Naar de inhoud

hetty's site

of de belevenissen van een Achterhoekse in Drenthe
akke.beakke.be

Archief

Twee neven in la douce France

Jaap en Mirjam.

Het is me wat. Een stelletje doorzetters. Mirjam en Jaap zijn in Frankrijk. Nee niet voor de Tour de France, hoewel ze daar misschien nog iets van meepikken, maar ze hebben samen de Alpe d' Huez beklommen. En dat na een knieblessure van Jaap en de griep van Mirjam. Het is gelukt!
Vandaag heeft Jaap een nog zwaardere dag. Maar ja… je bent jong en je wilt wat! Hij gaat la Marmotte rijden, de kleinere Marmotton dan, ivm zijn knie. Maar het is wel even 160 km. Ik wens jullie succes en hoop dat je het haalt Jaap. Je kunt hun vorderingen bijhouden op Jaaps Wondere Wereld. http://www.wagenvoort.net/blog/?p=163

Mark, Jennifer en Eva hebben zich op de Franse autowegen gewaagd en zijn nog onderweg. Judith geeft ondersteuning wat betreft informatie over de files. Volgens de ANWB is het de laatste 15 jaar nog niet zo druk geweest op de Franse autowegen. Ik zal blij zijn wanneer ze kunnen melden dat ze in le Petit Village zijn. Dan kan hun ontspannen vakantie beginnen.
Dit vind ik helemaal niks. Je kunt nog beter zelf onderweg zijn dan dat je kinderen in zulk verkeer zitten. Bah!

Even ter geruststelling... Mark, Jennifer en Eva zijn om half 6 aangekomen in het huisje van Dick en Anda en volgens Mark hebben ze relaxed gereden. Ze genieten nu van het uitzicht op de Middellandse Zee.

En nog even een nagekomen berichtje van Ben:

Bericht gehad uit Bourg d'Oisans: Jaap heeft de Marmotte helemaal uitgereden, dus inclusief de beklimming van Alpe d''Huez!
Wel drie keer een lekke band, terwijl hij er maar twee als reserve bij zich had. De derde keer was bij de beklimming naar Alpe d' Huez en daar stond Mirjam en die heeft een bandje van iemand kunnen lenen. Ze moesten het wel met een handpompje oppompen, dus de laatste beklimming heeft hij met een slap bandje afgemaakt. Maar hoe dan ook: het is hem gelukt om de Marmotte uit te rijden als een van de 7000 deelnemers!
Groeten
Ben (niet de echte, maar toch..)

Ik kan alleen maar vol respect zeggen: Gefeliciteerd Jaap!

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 12:41 Reageer op dit bericht Stuur door

Probeer ik gewoon vanavond nog een keer...

Zondag---- Het was warm vandaag. Maar bij Ben in het Diaconesseziekenhuis in Meppel was het aangenaam. Jenny, het nichtje van Roelie had een ventilator voor hem geregeld. Klasse!
Rick ging vanmiddag mee en dat gaf Ben meteen wat afleiding want oom en neef kunnen goed met elkaar. Ben heeft niet te klagen wat betreft bezoek. Behalve de eigen kinderen en niet te vergeten de 7 kleindochters, die hem opzoeken, waren gisteren ook Arend, Amakka en vriend Bouke op bezoek.
Het is een tegenvaller dat hij nog niet naar huis kan. Hij blijft dan ook netjes in bed tijdens het bezoekuur. Draaien met z’n nieuwe heup is nog uit den boze. Het lijkt er nu op dat het verder goed gaat.
We kregen uitleg over wat er precies gebeurd is aan de hand van een foto van z’n nieuwe heup. Erg veel nieuw materiaal zo te zien.
Gisteravond had hij een jong verpleegstertje wijs gemaakt dat hij vanmorgen naar huis ging. Maar er kwam vanmorgen best een ander zustertje vertellen dat dàt feest nog niet door ging. “Ach”…, lachte Ben, “ probeer ik vanavond gewoon nog een keer”.


