd het Baudartius, de school waar zijn eigen roots liggen. Hij benoemde de hoogtepunten in zijn carrière, maar schroomde niet om ook enkele akkefietjes te noemen die hij tegen kwam en woorden van dank voor degene die het aanging.
Nog lang werd er bij een borrel en hapjes nagekaart en toen wij uiteindelijk allang aan de Molendijk in de schaduw zaten kwam Ben met een grote bos bloemen op het stuur aanfietsen, precies op tijd om Nederland- Brazilië te zien.



682885-6f9d0dc6feab77a26786afe4c852c3f7.jpg
Net op tijd voor de voetbal

682885-60ab94ddc57adb648ad6d825649b9e79.jpg

"Ik kan zien dat Diny de hand heeft gehad in je uiterlijk. Mooi overhemd heb je aan, Ben", sprak vriend en sectiegenoot André. En warempel... dat was zo. Hij was die morgen eerst met een wat gewoner soort aangekomen, maar was meteen al door Diny teruggefloten. "Doot oew nie-je oaverhemd d'r toch bie-j an. Den heurt d'r bie-j en steet oe goed" en dat werd door meer opgemerkt.
Mooi toch?


682885-b0d440f9f405428bb03900618669c30b.jpg

Harm Muis en Ben Wagenvoort. Samen gingen ze naar de School met den Bijbel in Vorden, samen naar het Baudartius, hebben samen de 4e klas nog eens gedaan, allebei daarna eerst maar in militaire dienst en ook nu nog steeds bevriend. .
Ben stelde hem aan zijn collega's voor als de man daar met dat patriarchale uiterlijk.
Zowel Harm als ik kregen een exemplaar van het Baudartius Nieuws, nr 4 van schooljaar 2009/2010, zodat we wat bij kunnen lezen over het Baudartius van nu. En ik mag niet vergeten te vermelden ook het interview van collega Gosse Koolstra met Ben ter gelegenheid van zijn afscheid van het onderwijs na 41 jaar.



682885-be572db5c9c89438e99feeca30de74a7.jpg
Deze Gaudibank was er vroeger nog niet.
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door hetty om 11:07 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Online

Eva, midden, als Floor.

Allemaal afscheid, de hele week door,... afscheid met een gouden randje dit keer.
Eva vierde samen met groep 8 van de Vlonder het afscheid van hun basisschooltijd. Stralend was ze het middelpunt van de Musical Online waar ze als Floor de Wizkid weggetoverd werd. Een leuke musical van deze tijd waar alle kinderen een leuke rol kregen toebedeeld. Die Eva... zelfs een solo die klonk als een klok. Wat een lef hebben die kinderen van tegenwoordig. Voor ieder kind was een rol weggelegd die bij ze paste. Zijn de kinderen tegenwoordig groter als ze van de basisschool af gaan of zie ik dat alleen maar zo? Erg leuke avond op De Vlonder!



682653-3fd01da3c03880649add59548ca2f183.jpg

682653-fa0794993215b56ea998ef8f6f5b3325.jpg

682653-b79c5a510c5495a0ff7dcf4df3a94af3.jpg

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 22:59 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Het Huis van Heden

Het Huis van Heden is een bijzondere huis. Het is een hospice en sinds een paar jaar op een prachtige locatie midden in de natuur gebouwd. Heel veel sponsoren hebben dit mogelijk gemaakt. De gasten die er zijn komen om hun laatste weken hier op een zo prettig mogelijke manier door te brengen. Soms is dat thuis niet meer mogelijk.
Wij gingen er vanmiddag op de fiets heen om met eigen ogen te zien en te horen hoe hier geleefd wordt, wij...zijn de dames van Passage, een groep vrouwen die maandelijks een avond bij elkaar komen om een maatschappelijk-, literatuur- of een natuuronderwerp te bespreken. En nu gingen we dus zelf op bezoek. Indrukwekkend dat er met zoveel vrijwilligers gewerkt wordt. Er zijn drie gastenkamers, maar wel 45 vrijwilligers die telkens met z'n tweeen de zorg hebben voor de gasten zodat ze zich echt thuis kunnen voelen. Het verplegen wordt door verplegend personeel verzorgd, net als de nachtdienst. We waren onder de indruk. Ik denk dat een paar van ons zich als vrijwilliger zullen melden. Dan volgt er eerst nog een cursus van 8 dagdelen en dan kun je besluiten of het wel of niet iets voor je is om ongeveer 2 dagdelen per week als vrijwilliger te beginnen.
Er werd gelijk een fietstochtje aan vastgeknoopt. We vergisten ons nog even en moesten nog hijgend de bult op. Maar ja... goed voor de conditie hè. Hierdoor kwamen we wel even door een gedeelte met een soort woud van bereklauwen. Ik heb nog niet vaak zoveel moois gezien. Volgende week ga ik beslist terug om het vast te leggen... zo mooi!



