Naar de inhoud

hetty's site

of de belevenissen van een Achterhoekse in Drenthe
akke.beakke.be

Archief

En de boer... hij ploegde voort...

De ploegende boer, m'n nieuwste schilderij, 60x60cm, acryl op 3D doek.









De Achterhoekse uitdrukkingen zijn vaak gebaseerd op het leven in deze streek, een streek van veel boeren en alles wat met het platteland te maken heeft. In West Vaanderen hoor je juist vaak uitdrukkingen die met de zee te maken hebben. De bloggers uit de Westhoek kunnen er wat van. Onze taal heeft een gemeenschappelijke achtergrond, maar voor mij is het lastig precies te volgen net zoals het voor hen met onze taal is.
Hier nog een paar rake uitdrukkingen van de Achterhoekse Spreukenkalender.



Met ’n oald hoes en ’n joonk wief he’j altied wat te knooien.

Elken boer pris zien eigen botter.

Op zien eigen mesthoop hef de hane ’t grootste recht.

Tegen vorst in de beddestae kö-j neet stokken.

In ’n wieje bokse heurt gien magere billen
-Je moet niet boven je stand leven-

Dén keerl is wel zo zuneg!
Hee gebruukt de pieren nog as schoenveters…
-pieren= regenwormen-

“Wie blieft mooi biej mekare”,
zae de liester tegen de piere en vrat ‘m op.

A’j een hond plaogt,
Mo’j ’t bieten veur leef nemmen.

’n Vet varken wet neet dat ’n mageren honger hef
-Iemand in goeden doen weet niet dat anderen het minder hebben-

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door hetty om 19:26 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Een trotse opa...

Even terug naar 1953... Opa met kleinzoons: broer Henk en Johan Aartsen

Opa Bijenhof beviel het erg best op de Boomgaard. Hij kon overal op de fiets naar toe. Hij schilde de aardappels, voerde de kippen en hielp die eerste jaren mee bij de oogst als het nodig was. Hij was de verantwoording en de zorg ons en voor een inkomen kwijt. Zelfs toen hij al dik in de 80 was zat hij onder de kersenboom om aan de bel te trekken als de spreeuwen fanatiek werd in de kersentijd. Mama wilde vooral de spekkersen bewaren voor haar beroemde bowl. Er hebben ook van die aluminium stroken in gehangen, maar dat werkte niet erg. En in de Spaanse kersenboom zat Dorus, een levensechte vogelverschrikker......, hielp ook niet afdoende. Verder hadden we nog morellen. Dat zijn van die zure krengen. Die waren ook alleen maar geschikt om in te maken. Maar… daar bleven de vogels wel van af, net als van de vogeltjeskersenboom. Dat zijn van die kleine kersen met een normale pit. Daar zat niet veel kers aan, zal ik maar zeggen. Daar hadden ze geen belang bij. Dan hadden we ook nog een meikersenboom. Daar kregen de vogels geen kans, want daar waren we zelf het eerste bij. Ik vermoed dat pa’s vader, de tuinman van kasteel het Medler, die bomen en ook alle fruitbomen van De Boomgaard nog geplant heeft in de jaren 30.

Johan heeft nu heel wat oude rassen opnieuw geplant. Ik heb het idee dat er dit jaar misschien hier en daar al wat aan gaat zitten.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 12:18 Reageer op dit bericht Stuur door

Een bloeddruk als een jonge meid....?

Mama, ongeveer 1977.

“Ik heb een bloeddruk as een jonge meid, zei de dokter”, klonk het als mama weer thuiskwam. Diny weet het zich nog te herinneren. Gek dat zij zich weer heel andere dingen herinnert dan ik. Maar aan die bloeddruk van die jonge meid kwam toch een ende. Het was de tijd van zoutloos eten en afvallen. Dat laatste kostte haar veel moeite. Ik betrapte haar eens toen ze bij het opruimen van de tafel na het eten nog even met de vinger langs de rand van de juspan ging. “Foi foi. Ik magge toch wel iets hemm’n. Ik valle nog flauw bi-j ’t varkens voer’n”.
Laatst toen Diny en Ben bij ons waren vroeg ze mij er naar. Zij heeft ook de bloeddruk te hoog. “Ikke niet”, zei ik. “Ik heb daor gien last van”.
Achteraf blijkt dat je er niets van merkt, wanneer die te hoog is. Bij de vooronderzoeken voor de galblaasoperatie bleek dat mijn bloeddruk wel veel te hoog is. Nu worden er bij de huisarts controlemetingen gedaan. Vanmorgen was het gelukkig toch iets lager. Maar… dat afvallen zal toch serieus plan worden. Doe je nog mee Gerhard?

