Naar de inhoud

hetty's site

of de belevenissen van een Achterhoekse in Drenthe
akke.beakke.be

Archief

Over bitterkoekjes en een doorzettertje.

Het leek eventjes of de tijd had stil gestaan toen ik de bodem aan het uitschrapen was van de pan van de pudding die bedoeld was om bitterkoekjespudding voor morgen. Ken je dat… dat lekkere laagje onderin dat al een beetje bruin begint te worden. Diny en ik waren er vroeger gek op om de panne løøg te meugen krabben.
Kortgeleden waren we bij Ben en Niesje en die laatste is een meester in toetjes maken. Zij had bitterkoekjespudding gemaakt. Je kon de rum proeven. We besloten meteen om ons er met kerst aan te wagen en nu staat die pudding dan af te koelen en op te stijven. De smaak is goed, maar of hij heel uit de vorm komt … is de vraag.
Johan was vroeger gek op griesmeelpudding en nu nog, hoorde ik pas. Hij was amper 3 jaar toen hij al op een stoel bij het gasstel stond om de griesmeel gemengd met suiker door de melk te roeren, want hij moest en zou die pudding hebben. Doorzettertje hè? Was hij toen al.
We zijn precies op tijd klaar om met zakdoek in aanslag op de bank voor All you need is love te gaan zitten. Het is weer janken. We kunnen er slecht tegen… al die emotie, maar kijken toch. We kicken dan even af bij André van Duin. Het begint al aardig greun te worden zoals mama dat steeds noemde.
Wim vraagt al naar het zout om de gladheid te lijf te gaan. Al kwakkelt het en dooit het tussendoor…we krijgen een witte Kerst

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 19:49 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Kerst met spierpijn

Daar lig je dan. Even een kerstbakje brengen. En wat was buurvrouw Wolterdina er blij mee. De heenweg kon ik nog op de fiets zitten. Wel voorzichtig door de mulle sneeuw rijden en niet in het bandenspoor. Het dooide al.
De terugweg was minder. Ik merkte meteen al dat fietsen geen optie was. Jans had de dikke kip die we bij hem besteld hadden al meegegeven en zat voorin het mandje. De sneeuw viel nu letterlijk van de bomen. Ik probeerde op het fietspad te lopen maar daar gleed je alle kanten op. Dan maar over de platgereden sneeuw van de zandweg. Bij de tweede stap lag ik al… de fiets gleed de ene kant op ik de andere kant en de plastic zak met kip schoof voor me uit. Het was een ijsbaan geworden.
Toen na een minuut alles nog kon bewegen hees ik m’n fiets overeind, raapte de kip op en voetje voor voetje ging het op huis aan. Ik kon wel janken. Alles deed zeer en m’n knie was dik.
Nu na een dag ben ik weer bijgekomen, de knie is bont en blauw en m’n hele lijf heeft spierpijn.
Morgen is het kerst. Voor ons het feest van de geboorte van Jezus. Maar de kerstboom staat, de kerstkrans hangt weer boven de eettafel en het verlichte hert staat op de vlonder. Nee… pakjes hebben we met de sint gehad, maar we wensen jullie allemaal een hele fijne kerst met iedereen die je lief is.
Dag!
http://www.jacquielawson.com/preview.asp?cont=1&hdn=0&pv=3111930

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 17:06 Reageer op dit bericht Stuur door

De Kerstman... en meneer Stihl.

“Moet je eens raden wie dit is.” Rick kwam zaterdagmiddag binnen en liet een paar foto’s zien die hij met z’n mobieltje genomen had. Ik zag een slim ogende kerstman en ook een foto van de kerstman en de buurvrouw. Ik zeg:”Dat moet Bossie zijn” zoals Bos bij de buren, en dus ook door ons, liefdevol genoemd wordt. Bos is eigenaar van paard en koets die in het centrum van Emmen mensen tegen betaling rondritjes verzorgt.
“Nee”, zei Rick.”kijk maar eens goed”. Maar ik had echt geen idee. Bij de buren komen zoveel bijzondere mensen. Eindelijk gaf Rick het geheim prijs. Het was buurman Jans himself. Die mag voor kerstman spelen in het centrum van Emmen in deze dagen voor kerst. Bossie’s vriendin had het pak persoonlijk in elkaar geknutseld en het ziet er heel professioneel uit. Zelfs Geesje staat vanavond met vriendin in de koek- en- zoopie-tent chocolademelk te verkopen. Jans is van alle markten thuis: landbouwer, chauffeur. Verder is het een echte knutselaar. Wanneer Wim ergens niet uitkomt gaat hij het eerst naar Jans. Samen gaan ze ook regelmatig naar een beurs en komen steeds met handenvol pennen thuis. Of ze gaan samen naar “meneer Stihl” zoals ze hun leverancier van de kettingzaag noemen. Eens waren ze ook naar deze “meneer Stihl”, toen ze thuiskwamen met allebei een industriestofzuiger.. een vreselijk onhandig groot kavalje. Ik was verbijsterd… zomaar een stomme grote stofzuiger. Iedere keer bij het stofzuigen schiet de slang minstens 2 x los of hij valt om en maakt een raar geluid. Dan moet ik hem eerst af- en dan weer aanzetten. Of de draad zit in de knoop en nu is er een wieltje dat er iedere keer als je hem optilt weer afvalt. Maar zuigen…. Dat doet ie perfect, al meer dan 10 jaar.
Wanneer het koppel Jans en Wim weer eens samen op pad gaan naar “meneer Stihl”….. hoef ik alleen maar te kijken, dan weten ze genoeg!

