Naar de inhoud

hetty's site

of de belevenissen van een Achterhoekse in Drenthe
akke.beakke.be

Archief

Nieuwe energie.

Met deze Vbo/Mavo klas heb ik ook een prima jaar gehad.

Misschien vraag je je af hoe het verder ging en wat ik aan deze vorm van psycho-therapie gehad heb.
Eigenlijk kan ik zeggen dat ik me herboren voelde, ik heb ontdekt wie ik eigenlijk ben. Ik hoef me niet meer waar te maken omdat dat van me gevraagd wordt. En wanneer ik iets te zwaar vindt durf ik dat gewoon te zeggen. Ik begon nieuwe dingen te ontdekken. Ik liep over het erf en keek naar de bomen struiken, planten en dieren en ging automatisch neuriën, net als Diny… die begint dan te fluiten. Ik kreeg zin om wat te gaan doen met takken en bloemen uit de natuur. Tot mijn verbazing werd alles wat ik in elkaar frutselde mooi. In het begin maakte ik soms wel 10 bloemstukken op een dag en deelde ze kwistig uit. Familie en buurt, verzekerings- en andere mensen aan de deur kregen wat mee. Er werd me gevraagd om de Liturgische Bloemschik groep te komen versterken en wat later ook de Expo- groep van onze PKN kerk Emmen –Oost. Ik had nl ook het idee opgevat om te gaan schilderen en ging op les. En ook dat bleek erg leuk te zijn. Dat heb je natuurlijk niet meteen onder de knie, maar ik maakte vorderingen.
Intussen had ik mijn parttime werkzaamheden op school weer opgepakt en wist hierbij precies wat voor mij haalbaar was. Ik kreeg medewerking van school. De volgende jaren zou ik de helft van mijn uren Remedial Teaching geven en alles wat daaronder valt. Ik had niet voor niets een paar jaar besteed om een officieel diploma te krijgen. De andere uren gaf ik Nederlands in de brugklassen. Ik kwam tot de ontdekking dat de Mavo/Havo- en Havo/Atheneum leerlingen van het toen nog KDC De Zuidoosthoek heel leergierig waren. Het was een verademing om dit ook mee te maken. Gedragsproblemen kwamen hier bijna niet voor.
Ik had nieuwe energie gekregen en mijn leventje zag er heel wat vrolijker uit.

Intussen is dit alles 11 jaar geleden en is De Verwondering, Therapeutisch Centrum voor Innerlijke Vrijheid verhuisd naar Drouwen en ook de verschillende vormen van therapie hebben zich uitgebreid. Heb je interesse? 
Op www.verwondering.eu vind je meer.  Als je onder Individuele therapieën op Tools for Life kijkt zie je wat de therapie nu inhoudt.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 08:40 Reageer op dit bericht Stuur door

Over een Bobo en een wijze

Behalve de visualisaties naar het huis van Zijn waren er ook die momenten om naar mijn angsten of trauma’s te gaan zoals b.v. eenzaamheid, maar dan ook helemaal er in. Niet halverwege je vastklampen aan wat of wie dan ook. Bijzonder heftig en emotioneel, maar het bijzondere is dat dan die angsten of fobieën helemaal niet meer erg zijn. Er komt iets moois voor in de plaats en je geniet ineens van wat er wel is.
Na deze 10 ochtenden kwam er een nazorg 1x per maand, gedurende een jaar, en we bespraken telkens hoe het de afgelopen maand gegaan was. Ik was er nu langzamerhand weer aan toe om wat werkzaamheden op te pakken op school, maar zag er ook wel weer tegen op.
Toen liet Fokke me het volgende voorstellen:
--Denk je eens in dat je op bezoek mag bij de beste Remedial Teacher van het land en wat zou je hem willen vragen. Ik ontspande me en zag het voor me. Een huis op een heuvel met een trap ervoor die naar de voordeur leidde. Ik ging aarzelend die trap op, belde aan. Na een poosje kwam die beste Remedial Teacher van het land aan de deur. Hij keek me wat streng aan en ik wist niet meer wat ik vragen wilde.
--Stel je nu eens voor dat je bij een wijze man op bezoek gaat die je iets wilt vragen. Ik stelde me dat voor en ik zag een bloementuin met een laag houten huisje. De wijze man stond midden tussen z’n bloemen en nodigde me in z’n tuin. En samen bespraken we de gewone dingen van het leven. De vragen en woorden kwamen vanzelf en even later ging ik blij weer weg na een hartelijk afscheid.

Ja ja … er zit meer tussen onze oren dan we denken!