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 23:08 Reageer op dit bericht Stuur door

Leven om te werken of...werken om te leven....?

Ook de man van Ellen is beeldend kunstenaar... Dick Lubbersen. Dit schilderij van hem hangt in hun atelier.

Opnieuw een boeiend bezoek aan een man in Man bijt Hond. Een mooi opgeknapt huis lijkt het op het eerste gezicht, maar binnen moet er nog wel het een en ander afgewerkt worden waar de heer des huizes mee in de weer is.
Hij werkt thuis in deeltijd terwijl zijn vrouw een baan buiten de deur heeft. De mensen van Man bijt Hond krijgen op hun verzoek een rondleiding en hij krijgt de vraag of hij altijd zo relaxed is geweest. Het blijkt dat hij ook tijden heeft gekend met 80 uur werken in de week. Aan de muur hangt een poster met Challenge erop. “Die kreeg ik van m’n zoon toen hij 17 was”, vertelt hij. Wat betekende dat voor u?” Zoonlief had in de gaten dat pa wel erg veel met z’n werk bezig was om bv weer een nieuwe auto te kunnen kopen. Hij leerde van hem dat hij niet moest leven om te werken, maar dat werken om te leven beter is voor een mens. Het werd een ommekeer in zijn leven.
“En uw zoon… wat is er van hem geworden?”
Wat blijkt …? De inmiddels volwassen zoon heeft z’n huis weggedaan en reist met z’n vriendin een jaar door India. Heel relaxed.
En ik…? Ik ben blij dat ik de schilderijen weer terug heb. De herderin met hond en schapen hangt op een mooie plek en de moose hangt weer op zijn plaats voor de schoorsteenmantel.
De paarden zijn nu af, net als een nieuwe … een kop van een ram, vanmorgen bij Ellen kwam de finishing touch. Nu zijn Tessa en Queeny aan de beurt om vereeuwigd te worden.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 08:05 Reageer op dit bericht Stuur door

Inleveren....

1972--Dit soort weggetjes weet Wim steeds te vinden. Wat pa met die balk doet weet ik niet. In het midden Henk. Wim draagt z'n vakantie outfit.


Op het -nu- Carmelcollege waren er twee trappen naar boven die ik de eerste jaren fluitend nam, gewoon op een drafje. Dat is aardig minder geworden. Als je ouder wordt is het inleveren. Hard lopen is er niet meer bij. Ik heb ooit zo’n hometrainer gehad om m’n conditie te kunnen opvijzelen. Het bleek geen succes. Ik vond er he-le-maal niks aan om dom op een fiets zitten en nergens heen te gaan. Hij is bij Mark en Jennifer beland. Zo’n fitness center is ook niets voor mij. We hebben als personeel van de Carmel ooit een kennismakingsochtend gehad om alle apparatuur eens uit te proberen. Ook niks.
Toen pa en mama in 1972 bij ons in Badenhard op bezoek kwamen gingen we wandelen. Dat bleek voor mama niet zo gemakkelijk. Wim weet altijd van die mooie paadjes en dit keer moest het hink stap sprong door een beekje naar de overkant. Mama werd van de een naar de ander doorgegeven en ondersteund. Het was een heel spektakel.
Diny en ik hebben haar al een aantal jaren overleefd. Diny is nog kwiek, niets is haar teveel. Vorig jaar tijdens ons uitstapje naar Parijs bleek haar conditie aanzienlijk beter dan de mijne.
Waar we beiden altijd een hekel aan hebben gehad is het bergop lopen. Dan zijn we allebei al snel buiten adem en moeten we het rustig aan doen. Ik zal nooit vergeten dat we samen in Reisach in het zwembad lagen met Jaapje, die was nog klein, en dat de rest van de mannen een fikse tocht ging maken naar een hut. Op een gegeven moment keken we elkaar eens aan en schoten in de lach en we zeiden bijna gelijkertijd:”Laot de kearls maor øsen.”
Ik hou het bij zwemmen, al is dat door het winterweer al een paar keer niet door gegaan. Wim belde net dat hij met de fiets goed aangekomen is in Emmen en dat de fietspaden op twee kleine stukjes na weer te berijden zijn. Het is voor het eerst na 19 december dat we weer kunnen fietsen. Er ligt overal nog een laag bevroren ijssneeuw, superglad.
Nu kan ook ik mijn wonder op twee wielen weer tevoorschijn halen.
Ik hou het maar op fietsen, wandelen en aquajoggen.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 14:28 Reageer op dit bericht Stuur door