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 00:00 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Valerius, twee verjaardagen en... de sneeuw.

Afgelopen zaterdag was het zover… het Kerstconcert van Valerius vond plaats. Daar zaten we dan, achterstevoren, de mannen onder het orgel opgesteld en met mooie kunst aan de muur. In de Grote Kerk in Emmen is altijd wel een expositie te bewonderen. En de kerk was prachtig versierd door mensen van het Terracollege. Dirigent Daniel Rouwkema had een mooie sopraan gestrikt, Martine Salomons. De dwarsfluit werd bespeeld door Nicole Grothe en Sander van Marion leefde zich uit op het kerkorgel. Het was heel afwisselend, want ook Daniel liet prachtig pianospel horen.
Toch denk ik dat hij zich vergist heeft in de keuze van de liederen voor Valerius. De eerste drie Latijnse liederen vielen wat tegen, te onzeker. Het inoefenen heeft waarschijnlijk meer tijd nodig. Ik weet dat het koor prachtig zingt wanneer het wat meer bekende of in elk geval meer geoefende liederen zingt. Ik verheug me nu al op het Bevrijdingsconcert begin mei.
Toch was het een mooie avond al miste ik Ben en Niesje die vanwege het weer thuis in Hattem waren gebleven.
Ach… wij doen hetzelfde. In de Achterhoek ligt nog meer sneeuw dan bij ons en het sneeuwt nu alweer. De bedoeling was om vanmiddag naar Ben en Diny af te reizen om Ben z'n verjaardag (18-12) te vieren en morgen ...op de dag zelf, Johan te kunnen feliciteren.
Nee Jehan… wie-j bunt disse keer niet op oew verjeurdag mergen. Wi-j doot ‘et nog wel es dunnekes oaver.
Want....:
't Is vandaag de witte we...reld.
Veld en bos en boom e.hen tak,
alles ligt nu weggedoken
In het witte winterpak.
Ik alleen loop blauw en bont
van de koude hier in 't rond
op de witbesneeuwde grond
op de wit be he sneeuwde grond.


Kennen jullie hem nog?



525450-74fc7f683434e715bce9c07ac6847b6b.jpg

525450-e72d4e6d1cd1b995c14bc9bb706f8974.jpg
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 17:39 Reageer op dit bericht Stuur door

Toe maar papa... toe maar papa....

Toe maar papa…. toe maar papa… Heb je dat nou meer bij jongens dan bij meisjes? Bij mij zat de schrik er nog in na onze slippartij in Duitsland. We gingen gewoon in de bocht rechtdoor en raakten een volkswagenbusje. Helemaal onbegrijpelijk. Het liep goed af zowel voor ons en kleine Laska als de inzittenden van het busje. Achteraf hoorden we dat er olie op die weg was verloren.
Maar toen kwam er sneeuw. We woonden in Hengelo aan de Marnixstraat. Die had een bocht en net daarvoor was een rijtje garages met behoorlijk ruimte ervoor. Wim had een paar jaar eerder in Reutum een slipcursus gevolgd en probeerde dat daar wel eens uit. Ach… je bent jong en je wil wat…. Dat gebeurde niet als ik er bij in zat. Ik schreeuwde wel zo hard van:” Neee… neee.. niet doen”, dat hij zich inhield…. Nou ja een klein slipje dan.
Maar als de jongens er bij in zaten had ik geen enkele invloed meer. Die gingen voor het avontuur. En ja hoor…: " Daar komt ie”, riep Wim dan en deed een flinke ruk aan de handrem en al tollend maakten we een pirouette.
Onze columnist Wierenga had het gisteren zien gebeuren op een kruispunt… een jonge vent met pet en peuk maakte op een kruispunt zo’n pirouette. Hij was zich rot geschrokken… tot hij achterin de auto een ouder echtpaar ontwaarde. Opa en oma hadden de grootste lol.
Tja…. En dan komt het allemaal weer boven hè?
Wim heeft jaren terug met alledrie jongens een dag sliples gehad en alle vier kregen ze hun certificaat.
Nu hebben we sinds kort winterbanden en slippen…. is er niet meer bij..... hoop ik....

