Archief

Lig toch niet langer te äösen’, zeg ik tegen Wim als hij zich helemaal laat gaan op de linnenkast van vader Hendrik Jan en moeder Coba. Die moet weg, er zit houtworm in en de kapschuur moet nodig opgeruimd en zo is dat einde verhaal voor deze linnenkast.
 ‘Ie kriegt em zo nooit kepot. ’t Is der ene van veur de oorlog, zo degelijk as wat.  Vraog anders Jans toch effen..... of wacht töt Mark der weer is’, zeg ik nog. Maar dat moet je tegen Wim nooit zeggen. De bijl werd gehaald. En toen kwam er schot in.
Die oude kast heeft inmiddels al een jaar of 10 onder de kapschuur gestaan nadat hij weg moest bij Johan en Joke. Daar heeft hij minstens 60 jaar in de O.K. gestaan na het huwelijk van mama met vader Hein in 1950. De insiders weten dat o.k.  op de Boomgaard de afkorting is voor ‘Opa’s Kamer’.  Deze nostalgische kast  was  door mij volgestouwd met potten, vazen en spullen voor de tuin. Maar de kapschuur was intussen zo volgepakt met auto, vouwwagen van Gerhard, aanhangwagen, zitmaaier, kunstmest, oude kranten, zakken schapenwol, fietsdrager, tuingereedschap, enz., dat ik niet eens meer wist wat voor potten, vazen en mandjes er in stonden. Dat is dus einde kast. Nu nog alles sorteren. Een paar kan ik zelf nog bergen in de kast in de schuur, een aantal gaan naar Diny om kerststukken op te maken voor de Kerstmarkt en de rest gaat naar kringloop Het Goed. Het ruimt wel lekker op.
Nu nog het zoldertje boven de fietsen, de schuurzolder, het kantoortje en de plek boven de sauna. Toch denk ik dat Wim er even genoeg van heeft. Morgen verder. Zijn conditie is prima, maar het moet niet te gek worden.

Wet ie nog wel, Wim… an de Marnixstraote…toe wie'j nog in Hengelo wonen, da’w de tuinslange in de dreugmölle hadden ehang’n toe ’t zo heite was’. Nee Wim weet het niet meer.' ’t Zol können’, is z’n tactische antwoord in zulke gevallen. Ons geheugen is selectief en Wims  interesses liggen duidelijk bij andere onderwerpen.
Wat hadden de jongens een schik met de vriendjes uit de buurt als de kraan open ging. Ik mocht ook graag even spuiten met de slang. Maar ik had pech als Mark die te pakken kreeg want dan kwam er  een vreselijke revanche. Dan kon ik me meteen gaan omkleden. Soms hadden we op een zondagmorgen Klaas en Sanny met Ipe en Renny er ook bij. Klaas was ook altijd in voor een geintje. Het eind was dat we allemaal nat waren, bracht in elk geval verkoeling in de warmte.
Op de Boomgaard in de 50 en 60er jaren kwamen we nog niet op dat idee. Ik weet niet meer of we al een douche hadden dat jaar maar toen het eens zo warm was ben ik in de waterbak van de koeien gaan zitten. Dat gaf toen nogal wat hilariteit.
Tegenwoordig zijn er meer mogelijkheden om af te koelen, zwembaden in alle vormen en maten in iedere tuin. Bij Alle en Anja werd het begin van de schoolvakantie al gevierd met een plonspartij in hun zwembad dat al opgesteld stond.  Nee met dit weer moet je gaan zwemmen.

foto: Anja

Een zondagmiddagwandeling met Henry en Tonny- 1967.

Waar is de tijd gebleven dat je je op zondag in je beste goed uitmonsterde. Ik zit naast Wim in de auto op weg naar de Schepershof en zie hem zitten in zijn bloes met korte mouwen. ‘Warm zat’, vindt hij. In de kerk zelf is het verschillend. Er zitten inderdaad nog, vooral de ouderen, die hun beste pak aan hebben. ‘Dressed up’, noemden Harold en Luella dat toen we twee jaar terug in Iowa waren. De meesten zitten net als wij in wat gewonere kleding, casual noemen ze dat tegenwoordig.
Maar ik herinner me nog goed dat Wim op zondag als we naar de Boomgaard gingen in driedelig pak verscheen. Door de week droeg hij een combinatie waarvan meestal het jasje met stropdas aan een hanger achter zijn bureau hing. Dat ging alleen aan als hij bij Stork en later bij Holvrieka gasten ontving. En op zondag kwam z’n pak tevoorschijn. Je had toen ook niet zoveel kleding.
Eenmaal met de VUT beloofde hij mij plechtig dat het afgelopen was met de kostuums. Hij heeft nog één keer zijn donkergroene pak aangehad dat hij zich aanschafte toen Gerhard en Judith trouwden. En dat was bij het huwelijk van Jaap en Mirjam, ook al weer zes jaar geleden.
Af en toe vraagt hij me nog wel als we ergens op bezoek gaan: ’Kan ik zo mee?’ Dan  monster ik hem van top tot teen en kijk vooral of hij z’n slippers heeft omgeruild voor schoenen. Want dat is me bijgebleven. We waren nog niet zo lang getrouwd dat z’n moeder me vertelde: ’Wim kwam hier gisteren langs op de fietse … op pantoffels.’ En dat waren inderdaad van die bruin geruite soort. Dat zal hem nu niet meer gebeuren….