Intussen is ook onze kleinzoon Robin geboren. Robin Jan Willem voluit. Een cadeautje!

wordt vervolgd

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 23:28 Reageer op dit bericht Stuur door

Het Huis van Zijn

1998-- Het totale gevoel van verlatenheid en als kind niet gezien worden overviel me gisteren.
Deze volgende dag staat in het teken van het huis van Zijn, een vorm van spirituele- en psychotherapie. De belevenis is zo bijzonder en emotioneel dat ik het zo kort mogelijk weer zal geven, want voor iedereen zal de belevenis anders zijn.
Terwijl ik me helemaal probeer te ontspannen wordt er muziek opgezet met drums er bij en ik mag me een landschap voorstellen.
Ik kom terecht in een prachtig berglandschap, met paadjes pal over de graad, heel steil maar niet angstwekkend. Ik loop precies over dat pad. In de verte zie ik een hut. Voor ik die kan binnengaan staat er een wachter die iets van me wil. Het blijkt een kabouter te zijn, ter grootte van een kleuter. Ik moet iets afgeven en dat wordt m’n zilveren hanger en kettinkje waar ik nogal aan gehecht ben. Dan moet ik zelfs mijn schoenen afgeven en dan mag ik verder de hut binnen. Om de hoek in het donker van de hut komt een gestalte op me af, een oude man met stralende ogen die me welkom heet en met mij naar het raam loopt en mij de prachtige bergwereld laat zien met de grote vogels die vlakbij komen. Een bijzondere ontmoeting met veel emotie en als ik weer wegga krijg ik iets van hem. Het blijkt iets te zijn wat ik op dit moment het hardst nodig heb: ik zal me nooit meer alleen hoeven voelen. Dat te weten is nu het mooiste cadeau dat ik kan krijgen.
Ik ga weer terug… dezelfde weg… terug naar het huis van m’n ouders.
Wat is er veranderd”, vraagt Fokke even later. “De muur om me heen is weg”, antwoord ik.

Een paar dagen later maak ik nog eens in zo’n visualisatie een reis naar het huis van Zijn. Dan ga ik langs rotspaadjes met struikgewas en kom in een soort grot met … opnieuw een prachtig uitzicht over de wereld. Maar eerst moet ik bij de andere wachter, een harnas zonder ogen, die ik eerst een gouden ei aanbied, man en kinderen los kunnen laten en krijg ik van de gestalte een groene appel.

Ik had in deze tijd al een behoorlijke fobie opgelopen voor veel mensen om me heen, thuis was het veilig.
Tijdens een visualisatieoefening moet ik me bedenken dat ik door de slokdarm en maag bij mezelf naar binnen ga en vanuit een luikje naar buiten kijk. Ik moet zeggen wat ik zie. “Veel rennende spelende kinderen.” “Wat zou je willen?” “ Nou… ikke… niks… ik blijf hier mooi zitten.” Dan moet ik me indenken dat ik de Gestalte ben. Ik doe dat en meteen heb ik de behoefte om naar buiten te stappen en mee te doen met de spelende kinderen.

En steeds is er na zo'n ochtend Mark die mijn belevenissen van de ochtend aanhoort en 's avonds Wim voor een herhaling.


Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 12:42 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Herinneringen

Nou..... lijkt het nog wat...?

1998--Vervolg...De volgende morgen wordt ik wakker en herinner me alleen de grote stenen die ik langs de weg zag liggen. Op iedere steen stond een 7. Als ik vertel dat dit alles is wat ik me herinner, zegt Fokke:”En wat deed je toen?” “Ik liep natuurlijk gewoon door. Je gaat toch niet met die zware stenen lopen sjouwen.” “ Wat denk je dat dit voor jou wil zeggen?” “ Nou dat ik niet te zware taken op me moet nemen.” En zo leer ik mijn eigen dromen uitleggen. Dat kan een ander niet voor je doen.
Langzamerhand kwamen er meer herinneringen terug. Eigenlijk kan ik er niet bij dat ik last zou hebben van niet verwerkte trauma's in het verleden. Ik heb me altijd voorgehouden dat het met mij en ons allemaal goed gekomen was.
Ik zie mezelf nu in de grote keuken van de Haar terwijl er allemaal donkere ruggen voor me naar een slaapkamer gaan. Ik wil mee, ik wil naar papa. Maar dat mag niet. Kom maar bij opoe, klinkt het steeds.
Zo maak ik in totale ontspanning mooie en heel nare momenten mee. Bij papa voor op de motor zitten en daarna aan opoes hand naar het nestje in de heg kijken is er ook één van.
Een onderdeel van de Speyertherapie is om terug te gaan naar je geboorte. Ook dat was heel bijzonder. Het voelde goed bij mama. Ik was zeer gewenst, maar dat wist ik wel. Ik had alleen geen haast om geboren te worden en dat wist ik ook al wel.
Een ander onderdeel van de therapie in het Centrum De Verwondering van Fokke Slootstra is de tocht naar het huis van Zijn om daar een bijzonder iemand te gaan ontmoeten.