Van Hattem naar Valerius...

Ben en Niesje voor hun huis aan de Dorpsweg.
De vogels op het huis zijn nog een product van Holvrieka, gemaakt van afvalmateriaal. Ook bij hen zijn de jonge vogels allang uitgevlogen.

Op 3 april is er weer een uitvoering van de Crucifixion in de Grote Kerk in Emmen. Er gaat een scratchdag aan vooraf zoals dat genoemd wordt. Daniel Rouwkema heeft de leiding van het geheel dat bestaat uit Mannenkoor Valerius en andere enthousiaste zangers. Al twee jaar komen Ben en Niesje met Piet en Willy Schuin onze kant op om mee te doen. Dwz de mannen oefenen de hele dag, terwijl de dames hier bijpraten en even gaan shoppen als het zo uitkomt. ’s Avonds gaan we gezamenlijk die kant op en genieten van muziek en zang.
Dus Henry… als je al in Nederland bent kun je zo meedoen.
Na het bezoek aan Ben en Niesje moest Wim ’s avonds met zijn Valerius in de Kapel medewerking verlenen aan een evangelisatiedienst. De mannen maakten het meer dan goed na het Kerstconcert dat ik maar zozo vond. Ze stonden toen zo vreemd en de nieuwe liederen klonken niet zoals het zou moeten. Dit was allemaal prachtig uitgevoerd. Daniel had de touwtjes strak in handen en gaf goede en enthousiaste uitleg. Volgens mij gaat de man die naast me zat a.s. dinsdag naar de repetitie van het koor!

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Op de kast....

De hele verzameling foto's van kinderen en kleinkinderen staat bij moeder van der Kolk op de kast. In het midden staat een grote foto van oma met al haar kleinkinderen toen ze 65 werd en officieel met pensioen ging. Ze was nu kosteres af en ook haar baan als administratief medewerkster van Filippus, een evangelisatiegenootschap, was klaar. Ze hield van beide een klein pensioentje over waar ze erg blij mee was.
Je kunt nog net het handvat zien van haar Mercedes, zoals haar rollator door de jongens genoemd wordt. Ze gebruikt hem niet veel want ze wordt per rolstoel overal heengebracht omdat haar hart minder wordt.
Haar laatste opmerking als de lift wat nauw blijkt is:"Nauw is niet wijd, maar lastig op z'n tijd." Gevat is ze nog altijd.



565744-8725a8206fc551f5804541d29b22e26f.jpg

565744-b3e445517cc4247a491985cf038ca498.jpg
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 08:45 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

De dame met de hoed

 Donderdag kwam Eva schilderen toen ze uit school kwam en de dame had zich goed voorbereid. Thuis had ze al iets op papier bedacht en nu zou het op doek weergegeven worden.
De Cito toets is achter de rug en haar Emmy tijdschrift is al klaar, compleet met horoscoop en een blunder pagina. Erg leuk bedacht.
De verf stond klaar en de verfschort ging aan. Zoals een poetsvrouw zich op een te schrobben vloer werpt zo ging Eva met kwast en verf aan de slag, doelgericht... een wervelwind.
Ik zag het eerst aan voor een abstract schilderij tot ik er ineens een gezicht met hoed in ontdekte. Trots ging ze er, nog niet helemaal droog, mee naar huis, samen met Mark en Queeny. “Denk je dat dat goed gaat onderweg met Queeny erbij “, vroeg Mark haar nog. Ik ben benieuwd.