 

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 10:55 Reageer op dit bericht Stuur door

Als een haan in het kippenhok

Gisteravond gingen we naar broer Ben, de enige echte, in het Diaconesseziekenhuis in Meppel. De heupoperatie is achter de rug, alles goed. Hij vertelt er heel natuurgetrouw over. Over boren en drillen, over de wond en alle pillen die hij slikt. Hu! Nu nog revalideren.
Hij is op kamer 1 de haan in het kippenhok. Er liggen nog drie dames bij hem op de kamer, allemaal nieuwe heupen, en die hebben het maar gezellig met hem. Toch gaat het zo goed dat hij misschien vandaag al naar huis mag. Over gebrek aan belangstelling hoeft hij ook niet te klagen, want Catharina, Arien met Paulijne en Elianne zijn ook vanaf Utrecht naar Meppel afgereisd. We hebben Ben met rolstoel en al mee naar buiten genomen, samen een ijsje gegeten en hem met z'n allen weer teruggebracht. Vanuit de rolstoel in bed... het is net een toneelstuk, maar we hebben het met elkaar gered. Ben is duidelijk blij dat hij weer veilig in bed ligt.
"D'r is hier één jong verpleegstertien", vertelt Ben, "die hef op eur naambordtien Jenny Eggens- Stapel staon". En Ben zegt tegen haar: “Die name kump mien bekend veur”. Het blijkt een kleindochter van de broer van Roelie Sobering te zijn die ook als haar meisjesnaam Stapel heeft. Ja.... Uco en Jan Werner kent ze ook wel. Uco heeft vaak gelogeerd bij haar opa op de boerderij. Wat is de wereld weer klein. Ben moet ze vooral de groeten doen. Bij deze dus, Roelie, wanneer je dit leest. Ha!



380069-ddff30b6f93eabd6f36ceb8581641d6a.jpg
Toch al mee naar buiten

380069-e92fe38d0c23a9fb929cb7caacdbc399.jpg
Daar kunnen Paulijne en Elianne tenminste lekker spelen

380069-48f0e365acf2d6a068cd6c9316ef87f7.jpg
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door hetty om 07:57 Reageer op dit bericht Stuur door

Rika, Coba en Hermien

Mo.

“Oh… onze katten zijn honden gewend hoor”, zei ik tegen neef Wim toen hij met zijn Marjan, hippe camper en stoere Mo kwam. Ja wel ònze honden, maar nìet Mo. Ik zag ze beiden al niet meer. Loedertje kwam gisteravond pas weer te voorschijn. Die had Mo meteen goed ingeschat, maar Suze was te goed van vertrouwen en Mo heeft die al in de bek gehad, maar het liep goed af. Ook die hebben we de laatste ochtend niet weer gezien. Naar de kippen keek Mo niet. Die hebben ze thuis in Vlissingen ook los in de tuin lopen. Dwz de laatste van de drie Lakenvelders: Hermien. Ze hadden er drie, identieke Lakenvelders. Ze hadden ze Rika, Coba en Hermien genoemd, naar de drie deerns van De Haar. Twee zijn er van ouderdom gestorven. Dus alleen Hermien scharrelt nog rond in hun natuurlijkr tuin. Die hield het ook van de deerns het langste vol.
Wim en Marjan genoten van het gedrag van Tessa en Queeny die de hele dag aan het drijven zijn met de kippetjes. We hebben er ook weer heel wat intussen. De kleintjes worden groot.
Wat hebben we een paar mooie dagen gehad met Wim en Marjan.
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 23:08 Reageer op dit bericht Stuur door

Leuk bezoek

Terwijl Wim en Marjan de dierentuin bezoeken zijn wij benieuwd hoe het gaat met onze eigen menagerie aangevuld met Mo. Want Mo is aanwezig kun je wel zeggen. Toen hij tot zijn grote vreugde uit de camper mocht ging hij net zoals z'n baasje Wim voorspeld had op zoek naar de baas. Daar was hij wel even mee bezig. Uiteindelijk gaf hij zich over en nestelde zich naast ons. Queeny en Tessa bleven op eerbiedige afstand, haalden snel de bal voor hem op en legden die bij Mo neer zodat die hem weer bij ons kon brengen. Ze weten hoe het hoort.
Marjan was compleet uitgeteld na de warmte van de dierentuin en komen hier lekker weer bij.
Dan moeten ze toch ook even ons rondje bos mee ontdekken. Ook de open plek wordt bewonderd. Marjan heeft iets met bloemen en vlinders en met alles wat met natuur te maken heeft. Ze brengen heerlijke yoghurt mee van onze natuurwinkel cocos- en bosbessenyoghurt…nog nooit zoiets puurs geproefd. Daar moeten we toch eens vaker heen en niet alleen voor Ecover voor het toilet.
Natuurlijk zitten we ook deze avond weer gezamenlijk bij het kampvuur. Neef Wim heeft een nieuw fototoestel, een Canon waarbij je goede snelle opnames kunt maken. Voor de insiders: het heeft een tweede gordijn, dat zorgt voor optische snelheid in een foto.
Ons hout is nog lang niet op. Wie dus ook eens wil meegenieten? Welkom!