Ik begin wel een wat krakkemikkig mens te worden. Op de knieën gaat al niet meer. Meer dan een kwartier bukken in de tuin met het wieden moet ik met een pijnlijke rug bekopen. Mijn handen zijn stijf na het lostrekken van een dikke laag hondsdraf dat zich fors uitbreidt op plekken waar ik het niet wil hebben en zo is er nog meer. Onze tuin begint er n.l. te wild uit te zien na de korte onderbreking op de camping. Tja… en overal waar te voor staat is niet goed. Bij m’n keetje is het helemaal een wildernis en ben ik ook al rigoureus aan het trekken geweest. Ik was van plan om m’n Hereford koeien af te schilderen nu de lammeren minder aandacht vragen, maar eenmaal bij m’n schilderkeetje werd ik gegrepen door een sterke drang om eerst met de overwoekerde tuin daar te beginnen. Ik kon de schapen in de wei niet eens meer goed onderscheiden.
Ik moet het opruimen wat meer gedoseerd gaan aanpakken. Ik hoor het pa nog zeggen:’A’j in mei et onkruud de baas blieft he’j daor de rest van ’t jaor gemak van.’  Is me dit jaar dus wéér niet gelukt.

Eigenlijk was dit weekend veel te kort. Zoveel gezien en gepraat, maar het was zomaar weer maandag. Samen met Ben en Riet nemen we afscheid van Johan en Joke. Joke komt ineens met een vakantieherinnering voor de dag, een reepje van het Grab en Run Breakfast uit het Radisson Hotel voor ons vertrek naar Lanzarote en ik moest het weer even horen hoe ik  die morgen voor ons vertrek naar Schiphol met een grote plastic tas aankwam om de verwachte broodjes in te doen. Niks van dat alles, alleen dat kleine reepje, een keiharde  knalgroene Granny Smith appel en een flesje water. ''t Was maor goed dat ik der op erekkend had ', zei Johan. Hij had in elk geval een pak gevulde koeken meegenomen, waar hij royaal van deelde.
We hopen binnenkort weer terug te komen. De caravan staat er in elk geval op ons te wachten....

Je vraagt je misschien af wat die kruiwagen bij de poort doet? Dit is een autovrije camping, deelt Johan mee, je mag alleen bij aankomst en vertrek met de auto op de camping. Heb je daarna veel boodschappen meegebracht, dan staat de kruiwagen ter beschikking. En daor kan onmeundig völle in.

Alweer wat geleerd! Tijdens ons bezoekje aan Henk en Gerrie in Barchem kreeg ik nog gauw even instructie bij het maken van een goede foto van dit deel van hun tuin. Met een fotograaf is het net als met onderwijzers. Ze willen je graag wat leren.
'Ie mot efkes op de kneene gaon liggen', zei Henk, 'dan krie'j et der better op.' Makkelijk gezegd... op de kneene. Mien kneene vertoont al beginnende slietage en ik kom wat lastig aoverende. Maar zoals je ziet is het gelukt.
Wat zeg je me trouwens van zo'n tuin? Een Engelse landschapstuin kan er amper tegenop. 

'Kö’j mien efkes helpen?’ Ik kom met vier lammeren in mijn kielzog vanaf de wei op huis aan lopen en naar binnen. Ze zijn me ontsnapt toen ik de kleine bonte na zijn flesje weer terug in de wei wou doen. De grootste witte drong zijn kop tussen het hek toen ik klaar stond om de kleine bonte weer naar binnen te duwen. En achter de grote witte … stond de rest.  Een andere witte, het te vroeg geboren lam, en de kleine zwarte, het vondelingetje, stonden klaar om door te duwen naar … buiten de wei. Want daar was ik en ik sta voor hun moedertje met de fles. De grootste drie krijgen deze week geen melk meer. De lege fles werd dus eerst aangevallen, maar toen dat niks opleverde stonden ze afwachtend om me heen. Meestal gaan ze gewoon mee de wei in achter me aan, ook nu wel, maar zo gauw ik snel uit de wei wilde en het hekje vastgreep om die heel vlug dicht te zwaaien zat er steeds een lam tussen. Dus nu met z’n allen naar Wim. Die stond net klaar om onder de douche te stappen. Hij had vlug z’n pyamabroekje weer aan om samen de klus te klaren. Want Wim betekent voor de lammeren: brokken. Hem volgen ze onmiddellijk richting stal en … hup het hekje is dicht.