En toen kwam de mail van Frank. Frank komt regelmatig even langs na schooltijd om even bij te praten of een spelletje te doen. Hij dook afgelopen dinsdag, toe hij 7 jaar werd op z’n Legopakketje af en liet het leesboekje Avi 3 voor beginnende lezertjes liggen. Het is duidelijk waar z'n interesse ligt.
Vandaag kreeg ik een mailtje van hem, ongecorrigeerd, waarschijnlijk z’n eerste briefje. Ik was er gewoon een beetje ontroerd van.

lief fu hetty,

gaat het goet met jou
ik kom ookeenkeer
kom je ookeen keer

ikkom nietfaak optijt opsgool
mijn feesje is saatturdag ikgaa iknaar de biejeskoop
dag maar groetjes vanfrank .
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 09:20 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

...pas ik wel op de camper...!

Moeder van der Kolk heeft wat moeite om Wim te herkennen. Ze denkt dat hij Ben is. Maar al gauw is het dik in orde als ze merkt dat Rick er ook bij is. We gaan naar haar kamer om koffie te drinken. De herinneringen aan vroeger worden nu ook minder, maar ze weet het van zichzelf en de standaard zin: “Old wodden wil ieder iene wel, maor old wean is nog een hele kuns”. Ze oefent de namen van de kinderen nog maar eens. Ze knapt op als we gaan zingen. Daar hield ze altijd al van. Liederen van Johannes de Heer en natuurlijk de psalmen en gezangen. Dat zit er nog aardig in. Geen wonder dat alle broers ook muzikaal zijn en van zingen houden.
Natuurlijk gaan we na die tijd naar Ben en Niesje en genieten van haar zuurkoolschotel met bitterkoekjespudding na. Die pudding van haar smaakt toch beter dan die van mij met de kerst. Koken is toch een kunst…zucht… Ik laat het graag aan Wim over. Ik hoop dat Niesje er zich straks in de camper in Canada ook over zal ontfermen. Ik was dan wel af. En eerlijk is eerlijk.. de mannen zullen rijden, dat is hun aandeel.
Ja… de reis is rond. We vertrekken op 28 augustus vanaf Amsterdam naar Calgary en komen op 25 september weer terug. De middelste 2 weken hebben we een camper gehuurd om vanaf Calgary een rondreis te maken met z’n vijven. Ja… Rick gaat ook mee. In gedachten is hij er al. Hij herinnerde zich ineens dat Wim en ik vorig jaar in België en Normandie een paar kerken bekeken hebben. De eerste ging hij mee in, maar bij de tweede hield hij voor gezien. Nu meldt hij al: “Als jullie al die kerken in gaan… pas ik wel op de camper…!”

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Na gedane arbeid....

2001--Maar ook.... na gedane arbeid is het goed rusten. We zitten graag bij de wei, lekker zonnig en altijd iets om naar te kijken. Wim installeert zich graag op z'n gemak mèt pet en een pot koffie onder handbereik en leest de boeken waar hij vroeger alleen in de vakantie aan toe kwam.
Hij heeft voor het eerst in zijn leven sandalen gekocht, vond ik hem zo leuk staan en is toch lekker in de zomer. Maar nee.... afgekeurd: "Al dat zand tussen de tene. Nou ja veuruut dan maor... als ik er stille mee blief zitten wil 't nog wel"
Aan het priktafeltje kun je zien dat hij bij Holvrieka heeft gewerkt. Het is gemaakt van restafval.
De nieuw aangelegde border is op zijn mooist. Dit jaar gaan we een gedeelte onder de treurberk rechts weer omtoveren tot grasveld. We moeten gaan afbouwen wat werkzaamheden betreft en bovendien vindt tuinadviseur Gerald dat de treurberk dan veel beter uitkomt. Twee vliegen in één klap dus.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 22:39 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Meer van hetty's site

↑ Terug naar de berichten