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Echt winter....

Hier zijn de winterkoninkjes blij mee.

We zijn dit jaar een beetje laat met het voeren van de vogels. De winter overvalt ons achteraf toch nog. Ik heb gauw op verschillende plaatsen al brood, zonnepitten, vogelzaad en vetbolletjes gestrooid en opgehangen, maar nu moeten de vogels het gaan ontdekken. In de hulst zijn de meeste soorten al langs geweest: de grote bonte specht, de dikke merels, de vinken, het parmantige roodborstje , een duif en een ekster, maar de merels zijn er de baas. De mezen en mussen hebben mijn voer in de vogelhuisjes al wel ontdekt.
Wanneer de bessen in de hulst op zijn, zal de rest zich ook wel op het extra voer werpen. Het winterkoninkje heeft voorlopig nog genoeg. Die is de spinnetjes aan het verorberen die aan de onderkant van het rieten dak zitten.
De pony’s lopen in de wei met hun hoeven naar het gras te krabben. Die vinden altijd nog wat. Straks krijgen ze een sneetje brood èn een portie hooi. Loedertje en Suze zijn nu meest binnen, ook ’s nachts. Zelfs Tessa, die normaal niet graag binnen is overdag, ligt aan onze voeten.
En Rick? Die halen we straks op uit de Bargeres. Dat gebeurt bijna nooit maar nu, met die dikke sneeuw, mag het!
Het is ècht winter!

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 19:01 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Gewoon ....een kaartje

“Bedankt voor je kaart”, hoorde ik een paar jaar terug Ellen aan een medecursist zeggen. “Dat kan niet”, zei deze toen.”want ik stuur geen kaarten meer. Een paar jaar geleden ben ik gestopt. De laatste keer heb ik bij iedereen op de kaart gezet dat het voor het laatst zou zijn dat ik een kaart stuurde. Ik geef liever een bedrag aan een goed doel”.
Toen kwam de discussie goed op gang tijdens de koffie.
“Maar de tantes dan?” Nou ja… die nog wel, maar de rest niet meer.
Het blijft een afweging. Eigenlijk vind ik het ook een verspilling, maar weet je…. In de loop der tijd zijn er zoveel van je familie en vrienden die je wat uit het oog verliest en die je op deze manier kunt laten merken dat je aan ze denkt. Wat Wim betreft… die hoeft het helemaal niet… al dat geschrijf….. Maar gisteren vroeg hij toch even… heb je nog aan Jack en Margie gedacht?
Ach … eigenlijk hoef ik helemaal geen kaarten, maar gek is dat… bij iedere kaart die er binnen komt word ik een beetje warm van binnen. Heb jij dat ook?

Dit keer kregen we een kaart waar echt over nagedacht en aan gewerkt is. Er werden heel wat oude lang bewaarde centen in de Cilit Bang gelegd en na die tijd opgepoetst en dit is het geworden.
Hier het binnenwerk van deze bijzondere kaart:

2009- 2010
Dit afgelopen jaar had niemand verwacht
Dat het ons een financiële crisis bracht.
Gelukkig heeft “het slijk der aarde”
Voor ons geen grote waarde.
Daarom gaan wij bij deze
Nu ons allerlaatste centje geven.
We hopen dat in deze moeilijke financiële tijden
We jou met deze gift verblijden.

Maar beste mensen
Onze wensen gaan niet over centen.
We hopen dat je in tweeduizend en tien
Heel veel moois om je heen zult zien.

Het liefste zouden wij je willen geven:
Een tevreden en gelukkig leven.

En dat is het wat ik jullie allemaal ook toewens!

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 18:28 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Ik heb schijt an de ratt'n....

Gerard van der Kolk en Sietje de Bruin trouwen op 30 maart 1939.