379913-bfd46898772aa0c5bbdeeb6a5345592f.jpg
Wim en Marjan aan het ontbijt

379913-7ff072636a09c6d8ed5f3f2f4996b0a0.jpg
De oppas

379913-404f47c0ced992a632bc3ab7a0cf212c.jpg
Origineel toch?

379913-8a3f30a2c614caf6aa8d952a7f56410b.jpg
Hier breekt niemand in!

379913-7f65a628761cdff8e8b01f4aa0828d64.jpg
Mooi plekje bij ons wilde tuintje
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 23:05 Reageer op dit bericht Stuur door

Mo de Høker

Wim uut ‘t Zeelandse heeft een dag of tien vrij èn Marjan ook. En wat doen ze? Een tochtje door Nederland voor de afwisseling. Na een bezoek aan een oom van Marjan in Eindhoven trekken ze naar het noorden. Ze willen het Lös Hoes bewonderen in het Openlucht Museum in Arnhem. Dat gebeurt en ze ontdekken daar nog veel meer interessante dingen.
Daarna gaan ze verder noordwaarts en dankzij de ballonnen aan het hek rijden ze in één keer goed ons erf op. En daar staan ze dan op camping Schoolpad. Hun hond Mo de Høker is van Achterhoekse afkomst, maar wordt meestal kortweg Mo genoemd. De Zeeuwen kunnen het niet uitspreken. Het is een soort Mechelse herder met iets van een Deense dog, groot dus. Tessa behandelt hem met alle respect. Ze weet haar plaats.
Ach… en wat gezellig is het om ’s avonds bij een kampvuurtje bij te praten. Het verleden en vooral onze moeders Rika en Coba worden herdacht. Het snuiven van oom Jaap wanneer hij wat ging vertellen en de oude opa Harwig komen ook voorbij.
Nu zijn Wim en Marjan naar de Vlindertuin in de Emmer Zoo. “De olifanten zijn ook leuk hoor”, roep ik nog even op de valreep. Het is echt een mooie dieren tuin!
Mo zit nog even in de camper en ik heb hem al gehoord. Straks mag hij er uit en gaat hij met Queeny en Tessa maar even aan het werk….. achter de bal aan.

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door hetty om 19:29 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

As een kippe in de rui..

Herman en Jo.
Ongeveer 10 jaar geleden vierde tante Jo haar verjaardag in de Wildenborch in de Kapel. Dit keer waren Ome Herman en Harold er ook bij. Harold was zelfs voor het eerst in Nederland.

“Ik bun net een kippe die in de rui is”.Wim kijkt verbaasd om zich heen en alles kriebelt. Overal liggen de grijze haarvlokken. Ik heb hem net onder handen gehad. Hij zag er uit als een zeerover met dat lange haar en een woeste baard. Nu is hij weer wat gefatsoeneerd.
Ja, wij zijn weer op honk. Rick en Mark hebben hier de boel verzorgd en buurvrouw Anja zou ook tussendoor eens kijken. Bovendien weet ik dat buurman Jans wanneer hij hier langs rijdt op zijn Spartametje ook even naar de pony’s kijkt
Het was weer als vanouds op camping De Boomgaard. Diny en ik hebben tante Jo opgezocht. Ze lijkt heel kwetsbaar, maar is helder van geest en Erna verzorgt haar geweldig. Wat was dat fijn om haar weer te zien. Het was ook bijzonder dat er mooie fotoboeken lagen. Eentje met de foto’s van opa’s reis naar Amerika in 1932. Ik mocht ze meenemen om te scannen. Opa schreef immers telkens dat hij een foto maakte van iets en hoopte dat het goed werd maar we hadden geen idee of ze inderdaad goed gelukt waren. Tante Jantje heeft het boek nu bij tante Jo gebracht en samen puzzelden ze wie er toch allemaal te zien waren. Maar ja… opa leeft niet meer en het is allemaal al gebeurd voordat tante Jantje in beeld kwam in de familie. Misschien kom ik er achter naar aanleiding van het dagboekje. We zullen zien!