wordt vervolgd

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 22:48 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Drouwenerveen

"Het huis van mijn ouders"

Die eerste ochtend in Drouwenerveen leerde ik om me te ontspannen. Eerst alle spieren heel strak aan spannen en even later te ontspannen. Daarna ging ik op een denkbeeldige reis naar het huis van mijn ouders, De Haar dus. Fokke vroeg me eerst om een lift voor te stellen van 55 verdiepingen- ik was toen 55- en er in te stappen. Dan in gedachten op een rode knop te drukken om naar beneden te gaan en op het moment dat ik er uit zou willen stappen weer op die knop te drukken. Ik wachtte een tijdje en drukte toen die denkbeeldige knop in. “Welk cijfer zie je staan”, vroeg Fokke. Ik zag een 2. Zo kwamen we op mijn leeftijd van 2 jaar terecht. Het jaar dat papa Hendrik Jan overleed.
Fokke vroeg me om het huis van mijn ouders binnen te gaan. Ik zag de voordeur en ging in gedachten naar binnen. Telkens vroeg hij:”Wat voel je, wat zie je… ? “ Ik zag het huis van binnen weer precies zoals het was. Alleen was het gevoel in het keukentje een hele warme. Ik zag op mijn netvlies weer opoe en opa aan tafel zitten en papa en mama. Mama had baby Diny op schoot en papa zei iets leuks tegen haar waardoor ze moest lachen. De lamp met de gekleurde kraaltjes hing boven de keukentafel.
-De enige herinnering die ik tot dan toe van papa Hendrik Jan had was het villen van een konijn aan de zolder van het keukentje. Hij stroopte er zo van boven naar beneden het vel af. Nou niet het allerleukste beeld-
Toen moest ik verder gaan naar de grote keuken.
Maar het gevoel daar was kil en koud, terwijl de slaapkamer daarnaast waar wij allemaal sliepen wel weer een prettig gevoel gaf.
Voor de volgende morgen moest ik proberen mijn dromen te onthouden. Dat leek me lastig. Maar dan maar gaan slapen met de gedachte om toch te onthouden wat je droomt bij het wakker worden.
Tussen de middag kwam ik thuis net als Mark even pauze kwam houden. Hij was de eerste die ik mijn belevenissen van die ochtend kon vertellen. ’s Avonds deed ik hetzelfde als Wim thuis kwam.

wordt vervolgd

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door hetty om 08:54 Reageer op dit bericht Stuur door

Wat heb je al ondernomen?

1998--Het is een rare gewaarwording om nergens meer plezier in te hebben, dat wens ik niemand toe. En wat ik ook probeerde te bedenken… het ging niet over. Ik had zes weken vrijaf gekregen van de bedrijfsarts, maar het gevoel van eenzaamheid werd steeds sterker. Tot een collegaatje bij mij op het “leugenbankje”* bij de wei zat en aan me vroeg:”Wat heb je al ondernomen?” Ik dacht: Ondernomen? Wat moet ik ondernemen?
Ik ging nu maar eens naar mijn huisarts. Die nam me - tot mijn verbazing- heel serieus en raadde me een eerstelijns- psycholoog aan. Toen raakte ik nog dieper in de put. Alle energie was op en in mijn hoofd werd het steeds drukker. Dit jonge vrouwtje wist alle pijnlijke plekken te raken, maar de depressie werd steeds erger. Ik kon echt niks leuks meer bedenken. Ik kreeg medicijnen van de huisarts. Wat heb ik daar heerlijk op geslapen, maar na een aantal weken was het dat ook niet.
Toen herinnerde ik me een artikel van maanden terug van een psycho therapeut waarin hij allerlei klachten benoemde die je kan hebben en waar hij hulp bij zou kunnen bieden. De opgenoemde klachten had ik allemaal. Diezelfde week verscheen hetzelfde artikel opnieuw.
Toen heb ik gebeld en heb een vrijblijvende afspraak gemaakt.
Het intake gesprek duurde een paar uur. Hij wilde alles weten over mijn verleden en het hoe en wat van mijn klachten. Hij dacht dat hij wat voor me zou kunnen betekenen en ik had vertrouwen in hem. Het werd een therapie van 10 ochtenden… de Speyertherapie gecombineerd met de Zijns-georiënteerde theorie.
Het werd een sprong in het diepe.....