682137-db27dbb13055c3b8e7f90086a9439e8a.jpg

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 08:22 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Dag tante Jo...

Nog even bij Bram en Betty op het terras.

"1917”, fluistert oom Bram in m’n oor bij het afscheid. Als ik hem niet begrijpend aankijkt vervolgt hij:”De opstand der Bolsjewieken”. Hij is in een linkse en wat opstandige bui aan het eind van een bijzondere en emotionele dag: het afscheid en begrafenis van zijn zus en onze tante Jo. We waren net op weg naar de auto toen we hem met Betty op het terras bij de Herberg zagen zitten We hadden ze lang niet gezien en hij wees al snel op de, ondanks de stortbui, nog droge stoelen naast hem en laat koffie voor ons vieren aanrukken.
Een bijzondere dag, een bijzonder afscheid van een geliefde tante. De kinderen , klein- en zelfs de achterkleinkinderen speelden een belangrijke rol in de afscheidsdienst in de NH Kerk in Vorden waar heel veel familie, vrienden en dorpsgenoten aanwezig waren. Het aansteken van de kaarsen door Joop, een van de kleinkinderen en een achterkleinkind was een mooi ritueel. Erna gaf in ontroerende bewoordingen het verhaal van het leven van haar moeder weer in haar moedertaal, het Achterhoeks. Haar behoefte om mensen om zich heen te hebben en lekker voor ze te koken. De pannenkoeken, poffertjes en de puddingen en dan met name de chocoladepudding werd door meerderen geroemd. Zoon Wim vertelde over zijn herinneringen aan een liefdevolle jeugd waarbij tante Jo veel goed vond en gaf als voorbeeld het in elkaar zetten van een radiozender op de keukentafel. Vooral de zaterdag werd genoemd wanneer pa naar de markt was. Het bleek op “Top” een unieke speelplek voor hen met vrienden en buurkinderen. De zoete inval zou ik het noemen. En heel even denk ik terug aan onze tijd in Hengelo met onze opgroeiende jongens wanneer op vrijdag en zaterdag de grote pingpongtafel in de kamer beneden stond voor de buurt en wij met het bord op schoot aten. Als onze jongens ook maar een klein beetje over hun jeugd denken als Wim, Joop, Reini en Erna, teken ik er voor. Een begrafenis als dit is natuurlijk behalve een afscheid ook een ontmoeting met familie en bekenden die je lang niet gezien hebt. Jan en Ineke Sigger en Gerrie Kettelarij, Diny Hazewinkel, een vroeger buurmeisje van de familie op “Top”, Dinie Voortman, de Ruterkampjes, ook dat hoort erbij. Ik denk dat wanneer tante Jo dit allemaal zou zien- en ik denk dat dat zo is- ze misschien aan het eind van de middag, net als zo vaak, zou willen zeggen:”Gezellig hè?”



680877-74355d71b4327356baae5d45f3d38d20.jpg

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door hetty om 08:49 5 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Dreumen...

Jo en Hendrik Jan.. nog niet zo lang getrouwd, voor hun boerderij "Top".
Foto's uit het gewone leven vertellen vaak meer dan de officiele foto's.

Tante Jo is overleden, een zus van mijn vader, nu 96 jaar oud. Het was een vlammetje dat langzaan uitdoofde. Vandaag is de begrafenis en wij gaan daarvoor naar de Achterhoek waar ook mijn roots liggen.