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door hetty om 13:49 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Talent gezocht

Joanne vertelt over de Keyenborchse kermis vorig weekend. Samen met de meiden van het voetbalteam van de Keyenburgse Boys hebben ze een wagen in elkaar getimmerd en versierd met het item: Talent gezocht. Tijdens de optocht liep Joanne met een medevoetbalster er achter met een klein soort doel (hier achter op de kar rechts) en nodigde de nieuwe aanstormende voetbaltalenten uit om er in te schieten. Dat je dan achterop raakt en moet rennen om de wagen weer in te halen doet natuurlijk weer wat met je conditie… toch? Johan was gecharterd om met de tractor de wagen te trekken, maar die vertikte het om een oranje shirt aan te trekken. Die wilde alleen in het blauw, de kleur van zijn club Pax. Gelukkig was die ook beschikbaar.



375306-b6bb7e72d849650ea14de5ec1757ec69.jpg

375306-00903710e565841319f9cdb9f6ecfafe.jpg
Johan met dochter Joanne

375306-cb7d90c7439833f4256763516f53534a.jpg

De wagen van de meiden kreeg de tweede prijs. Niet gek voor dit aanstormend talent.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 16:29 Reageer op dit bericht Stuur door

Ja.. ik heb een leuke dag gehad.

“O, ik heb ook een fiets gekocht”! Joanne schuift gisteravond gezellig aan bij ons in de caravan. Ze komt net uit Ede waar ze de opleiding voor operatie-assistente dit jaar net afgerond heeft. Johan en Joke zitten al bij ons. “Vertel vertel.. ,“zeggen ze bijna gelijktijdig. Het blijkt dat de postcodeloterij in een wijk van Ede de straatprijs had en dat was een fiets per lot. Nu waren er mensen bij die 14 loten of meer hadden. Die werden snel op Marktplaats gezet. Ze vroegen er bv 200 euro voor. Joanne blijkt de handelsgeest van Pa Eggink meegekregen te hebben. Ze belde één van die aanbieders:“Ik wil er 150 euro voor geven, maar dan haal ik hem ook meteen op”. Vooruit dan maar. Zij naar die bepaalde adres en ziet daar de hele garage vol met de Postcodefietsen staan, witte fietsen met zo’n drager voorop en allerlei Postcodereclame op het frame.
Ja ik heb een leuke dag gehad: een bypass, een galblaas en een deel van een darm die verwijderd moest worden. Ze vertelt heel levendig hoe die darm er uit zag. De griezels gaan me over de rug.
Zonet was ze er weer even. We hebben als vanouds weer een paar potjes Master Mind gespeeld.

Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door hetty om 19:23 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Een lopende hond vindt altied wat...

Ach … die Toska! Nog net zo levendig als vroeger. Ze is net loops geweest en Jippe is er nog wat onrustig van, net als de Labrador van buurman Ellio die met zijn baasje langs komt wandelen over de Molendijk. Wim roept al van Tonca, maar die is in de war met de hond van Henry en Tonny. Nee.. het is nu echt Josca, een echte hond van de baas. Naast teckel Jippe en poes Joep is de derde J voor Josca. Maakt neet uut… as et kind maor een name hef, zei opa Bijenhof vaak.
Josca is hier echt op haar plek en vindt alles gezellig. Gisteren was er bij de achterburen van Ben en Diny wat gezelschap en Josca was er al bij om… je weet maar nooit of er iets van de tafel valt. Als het enorme paard Vera brokken krijgt is ze er bij want… je weet maar nooit of er een brokje valt. Ze heeft altijd honger en is net als vadertje Scott… in 10 seconden is de etensbak leeg.
Een lopende hond vindt altied wat”, zei Ben toen hij vanmorgen bij ons in de caravan een kop koffie mee kwam drinken voor we ons zouden gaan settelen op camping De Boomgaard. Hij heeft gelijk. Net hebben we bij Johan en Joke aan tafel gezeten en lekker meegegeten. Ha!
We hebben ons plekje gevonden bij Johan en Joke. Het staat hier al lekker vol. Ieder jaar komen er meer bezoekers. De loop zit er in.
Na de enorme herdershond Jansen, daarna Rex is nu Boris aan de beurt om huis en hof te bewaken. Hij is een prachtige volwassen herder geworden. Nee… hij mag de camping niet op. Dat laat hij ook wel want er ligt een ondergrondse lijn die er voor zorgt dat hij een schok krijgt mocht hij dat vergeten zijn. Alleen…. sinds de komst van Jansen lang geleden zijn er op De Boomgaard geen katten meer gesignaleerd. De tijd van het kattenoverschot is voorgoed voorbij.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 19:26 Reageer op dit bericht Stuur door

Meer van hetty's site

↑ Terug naar de berichten