* Hier op de bank werd zó gelogen...
Deze plank is er van kromgebogen,

staat er op de bank die ik Wim cadeau gaf voor z'n 57e verjaardag. Hij was gemaakt door de vader van onze hovernier Bernd Schulte, wiens hobby dit was. Er is jammer genoeg niet veel meer van over. Alleen de plank waar de tekst op staat zijn er nog en die moeten we maar een nieuw leven bieden als we ze opgeknapt hebben.

Op deze foto is te zien dat Wim z'n laatste volleybalwedstrijd heeft gespeeld. Hij kwam ongelukkig terecht met als gevolg uitgerekte enkelbanden en zes weken gips. Z'n voet stond er dwars onder en is met veel moeite weer op z'n plek gebracht. Het is voorjaar 1997, de tijd van ons eerste nestje pups van Kim en Scott. Rechtsonder is er nog één te zien, ik denk Senna, vlakbij de tas waarin we ze meenamen naar de wei. Ze liepen nog niet erg. Kim ligt achter de bank een ander stel pups te zogen en Scott loopt op de voorgrond.

wordt vervolgd

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door hetty om 20:41 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Ie-j wodt pas old.....

“Bu-j ziek ewes”, zeiden ze vroeger wel eens. En als je dan zei : Nee heur", kwam het: “Ie bunt zo smal in ’t gezichte ewodden.” Meestal was ik dan met een lijn poging bezig en dat tekent bij mij meteen in m’n gezicht. In de tijd dat Anda en ik beiden nog in Hengelo woonden hielden we elkaar wat in evenwicht, vooral als de zomer in aantocht was. We waren druk met de kleine kinderen en ik bovendien met het heen en weer sjouwen naar het ziekenhuis voor de fysiotherapie van Rick.
Later begon het meer moeite te kosten en heb ik diverse pogingen ondernomen van Scarsdale, Groene Kruis, EGA, Montignac, Herba Life. Ik heb alle lectuur die er te vinden is, zelfs Sonja Bakker. En alles heb ik geprobeerd en het werkte allemaal…. tijdelijk
Als ze zeggen:”Ie-j ziet er goed uut, betekent dat lang niet altijd een compliment, meestal dat je aangekomen bent.
Wim kwam vanmorgen de kamer binnen met de spreuk van vandaag op de spreukenkalender: Ie wodt pas old as de mensen zekt da-j d’r nog “schier” uutziet.
En… dat heeft nog niemand tegen me gezegd.

Hoe vind je dit bericht? 5 stemmen
Geschreven door hetty om 09:18 Reageer op dit bericht Stuur door

Wie döt mij wat.....?

Wie döt mij wat vandage....

“Waor geet dat hen… de mensen wodt steeds agressiever… mo-j toch es zien… dat geet ons met een rotgang veurbi-j en daor staot ze weer veur et stoplicht. Kiek toch es weer ene zonder lich… die zee-j toch niet. . Daor kump d’r ene anjagen …minstens 120 en ie-j mag hier maor 80. 'k Mag toch lien dat ze die pakt". “Zie ie-j dat dan niet? Mo-j die stumper es zien ankommen… ridt hier al op de linkerbane as e straks aover 4 km linksaf mot”, enz. En dat allemaal op dat stukje naar Emmen. “Toe opa… rijen maar”, zegt deze 70 jarige, “o nee… vrouw achter ’t stuur.”
Dat gaat me te ver en roep hem tot de orde.
Volgens Rick heeft Berend Jan dezelfde afwijking. Die ziet ook alle zondagsrijers en bumperklevers en meldt dat dan ook aan zijn medereizigers. Toen Rick laatst bij hen in Apeldoorn logeerde ging hij met Berend de familie langs…. En dan de hele familie. Zelfs brachten ze een bezoekje aan het kerkhof om hun voorvaderen op te zoeken. Berend had alleen de verkeerde Wagenvoort te pakken, want hier stond maar één naam op en op de steen bij het graf van z’n opa en oma Wagenvoort stonden ze echt allebei vermeld.
Maar die Berend kan er dus ook wat van. Dat heeft hij niet van z’n ouders, want die hoor ik er nooit over. Het enige wat ik Ben hoor zeggen, meestal op de autoweg is: “Ho ho ho ho hooo”, als het even spannend wordt. Net of e op zien peerdje zit.
Ik denk dat ik maar eens een cd tje van Daniel Lohues aanschaf voor in de auto met het liedje: Wie dut mij wat, wie dut mij wat vandage...