Een bezoekje aan tante Jo dat we niet snel vergeten.
Het is al een jaar of wat geleden en tante Jo was nog redelijk mobiel, toen Diny en ik haar een bezoekje brachten. We zaten samen in het keukentje met een kopje koffie toen ze vertelde dat de dominee op bezoek was geweest. “Zon aardige man en zo gewoon en ie-j konnen zo goed met ‘em praoten”. Ze had hem gevraagd:”Dominee geleuf ie- j ok in dreumen, dreumen die wat kunt betekenen?” En ze vertelde hem over het ongeluk dat zus Dina overkomen was toen ze met onze pa Hendrik Jan op weg was naar haar nieuwe baan in het Gooi. “En wat zo biezunder was dominee. Dina had mien een dag of wat eerder verteld dat ze zon vremde nare dreum had ehad. Ze had toch edreumd dat ze dood ging, maor dat ‘r eerst nog een feestje zol wean. En laot ze noe vlak veurdat ze wegging naor et Gooi nog een feestjen ehad hemm’n van de jongelings- en meisjesvereniging. Daor was ze altied nogal druk met.”
De dominee antwoordde met een eigen verhaal. Hij vertelde dat hij toen hij veel jonger was hij heel graag als zendeling uitgezonden wilde worden. Hij was getrouwd en had al een stel kleine kinderen. Maar zijn vrouw zag zijn plannen, en blijkbaar nog meer van hem, niet zo zitten. Op een gegeven moment wilde ze zelfs scheiden en liet hem achter met de kinderen. Nee… dat zendelingenplan ging niet meer door.
In die tijd droomde hij van een hele mooie vlinder. Het was heel vreemd dat die vlinder langzaam uit elkaar ging rafelen tot er niet veel meer van over was. Hij besefte dat dit op zijn leven sloeg op dat moment.
Hij vertelde verder dat hij goede oppas vond voor zijn kinderen op de avonden dat hij een vergadering had. Er was nl een gezin met een stel grote meisjes iets verderop in de straat. Er was er altijd wel een die graag op wilde passen. Eentje is gebleven want ze werden verliefd en zijn getrouwd. En er kwamen nog een paar kinderen bij.
“Oo”, zei tante Jo… “wie-j hebt zo aardig met mekare epraot.”



680244-7173085290f6f1bce9a53fca7b15bccb.jpg

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 09:21 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Tussen 12 en 4....

Wim z'n uitvinding. Tegen de zijkant van een van de hanenbalken zit nu deze gewone ventilator gemonteerd. Het begint wel wat intiem te worden, vinden jullie niet?

“Tussen 12 en 4 ma-j vandage niks doen”, meldt Wim tussen de middag als hij ook buiten komt zitten… “en ie mot vulle drinken met dit warme weer”. Hij heeft net het nieuws gehoord. Mark, onze eigen zonaanbidder, heeft zelfs een plekje in de schaduw onder notenboom en parasol gezocht voor z’n korte middagpauze.
Wim kan het even later niet laten en begint aan de bubbelsteen in de tuin bij het terras te trekken. Het geldt blijkbaar niet voor hem. De zware kei weet hij van de watertank af te krijgen en hij maakt het reservoir en het filter van de pomp schoon.
Binnen is het bij ons aangenaam toeven. De rieten kap die wat oversteekt houdt het huis lekker koel. De zon kan door die oversteek in de zomer niet op het glas schijnen. Boven iets minder maar daar hebben we het ingenieuze systeem van de ventilator aan de hanenbalken boven ons bed voor. Bovendien staat er nog een groter exemplaar op de linnenkast. ’s Avonds om half 11 tot een uur of één wordt de hele boel ingeschakeld met een tijdklok en ’s morgens vanaf half 5 opnieuw. Nee jullie hoeven je om ons geen zorgen te maken.
Een jaar of tien geleden hadden we dat nog niet bedacht en toen we na zo’n hete dag bij de wei zaten bij een vuurtje stelde ik voor om buiten te slapen. “Ie bunt niet goed wies” zei Wim,"vuult oe es veur de kop." Maar in de warmte binnen slapen lokte hem ook niet. ‘Als ik noe ons beddeken hier es opmake … blief ie-j dan wel?’, probeerde ik het nog eens. Tja.. alleen buiten slapen leek me ook niet alles. Ik sleepte de kussens uit de caravan en maakte een bed. Die nacht hadden we bekijks… van onze menagerie dan wel. Katja en Bartje onze toenmalige pony’s bleven vlak bij ons bij de afrastering staan. Kim en Scott, onze beide bordercollies, lagen aan ons voeteneind en de katten slopen steeds om ons heen. Toen we wakker werden stonden de pony’s nog net zo en de honden lagen er ook nog. Alleen was ons dekbed nat geworden van de dauw. Daar had ik niet aan gedacht. Nee... Wim hoefde niet nog een keer. Voor hem was één keer genoeg.



679911-be21b392c245cd444907f1cdc7121b36.jpg

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 19:19 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Meer van hetty's site

↑ Terug naar de berichten