Moeder van der Kolk is weer aan het repeteren. Wim en Hetty, Piet en Marry, Henry en Tonny… èn Ben en Niesje. Dan Gerhard ,Rick en Mark. Dat komt er strak uit, Peter en Bert net zo ….. het is onderdehand wel Robert en nog later Rob geworden, maar dat is niet blijven hangen. Gera en Arend komen dan en ja… dan wordt het lastig… Catharina… een hele tijd niks en dan Paul Sietse… en Annemarie.? Nee zegt Ben… die kregen wi-j d’r gratis bi-j. De middelste van Ben en Nies die nog wel naar opa Gerard genoemd is slaat ze steeds over. Ach het maakt niets uit, ze is er nog bij. Arend en Amakka zijn een dagje op rondreis. Ze wonen nu samen in Amsterdam– West en bezoeken Ben en Niesje. Oma wordt net door Ben gehaald vanuit De Bongerd met de rolstoel als wij er zijn. Zo te zien zijn Arend en Amakka gelukkig met elkaar. Arend is zorgzaam, ook al omdat ze net een operatie achter de rug heeft.
Ben haalt nog een boekje tevoorschijn van vader van der Kolk. Hierin schreef hij als secretaris van de Schilderspatroonvereeniging de notulen van de vergadering. Henry had het in zijn bezit maar vond blijkbaar bij hun vertrek naar Canada dat het maar in het Hattemse moest blijven. We ontdekken de notulen van de vergadering waarin Vader Gerard nog bedankt voor het prachtige bloemstuk dat ze gekregen hebben bij hun huwelijk op 30 maart 1939.
Ik kan het niet laten en ga meteen op zoek naar de d ’s en t ’s. Wim zei altijd dat z’n vader daar steeds moeite mee had en dat hij dan zei:” Ik heb al een paar keer een t 'ezet, ik doe noe maa weer es een d.” En warempel ik vind er een paar.
Er schijnt ook een boekje te zijn met echt Hattemer uitdrukkingen. Ben kent er echter één die er niet in staat, maar die regelmatig door vader van der Kolk gebezigd werd wanneer moeder zei:”Gerard dat ku-j niet maken”. Dan gaf hij als antwoord:
"Ik heb schijt an de ratt'n..., ik heb zelf een stat"

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 15:16 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Oaver sunterklaos en ...tante Gees

“Nee… sunterklaos? Daor heb ik nooit zo in geleufd”. Gisteren in Hattem zat Ben weer aardig op z’n praatstoel toen Arend en Amakka er waren. De Hattemer namen, gewoontes, de muziek…. Ben heeft een goed geheugen. Maar de verhalen worden ook steeds mooier.
“Ach… sunterklaos… Dat was veur mi-j ome Drikus. Dan zat ik op de kleuterschoele en dan kwam ome Drikus met een groot pak onder d’n arm bi-j ons in de Stege naor boaven de trappe op met ene dee Zwatte Piet mos spöllen. Bi-j ons in de slaopkamer wodden e opetuugd, de staf werd in mekare eschroefd en daor gung sunterklaos met piet.
Dan kwame wi-j op schoele en dan reupen alle kinder :”O o… kiek daor he-j em… daor kump sunterklaos”. “Welnee”, zei ik dan, “dat is mien ome.”
Ik kreeg meteen zo’n Toon Hermans gevoel.
Wanneer moeder even iets niet meer wist, werd er al gauw gezegd:”Maor van Gees weet ie-j nog wel!” “Ha ha... die Gees”, zei moeder dan. “As ome Willem iets vertellen waor wie-j met zien allen aan twiefelen, zei ze: 'Hoe weet ie-j dat noe Willem?' Dan zei ome Willem: 'O dat he-k ergens elèzen.' 'A gek… ie lèèst ja nooit', kwam dan tante Gees uut de hoek.”
Of wanneer ome Willem weer es iets had waor zie-j het niet mee ens was kon ze zo zeggen:”Ach Willem as ik zo gek was as oe…. leut ik mien gelieke doodschiet'n”.
Het was een mens vol humor deze grote vriendin van moeder. Niesje wist te vertellen dat ze zulke leuke poppetjes kon knippen voor de kinderen en dat ze daar meteen een heel verhaal bij kon vertellen.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Een enorm voertuig

De voorbereidingen voor de nieuwe hoogspanningskabel, die door onze wei en een stukje erf gaat lopen, zijn in volle gang. Gisteren werd er door een landmeter paaltjes uitgezet en vandaag kwam een enorm voertuig ons erf op. Hij kwam om de bodemgesteldheid te onderzoeken. Na de graverij volgende zomer moet de bodem weer in de goede volgorde op z’n plaats gebracht worden. Wim moest natuurlijk alles zien en mocht meekijken boven. Natuurlijk kwamen de beide mannen mee naar binnen voor een kop koffie en Wim zat meteen op de praatstoel.
Daar kon hij vanmiddag mee doorgaan want hij is met broer Ben naar een Techno-beurs in Hardenberg zoals ieder jaar. Het is nu de laatste keer, want Ben gaat met de VUT. Wim belde net:”Het wordt wat later want we zitten nog even met Martin- hun gastheer- in het restaurant na te praten.”

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Meer van hetty's site

↑ Terug naar de berichten