Maar ja... die heeft ook zijn ergernissen te horen in zijn liedje in de taal van Erica, hier om de hoek:

As ik 's middags
Van mien nöst kom
En de geiser is kapot
En de koffie is op
En de appelsap verrot
Het leste plakkie stoete
Hef 'n dun gruun laogie haor
Computer wal nie an
Want dat ding is nog niet klaor
As de cd speuler net
Veur 'n briljant refreintje stopt
Nou dan kan ik jou vertellen:
Doar knap ie nie van op

Hoe vind je dit bericht? 3 stemmen
Geschreven door hetty om 23:01 Reageer op dit bericht Stuur door

Is het weer zover...?

Het was weer zover. Gistermorgen hebben we weer eens lekker uitgeslapen en krantje gelezen in pyjama en ochtendjas. Een vers geperst glaasje sinaasappelsap er bij… wat wil een mens nog meer op een winterse zaterdagochtend. Ben en Diny zouden eerst komen, maar de Wereldwinkel in Eefde gooide roet in het eten. Die gaat verhuizen en nu moet vandaag de boel leeggehaald. Diny is al jaren vrijwilligster bij de Wereldwinkel en wil ook nu de anderen er niet voor op laten draaien. Dus… komen ze volgende week zaterdag.
Ineens kijkt Wim me op een bepaalde manier aan… je weet wel… hij observeert. Oei! Ik weet wat hij ziet… vrouw op leeftijd, nog even zonder gebit en een kapsel dat zelf al eens, in de tijden met hoge sneeuw, met de schaar bijgewerkt is en ook nog niet gekamd.
“Is het weer zover?”, vraag ik. Hij lacht. “Ma Flodder?” “Kijk maar eens in de spiegel.” Hoef ik niet eens te doen en ik pak gelijk de telefoon. “Kunt u om kwart voor 11 hier zijn”, klinkt het. “Kwart voor 11…?? Dat is over 5 minuten.” “Nou 10 voor 11 dan.” Ik heb me nog nooit zo snel gedoucht en aangekleed. Wim zet intussen de auto startklaar. Ik ben er om precies 10 voor 11. Ik mag meteen gaan zitten en zie op de spiegel voor me een sticker met: Kijk eens wat vaker in de spiegel van de kapper.
Met een tevreden blik bekijkt Wim me als ik weer binnenkom. Tja… soms moet je even worden wakker geschud.
Hij heeft het wat makkelijker. Als zijn haar lang wordt gaat het hooguit krullen.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 09:56 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

We snijden nog niet zelf....

Wel weer een nieuwe ervaring om door twee jonge assistent- artsen beklopt, beluisterd en beknepen te worden. Het is toch net of ze steeds jonger worden.... die artsen. Ze willen alles van me weten. Alle ziektes tot nu toe… daar ben ik vlug klaar mee. Alleen het abces aan de lymfeklier in mijn hals is het vermelden waard en natuurlijk m’n stijve spieren.
Ze zijn geïnteresseerd in het feit dat de anesthesie bij het verwijderen van dat abces wat mis ging. Ik kreeg net nadat ik onder zeil was geen lucht meer en werd wakker. Ik wilde nog wijzen naar mijn gezicht maar dat lukte niet. Ik hoorde iemand zeggen:” Er gaat hier iets niet goed” en een andere stem zei:”Ja er gaat iets niet goed”. Ik had intussen tot zes geteld en ineens sliep ik weer. Toen de kaakchirurg naast me zat op het moment dat ik bijkwam om me te feliciteren met zijn vondst, een abces, vertelde ik hem mijn belevenis. Hij schrok er erg van en als hij het door had gehad had ik een injectie gekregen zodat ik het me niet meer zou herinneren. Ook slim natuurlijk.
Ik blijk een bijzonder geval te zijn. De pijn bij een galaanval klopte niet helemaal bij het klassieke patroon… niet heftig genoeg met steken en zo. Bij de echo was wel een flinke galsteen te zien, maar of die mijn ongemak veroorzaakt willen ze zeker weten. Ze gingen te rade bij de echte chirurg. “Nee… wij snijden nog niet zelf”, zeiden ze tot mijn geruststelling. De chirurg wil nu nog meer bloed van me hebben voor extra onderzoek. Dat kan hij krijgen.
Uiteindelijk zijn we na twee uur weer thuis. Op 1 februari mag ik bij de baas, de echte chirurg, terugkomen en hoor ik meer.

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door hetty om 17:18 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Meer van hetty's site

↑ Terug naar de berichten